Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2004

Λίγο πριν το αντίο

Περνάω τα τελευταία μερόνυχτα σε ένα δωμάτιο του Ευαγγελισμού, στο προσκέφαλο της μανούλας μου. Εκείνη δεν με ακούει πλέον, αλλά εγώ της μιλάω. Γιατί έχω να της πω πολλά ακόμα. Είναι σκληρό να μιλάς σε ένα ανέκφραστο πρόσωπο, σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να απαντήσει και που είσαι σχεδόν βέβαιος ότι δεν σε ακούει μέσα στο χάος του μυαλού του. Είναι σκληρό να προετοιμάζεσαι για τον πιο δύσκολο και πιο άδικο αποχωρισμό. Σκληρός, μεταλλικός κι ο ήχος του μηχανήματος που την κρατάει στη ζωή. Με πλημμυρίζουν οι εικόνες της, οι σκέψεις της, οι μικρές της καθημερινές συνήθειες, οι συμπεριφορές της. Προσπαθώ να τη σκέφτομαι πριν την επέλαση της νόσου. Πριν το ανηφόρισμα στο Γολγοθά. Εκείνη την εικόνα θέλω να κρατώ στην επιλεκτική μου μνήμη. Εκείνη είναι η πραγματική της εικόνα.



Τώρα. Μία ανάσα από το τέλος της διαδρομής, είμαστε εδώ. Για την ακρίβεια, εγώ είμαι εδώ κι εκείνη είναι σχεδόν μαζί μου. Την αισθάνομαι δίπλα μου, νιώθω την παρουσία της. Αλλά δεν μπορώ να δεχθώ ότι δεν θα ξαναδώ να με κοιτούν, εκείνα τα λαμπερά γκριζοπράσινα μάτια. Τα πιο όμορφα μάτια του κόσμου μου.


6 σχόλια :

  1. Το έχω νιώσει..πονάει το ξέρω!
    Το πιο άσχημο είναι ότι κάποια στιγμή συνηθίζεις να ζεις με την "απουσία"..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πρώτη φορά κλαίω διαβάζοντας post. Μήπως θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό;

    DiS

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με έκανες και βούρκωσα. Είναι τόσο τρυφερή αυτή η ανάρτηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts