Τετάρτη, 29 Δεκεμβρίου 2004

Το κύμα

Κάθε τέτοια εποχή, μας δίδεται η αφορμή με τις γιορτές, να συνθηκολογήσουμε με τους φόβους μας, να εισπνεύσουμε ελπίδα για το αύριο, να επανεκτιμήσουμε τα κεκτημένα μας και να περάσουμε καλά. Μέσα σε μία ενορχηστρωμένη, υπέρλαμπρη παράσταση ευζωίας. Και για να μην παρεξηγηθώ, καλώς πράττουμε! Οφείλουμε να επιφυλάσσουμε για τον εαυτό μας μερικές στιγμές ξεγυρισμένης καλοπέρασης, διότι το εφήμερον του πράγματος, μου έχει διδάξει ότι δεν πρέπει επ’ουδενί να μεταθέτεις για αργότερα την καλοπέρασή σου. Το αργότερα μπορεί και να μην έρθει ποτέ ή τελοσπάντων να μην έρθει όταν και όπως το προγραμματίζεις.



Κι εκεί λοιπόν που πηγαίναμε να κάνουμε και φέτος τη χριστουγεννιάτική μας υπέρβαση και να ξεχάσουμε όσα (μικρά ή μεγάλα) μας βασανίζουν, ήλθε το τσουνάμι και μας τσάκισε. Η χειρότερή μου εικόνα είναι εκείνη των φτωχών ψαράδων στις ακτές της Σρι Λάνκα που μόλις είδαν τη θάλασσα να τραβιέται προς τα μέσα, έσπευσαν να συλλέξουν τα ψάρια και τα όστρακα που είχαν ξάφνου αφεθεί απ’το Θεό απλόχερα, στην απόλυτη διάθεσή τους. Ακούγοντας τις περιγραφές, σκέφτομαι ότι είναι εξαιρετικά κακεντρεχής ο τρόπος που η μοίρα ειρωνεύεται τους ανθρώπους: παιδάκια, σκανδιναβοί τουρίστες και φτωχοί ντόπιοι ψαράδες να βαδίζουν προς τα βαθιά, για να συναντήσουν το θάνατο. Φαντάζομαι την έκπληξή τους για το αναπάντεχο φαινόμενο της απόσυρσης των υδάτων, τα γέλια τους, την παιγνιώδη τους διάθεση. Σαν σκηνή από αλληγορικό δράμα. Κι ύστερα, ήλθε το κύμα και τους πήρε.



Φέτος οι γιορτές έχουν πικρή γεύση. Εκεί βαθιά στον ωκεανό, οι ψυχές χιλιάδων ανθρώπων παιχνιδίζουν με τα κύματα. Κι εμείς εδώ; Στεκόμαστε στην ακρογιαλιά και τις αποχαιρετούμε. Με σεβασμό. Όπως οφείλουμε. Και προχωρούμε. Όπως οφείλουμε. Προς το αύριο.


2 σχόλια :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts