Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2005

Να τα πούμε; Να τα πούμε;

Τρίγωνα, κάλαντα
Στο Στρουμφοχωριό!
Και χτυπά Χριστούγεννα
Το καμπαναριό! (Χέι)

Η εικόνα της χριστουγεννιάτικης Αθήνας έχει ως εξής: μανιασμένα νήπια να δίνουν επικές μάχες για μία θέση στο Καρουζέλ του Συντάγματος, έφηβοι διάολοι να σέρνουν τους μπαμπάδες τους από το μανίκι προκειμένου να αποκτήσουν όλα τα gadgets που έχουν ξεπατικώσει από τα διαφημιστικά των κυριακάτικων εφημερίδων και τέλος, κυρίες να περιφέρονται αλαλάζοντας στα μαγαζιά της Ερμού και να προσπαθούν εις μάτην να εντοπίσουν προσφορές. Μα πού να τη βρεις κυρία μου την προσφορά, που έχουν καταλήξει ως και τα supermarkets να μοιάζουν με εκθέσεις αυτοκινήτων; Μπαίνεις, κοιτάς, κάνεις κάνα test drive στις ελιές και στα τυριά (να δοκιμάσω και λίγο από αυτόν τον παστουρμά, που έχετε εκεί;) και φεύγεις ότι και καλά θα το σκεφτείς και όταν αποφασίσεις, θα επανέλθεις. Δεν υπάρχει ούτε σάλιο.

Πάντως, αυτό δεν φαίνεται να αποθαρρύνει κανέναν και ευτυχώς δηλαδή! Μπορεί να μην ψωνίζουμε (ή τουλάχιστον, όχι στην έκταση που θα θέλαμε) αλλά μία-δύο βόλτες στη γιορτινή αγορά τις χρωστάς στον εαυτό σου. Και η αλήθεια είναι ότι αν δεν ταλαιπωρηθείς λιγουλάκι στην κίνηση, αν δεν στριμωχθείς στο πλήθος, αν δεν εκδηλώσεις κι εσύ βρε αδελφέ την καταναλωτική μανία σου ετούτες τις ημέρες, γιορτές δεν θα καταλάβεις. Είναι κάτι σαν το “Last Christmas”: κάθε φορά που το ακούς σου έρχεται να αυτοπυρποληθείς (τουλάχιστον!), αλλά όπως το λέει και η Δέσποινα, «Χριστούγεννα, Χριστούγεννα… Ευτυ-χι-σμέ-ναααα, Δεν γίνονται, Δεν γίνονται, χωρίς εσένααα».

Ανέκαθεν μου άρεσαν τα Χριστούγεννα και συμπάθα με, αν ενίοτε γκρινιάζω.
Σαν παιδί κι εγώ (και είμαι, μπορώ να σε διαβεβαιώσω επ’ αυτού) κοιτάζω με ενθουσιασμό τα λαμπιόνια και τα στολίδια στους δρόμους και τις πλατείες, νιώθω την ανάγκη να γιορτάσω και να αποδράσω από το κελί της καθημερινότητας, περιμένω με ανυπομονησία τα εορταστικά προγράμματα της τηλεόρασης, ακούω στο repeat τους Τρεις Τενόρους να τραγουδάνε χριστουγεννιάτικα τραγούδια (και ναι, το παραδέχομαι: βάζω συχνά-πυκνά και το «Φέρτε μου τούλι για το μικρό Χριστούλη» της Γαρμπή!).

Απλώς τελευταία, επειδή η ζωή μας έχει γίνει πιο πολύπλοκη και επειδή στο τέλος του χρόνου, έχεις τα «κλεισίματα» των προσωπικών σου ισολογισμών, αναγκάζεσαι να επιταχύνεις τους ρυθμούς σου, για να προκάμεις. Δώρα, έξοδα, τρεχάματα. Πώς το έλεγε η διαφήμιση; Οι επιθυμίες σου που γίνονται ανάγκες! Αυτό ακριβώς.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, υγεία. Και να περνάμε όλοι καλά.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2005

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2005

Η νέα Γη της Επαγγελίας

Τα καραβάνια των προσκυνητών δημιουργούσαν τεράστιες ουρές κατά μήκος της Κηφισίας. Τα μεταλλικά τους άρματα προχωρούσαν αγκομαχώντας, με την ανυπομονησία ζωγραφισμένη στα κουρασμένα πρόσωπα των οδηγών και την Έλλη Κοκκίνου να οδύρεται στα ραδιόφωνα, δηλώνοντας ξετσίπωτα ότι «σε βλέπω και – παθαίνω ναι – για σένα αγόρι μου τρελαίνομαι – και κλείνομαι – και γδύνομαι – φαντάζομαι ότι σου δίνομαι!».

Όταν εντέλει φθάνεις στο πέταλο της Αττικής Οδού, τα καραβάνια παραδίδονται σε ένα νευρικό, κυκλικό ζουζούνισμα και τα κύματα της ανυπομονησίας σε τυλίγουν, σε πετούν και σε στροβιλίζουν ωσάν την ανεμοδαρμένη Ντόροθι στην επεισοδιακή της μεταφορά προς τη χώρα του Οζ. Εντέλει, η ρουφήχτρα σε ξεβράζει σε ένα αφιλόξενο, ολίγον τρομακτικό –αλλά συνάμα υποσχόμενο, θα έλεγε κανείς- μεταβιομηχανικό αστικό τοπίο, παραπλεύρως της μεγάλης λεωφόρου. "Φοβάμαι ότι δεν είμαστε πια στο Κάνσας, Τότο!"

Η λαμπρή πόλη μοιάζει με απόρθητο κάστρο. Γύρω της, δεκάδες αυστηροί φρουροί υποδέχονται τα καραβάνια και οδηγούν τους προσκυνητές (με το αζημίωτο) σε κατάλληλους χώρους για να ξεπεζέψουν και να αποθέσουν τα άρματά τους. Είναι τόσο αχανή και δαιδαλώδη τα υπόγεια της λαμπρής πόλης, που και κοτζαμάν Θησέας να ‘σουν, άμα ω-μη-γένετω χανόσουν, μόνο η Νικολούλη θα μπορούσε να σε βρει και να σε βγάλει.

Οι προσκυνητές οδηγούνται στις σκάλες και ξεχύνονται στους ορόφους. Και με τι δέος αντιμετωπίζουν τη μικρότητά τους! Η πόλη είναι έτσι κατασκευασμένη που νιώθεις ότι θα σε καταπιεί: αχανείς χώροι, τεράστιοι διάδρομοι, δεκάδες εκτάρια γιομάτα με του Ισαάκ και του Αβραάμ τα αγαθά: ψυγειοκαταψύκτες, cds, ριχτάρια, κεριά, λιβάνια, λαμπατέρ, χάμπουργκερ, μπρελόκ με τη Μάγια τη μέλισσα, τσουλήθρες, κλεψύθρες, ροζ σακάκια, μπλε μπουστάκια, πασουμάκια, μανταλάκια!

Μην είμεθα μικρόψυχοι: είναι όλα –το δίχως άλλο- εντυπωσιακά! Μα πάρα πολύ! Όχι, δεν είναι πιο φθηνά (μη γίνεσαι αστείος!). Ναι, μπορείς να τα βρεις κι αλλού. Αλλά μη γελιέσαι, όπως λέει άλλωστε το Cosmopolitan και ο Γκοτζίλα, είναι το μέγεθος που μετράει! Εκεί είναι που οι σειρήνες της κατανάλωσης συνασπίζονται και στήνουν τις παγίδες τους. Κι εσύ αφήνεσαι. Τις βλέπεις και- παθαίνεις ναι- για αυτές τώρα τρελαίνεσαι- και κλείνεσαι –κι αφήνεσαι –φαντάζεσαι ότι τους δίνεσαι.

Τώρα, ξέρεις. Αυτός είναι ο νέος τόπος της επαγγελίας. Στήθηκε για σένα και για μένα. Για να μπορούμε να λατρεύουμε μέσα σε έναν μπαρόκ βερμπαλισμό, τη φθαρτότητά μας! Το νιώθεις ως ανάγκη, ως απαίτηση, ως επιθυμία, ως αυτό-εξευμενισμό. Αν δεν καταναλώσεις άλλωστε τώρα, πότε θα το κάμεις; Σκέψου το! Όλη η επιστήμη του marketing έχει επενδύσει πάνω σου! Μην την απογοητεύσεις, γαμώτο!

Κι όταν γυρίζεις σπίτι σου; Τότε αποθέτεις τις σακούλες πάνω στο τραπέζι, αποζημιώνεις το κορμί σου για τις ώρες της ορθοστασίας και προσπαθείς να συμφιλιωθείς ξανά με την ιδέα των τεσσάρων τοίχων εντός των οποίων, στοιβάζεις τα όνειρά σου. Και τότε -μόνον τότε- τοποθετείς και πάλι τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις.

Καλά μας ψώνια!

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2005

Η επίθεση του γιγαντιαίου μπέικον.

Παρασκευή μεσημέρι. Είμαι στο Σύνταγμα. Νιώθω μία λιγούρα. Οι δύο εναλλακτικές μου είναι τα McDonald’s και το Neon. Και εκεί που αναρωτιόμουν γιατί διάολε δεν έχει Goody’s στο Σύνταγμα, συνειδητοποιώ ότι έχω ξεχάσει το διαβατήριό μου στο σπίτι και επομένως δεν μπορώ να πατήσω σε αμερικανικό έδαφος, οπότε αποκλείω αυτομάτως τα McDonalds. Αποφασίζω να μπω στο Neon και να χτυπήσω ένα club sandwich.

Βουτάω ένα δίσκο και στήνομαι μπροστά στην ψησταριά. Δύο νεαροί υπάλληλοι απλώνουν τα μπέικον μπροστά μου με την τσίκνα να δημιουργεί ένα σύννεφο καπνού, σαν αυτά που αφήνει το Μπιπ-Μπιπ όταν γκαζώνει στην έρημο. Ο ένας εξ αυτών ανοίγει κάτι τυποποιημένα σουβλάκια και τα πετάει δίπλα στα μπέικον, ενώ ο άλλος βουτάει μία παρτίδα πατάτες μέσα σε ένα σκούρο υγρό που βραζοκοπάει και το οποίο κάποτε μπορεί και να ήταν λάδι -όρκο πάντως δεν παίρνω. Όχι, οι υπάλληλοι δεν φοράνε γάντια. Ναι, σκουπίζουν τα χέρια τους στο παντελόνι και στην ποδιά τους. Τα μπέικον αρχίζουν να μαυρίζουν στις άκρες. Η λιπαρότητα διαχέεται στο χώρο και κολλάει πάνω μου σα βδέλλα. «Χμ, αυτό είναι που λέμε κεκορεσμένα λίπη» σκέφτομαι με κάποια διάθεση ειρωνείας. «Να θυμηθώ να πετάξω το μπέικον από το sandwich μου».

Περιμένοντας, φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να γυρίσω ένα documentary με ήρωα τον εαυτό μου, όπου θα τρώω για 30 ημέρες club sandwich στο Neon και θα καταγράφω τις επιπτώσεις στην υγεία μου. Γαμώτο, όλες οι καλές ιδέες έχουν ήδη γίνει ταινία. Τοποθετώ το πιάτο στο δίσκο μου, παίρνω ένα κουτάκι Coca-Cola.

Φθάνω στο ταμείο. Μία ξανθιά βαριεστημένη ταμίας ρίχνει ένα περιφρονητικό βλέμμα στο δίσκο μου. Ύστερα κοιτάει εμένα με μία αδιαφορία. (“Hellooooow?”) Δείχνει να μην μπορεί να επεξεργαστεί το πλήθος των πληροφοριών και προβαίνω στις δέουσες συστάσεις: «Έχω πάρει ένα club sandwich και μία Coca Cola» εξηγώ, μπας και τη διευκολύνω.
«Πέντε ευρώ κι εξήντα» ψελλίζει, με κάποια δυσκολία. Πληρώνω. Αποφασίζω να μην πάρω κάποιο από τα λιγδιασμένα μαχαιροπήρουνα που βρίσκονται μπροστά της.
«Συγγνώμη» της λέω, «Μήπως έχετε πλαστικά πηρουνάκια;»
Με μία ταχυδακτυλουργική κίνηση που θα ζήλευε και ο Χέντι Λαμάρ, πετάει στο δίσκο μου ένα μισοσκισμένο σακουλάκι με το πηρουνάκι να εξέχει και το πλαστικό μαχαιράκι να πέφτει αλλού γι’αλλού μέσα στο πιάτο μου.
«-Έχεις μικροβιοφοβία, ε;» ρωτά.
(Ακούω το Ρόμπερτ ΝτεΝίρο μέσα μου να της φωνάζει “Are you talking to me?”)
«Όχι, γιατί;» της λέω κάπως νευρικά.
«Πολλοί έχουν. Η μικροβιοφοβία είναι μορφή ψυχασθένειας.»
(“Are YOU talking to ME?” Πες με τώρα και σχιζοφρενή από πάνω!)

Και το έλεγα εγώ ότι οι υπάλληλοι θα λαλήσουν με το ελαστικό ωράριο του Παναγιωτόπουλου. Αποφασίζω να μην απαντήσω. Χαμογελάω όπως ο Αλογοσκούφης όταν του ανακοίνωσε ο Αλμούνια τα μέτρα για την ελληνική οικονομία, μαζεύω το μαχαιράκι και το πηρουνάκι μου, παίρνω τα ρέστα και ανεβαίνω τη σκάλα, οδεύοντας προς την πάνω τραπεζαρία.

Κάθομαι σε ένα τραπεζάκι. Ρουφάω δύο γουλιές από την Coca (αν ήμουν ταινία του Περράκη, θα με είχανε λογοκρίνει τώρα) και κατευθύνομαι στην τουαλέτα για να πλύνω τα χέρια μου. Η μπόχα που αναδίδεται εκεί, μπορεί -αν αξιοποιηθεί σωστά- να χρησιμοποιηθεί και ως βιολογικό όπλο. Κλείνω τη μύτη μου. Ανοίγω τη βρύση και ξεπλένω τη μέρα από τα χέρια μου. Εν συνεχεία τα τοποθετώ κάτω από το ειδικό μηχάνημα στεγνώματος. As if. Δεν λειτουργεί.

Επιστρέφω στο τραπεζάκι μου. Αρχίζω να μασουλάω. Στο διπλανό τραπέζι ένας καλόγερος εξηγεί σε έκθαμβο πιστό, πώς ενεφανίσθηκε μπροστά του ο Άγιος Γεράσιμος (μεγάλη η χάρη του). Λίγο πιο πέρα, μία αναμαλλιασμένη, ηλικιωμένη κυρία με άτυχο παστέλ μακιγιάζ, μαύρη ξεφτισμένη γούνα και ασορτί καπέλο προσδίδει έναν τόνο θρίλερ στο χώρο. Συνειδητοποιώ ότι τουλάχιστον οι μισοί συνδαιτυμόνες θα μπορούσαν να ανήκουν στο θίασο του Rocky Horror Picture Show. Ο καλόγερος κουνάει το κομποσκοίνι του για να γίνει περισσότερο πειστικός. Η κυρία σηκώνεται, κατευθύνεται προς το μέρος μου. Ακούω τη μουσική από το Ψυχώ να γδέρνει τα τύμπανά μου. Μένω με την πατάτα στο στόμα. Με προσπερνάει χωρίς να με κοιτάξει και κατευθύνεται στην τουαλέτα. Δεν βγήκε ποτέ.

Ρουφώντας τις τελευταίες μου γουλιές, φαντάζομαι ότι θα μπορούσα να γυρίσω ένα documentary με ήρωα τον εαυτό μου, όπου θα βρίσκομαι κλεισμένος για 30 ημέρες σε εκείνες τις τουαλέτες. Γαμώτο, όλες οι καλές ιδέες έχουν ήδη γίνει ταινία. Βάζω το παλτό μου, παίρνω την τσάντα μου και αναμειγνύομαι στο πλήθος.

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2005

Κάθε φορά που θα'ρθεις, βρέχει!

Η ΕΜΥ που για πολύ αξιόπιστη δεν την έχεις, βγήκε και μας προειδοποίησε ότι με τις βροχές που έρχονται, ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η φυλή, είναι να φτιάξουμε μία κιβωτό και να μπούνε τα βασικά δείγματα μέσα (δύο ολυμπιακοί, δύο βάζελοι, δύο νεοδημοκράτες, δύο πασόκοι, η Μιμή Ντενίση, ο Γιάννης Φλωρινιώτης, οι αδελφές Κανονίδου και οι αδελφοί Κατσάμπα). Αργότερα, ο Λαζάνης δήλωσε ότι ουδέποτε κάνανε λόγο για "ακραία" καιρικά φαινόμενα, αλλά απλώς για "έντονα" καιρικά φαινόμενα. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να αφήσουμε τη Μιμή, εκτός της κιβωτού;

Εντάξει βρέχει, δεν αντιλέγω. Αλλά, μην το κάμεις και θέμα! Κάτσε σπίτι στα ζεστά σου παπλώματα, βούτα κάνα κουλουράκι στον καφέ σου, βάλε να ακούσεις Leonard Cohen, τις μπαλάντες της Χαρούλας, το «Κοντά στο Τζάκι» της Νινής Ζαχά, τον «Παλιόκαιρο» του Πασχάλη Τερζή ή τελοσπάντων, οτιδήποτε νομίζεις ότι ταιριάζει στην περίσταση (εν προκειμένω, δεν πα ν’ακούσεις και ηπειρώτικα μοιρολόγια; Δεν θα τα χαλάσουμε εκεί!) και απόλαυσε τη βροχή που σου γλείφει το τζάμι. Βαρέθηκα να ακούω γκρίνιες για τον καιρό. Ναι ρε, ο Θεός γουστάρει να σε μπουγελώσει, τραβάς κανένα ζόρι;

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2005

Πήζω, σου λέω! Πήζω!

Επειδή αυτή την εβδομάδα πήζω στη δουλειά, δεν θα κάτσω να σου σχολιάσω το καινούργιο show (ο Θεός να το κάμει) του Γρηγόρη –θα πάρω τα βουνά και τις ξανθιές- Αρναούτογλου, μηδέ τη νέα μουσική εκπομπή του πολυθεσίτη Θέμη Γεωργαντά (που στην ορολογία των ινδιάνων είναι γνωστός ως «Νυσταλέο Βλέμμα») και την εκείθε εμφάνιση της παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδος Άννας Βίσση, στην κεφαλή της οποίας εθεάθη και πάλι πλούσια ξανθιά χαίτη (Περούκα; Θαύμα του Αγίου Ποταπίου; Καθημερινή χρήση του Καπιλαρίν; Ποιος μπορεί να πει, αλήθεια;), εις πείσμα του βουντού που είχε κάμει σχετικώς η Δέσποινα Βανδή.

Τίποτα δεν θα πω επίσης για την παρουσίαση της νέας έκθεσης ζωγραφικής της Άννας Μπόμπολα –κάτι μου λέει αυτό το όνομα- στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης (ε πού να το έκαμε η γυναίκα, στις Κουκουβάουνες;). Άντε, το πολύ-πολύ να αναφέρω ότι παρευρέθησαν εκεί με σεμνότητα και ταπεινότητα, οι κύριοι-κύριοι Πάνος Παναγιωτόπουλος και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αλλά το σίγουρο είναι ότι δεν θα με ακούσεις να σχολιάζω τους πίνακες (όχι γιατί δεν έχω άποψη, δεν προλαβαίνω σου λέω…). Θα σε ρωτήξω μονάχα με τίνος χρήματα και με ποιες ιδιότητες διέσχισαν το μισό ημισφαίριο οι αξιότιμοι υπουργοί μας, αλλά επειδή χλωμό το κόβω να λαμβάνω σοβαρή απάντηση, δεν θα επιμείνω. Βιάζομαι, δεν το καταλαβαίνεις; Πήζω!

Όχι δεν θα πω ούτε λέξη για τον Γιωργάκη που πήγε εψές να αποθέσει ένα κόκκινο γαρύφαλλο (σνιφ!) στο μνημείο του Πολυτεχνείου, δηλώνοντας ότι προσέρχεται «απλά και ανθρώπινα» (και ουχί «σύνθετα και απάνθρωπα», όπως ενδεχομένως θα περίμενε κανείς) για να αποτίσει φόρο τιμής στους πεσόντες. Σπουδαία η ιδέα να εκτεθούν οι ζωγραφιές των κρατουμένων μελών της 17Ν στον προαύλιο χώρο του Μετσοβίου: τώρα πια δεν μπορεί κανείς να γυρίσει και να μας κατηγορήσει για κομπλεξισμό! Ως και οι τρομοκράτες μας ρε έχουν γίνει trendy! Μη σου κάμει εντύπωση αν αύριο οι ζωγραφιές αυτές γίνουν ανάρπαστες στις γκαλερί του Κολωνακίου και έρθουν και κοσμήσουν σαλονοτραπεζαρίες σπιτιών στην Εκάλη και την Πολιτεία.

Επίσης, ειλικρινώς δεν θέλω να υπεισέλθω στη συζήτηση περί των αριστερών, αριστεριστικών και αντιεξουσιαστικών κινητοποιήσεων, διότι δεν έχω χρόνο -και δεν έχεις όρεξη- για λογύδρια. Θα σου πω μονάχα ότι το Σάββατο περιπάτησα δύο χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας μέχρι το σπίτι μου ωσάν άλλος Forrest Gump, ουχί διότι υιοθέτησα αυθορμήτως το μοτό του Johnny Walker, αλλά επειδή το «ΠΑΜΕ!» (που μόλις τελευταία συνειδητοποίησα ότι δεν είναι τίτλος τραγουδιού του Νίκου Βέρτη) απεφάσισε την ίδια μέρα να βολτάρει στις κεντρικές λεωφόρους υπό το all-time-classic hit «ο Γιόχαν, ο Πήτερ κι ο Χανς» και φυσικά, διακόπηκε η κυκλοφορία και εξηφανίσθηκαν τα τρόλεϊ, τα λεωφορεία και τα ταξί.

Α, για να σου πω! Μην επιμένεις, δεν θα μου πάρεις λέξη! Πήζω σου είπα! Τι’ναι τούτος ρε…

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2005

Migato Sagionara!

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην πολιτική επικαιρότητα, νιώθεις σα να βλέπεις σίκουελ ταινίας του Τσάκι Τσαν, με τίτλο «Η επιστροφή του Κινέζου»! Εκεί που νόμιζες ότι μετά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία, ο Σημίτης είχε μπει σε μία κάψουλα κρυο-γενετικής και θα τον ανακαλύψουν μετά από αιώνες τα λεπιδόπτερα που θα κατοικούν τον πλανήτη (ναι ρε, έχω φαντασία!), εκείνος απεφάσισε να κάμει ένα δυνατό come back δηλώνοντας (και χωρίς σαρδάμ) «πολιτικά παρών». Σου λέει, είναι πιο τσαχπίνα από εμένα η Ξενογιαννακοπούλου που ήλθε και κατσικώθηκε στο κόμμα; Θα αφήσω το Γιωργάκη να μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε διαφήμιση της μπεσαμέλ Γιώτης; Μήπως ήλθε η ώρα να διεκδικήσω το ρόλο του «επίτιμου» που τόσο χαριτωμένα έχει ενδυθεί ο Μητσοτάκης στην απέναντι όχθη; Οι πηγές μου πάντως λένε ότι αν πάει καλά το βιβλίο του Σημίτη, η οκταετία της πρωθυπουργίας του σύντομα θα κυκλοφορήσει και σε dvd. «Ιφχαριστούμε Αθήνα, ιφχαριστούμε Ελλάντα!»

Εντωμεταξύ, κι ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται ακόμα σε φάση hung over μετά τη σκανδαλολογία των προηγούμενων εβδομάδων, ο Κωστάκης πήρε τη Νατάσσα και πήγαν στο Τόκιο να ξεσκάσουν. Και πόσο τους πάνε τα κιμονό! Ένας ιάπωνας δημοσιογράφος σχολίασε ότι ο Κωστάκης έχει φάτσα που μοιάζει με manga, κι εκείνος το πήρε πάνω του. Μπορεί σπουδαίες επενδύσεις να μην εξασφαλίσαμε, αλλά τουλάχιστον η Νατάσσα είχε την ευκαιρία να πουλήσει μούρη στον Κοϊζούμι με ένα συνολάκι πολύ τσίλικο και μ’ένα υφάκι «μπορεί να είμαι ξανθιά, αλλά είμαι και παιδοψυχολόγος-χειρούργος-διδάκτωρ-μητέρα». Σκόνη τους κάναμε τους κιτρινιάρηδες!

Πίσω στην Αθήνα, ο Αλογοσκούφης προσπαθεί (εις μάτειν) να λύσει το sudoku της οικονομίας, ενώ ο ορίτζιναλ Μητσοτάκης σε συνέντευξή του προς την Έλλη (θα-σου-βγάλω-το-μάτι) Στάη, προειδοποίησε ότι τα χειρότερα έρχονται. Θα μου πεις, σιγά τα ωά: πιο πιθανό είναι να κάμει η Βανδή με τη Βίσση ντουέτο, παρά να ακούσεις καλό λόγο από τον επίτιμο. Η διαπίστωση όμως του Ψηλού ήτανε μία πρώτης τάξεως μπηχτή, με πολλούς αποδέκτες. Ο Νίκος Νικολόπουλος (βουλευτής της ΝΔ από την Αχαΐα) χαρακτήρισε την κυβέρνηση, πολύ light. Εμένα πάλι γιατί μου έχει κάτσει βαριά στο στομάχι, δεν μπορώ να καταλάβω. Μπορεί να μου ανακοινώσει ο Αλογοσκούφης τον προϋπολογισμό με δύο σόδες, παρακαλώ;

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2005

Ο εξορκισμός της Έμιλυ Ρόουζ

Αθώα κορασίδα ξυπνάει εν τω μέσω της νυκτός, διότι οσμίζεται κάτι καμένο. Ουχί, δεν ξέχασε το θερμοσίφωνα ανοικτό, μηδέ την πρασόπιτα στο φούρνο. Μπήκε ο δαίμονας μέσα της, ντε! Και ούτε φωτιά στα μπατζάκια μας! Γύρισαν οι οφθαλμοί της ανάποδα, άρχισε να μας τραγουδάει στα αραμαϊκά, να καταβροχθίζει ζωύφια, να σκεβρώνει, να τινάζεται και να κάμει ανάποδο σπαγκάτο στον αέρα ωσάν την Κομανέτσι! Μην είναι απλώς επιληπτική; Μην είναι ψυχικώς διαταραγμένη;

Το σιροπάκι που συνέστησε ο γιατρός δεν έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα και η κορασίδα παθαίνει παράκρουση. Τρίζουν τα έπιπλα, σταματάνε τα ρολόγια και γενικώς, καταγράφεται επί της οθόνης μία ανατριχιαστική βοή και ένας δαιμονικός αλαλαγμός. Οπότε και αναλαμβάνει δράση παπάς-εξορκιστής, που αποπειράται να απομακρύνει το θηρίο και να αποκαταστήσει την τάξη. Είναι η κορασίδα όργανο του Σατανά ή μήπως, Αγία;

Ναι, το έργο το έχεις ξαναδεί. Και κακά τα ψέματα, μπροστά στον ατμοσφαιρικό και καθηλωτικό «Εξορκιστή», όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόπαστες. Εντούτοις, το συνεχές σφυροκόπημα με σκηνές που σου κάνουν «μπου», έρχεται και κάνει τα νεύρα σου κρόσσια. Όλη τούτη η επέλαση του εξ’-από-δω δεν μπορεί παρά να σε σκιάσει (κι ας το παίζεις ψύχραιμος και ορθολογιστής)! Άρα ως θρίλερ, επιτυγχάνει το στόχο του.

Τα λοιπά είναι που πάσχουν: η λογική συνοχή, η (άσκοπη) παρεμβολή του δικαστικού δράματος και η (σχηματική) προσπάθεια σύνοψης της επιχειρηματολογίας περί δαιμονισμού. Πας για να τρομάξεις και βρίσκεσαι εξάφνου σε πάνελ-συζήτηση του Χαρδαβέλα με τον παπα-Τσάκαλο, τη Νταγκουνάκη και την Ευγενία Λεούση. Φτου-φτου-φτου!

Βαθμός: 5/10.

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2005

Τρία πουλάκια κάθονταν και έβηξε το ένα!

(1)
Η κυβέρνηση απεφάσισε να αντιδράσει στη σκανδαλολογία με μία κάποια πολιτική κίνηση που υποτίθεται ότι θα αποσπούσε την προσοχή της κοινής γνώμης από τον Μαντούβαλο. Ο κλήρος έπεσε στον κύριο Αλογοσκούφη, ο οποίος (με το γνωστό χαμόγελο που έχει –εδώ και καιρό- παγώσει στα χείλη του) δοκίμασε να αλλάξει το εργασιακό καθεστώς στις ΔΕΚΟ. Εντούτοις, ο Μιχάλης Λιάπης (που μαζί με το Ζάχο Χατζηφωτίου αποτελεί μοναδική περίπτωση έλληνα που εξακολουθεί να σετάρει τη γραβάτα του με ασορτί μαντίλι στο πέτο, φουλάρι και μανικετόκουμπα) το πήρε πολύ προσωπικά και οι δύο υπουργοί αντάλλαξαν κοσμητικά επίθετα, ανατροφοδοτώντας τη συζήτηση για κυβερνητική κρίση.

(2)
Εντάξει, η πολιτική μας διέρχεται περίοδο έντονης κρίσης –το εμπεδώσαμε! Τουλάχιστον όμως, στα καλλιτεχνικά μεγαλουργούμε. Ο Νίκος Καρβέλας σε μία στιγμή σπάνιας δημιουργικής κορύφωσης, συνέγραψε τον πολύ ψαγμένο στίχο «Αγάπη από νάιλον», που μπορεί εσένα να μη σου λέει τίποτα, αλλά στο κάτω-κάτω ποιος νομίζεις ότι είσαι για να έχεις και άποψη επιτέλους; Λέγεται μάλιστα ότι η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση -που σύντομα αρχίζει τις εμφανίσεις της- θα ερμηνεύει το εν λόγω άσμα, τυλιγμένη σε νάιλον αμφίεση η οποία θα παραπέμπει στυλιστικά σε σακούλα του ΑΒ Βασιλόπουλου και βεβαίως θα αποτελεί ένα κοινωνικό statement για τις απλησίαστες τιμές της κεφαλογραβιέρας, στα σούπερ-μάρκετ.

(3)
Η αποτυχία της Big Mother ανησύχησε μεν τους ιθύνοντες του Ant-1, αλλά δεν τους επτόησε. Η Τατιάνα άλλαξε σταυροπόδι, η σατανική παραγωγούλα τοποθέτησε μπόμπα εντός του ρεαλιτόσπιτου και τσουπ, πετάχτηκαν άπασες οι μανάδες εκτός του πλατό, αφήνοντας τα βλαστάρια τους να σπαράζουν από τα κλάματα. Εν συνεχεία, η εκπομπή μετονομάστηκε σε “Big Brother” και μπήκαν νέοι παίκτες, ανάμεσα στους οποίους και μία τραβεστί από τη Θεσσαλονίκη (που μη σου πω ότι φαίνεται να είναι η πιο ισορροπημένη εκεί μέσα). Σε περίπτωση που δεν πετύχει ούτε αυτό το format, το ριαλιτόσπιτο θα μετονομαστεί σε «Ακαδημία», θα μπουκάρει ο Μεταξόπουλος με τη Δρούτσα και η εκπομπή θα μετατραπεί σε Fame Story. Εναλλακτικά, μπορεί να μεταφερθούν οι παίκτες με ελικόπτερα σε νησί του Ινδικού Ωκεανού και να το γυρίσουνε σε Survivor. Υποκλιθείτε παρακαλώ, στο πρώτο πολυμορφικό ριάλιτι στην ελληνική τηλεόραση.

Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2005

Ο Επίμονος Κηπουρός

Τα κλισαρισμένα κινηματογραφικά Άρλεκιν σε εξωτικά τοπία (τύπου «Άγγλος ασθενής», «Τσάι στη Σαχάρα» κ.λπ.) δεν μου αρέσουν και το δηλώνω. Η πληγωμένη δεσποινιδούλα που πίνει ένα μαρτίνι με την καπελαδούρα στο κεφάλι, την ηδυπάθεια στο βλέμμα, τον αράπη να της κάνει αέρα και τη λεοπάρδαλη να συμπληρώνει το ντεκόρ, την έχω φάει στη μάπα σε πάμπολλες ταινίες και την έχω σιχαθεί. Άλλοτε εκείνη είναι μία αθώα παιδίσκη που αναπτύσσει ένα ακαδημαϊκό πάθος για τον γοητευτικό άγγλο τυχοδιώκτη, που -σα να ξεπήδησε από τις σελίδες του Χέμινγουεϊ- ένα σαφάρι το χτυπάει χαλαρά πριν το tea time. Άλλοτε η παιδίσκη χάνεται στα μονοπάτια του πάθους με σαγηνευτικό ιθαγενή (π.χ. στον «Εραστή» του Ζαν Ζακ Ανό), ο οποίος τη μυεί στο μυστικιστικό ethnic αισθησιασμό υπό τους ήχους της κινέζικης κιθάρας, του ινδικού σιταρ ή έστω, ενός επαναλαμβανόμενου ταμ-ταμ. Τέλος, υπάρχουν και περιπτώσεις (όπως στην Εμμανουέλα) που η παιδίσκη τα παίρνει στο κρανίο με όλο αυτό τον οριενταλισμό, τσιτσιδώνεται με την πρώτη ευκαιρία, στενάζουν οι κουνουπιέρες και δεν μένει όρθια ούτε αρσενική γαζέλα.

Γιατί τα είπα όλα αυτά; Α ναι! Διότι είδα εψές, τον «Επίμονο Κηπουρό» (The Constant Gardener) ο οποίος και εντάσσεται στην ως άνω κατηγορία του εξωτικού σινερομάντζου. Τα τοπία της Κένυας, οι ήχοι και οι εικόνες της Αφρικής ξεπηδούν μέσα από μία σκηνοθετική γραφή που θυμίζει οδοιπορικό της Μάγιας Τσόκλη ή ντοκιμαντέρ του National Geographic. Όμως –και σε αντίθεση με πολλές άλλες ταινίες της ιδίας κατηγορίας- ο «Επίμονος Κηπουρός» καταφέρνει όχι απλώς να σε ταξιδέψει με τα εξωτικά του πλάνα, αλλά και να σε συμπαρασύρει σε ένα καλοδουλεμένο πολιτικό θρίλερ με αιχμές, που σπάνια συναντάς σε χολιγουντιανές παραγωγές αυτού του τύπου. Η νευρική εναλλαγή των εικόνων, ο κοινωνικός προβληματισμός, η υποβλητική ατμόσφαιρα και η υπόθεση που παραπέμπει σε συνομωσιολογικές θεωρίες, σου φτιάχνουν ένα πακέτο αρκετά χορταστικό.

Και κάπου μέσα σ’όλα αυτά, έρχεται το ρομάντζο και αποκτά χρώμα, νόημα και ουσία. Σε σημείο που γουστάρεις να το παρακολουθήσεις: στις εντάσεις του, στις τρυφερές στιγμές, στις αναδρομές, στις υποψίες. Κι ας ξέρεις από την αρχή την κατάληξή του.

Όχι, ο «Επίμονος Κηπουρός» δεν είναι αριστούργημα. Είναι όμως μία πολύ καλή ταινία που θα σε κρατήσει και –αν αφεθείς- θα σε αγγίξει. Και μην ξεχνάς ότι παίζει δυνατά και για τα Όσκαρ. Ε να μου πεις, αυτό δεν λέει και πολλά: με τόσο πτωχή παραγωγή εφέτος, και ο «Ταμτάκος στο Ναυτικό» όλο και κάτι θα ‘παιρνε. Σωστό κι αυτό.

Βαθμός: 7/10 (για τις γυναίκες αναγνώστριες του Τεκμηρίου: 8/10 –ναι ρε, κάνω σεξιστικές διακρίσεις, έχεις κανένα πρόβλημα;)

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2005

Η πληγωμένη υπόληψη του βουλευτή Μαντούβαλου (και μερικές άσχετες σκέψεις).

Η κυβέρνηση μπορεί να ψιλοδυσκολεύεται να παράγει πολιτική, αλλά τουλάχιστον παράγει ποπ-κορν ειδήσεις για να μην βαριόμαστε. Πάπαλα η σεμνότητα και ταπεινότητα, περάσαμε απευθείας στο κυρίως πιάτο. Διαπλοκές, περιπλοκές, δωροδοκίες και επικοινωνιακές αστοχίες. Και τα όρνια των media να κάνουν κύκλους πάνω από τη μισοζαλισμένη και παραπαίουσα κυβέρνηση που σέρνεται στην έρημο της πολιτικής απραξίας. Εντωμεταξύ στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα τρίβουν.

Δε λες καλά πάντως που σκάνε όλα τούτα τα σκάνδαλα και έχουμε τη σπάνια ευκαιρία να γνωρίσουμε έναν προς ένα, τους βουλευτές της κυβερνώσας παράταξης! Εντάξει ήξερες φατσικώς την Έλενα Κουντουρά (από την εποχή που φόραγε καπελαδούρες και περιφερόταν στα διεθνή ντεφιλέ), την Παρθένα Φουντουκίδου (από την εποχή που φόραγε καπελαδούρες και περιφερόταν σε γάμους και βαφτίσια του τέως) και τον Γεράσιμο –cowboy- Γιακουμάτο (τον βουλευτή που πυροβολεί πιο γρήγορα και από τη σκιά του). Αλλά πρέπει να το παραδεχτείς: αν δεν είχε συμβεί π.χ. αυτό με την υπόθεση Καλούση (τι παιδί κι αυτός;), σιγά μην ήξευρες τον Μαντούβαλο!

Ο οποίος Μαντούβαλος εξήντλησε την πολιτική του ευθιξία στην παραίτησή του από την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά από την άλλη, φρόντισε να διατηρήσει τη βουλευτική του έδρα. Σα να λέμε, μισή παραίτηση δηλαδή. Σωστός ο παίκτης! Άσε που άναψε φωτιές, δηλώνοντας ότι οδηγήθηκε "καρφωτός" στη λαιμιτόμο, από γαλάζιους συναδέλφους του. Είμαστε μία ωραία ατμόσφαιρα, όμως!

Ο Θόδωρος Ρουσόπουλος κατηγόρησε τα κανάλια ότι στήνουν τηλεδίκες. Ο Νίκος Χατζηνικολάου (που για ένα μέτωπο, ζει!) θίχτηκε (μη σου πω, τα πήρε στο κρανίο) και εξαπέλυσε επίθεση κατά του Ρουσόπουλου, της κρατικής τηλεόρασης (ουχί για τις ενδυματολογικές επιλογές της Μπίλιως Τσουκαλά, αλλά για την έμμεση κατηγόρια εναντίον του ALPHA και των δημοσιογραφικών πρακτικών του) και παρεμπιπτόντως κατά του Αυριανισμού που υβρίζει και εξυβρίζει τον κύριο Κοντομηνά (just call me, boss!).

Τη βρήκαμε τη γαλοπούλα;

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2005

Ολική επαναφορά.

Εντέλει, πρώτα σου φεύγει η ψυχή και μετά το χούι. Με είχες συνηθίσει στα πράσινα ντυμένο και η καφέ ταπισερί, σου είχε από την αρχή, ξενίσει. Ορίστε λοιπόν, επανέφερα την προτέρα κατάσταση για να ηρεμήσεις (μη δεις άνθρωπο να σου αλλάξει το παραμικρό!).

Επίσης, απεφάσισα (και αφού έχω δει τα άρθρα μου ως δημοσιεύσεις άλλων, παντού ανά τη μπλογκόσφαιρα) να κατοχυρώσω τα πνευματικά (!) δικαιώματά μου επί του Τεκμηρίου. Δεν το κάμω για να σε αγχώσω. Η αρχική μου πρόθεση ήταν να γράφω κάτι και να το ρίχνω στο γιαλό. Αλλά το κακό παράγινε και το γιαλό αγρίεψε (από το καλοκαίρι και μετά, η ελληνική μπλογκόσφαιρα μοιάζει σα να τη χτύπησε τσουνάμι). Επομένως, είπα κι εγώ να καβατζώσω ένα σωσίβιο –αχρείαστο να’ναι.

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2005

Κοτόπουλα vs Κυβέρνηση: Ανοίξτε τις πόρτες, να φύγουνε οι κότες!

Η κότα είναι πτηνό, δίποδο και κατά βάση, αφελές. Περνάει τη μέρα της στο αραλίκι, τσιμπολογώντας και κακαρίζοντας και κυρίως μην έχοντας επίγνωση ότι η μοίρα της τη θέλει να γίνεται κοκκινιστή, λεμονάτη ή έστω, μπέργκερ στα KFC. Όμως, η εποχή της χίπικης ανεμελιάς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί. Τον τελευταίο καιρό, η ελληνίδα κότα ζει ένα δράμα: κατόπιν του χαμού της εξαδέλφης γαλοπούλας της νησιώτισσας, ο –άλλοτε μουρντάρης- καταναλωτής ούτε ζωγραφιστή να τη δει, δεν θέλει! Αποτέλεσμα; Ορνιθοτροφεία κατεβάσανε ρολά και κοπάδια ολόκληρα βρέθηκαν ξαφνικά στην ανεργία, ενώ χιλιάδες δύσμοιρες κότες φορτώνονται στα τρένα της μεγάλης σφαγής, που καταλήγουν στο Άουσβιτς της πουλάδας.

Από την άλλη, ο κ.Μπασιάκος είναι δικηγόρος, υπουργός και κατά βάση άσχετος με αυτό που λέμε στα ελληνικά «crisis management». Όταν την επομένη των εκλογών, του έτυχε το Υπουργείο Γεωργίας στο κυβερνητικό α-μπε-μπα-μπλομ, δέχθηκε με μεγάλη χαρά διότι σκέφτηκε ότι όλοι από κάπου πρέπει να ξεκινήσουν. Επειδή βέβαια ο τίτλος έξω από το γραφείο του, ήτανε μεγάλη μπαναλιτέ, το επιτελείο του κ. Μπασιάκου απεφάσισε να το μετονομάσει σε «Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων», που ακούγεται καλύτερα και πιάνει τόπο στις business cards που μοιράζεις στην εκλογική σου πελατεία.

Όταν άρχισαν να συναχώνονται οι πουλάδες και μία ψιλο-υστερία την πάθαμε (με γιαγιάδες να τρέχουνε να εμβολιάζονται και πολίτες σε παράκρουση να αγοράζουν καφάσια με νουνού & χαρτιά υγείας –από κεκτημένη!), του είπανε του κ.Μπασιάκου να βγει να καθησυχάσει τον κόσμο. Αλλά εντέλει κάποιος έπρεπε πρώτα να καθησυχάσει τον Υπουργό. Και κυρίως, να τον ενημερώσει! Εντάξει, όταν βγήκε live στα δελτία, ήτανε λιγάκι μπερδεμένος! Δεν ήταν βατό το θέμα, αγχώθηκε και δεν έγραψε καλά. Όπως παραδέχθηκε άλλωστε, είναι δικηγόρος και δεν ξεύρει από τέτοια. Αμ, δεν μας το είχατε πει κ.Μπασιάκο μας να σας βάλουμε να αναπτύξετε ένα θέμα ποινικής δικονομίας! Να σας αναθέσουμε ένα διαζύγιο ή τα κληρονομικά μας, βρε αδελφέ! Που πήγαμε οι λεχρίτες και σας ρωτήξαμε για θέματα του Υπουργείου σας! Φτου μας!

Η κυρία Άντζελα Δημητρίου-Τρούπη (προσοχή: ουχί Σνούπυ, ούτε Ντρούπυ) είναι καλλιτέχνης, πηγή ανεκδοτολογικών φράσεων και κατά βάση, ανεξάντλητη. Μετά τη διαβόητη δημόσια παραδοχή ότι τρώει σουβλάκια («κι ας είναι μία σταρ!»), σχεδιάζει νέο ξέσπασμα ενώπιον της κάμερας όπου θα ομολογήσει ότι ενίοτε χτυπάει και καμία κουτσομούρα. Η κόρη τής κυρίας Άντζελας Δημητρίου-Τρούπη, κατέχει δύο διπλώματα (ΚΑΙ αισθητικής ΚΑΙ μαγικιάζ), αλλά έχει κρυφό μεράκι να ακολουθήσει τα χνάρια της μητέρας της και να βγει στο παλκοσένικο. Όταν πρωτο-άκουσα τη νεαρά να τραγουδάει στην εκπομπή Gala, ένα διαπεραστικό ρίγος μου συντάραξε τα σωθικά. «Βρε μπας και κόλλησα τη γρίπη των πουλερικών;» σκέφθηκα έντρομος! Κοτ-κοτ-κοτ!

Χάσαμε το δείγμα. Στοπ.

Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Δεύτερο)

Πού είχαμε μείνει; Α, ναι! Το 1982, η ξανθομαλλούσα γερμανίδα Nicole με τη μακριά της Vidal Sassoon χαίτη, μία κιθάρα και τη συνοδεία άρπας, κατάφερε να σκαρφαλώσει στην πρώτη θέση. Η φεγγαρολουσμένη Nicole μπορεί μεν να έμοιαζε με μοντέλο σε εξώφυλλο άλμπουμ φωτογραφιών, αλλά το “Ein Bisschen Frieden” είναι μακράν το καλύτερο γερμανόφωνο τραγούδι του διαγωνισμού. Σίγουρα θα το τοποθετούσα στο top-10.

Το 1987 ο Johnny Logan κουρεύτηκε κι επέστρεψε με styling γαλακτοφέτας, με άσπρο δόντι / άσπρο κοστούμι / άσπρο παπουτσάκι. Το “Hold Me Now” είναι μία χαρακτηριστική αγγλοσαξονική μπαλάντα, με δυνατό ρεφρέν και αισθαντικό στίχο. Ο Johnny μπορεί σοβαρή καριέρα να μην έκανε, αλλά το καλάμι μια φορά το καβάλησε. Σήμερις και παρά τα πενήντα του χρόνια, κυκλοφορεί σε πολύ μυστήρια clubs του Δουβλίνου, ντυμένος ωσάν πορτατίφ και με μαλλί σε χρώμα πλατινέ. Ναι, το πηγαίνει το γράμμα.

Το 1988, η Celine Dion ανάγκασε την Ευρώπη, να υποκλιθεί μπροστά στην κρυστάλλινη φωνή της. Το “Ne partez pas sans moi” είναι μεν δυνατό τραγούδι, αλλά έχουμε ακούσει και καλύτερα γαλλόφωνα άσματα. Επιπλέον, η αισθητική της κορασίδος ήταν μία απελπισία. Ακίνητη σαν το άγαλμα, ντυμένη μέσα στο φρου-φρου και με μαλλί ανατριχιασμένης αχιβάδας, ανεβοκατέβαινε τις οκτάβες και εντέλει κατάφερε να επιβληθεί για λογαριασμό της Ελβετίας. Δικαίως. Δεν θα την έβαζα όμως στο top-10.

To 1998, η τραβεστί Dana International τραγούδησε ένα καθόλου τυχαίο άσμα. Το «Diva» είναι ένα δυνατό disco κομμάτι με ισραηλινή glamour pop διάθεση, που ουσιαστικά επανασυνέδεσε το διαγωνισμό με την κοιτίδα του, ήτοι την κιτσερέλα αισθητική των 70s (Δεν είναι τυχαίο ότι την αμέσως επόμενη χρονιά κέρδισε το “Take me to your Heaven”, ένα σουηδικό κομμάτι που θα μπορούσε κάλλιστα να ανήκει και στους Abba). Βεβαίως, στην επιτυχία συνέβαλε η προκλητική παρουσία της Dana και η υποστήριξη από την gay κοινότητα, που ασχολείται διεξοδικώς με τη Eurovision.

Το 2000 σε έναν από τους πιο απαράδεκτους διαγωνισμούς ever, οι δανοί Olsen Brothers –που υπό άλλες συνθήκες θα τραγουδούσαν σε επαρχιακές συνεστιάσεις ή στην καλύτερη περίπτωση, θα πλαισίωναν το Δάκη- κατάφεραν να συσπειρώσουν όλη τη Σκανδιναβία και τη Βαλτική και να αναδειχθούν στην πρώτη θέση. Αγνοώ πραγματικά για ποιο λόγο το άτονο, άχρωμο, άοσμο τραγούδι «Fly on the Wings of Love” των ξανθομπούρμπουλων Κατσάμπα εντάχθηκε στη λίστα με τα δεκατέσσερα καλύτερα τραγούδια του θεσμού. Θα το έβαζα χαλαρά τελευταίο.

Το 2003, η Sertab Erener ανέβηκε στη σκηνή αποφασισμένη: τραγούδησε με πάθος, φρούμαξε, λύθηκε, δέθηκε και απαίτησε τη νίκη με έναν μαχόμενο οριενταλισμό (που μπορεί να δεχθεί πολλαπλές –κοινωνικές και πολιτικές- αναγνώσεις για τον τρόπο που η Τουρκία διεκδικεί μία θέση στην Ευρώπη). Το “Everyway that I Can” είναι δικαίως στη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια του διαγωνισμού. Ξεσηκωτικό, πρωτότυπο, καλοδουλεμένο.

Το 2005, η Έλενα Παπαρίζου χόρεψε σούστα υπό το ρυθμό κρητικής & ποντιακής λύρας και απέσπασε μία από τις εντυπωσιακότερες νίκες στην ιστορία του διαγωνισμού. Το “My Number One” μπορεί να σκαρφαλώσει κάπου ανάμεσα στην 6η και την 9η θέση του σαββατιάτικου show, κυρίως χάρις τη φρεσκάδα και την απαστράπτουσα παρουσία της Παπαρίζου. Δεν είναι καθόλου κακό, αλλά υπάρχουν καλύτερα...

Αν με ρωτήσεις τώρα ποιο είναι το καλυτερότερο τραγούδι από τα 50 χρόνια του διαγωνισμού, θα σου απαντήσω ότι (κατά την ταπεινή μου γνώμη) είναι το «Nocturne» των νορβηγών Secret Garden που αναδείχθηκε πρώτο το 1995 με δεύτερο, το δυναμικό και διαχρονικό «Apres Toi» της Vicky Leandros το 1972. Εντούτοις, επειδή δεν διαμορφώνω εγώ τη λίστα, θα έλεγα ότι την πρώτη θέση σε αυτή την ρετροσπεκτίβα αξίζει να καταλάβει το Waterloo των Abba. Όχι, δεν μου αρέσει περισσότερο από το Volare ή το “Hold Me Now”. Απλώς θεωρώ πως είναι το χαρακτηριστικότερο τραγούδι του διαγωνισμού, καθώς συνέβαλε αποφασιστικά στην εξέλιξη της euro-pop μουσικής βιομηχανίας και επέβαλε με αποφασιστικό τρόπο, την αισθητική του. Κι αν είναι κιτς, μην το φοβάσαι.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2005

Πενήντα χρόνια γιουροβιζιονικής φαγούρας (Μέρος Πρώτο)

Δεν ξεύρω αν το πήρες πρέφα (και που να το πάρεις δηλαδή με όλες τις πληγές του Φαραώ να έχουν πέσει πάνω στο κεφάλι σου;), αλλά ετούτο το Σάββατο γιορτάζουμε τα πενηντάχρονα της Eurovision με επαιτειακή εκδήλωση στην Κοπεγχάγη (της Δανίας ντε!). Το πιο πιθανό (και λογικό) είναι να μην σου καίγεται καρφί. Αλλά επειδή το παρόν ιστολόγιο έχει και μία προϊστορία στα φεστιβάλ (γενικώς), είπα να σου παρουσιάσω (σε συνέχειες για να μην σε κουράσω μονοκοπανιά), τα δεκατέσσερα τραγούδια που θα διαγωνισθούν για την ανάδειξη του καλύτερου ever κομματιού της Eurovision. Έχουμε και λέμε…

Η πρώτη υποψηφιότητα έρχεται από την εποχή που η τηλεόραση ήταν ασπρόμαυρη και ο Ανδρέας Μικρούτσικος αγέννητος. Το 1958 λοιπόν, ο Domenico Modugno ερμήνευσε το εκπληκτικό «Nel blu, di pinto di blu” που επειδή έπρεπε να στραμπουλήξεις τη γλώσσα σου για να το πεις, αποτυπώθηκε στη μνήμη μας απλώς ως “Volare”. Όχι, το Volare δεν ήρθε πρώτο εκείνη τη χρονιά (αλλά μόλις τρίτο!). Εντούτοις και λόγω της τεράστιας διεθνούς του επιτυχίας, νομίζω ότι αποτελεί το πλέον δημοφιλές τραγούδι στην ιστορία της Eurovision.

To 1965 η France Gall με το «Poupee de cire, poupee de son» κέρδισε για λογαριασμό του Λουξεμβούργο (το οποίο χτύπαγε πρωτιές με μεθόδους outsoursing –κοινώς, αναθέτοντας την εκπροσώπησή του σε καλλιτέχνες από τρίτες χώρες). Το τραγούδι μοιάζει με παιδική μπαλάντα, έκανε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του και ακούγεται εξαιρετικά ευχάριστα.

Το 1968, ο Cliff Richard έβαλε τα δυνατά του, εκπροσωπώντας το Ηνωμένο Βασίλειο –που πολύ είχε ζοχαδιαστεί που δεν το αφήνανε να νικήσει. Το τραγούδι «Congratulations» ήτανε κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του διαγωνισμού, ο Cliff μαϊμούδισε αρκετά επί σκηνής (χορεύοντας ως και κλακέτες) αλλά το πολυπόθητο αποτέλεσμα δεν ήρθε. Ωστόσο για κάποιον άγνωστο –σε μένα τουλάχιστον- λόγο, το συγκεκριμένο τραγούδι περιλήφθηκε στη λίστα με τα 14 καλύτερα της Eurovision.

To 1973, οι ισπανοί Mocedades πήραν την πρωτιά με το “Eres Tu” που ερμήνευσε με πάθος η τραγουδίστρια του συγκροτήματος με το κατράμι μαλλί της πιασμένο κότσο και το σπανιόλικο βλέμμα του torero (ole!). Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι ένα από τα τρία καλύτερα ισπανόφωνα του διαγωνισμού (τα άλλα δύο είναι το “Ven” και το “Tu te reconnaitras”), που by the way θεωρώ ότι πολύ αδικούνται στις ψηφοφορίες. Προβλέπω ότι και στην επαιτειακή εκδήλωση, θα πατώσει.

To 1974 ήταν η χρονιά των Abba. Το “Waterloo” σηματοδότησε την απαρχή μίας λαμπρής διεθνούς καριέρας (σε Ευρώπη, Αυστραλία, Ιαπωνία και –λιγότερο- στις ΗΠΑ) της σουηδικής τετράδας που μας χάρισε μερικές από τις πιο αγαπημένες κιτς μελωδίες -που έκτοτε δεν έχουν σταματήσει να ακούγονται. Το “Waterloo” θεωρείται ως το απόγειο του διαγωνισμού και το απόλυτο φαβορί για τη νίκη στο επετειακό show της Κοπεγχάγης.

Το 1976 οι Brotherhood of Men τραγούδησαν για το Ηνωμένο Βασίλειο το θεατρικό τραγουδάκι «Save all your kisses for me». Γλυκανάλατο, ελαφρύ στις προθέσεις του και πολύ-πολύ εύπεπτο, κατάφερε να κάμει αίσθηση με το τίποτα. Χαίρεσαι να το βλέπεις όμως, αναπολώντας την παιδαριώδη αφέλεια των 70s. Προσωπικά δεν θα το έβαζα στα 14 καλύτερα.

Το 1980, ένας ιρλανδός ονόματι Johnny Logan έπιασε το νόημα. Το «What’s another year” ήταν απλώς η αρχή. Τα επόμενα χρόνια, ακολούθησαν μία δεύτερη θέση και δύο ακόμη πρωτιές για την Ιρλανδία, υπό την ερμηνευτική ή συνθετική επιμέλεια του Johnny (τον οποίον η Μπόκοτα –καλή της ώρα- αρεσκόταν να αποκαλεί «Mister Eurovision»). Το τραγούδι είναι αρκετά μελό, αλλά εντελώς μέσα στο κλίμα του διαγωνισμού. Ο δε Johnny αν δεν έκαμε καριέρα ως γιουροβιζιονιστής, θα μπορούσε να λάβει μέρος στο Big Mother με τη μαμά του ή να πουλάει βεντάλιες σε Εσκιμώους.

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2005

Φωτιά στα μπατζάκια μας!

Ανοίγω την τηλεόραση προημερόν ο ανυποψίαστος άνθρωπος -για να ενημερωθώ για τις εκατόμβες των νεκρών στο Πακιστάν και για τα γριπιασμένα πουλερικά- και τι να δω; Η Τατιάνα με το μωρό στο χέρι να τρέχει και να αγκαλιάζει το Νίκο, σφαδάζοντας! Ο Λάκης Λαζόπουλος και ο Τζώνυ Καλημέρης να θρηνούν με φόντο καπνούς, πυροσβέστες και συντρίμμια. Ο Μάκης να ψάχνει έντρομος τον παπαγάλο του ανάμεσα στα χαλάσματα και λίγες στιγμές αργότερα να απειλεί πως θα πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό του πτηνού. Μωρ’μήπως χτύπησε τσουνάμι ή γίνηκε κανένας νέος σεισμός και δεν το πήρα είδηση; Γιατί κλαίει και οδύρεται ξάφνου όλο ετούτο το celebrity;

Σύντομα κατάλαβα ότι ένα κάποιο κτήριο, όπου ήταν εγκαταστημένα τα στούντιο του Alpha (γνωστού και ως καναλιού-παρταόλα) και τα γραφεία του Polis (που δεν το λένε Polis, αλλά Channel Nine), γενήκανε στάχτη και μπούρμπερη υπό περίεργες συνθήκες! Δεν ξεύρω αν πίσω απ’όλα αυτά κρύβεται ο Κουρής (που καιρό τώρα προσπαθεί να «κάψει» τον Κοντομηνά), ο Αλέξης Κούγιας (ο οποίος πολύ θα ήθελε να δει τον Λάκη, φλομπέ), η Μιμή Ντενίση (η οποία επίσης θα ήθελε να δει τον Λάκη, πανέ) ή η Γιάννα Αγγελοπούλου Δασκαλάκη (γνωστή πυρομανής, που έχει με επιτυχία στο παρελθόν πυρπολήσει αλσίλιο δίπλα στο σπίτι της –για να μην μιλήσω για τις φωτιές που άναψε στην ελληνική οικονομία). Το θέμα είναι ότι με την τηλεθέαση που χτύπησε εκείνη τη μέρα το δελτίο του Alpha, ο Χατζηνικολάου σκέφτεται σοβαρά να καίει κι από ένα κτήριο του σταθμού κάθε βράδυ στις 8.

Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2005

Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας

Κάτι ανάμεσα σε Κάρολο Ντίκενς και αδελφούς Γκριμ. Πέντε παιδάκια κερδίζουν σε διαγωνισμό, την ευκαιρία να επισκεφθούν το μαγικό εργοστάσιο σοκολάτας του αλαφροΐσκιωτου Johnny Depp. Όμως μόνο ένα εξ αυτών θα καταφέρει να κερδίσει το μεγάλο έπαθλο.

Σκηνικά που σου θυμίζουν το Μάγο του Οζ (κι ένα άγχος το έχεις, ότι θα ξεπεταχθεί από πουθενά η παιδούλα Τζούντι Γκάρλαντ να σου τραγουδήσει για το ουράνιο τόξο), υπέροχες εικόνες βουτηγμένες στο κόκκινο, το καφέ και το λιλά, κομπιουτερίστικα εφέ που ευτυχώς δεν σου βγάζουν μάτι, μουσική που κάνει εντύπωση και στυλιζαρισμένες σεναριακές "μπηχτές" για το νεοπλουτισμό και την κατανάλωση. Απόλαυση σε πολλά επίπεδα για μικρούς, μεγάλους και μικρομέγαλους.

Όταν τελειώνει, νιώθεις σα να βγήκες από τη Disneyland. Άσε που λιγώνεις και πηγαίνεις απευθείας στο περίπτερο για να τσακίσεις ό,τι βρεις μπροστά σου σε σοκολάτα!

Βαθμός: 7/10 (ξεχωρίζει μέσα στη φετινή κινηματογραφική ξηρασία)

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2005

Cronicas

Σα να λέμε τριτοκοσμικό θρίλερ. Αμερικάνος δημοσιογράφος προσπαθεί να εντοπίσει serial killer στο Εκουαδόρ. Ή μήπως στη Γουατεμάλα; Σημασία έχει ότι βουλιάζεις –δίχως λόγο- στη μιζέρια και την κακομοιριά, με το σκηνοθέτη να σε τραβολογάει σε φυλακές, βούρκους και παράγκες που στέκονται πάνω σε πασσάλους. Η όποια δράση εξαντλείται στο πρώτο δεκάλεπτο. Ακολουθεί ατελείωτο μπλα-μπλα που δεν σε ενδιαφέρει -μα καθόλου όμως- και σε αναγκάζει να γύρεις με τρόπο στην αναπαυτική καρέκλα του σινεμά. Αν είσαι τυχερός θα σε πάρει ο ύπνος. Αν όχι, θα υποστείς μία ταινία Black n’Decker, από εκείνες που προτείνεις μόνο στους χειρότερους εχθρούς σου.

Βαθμός:
2/10 (θα της έβαζα και λιγότερο, αλλά δέχθηκα πιέσεις από φίλο να επιδείξω επιείκεια στον Τρίτο Κόσμο)

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2005

Πόσοι Ρεγκούζες χρειάζονται για να ρίξουν μία κυβέρνηση;

Ο Κωστάκης πριν αναλάβει την εξουσία, έταξε πως θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Στις πρώτες του δηλώσεις μετά την εκλογική νίκη τόνισε ότι όντως θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Ένα χρόνο (και κάτι) αργότερα, στη ΔΕΘ ξεκαθάριζε ότι θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος. Τις τελευταίες ημέρες και μετά από τη συνεκτίμηση των νέων δεδομένων, δήλωσε με αποφασιστικότητα ότι θα είναι αμείλικτος και ξεκάθαρος.

Μη με ρωτήσεις λεπτομέρειες, γιατί θα σε γελάσω και δεν είναι στις προθέσεις μου. Πολύ φοβούμαι ότι συγκεκριμένη αντίληψη για τα πράγματα δεν έχω μήτε εγώ, μήτε αυτός. Και καλά πες σ’ εμένα, μία σύγχυση μου επιτρέπεται διότι το μόνο που διαχειρίζομαι είναι την πάρτι μου. Αλλά εκείνος, που έχει και δύο ευθύνες παραπάνω, δεν θα έπρεπε να είναι λιγουλάκι πιο σαφής; Να έχει κατασταλάξει βρε παιδί μου κάπου, για το μέλλον ετούτης της χώρας; Για το αναπτυξιακό πρόγραμμα που προτίθεται να εφαρμόσει, για τις συγκεκριμένες πολιτικές που θα μας πάνε ένα βήμα παρακάτω, για τις στρατηγικές μας θέσεις στην εξωτερική πολιτική και για το όραμά του για το μέλλον της παιδείας και του κοινωνικού κράτους. Πού ακριβώς θα είναι αμείλικτος και σε τι πράγμα είναι ξεκάθαρος;

Διότι -και συγνώμη που γίνομαι δυσάρεστος- η οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο (με συσσώρευση ελλειμμάτων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να καγχάζει μπροστά στις αφελείς επιλογές του οικονομικού επιτελείου περί τιτλοποίησης και άλλων δαιμονίων –του ιδίου επιτελείου που με περισσή χαρά ξεσκέπασε την «τραβεστί» οικονομία!), η ανεργία καλπάζει (με συσσώρευση νεό-πτωχων και χιλιάδες παιδιά να συνωστίζονται για μία θέση στο δημόσιο –αφού έτσι κι αλλιώς ο ιδιωτικός τομέας μαζεύει τα μπογαλάκια του και την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για άλλες παγκοσμιοποιημένες πατρίδες), η παιδεία πειραματίζεται με τα αυτονόητα (σε μία εποχή που χρειάζονταν ρίξεις και ανατροπές), η δημόσια διοίκηση δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις ανάγκες και πνίγεται σε μία κουταλιά νερό, ενώ τέλος, έξω είμαστε απλώς ανύπαρκτοι. Ξεπεσμένοι κομπάρσοι σε ινδικό μελό.

Θα σε ρωτήξω κάτι κι ας μείνει μεταξύ μας: είσαι δηλαδής ευχαριστημένος εσύ από τη διακυβέρνηση της χώρας από τον Κωστάκη τον τελευταίο ενάμιση χρόνο; Διότι εγώ έχω την αίσθηση ότι είμαστε περίπου στον αυτόματο πιλότο και ότι όλα λειτουργούν απλώς διεκπεραιωτικά. Χωρίς καμία απολύτως ανατροπή στα κακώς κείμενα, χωρίς ίχνος φαντασίας στην εξουσία και κυρίως, χωρίς δομημένη πολιτική πλατφόρμα ή έστω καμιά μαγκιά στην εξωτερική πολιτική (για να’χουμε να λέμε!). Θα μου πεις, είναι ο Γιακουμάτος, ο Παναγιωτόπουλος, η Funny (και πάλι) Πετραλιά και ο Αβραμόπουλος για τέτοια μεγαλεία; Περίμενες την ανατροπή από την Κουντουρά και τον Ιωαννίδη ή μήπως είχες επενδύσει ελπίδες στη Next Generation των δεξιών τζακιών (Κεφαλογιάννηδες, Βαρβιτσιώτιδες κ.λπ.) που παρέλαβαν το γραφείο και την έτοιμη πελατεία του μπαμπά, χωρίς να ιδρώσει η φανέλα τους;

Έχεις καμία αμφιβολία ότι το κράτος της αρπαχτής που με τόσο κόπο έχτισαν οι προηγούμενοι δεν γνωρίζει νέες δόξες στα χέρια των νεόκοπων εθνοσωτήρων; Διότι αν είχες (που για τόσο αφελή, δεν σε κόβω), όλο αυτό που συνέβη με τον Ρεγκούζα, πρέπει να σε έχει τουλάχιστον σοκάρει. Η νέα εξουσία κατάφερε μέσα σε χρόνο ρεκόρ να διαπλακεί με τους μεγαλο-νονούς του κεφαλαίου, να διορίσει τα παιδιά της, να αποθεώσει όλα όσα κατηγορούσε και να στήσει το δικό της παιχνίδι διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.

Μη γελιόμαστε όμως. Η πρόδηλη αδυναμία της να παράγει έργο σε συνδυασμό με την αλαζονεία της (ως εκ της ανυπαρξίας σοβαρού αντιπάλου) είναι η παγίδα που μόνη της στήνει στον εαυτό της. Το λυπηρό δεν είναι ότι σύντομα θα πέσει μέσα. Αλλά ότι κατόπιν του απολογισμού που θα κάμουν οι επόμενοι (όποιοι κι αν είναι), θα μας αποσταλεί η λυπητερή με courier στο σπίτι.

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2005

Τσακισμένα Λουλούδια

Ο Bill Murray περιφέρει την βαριεστημένη φάτσα του σε μία ακόμη ταινία από εκείνες που γυρίζονται για να αρέσουν αποκλειστικά στους κριτικούς (και κατά βάθος ούτε σε αυτούς, απλώς δεν θέλουν να το παραδεχτούν μην τύχει και γυρίσει κανείς και τους πει ακαλλιέργητους). Ο ήρωας λαμβάνει ένα ανυπόγραφο γράμμα που του αποκαλύπτει πως έχει ένα γιο και κατόπιν των πιέσεων που δέχεται από φίλο-καρικατούρα, αποφασίζει να επισκεφθεί τις πρώην ερωμένες του για να διαπιστώσει εάν όντως έχει γίνει εν αγνοία του, πατέρας. Τα λεπτά κυλάγανε, ενδιαφέρον δεν έβρισκα κι άρχισα να αναρωτιέμαι διάφορα πράγματα, όπως: Ποιος χρηματοδοτεί τέτοιες ταινίες και γιατί; Είμαστε σίγουροι ότι η Sharon Stone διάβασε το σενάριο, πριν δεχθεί να παίξει; Σιδέρωσα πουκάμισο για αύριο; Έκλεισα το θερμοσίφωνο πριν φύγω από το σπίτι;

Όταν το παρατεταμένο τίποτα έλαβε τέλος, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην ξαναδώ ταινία του Τζάρμους και να τρώω τα δημητριακά μου κάθε πρωί. Για τσακισμένα λουλούδια δεν σου εγγυώμαι. Για τσακισμένα νεύρα όμως…

Βαθμός:
1/10 (παίρνει τη μονάδα, αποκλειστικά για τη σκηνή με την κόρη της Sharon Stone –είμαι βέβαιος ότι όσοι το είδατε, θα συμφωνήσετε μαζί μου!)

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2005

Ολομόναχοι μαζί

Αλαβάστρινος νεαρός από την Άπω Ανατολή επιδίδεται σε διαρρήξεις σπιτιών. Αλλά αντί να βουτήξει το στέρεο και να μαδήσει τις συρταριέρες, εκείνος απλώς τρώει το πιλάφι που έχει περισσέψει στο ψυγείο, βάζει μπουγάδα τ’ άπλυτα και φτιάχνει τίποτις χαλασμένα ρολόγια ή ραδιόφωνα (ωσάν τον Γιούρι Γκέλερ), διότι είναι επιτέλους νοικοκύρης. Σε κάποιο από τα κυριλάτα σπίτια τύπου Εκάλης (με το άγαλμα λεοπάρδαλης να κοσμεί τον κήπο), εντοπίζει αλαβάστρινη νεαρά που την έχει κάνει μαύρη στο ξύλο ο γιάπης κομπλεξικός σύζυγος και την παίρνει μαζί του για να τη σώσει. Μετά από πολλές επαναλαμβανόμενες διαρρήξεις, το ζεύγος συλλαμβάνεται, η νεαρά επιστρέφεται στον γιάπη και ο νεαρός καταλήγει στη φυλακή, όπου του ψιλο-σαλεύει και γίνεται φάντασμα. Εντάξει, μην τρομάζεις: το αλαφροΐσκιωτο του πράγματος προκύπτει κατόπιν ποιητικής αδείας του σεναρίου, που θέλει τον νεαρό να ισορροπεί ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα, ανάμεσα στα θέλω και τα μπορώ της ζωής.

Γενικά η ταινία σου αφήνει μία ανεπαίσθητα γλυκιά γεύση στο τέλος, αλλά σε παιδεύει αρκετά με τις αδικαιολόγητες σιωπές της και τις αψυχολόγητες αντιδράσεις των πρωταγωνιστών. Δεν στο προτείνω, διότι το έχουμε ξαναδεί το παραμύθι (και μάλιστα, σε πολλές διαφορετικές εκδοχές στον ασιατικό κινηματογράφο) και διότι αν θέλεις να δεις κάτι σε διαρρήκτη που διεισδύει απρόσκλητος μέσα σε συναισθήματα και ζωές άγνωστών του ανθρώπων, σε παραπέμπω στον «Δεκαπενταύγουστο» του Βούλγαρη, που είναι –κατ’εμέ- πολύ πιο δομημένη ταινία.

Βαθμός: 4/10 (φέτος θα είμαι αμείλικτος με την κουλτούρα!)

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2005

Η Ελενίτσα, η Βαλεντίνα και ο χουρμάς-μόσχευμα.

Η καημένη η Ελένη το φυσά και δεν κρυώνει. Εκεί που μια βασίλισσα την είχανε (με τα καλαμπούρια και τις σαχλαμαρίτσες της, με τα ριαλιτόπαιδα να εξιστορούνε τα καμώματά τους, τους τραγουδιστές της Heaven να σουξεδιάζονται μετά μανίας και τη Λίτσα να μετράει τ’άστρα!), βρέθηκε να καρδιοχτυπά μην την ξεπεράσει σε τηλεθέαση ως και ο Μπομπ το Σφουγγαράκι από το Polis. Και καλά να λες που υπάρχει κι εκείνο το κορίτσι στο Star (χρυσή καρδιά!) που τελοσπάντων έχει καβαντζομένη από χέρι την τελευταία θέση, διότι αλλιώς την έβλεπα την Ελενίτσα να σφουγγαρίζει τα πατώματα. Εντωμεταξύ, η Ελεονόρα –τραβάτε με κι ας κλαίω- Μελέτη έχει αρχίσει να ξεψαρώνει για τα καλά! Άσε που κυκλοφόρησε φήμη ότι και καλά τα είχε για μία περίοδο με τον Γρηγόρη –σιγανοπαπαδιά- Αρναούτογλου, ο οποίος μη δει ανερχόμενη ξανθιά πρωινατζού, σπεύδει να τη γαλουχήσει!

Αλλά επειδή περιμένεις να μάθεις και την κριτική μου για τις νέες σειρές, σου προτείνω να δεις το «Πες μου ναι» (βιάσου, πριν κοπεί!) όπου ο Απόστολος Γκλέτσος και ο Αλέκος Συσσωβίτης υποδύονται με σαιξπηρικό πάθος δύο ζιγκολό, ενώ η Κατερίνα Λέχου απλώς περαστική ήτανε. Άλλο highlight της σεζόν είναι το λάτιν σήριαλ «Βαλεντίνα, έρωτας XLarge» (Star) όπου ένας πλούσιος, πεντάμορφος και επιτυχημένος γιάπης ερωτεύεται ένα σούργελο που και καλά είναι πάμπαχο, αλλά θα’ρθει μετά από καμιά τριανταριά επεισόδια και θα γίνει μία καρακαλλόνα (χορηγός της εκπομπής, τα Πρίνου!). Βεβαίως και παρακολουθώντας την φουσκωμένη ηθοποιό που υποδύεται την Βαλεντίνα, σου έρχονται πολλά ερωτήματα στο μυαλό:
(1) Πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει κανείς για την τέχνη;
(2) Πώς εμπνέεται ο μεταφραστής του Star τους τίτλους των σειρών;
(3) Γιατί δεν δώσανε το ρόλο στη Μπετίνη (που θα προσέδιδε έναν άλλο όγκο στη σειρά και σίγουρα περισσότερο γέλιο); -και τέλος,
(4) Γιατί κόπηκε η «Χουάνα η παρθένα»;

Άσχετο, αλλά την περασμένη Τρίτη είχα ξεκινήσει να βλέπω μία σειρά στον Alpha που λεγόταν ο «Τελευταίος Παράδεισος», με το Σεργιανόπουλο να βρίσκεται σε ένα εξωτικό νησί και να φοράει την τελευταία κολεξιόν της Λεγεώνας των Ξένων. Όταν διέκοψε για διαφημίσεις, έτρεξα ο χριστιανός να φτιάξω ένα τοστάκι διότι με τόσο φοινικόδεντρο και χουρμά, ένιωσα μία λιγούρα. Όταν επέστρεψα, ο Σεργιανόπουλος βρισκόταν στην Αθήνα, είχε μόλις κάνει εγχείρηση καρδιάς και έγραφε δακρύβρεχτο γράμμα στην Άννα Ανδριανού (μόνο τέτοια γράμματα μπορεί κανείς να στείλει στην Άννα). «Ουάου!» σκέφτηκα, «Επιτέλους, να κι ένα σήριαλ που είναι σουρεαλιστικά γρήγορο και έχει φευγάτη πλοκή!». Κι εκεί που το είχα ψιλοχάσει το νόημα και αναρωτιόμουν πώς βρέθηκε στην ανάγκη ο Σεργιανόπουλος να λάβει μόσχευμα από τον άνδρα της Ανδριανού (Μην του έπεσε η καρύδα του φοινικόδεντρου στο κεφάλι; Μην είδε την Ανδριανού με τάνγκα; Μην θυμήθηκε την ερμηνεία του στους «Δύο Ξένους»;) συνειδητοποιώ ότι είχα κατά λάθος αλλάξει κανάλι και έβλεπα μία άλλη σειρά υπό τον τίτλο «Επαφή», όπου επίσης πρωταγωνιστούσε ο λεγάμενος. Βλέπεις, δεν έχει μόνο ο Διάολος πολλά ποδάρια… (Εκείνο το βράδυ μέτραγα Σεργιανόπουλους για να με πάρει ο ύπνος.)

Για να μην με πεις κακό άνθρωπο, θα σου επισημάνω και μία-δύο καλές περιπτώσεις. Συμπαθητικό λοιπόν μου φαίνεται το «Γάμος με τα Όλα του» (Ant1) και το «Στο παρά πέντε» (Mega), αλλά αν δεν δω κάνα-δυο επεισόδια ακόμη, όρκο δεν παίρνω. Οι «Μάγισσες της Σμύρνης» δεν με έπεισαν, αλλά θα τους δώσω μία δεύτερη ευκαιρία (διότι θυμάμαι ότι το βιβλίο μου είχε αφήσει καλή εντύπωση). Επίσης βλέπω το «Η ώρα η καλή» (το οποίο δεν ήταν άσχημο πέρσι) και τέλος, κάθε Παρασκευή βράδυ, συντονίζομαι στη ΝΕΤ για την ταινία του Disney.

Υ.Γ. Όπως καταλαβαίνεις, η Big Mother αξίζει το δικό της ξεχωριστό άρθρο και επί τούτου, μαζεύω υλικό και επιφυλάσσομαι για το μέλλον.

Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2005

Ζωή να’χει, το σκασμένο!

Μετά από 365 ημέρες παρουσίας στο Διαδίκτυο και 108 άρθρα, το Τεκμήριο εορτάζει τα πρώτα του γενέθλια και εισέρχεται στη δεύτερη περίοδο της ζωής του. Ένεκα αυτού, εγκαταλείπει τα παστέλ χρώματα και υιοθετεί μία μπαρόκ αισθητική, που μπορεί εκ πρώτης να σου κάνει κάτι σε επιστολόχαρτο της Έμιλυ Μπροντέ (ειδικά με όλη τούτη την καφετί ταπετσαρία που έπιασα κι έστρωσα στους τοίχους), αλλά μην παραμυθιάζεσαι: άλλαξε ο Νικολιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς! Οι κινηματογραφικές κριτικές θα συνεχίσουνε να χορεύουνε ταγκό με τις πολιτικές αναλύσεις, τα κείμενα καθημερινότητας θα μπερδεύονται με τις κωμικοτραγικές εντυπώσεις και η προσωπική μου σύγχυση θα αναμειγνύεται με το διονυσιασμό της επικαιρότητας. Διότι όπως έχεις καταλάβει πιστέ αναγνώστη, ετούτο δω το ιστολόγιο, δεν το’χει σε τίποτα να ενδυθεί πενήντα διαφορετικούς χαρακτήρες και να σου βγάλει και τη γλώσσα. Δεν πα να κρεμάσω και αφίσα με τη Βικτώρια Χαλκίτη ή την ξινισμένη φάτσα της Μέρκελ μετά την εκλογική τάπα από τον Σρέντερ: εσύ θα συνεχίσεις να έρχεσαι και να με διαβάζεις, μόνον και εφόσον γουστάρεις τα κείμενά μου, γελάς με τις περιγραφές μου ή βρίσκεις ενδιαφέρουσες τις απόψεις μου. Ο πήχης έχει ανέβει για το Tekmirio: Reloaded, αλλά δεν αγχώνομαι διότι όσο να πεις, έρχεται και η Eurovision…

Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2005

Ακόμη ψηλότερα (It's the Final Countdown!)

Μην είμαστε η μοναδική χώρα που έχει κατακτήσει μέσα σε ένα χρόνο το Πανευρωπαϊκό σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο, αλλά και τη Eurovision; Απόψε το βράδυ τα παιδιά της Εθνικής ζωγράφισαν. Ζωγράφισαν χαμόγελα στα πρόσωπά μας. Να'ναι καλά!

Άντε, πάντα τέτοια (μη με πάρουν και τα ζουμιά και άντε να με συμμαζέψεις!).

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2005

O Βίκτορ, η Νίκι και δέκα ακόμη τρόποι να κάνεις απόψυξη στον ψυγειοκαταψύκτη.

Εντωμεταξύ η Μπρουκ ούτε που θυμάται ότι στα πρώτα επεισόδια είχε μία μαμά κρυφο-ερωτευμένη με τον Έρικ, έναν ξοφλημένο μπαμπά που τους είχε εγκαταλείψει αλλά μεταμελήθηκε και δύο αδελφές: μία κομπλεξική (Κέιτι) που τα είχε με έναν απίστευτο τύπο -αισθητικής New Kids on the Block- ονόματι Ρόκκο και μία ξετσίπωτη (Ντόνα) που έκανε κατάσταση με τον μπαμπά της Κάρολαϊν, ο οποίος της έριχνε χαλαρά δώδεκα κύκλους επεισοδίων. Επίσης, υπήρχε και ένας αδελφός (που έπαιζε σα να είχε μόλις καταπιεί μουρουνόλαδο) που πλέον εμφανίζεται επιλεκτικά σε κάποιους από τους γάμους της Μπρουκ (σκέψου ρεζίλι αυτός ο έρμος ο ηθοποιός, να τον παίρνει η παραγωγή, τηλέφωνο κάθε τρίμηνο και να του λέει, άντε ξαναπαντρεύουμε τη Μπρουκ, πρόβαρε το μαύρο κουστούμι με το παπιγιόν και πέρνα για το καθιερωμένο guest πέρασμα των δέκα δευτερολέπτων!), αλλά και ένας πρωτόλειος γκόμενος τύπου κομπάρσος, που τον έφτυσε με μεγάλη άνεση η Μπρουκ μόλις πρωταντίκρυσε την πισίνα στην πίσω αυλή της έπαυλης των Φόρεστερ. Για να μην ανασκαλέψω την περιπέτεια της Τέηλορ με το αεροπορικό ατύχημα στην έρημο Γκουανταλαχάρα (!) που μπορεί μεν να της άφησε κουσούρι μία καραμπινάτη αμνησία (και έναν ελαφρύ κεκεδισμό), αλλά την έριξε ταυτόχρονα στην αγκαλιά ενός γοητευτικού μαχαραγιά!


Ψιτ, φίλε! Αν την ψάχνεις σε κάτι πιο ζόρικο, σου συστήνω ανεπιφύλακτα το αδελφό σήριαλ «Ατίθασα Νιάτα», του ιδίου ευφάνταστου δημιουργού, ο οποίος εδώ πραγματικά οργιάζει. Πολυπρόσωπο και πολυσύνθετο το σήριαλ διαθέτει τα πάντα: έρωτα, μίσος, αλλαξοκωλιές, έριδες, πάθη και δικαστικούς αγώνες! Ο πανίσχυρος επιχειρηματίας Βίκτορ Νιούμαν που έχει ένα υφάκι ηλιοκαμένου τεξανού γελαδάρη -το οποίο ως γνωστόν ξετρελαίνει τις γυναίκες-, είναι παντρεμένος με την πρώην στρηπτιτζού Νίκι, η οποία έχει πάθει κατά καιρούς ανίατες ασθένειες, εξαρτήσεις από το αλκοόλ, κρίσεις νυμφομανίας, αμνησίες και τραγικά ατυχήματα! Όμως επειδή είναι γερός χαρακτήρας, τίποτα δεν την πτοεί εκτός ίσως από τα κατορθώματα των δύο άσωτων τέκνων, της κλαψομούρας Βικτόριας και του κακομαθημένου Νίκ, που πάντα βρίσκονται ηλιθιωδώς μπλεγμένοι σε φασαρίες (με φόνους που δεν έκαμαν, μανιακούς θαυμαστές που τους κυνηγάνε, δολοπλοκίες κακιασμένων εχθρών της οικογένειας κ.λπ.) με φόντο το ράντσο.


Από την άλλη υπάρχει η οικογένεια των Άμποτ με τον μπαμπά Τζον να εμφανίζεται συνήθως μονάχα όταν αλείφει τη φρυγανιά στο πρωινό γεύμα της οικογένειας (άντε και σε κάνα meeting της εταιρίας «Τζεμπώ»), τον υιο Τζακ να ραδιουργεί εις βάρος του Βίκτορ (με προσοχή για να μην του χαλάσει η χωρίστρα), την κόρη Άσλευ η οποία εκτός από καταπληκτικό στέλεχος στην οικογενειακή επιχείρηση αρωμάτων και θαυμάσια χημικός, είναι και μοιραία γυναίκα (τι μου θυμίζει αυτό, γαμώτο;), και τέλος, την χοντρούλα και ασχημούλα Τρέησι που ο Θεός του σήριαλ την τιμώρησε και την μετανάστευσε κάπου στη Νέα Υόρκη, μπας και σουλουπωθεί λιγάκι.


Αυτά σε χοντρές γραμμές, διότι ανάμεσα στις δύο οικογένειες υπάρχει ένας μικρός γαλαξίας χαρακτήρων, όπως η αειθαλής Τζιλ που είναι αιωνίως τσακωμένη με την-ένα-πόδι-στον-τάφο-μπαμπόγρια Κάθλιν Τσάνσελορ (η οποία είναι μάλλον σε λάθος σήριαλ, αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς τον τίτλο), η χαζοχαρούμενη μαχόμενη δικηγόρος Κρίκετ που αντιμετωπίζει αγόγγυστα όλα τα κοινωνικά προβλήματα της Αμερικής (άστεγους, ναρκωτικά, πορνεία, διαμελισμένες οικογένειες, ραδιενέργεια, διαγαλαξιακές μαύρες τρύπες κ.λπ.), ο ξενέρωτος ιδιωτικός ντετέκτιβ Πώλ Γουίλιαμς με την ψυχωτική μαμά που θυμίζει περισσότερο ηρωίδα σε σήριαλ του Δαλιανίδη, η κοντή αλλά καπριτσιόζα Νίνα που κληρονόμησε από το τίποτα μία τεράστια περιουσία και από τ’ αλώνια βρέθηκε στα σαλόνια, η έγχρωμη ιατρός Ολίβια και η αδελφή της Ντρουσίλα που αν και αγράμματη, έγινε χορεύτρια-μοντέλο και έκλασε τον άντρα της για να γίνει μία καριερίστα!


Η μεγάλη μαγκιά είναι τα crossing-points όπου ένας χαρακτήρας του ενός σήριαλ μεταπηδά στο άλλο και νιώθεις ο έρμος τηλεθεατής ότι νάτη έφθασε η Δευτέρα Παρουσία: το τηλεκοντρόλ κάνει ζάπινγκ από μόνο του! Για παράδειγμα, η μεγαλομοδίστρα Λόρεν αφού εξήντλησε τους άρρενες καβαλιέρους στη Τζένοα Σίτυ (των Ατίθασων Νιάτων), μάζεψε μία βαλίτσα ζαρτιέρες και μετακόμισε στο L.A. και στον κόσμο της Τόλμης και Γοητείας! Όταν τελειώσει και με τους Φόρεστερ, θα την στείλουνε μετάθεση σε σήριαλ του Παπακαλιάτη. Επίσης, η σατανική νοσοκόμα Σίλα, αφού έκλεψε το μωρό της Λόρεν από το ένα σήριαλ, μεταπήδησε στο άλλο για να τα φτιάξει με τον Έρικ και να πιαστεί στα χέρια (τσουλούφι με τσουλούφι) με τη Στέφανι (που πλάκα-πλάκα, μετά από τόσο ξύλο που έχει ρίξει στις εκάστοτε φιλενάδες του τέως συζύγου και των τέκνων της, έχει κάνει φοβερούς δικέφαλους και τη ζητάνε για το προπονητικό team του Ιακώβου).

(Εσύ τι λες, δεν συνεχίζεται;)

Σημείωση: Το παρόν κείμενο είχε δημοσιευθεί αρχικά πριν μερικές μέρες. Εντούτοις, ο δαίμων της μπλογκόσφαιρας με κάποιον αδιευκρίνιστο τρόπο, φρόντισε να το εξαφανίσει. Δεν λες καλά που είχα κρατήσει ένα copy και μπόρεσα να το αναδημοσιεύσω… (διότι με ξέρεις τι ακατάστατος είμαι!)

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2005

Η Κάρολαϊν, o Ριτζ και δέκα ακόμη τρόποι για να ξεβγάζεις τη σαπουνάδα από τον καναπέ.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Οι δύο ναυαρχίδες της αμερικανικής σαπουνο-βιομηχανίας «Τόλμη & Γοητεία» & «Ατίθασα Νιάτα», συναντιόνται επιτέλους στο ίδιο κανάλι (τη ΝΕΤ) με καινούργια επεισόδια! Βεβαίως, οι δόξες που γνώρισαν κάποτες οι σειρές -με την ανέραστη βλαχοαμερικάνα Κάρολαϊν να γίνεται φίρμα σε γαριδάκια και να υπογράφει αυτόγραφα σε δεκατριάχρονα ελληνόπουλα υπό μουσική υπόκρουση λαμπάντα- μάλλον έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εντούτοις, ένεκα του όψιμου αυτού comeback, το Τεκμήριο αποφάσισε να αφιερώσει ένα μικρό κύκλο άρθρων στο αυθεντικό αμερικάνικο σαπούνι, που μπορεί τώρα να το βρίζεις, αλλά οφείλεις να δεχθείς ότι μας δίδαξε σε χαλεπούς καιρούς, τι εστί γκλαμουριά και πώς να κερατώνεις τη σύζυγο με την κουνιάδα, με στυλ, φαντασία και κυρίως χωρίς να τσαλακώσεις το Armani κουστούμι σου.

Ειδικά η «Τόλμη και Γοητεία» θα μπορούσε και να αποτελέσει άσκηση ύφους σε σχολές επίδοξων σεναριογράφων, προκειμένου να μάθουν πώς μπορείς με μόλις μία χούφτα χαρακτήρες να δημιουργήσεις ερωτικές σχέσεις και συνδυασμούς εις τη νιοστή: ο μπαμπάς με τη μαμά, η μαμά με το θείο, ο θείος με την ξαδέλφη, η ξαδέλφη με τον μπαμπά και πάει λέγοντας. Όταν ξεμένεις από χαρακτήρες, τους βάζεις να γεννοβολάνε και σε κάνα χρόνο που τα ξεπεταρούδια έχουν πλέον ενηλικιωθεί (ο χρόνος και η σοβαρότητα είναι στις σαπουνόπερες, μεγέθη απολύτως σχετικά!) και εκδηλώνουν τις πρώτες τους ορμές, αρχίζεις ένα νέο κύκλο ερωτοτροπιών, πολλαπλασιάζοντας τους δυνατούς συνδυασμούς.

Η υπόθεση στο σήριαλ είναι απλή: ο μπαμπάς Έρικ Φόρεστερ έχει συστήσει μετά της ξιπασμένης συζύγου Στέφανι –η οποία χώνει τη μύτη της παντού- μία top fashion εταιρία, στην οποία δουλεύουν όλα τα παιδιά της οικογένειας με πρώτο και καλύτερο τον Ριτζ, που είναι ομορφάντρας και έξυπνος και μάγκας (ή το ‘χεις ή δεν το ΄χεις επιτέλους!). Ο Ριτζ, γνωστός και διαβόητος playboy του Λος Άντζελες, αρραβωνιάστηκε προ αμνημονεύτων την Κάρολαϊν, η οποία μετά κάποια στιγμή αποδήμησε εις τόπον χλοερό από ανίατη και σπάνια ασθένεια (το «σύνδρομο του πράσινης μαϊμούς», σύμφωνα με τη διάγνωση), αλλά την ίδια στιγμή ερωτοτροπούσε και με την φτωχιά πλην τίμια Μπρουκ, η οποία έμενε στο Μπουρνάζι. Εντέλει και παρά τις δολοπλοκίες της φτωχιάς πλην τίμιας Μπρουκ, ο Ριτζ κατέληξε να παντρευτεί την Τέηλορ που δεν είναι απλώς κουκλάρα αλλά και ψυχίατρος, άρα πάντα χρήσιμη να σου βρίσκεται σε μία σαπουνόπερα (με όλους αυτούς τους σχιζοφρενείς και τα νυμφίδια που κυκλοφορούνε)!

Η Μπρουκ από την άλλη, η οποία αποδείχθηκε σκληρό καρύδι, κατάφερε να πάρει την εταιρία του μπαμπά-Έρικ, διότι εκτός από σεξοβόμβα και επιτήδεια καιροσκόπος, είναι και καταπληκτική χημικός μηχανικός, γεγονός που όσο να πεις τη βοήθησε να ανακαλύψει μία επαναστατική φόρμουλα την οποία κατοχύρωσε ως έξυπνη επαγγελματίας και καπέλωσε τους Φόρεστερ! Η νυμφομανία της, την οδήγησε σε γάμο με τον Ρίτζ, τον αδελφό του τον Θόρν, αλλά και τον ίδιο τον πάτερ-φαμίλια Έρικ (επί σειρά χρόνων, το νυφικό, μόνο για σιδέρωμα το έβγαζε από πάνω της), κάνοντας τη μαμά-Στέφανι να σκυλιάσει (ίσως γιατί είναι η μοναδική της οικογενείας που δεν την στεφανώθηκε) και οδηγώντας την σε ντελίριο μίσους κάθε φορά που συναντούσε την -όχι και τόσο φτωχιά και τίμια πλέον- Μπρουκ, η οποία απέκτησε και τρία παιδιά (δύο από το γάμο της με τον Έρικ, και ένα με τον άντρα της κόρης της-θου-κύριε-το-στοματί-μου Μπρίτζετ).

Κι αν όλο αυτό σου κάνει πολύ βαρετό, υπάρχει και η αντίπαλη εταιρία-οικογένεια των Σπέκτρα με την πληθωρική τσα-τσα Σάλι, η οποία πάντα φθονούσε τη Στέφανι και ήθελε να της μοιάσει, αλλά μια ζωή κατέληγε να τρώει τα λυσσακά της ή στην καλύτερη περίπτωση, καμία νουγκατίνα! Η γραμματέας Ντάρλα (όνομα και πράμα!), ο σπιούνος Κλάρκ Γκάρισον, ο μονίμως ζοχαδιασμένος γιος Σι-Τζέι και η τραγουδίστρια-αδικοχαμένη κόρη Μέισι (που φυσικά πάλι με χρόνια με καιρούς, νεκραναστήθηκε), συμπληρώνουν το σκηνικό της γκροτέσκας οικογένειας Σπέκτρα, που βεβαίως ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει τους επιτυχημένους, όμορφους και αγέρωχους Φόρεστερ, διότι τελικά όλα είναι θέμα γονιδίων!

(Περιττό να σου πω ότι συνεχίζεται…)

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2005

Η επιστροφή του ασώτου (κειμένου).

Τα ταΐζεις, τα ποτίζεις, τα μεγαλώνεις -με κόπους και θυσίες- κι έρχεται κάποτες η ώρα που σου γυρνάνε την πλάτη για να κάμουν (τάχα-μου) τη ζωή τους. Και μετά ούτε σε είδαν, ούτε σε ξεύρουν! Τα αχάριστα!

Μα για τα κείμενα ομιλώ! Τα άρθρα, ντε! Που αφότου πατήσεις το αναθεματισμένο κόκκινο κουμπάκι που αναγράφει «publish post», παύουν να σου ανήκουν και ανοίγουν τα φτερά τους για αλλότριες πατρίδες. Από τη στιγμή δε, που βγαίνουν στο κουρμπέτι κι ασχολείται λιγάκι κανένας τρίτος με την πάρτι τους, αρχίζουν να μεγαλοπιάνονται!

Να, μία τέτοια περίπτωση είναι το «Βρε Ουστ», το οποίο εθεάθη να κυκλοφορεί αδέσποτο από χέρι σε χέρι, μέσω e-mails (ξέρεις εσύ, σαν όλα εκείνα που λαμβάνεις καθημερινά, με ανεκδοτάκια, γελοιογραφίες, χιουμοριστικές παρουσιάσεις και ξετσίπωτα βιντεάκια). Ποιος θα το φανταζόταν; Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα, έφθασε συνάμενο-κουνάμενο ως το κατώφλι του δικού μου mailbox και ούτε να με φτύσει!

Όταν το πρωτοείδα, ένιωσα μια μυστηριώδη χαρά. Σα να ξαναβρήκα μετά από χρόνια, ένα μήνυμα που είχα κλείσει σε μπουκάλι και είχα αφήσει να χαθεί στο πέλαγος. Σα να ξανασυναντήθηκαν δύο παλιοί γνωστοί σε εκπομπή της Άννας Δρούζα. Σα να έστειλα γράμμα και να έλαβα ανταπόκριση, καθ’υπόδειξη της Βίκυς Χατζηβασιλείου. (εντάξει, φτάνει με τις παρομοιώσεις –νομίζω έχεις εικόνα!)

Αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι το πράγμα δεν τελείωνε εκεί! Όπως με πληροφόρησαν φίλοι και γνωστοί, το συγκεκριμένο κείμενο κάνει τον τελευταίο καιρό, solo καριέρα σε διάφορα σημεία του Διαδικτύου (όπως π.χ. στο forum του Αθηνοράματος, στο Chatadiko και σε δωμάτιο συζήτησης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου!), με μυριάδες σχόλια και παρατηρήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα αντίστοιχα που είχε δεχθεί στην παρθενική του εμφάνιση στο «Τεκμήριο». Υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν και βρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους στο κείμενο, υπάρχουν άλλοι που με περνούν από γενεές δεκατέσσερις, υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν σουρεάλ δηλώσεις για τον Ολυμπιακό που είναι θρησκεία, την Πέγκυ Ζήνα που είναι φωνάρα ή διαολοστέλνουν παρεμπιπτόντως τη Λίτσα που τους παράτησε εψές. Τα γνωστά, δηλαδή.

Κι εκεί που έλεγα ότι το «Βρε Ούστ» θα είναι μοναδική περίπτωση (καθότι εκ φύσεως προβοκατόρικο), τσουπ μου ήρθε με e-mail, ένα κείμενο που είχα γράψει για τα Στρουμφάκια

Ρε, μην είμαι pop και δεν το ξέρω;

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2005

Πετάει, πετάει… η παραμύθα;

Ολυμπιακή Αεροπορία δεν είναι μόνο η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, η κυρία Ρούλα από το The Wall και η ξινή, no-name πορτοκαλάδα στις πτήσεις του εσωτερικού. Ολυμπιακή Αεροπορία δεν είναι μόνο οι πέντε κύκλοι που είχε κεντημένους στο γιακά, ο γκριζομάλλης πιλότος-Πρέκας στις soft ερωτικές ταινίες της δεκαετίας του '70, η άλλοτε κακομοιριά του αεροδρομίου στο Ελληνικό (με την μικρή Τερέζα να σουλατσάρει στο κυλικείο και να αράζει νωχελικά πάνω στην τυρόπιτα) και η αξιοζηλευτη εταιρική κουλτούρα του γιαβας-γιαβάς. Πέρα και πάνω απ'όλα αυτά, η Ολυμπιακή είναι μια γλυκιά ταλαιπωρία που τόσα χρόνια είχαμε μάθει να αγαπούμε (και που μην τρελαινόμαστε, δεν είναι και η χειρότερη των αεροπορικών εταιριών).

Το ξεύρω ότι έχεις βαρεθεί ν'ακούς για τη φαλιρισμένη εταιρία και τα τερτίπια της, αλλά στάσου μύγδαλα! Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο νομίζαμε αρχικώς. Η Ολυμπιακή όντως χρωστάει του κόσμου τα λεφτά, αλλά το ελληνικό Δημόσιο (το οποίο την απομυζά εδώ και δεκαετίες, με δωρεάν εισιτήρια σε υπουργούς και πολιτικάντηδες, δωρεάν μεταφορά ψηφοφόρων, ειδικές εκπτώσεις σε δημόσιους υπαλλήλους, στρατιωτικούς και μυριάδες άλλες κατηγορίες) της χρωστάει πολύ περισσότερα. Είκοσι φορές το δεκαπέντε, έντεκα κι επτά, δεκαοχτώ! Το ισοζύγιο είναι θετικό για την εταιρία που σημαίνει ότι τα περί χρεοκοπίας είναι μία ωραία παραμύθα που κάποιους (ποιους άραγε και γιατί;) φαίνεται να καλοβολεύει! Έρχεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σου λέει, εκκαθάρισέ το, το ρημάδι, να τελειώνουμε.

Κι αμέσως, οι εθνοπατέρες-βρυκόλακες αρχίζουν να ερίζουν με διάφορες εναλλακτικές συνταγές στου κασίδη το κεφάλι. Εάν και εφόσον η εταιρία κλείσει, θα δημιουργηθούν συνθήκες μονοπωλίου στις εσωτερικές πτήσεις, με την Aegean (που όλως τυχαίως, κλίνει προς την κυβερνητική παράταξη) να λύνει και να δένει. Οι καλύτερες βεβαίως τοποθετήσεις ήταν αυτή του κ.Καρατζαφέρη ο οποίος θύμισε ότι η εταιρία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αεράμυνας της πατρίδας μας και εκείνη της κας Αντζελας Δημητρίου που δήλωσε (σε ανύποπτη στιγμή) ότι "όλοι έχουν καβαλήσει από ένα καλάμι αγάπη μου, κι έχει γεμίσει ο ουρανός αεροθούμενα".

Υ.Γ. Πώς θα πετάει τώρα ο Παπαθεμελής από Θεσσαλονίκη για Αθήνα, Κώστα;

Η φθινοπωρινή σύναξη των αγροφυλάκων

Έχουν φρουμάξει οι καναλάρχες με τον Alpha ο οποίος όχι μόνο σκούπισε την αγορά μαζεύοντας όλα τα τηλε-celebrities (τα οποία δυστυχώς θα υποστούμε φέτος σε πακέτο δώρου), αλλά τα παίρνει χοντρά και από τον ΟΠΑΠ μέσω τηλεοπτικών διαφημίσεων και χορηγιών. Μαζεύτηκαν λοιπόν το Mega, o Ant1, το Star, το Alter και το ΜακεδονίαΤV (!) -σε κάτι που θύμιζε reunion των χολωμένων Σωματοφυλάκων εις βάρος του Νταρτανιάν- και απέστειλαν μπουγιουρντί, όπου μεταξύ άλλων κατηγορούσαν τον Υφυπουργό Αθλητισμού κ. Ορφανό για κουτσουκέλες υπέρ του Alpha. Άντε καλέ!

Κι αναρωτιόμουν εγώ ο αφελής: καλά, πώς είναι δυνατόν να αποσβέσει (ever) το κανάλι του Κοντομηνά, τα υπέρογκα ποσά που έχει δώσει για να αγοράσει κάθε λογής τηλεαστέρα, αφ’ης στιγμής μάλιστα καταλαμβάνει μετά βίας την τριτοτέταρτη θέση στις τηλεθεάσεις; Πώς βγάζει τα έξοδά του ρε παιδί μου, τη στιγμή που εγώ ακόμη να αποπληρώσω εκείνο το video που πήρα πρόπερσι και είναι και φθηνο-κινέζικο; Ε να λοιπόν που σύμφωνα με τους Σωματοφύλακες (που το concept τους, «ένας για όλους και όλοι για έναν», θα κρατήσει βία ως τις αρχές της μεθεπόμενης εβδομάδας που θα ξεκινήσουν να αλληλοσφάζονται για τα lead-in και τα lead-out) ο ΟΠΑΠ παίζει το ρόλο του καλού πατερούλη, χώνοντας ζεστό δημόσιο χρήμα στις τσέπες του Alpha, με διάφορους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους.

Αμ, πες μου ότι εμμέσως εγώ, θα την αποπληρώσω τη μετεγγραφή της Μενεγάκη! Όχι τίποτ’άλλο, αλλά πρέπει να κάνω και τους δικούς μου λογαριασμούς για εκείνο το ρημαδο-video.

Υ.Γ. Άρχισαν να κιτρινίζουν τα φύλλα, Κώστα.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2005

Πότε θα αρχίσει η Μπίλιω, να ακούσουμε και καμιά κουλτούρα;

Κι εσύ που νόμιζες ότι τώρα που έφυγε η Ελένη, θα κάτσει ο Αντ1 να σκάσει! Αμ δε! Το κανάλι του Αμαρουσίου έχει παράδοση στο να μετατρέπει άσημες, νοστιμούλες ξανθιές σε ιέρειες της πρωινής χαριτωμενιάς. Το νέο φυντάνι που προορίζεται να αντικαταστήσει το πάλαι ποτέ μίνι της Ρούλας και το μέχρι πρότινος χαοτικό ντεκολτέ της Ελενίτσας, ακούει στο όνομα Ελεονώρα Μελέτη και βουτάει μεν στα βαθιά, αλλά δεν είναι μόνη. Η μεγάλη οικογένεια του Αντ1 στα δύσκολα φαίνεται, κι έτσι αποφάσισαν να την πλαισιώσουν με ό,τι πιο πιασάρικο διαθέτει το κατάστημα: Εύη Δρούτσα στα γυναικεία θέματα (!), Καλομοίρα Σαράντη στα φιλάκια, Μάρκος Σεφερλής στις γκάου πλάκες και Λίτσα Πατέρα στις σταθερές επάλξεις του ανάδρομου Ερμή! Εντωμεταξύ στο Star, η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου προσπαθεί να αποφασίσει αν είναι Abba ή Κατσάμπα.

Μην ξεχάσω: Να αγοράσω αρκετές άδειες κασέτες γιατί από βδομάδας αρχίζει απογευματινή εκπομπή κοινωνικού προβληματισμού ο Αντρέας Μικρούτσικος και θα πρέπει να γράφω την Άννα Δρούζα, που παίζει την ίδια ακριβώς ώρα.

Ο Χριστόδουλος -που προς μεγάλη ικανοποίηση του Τεκμηρίου, έχει αρχίσει να κελαηδά και πάλι- δήλωσε ότι ο Θεός τιμώρησε τους Αμερικάνους γι'αυτά που έχουν κάμει (συμφωνώ κι εγώ! -ειδικά οι φτωχοί μαύροι του αμερικανικού Νότου, τη θεία δίκη τους τη θέλανε!). Όπως όλοι καλά γνωρίζουμε, ο Χριστόδουλος τηλεφωνιέται κάθε μέρα με το Θεό και επομένως δύναται να κάμει τέτοιου είδους δηλώσεις μεταφέροντας τα όσα του εμπιστεύεται πρωτογενώς ο ίδιος ο Πανάγαθος. Αυτή η απευθείας σύνδεση με τα Ουράνια είναι άλλωστε που τον ξεχωρίζει από όλους εμάς τους κοινούς πιστούς (τε και άπιστους).

Χμ. Σα να κάθισε ο Χατζηνικολάου ή είναι ιδέα μου;

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2005

Χριστόδουλος ανεβαίνει, Γιωργάκης κατεβαίνει και ο γκουρού γελά.

Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος –που πολύ καιρό έχουμε να ασχοληθούμε μαζί του- επιδίδεται τελευταία μετά μανίας στην ορειβασία. Μη δει βουνό, λόφο ή ραχούλα, αρπάζει αμέσως τα ορειβατικά μποτάκια κι αρχίζει την ανάβαση! Εντάξει, το ξεύρω ότι οι μετοχές του είναι εδώ και μήνες σε κάθετη πτώση, αλλά δεν ήταν ανάγκη να πάρει και τα βουνά! Φήμες τον θέλουν να ασκείται για να χάσει κάνα κιλό, εν όψει του δεύτερου γύρου αποκαλύψεων που ετοιμάζει ο Μάκης. Οι επικοινωνιολόγοι του Χριστόδουλου θεώρησαν ότι η εικόνα του τροφαντού και καλοζωισμένου αρχιεπίσκοπου δεν συνάδει με το σεμνό και ταπεινό προφίλ που πρέπει να ενδυθεί προκειμένου να αντικρούσει τις κατηγορίες, κι έτσι του συνέστησαν δίαιτα και γυμναστική (ή τελοσπάντων –για να υιοθετήσουμε και τη σχετική ορολογία- νηστεία και περισυλλογή).

Αλλά σε εντατικό διαλογισμό έχει πέσει και ο Γιωργάκης: που τον χάνεις, που τον βρίσκεις κάνει ανάποδο σπαγκάτο στον τοίχο, ψέλνοντας στίχους από τη Μαχαμπαράτα. Διότι κακά τα ψέματα, αν έχεις να κάμεις με τη Βάσω, τον Άκη, τον Πάγκαλο και το Βενιζέλο, χρειάζεται να ισιώσεις κομματάκι τα νεύρα σου πρώτα! Και πώς να μην είναι κατηφής ο καημένος ο Γιώργος; Το κόμμα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ο Σημίτης στον κόσμο του και η stepmother στην αγκαλιά του πρώην της Άντζελας Δημητρίου. Αλλά και πέραν όλων αυτών, μόνο το καινούργιο χτένισμα της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου να υπολογίσει κανείς, θα καταλάβει αμέσως γιατί το ΠΑΣΟΚ κατρακυλά από το κακό στο χειρότερο.

Όμως επειδή ο Γιωργάκης είναι γάτος, συνειδητοποίησε ότι εκείνο που φταίει δεν είναι η ανυπαρξία πολιτικής αντιπρότασης από το κόμμα του, ούτε η μετεκλογική φθορά. Η αιτία είναι το κακό φενγκ σούι! Στα πλαίσια λοιπόν του εκσυγχρονισμού, ο Γιωργάκης απεφάσισε να απολύσει τους συμβούλους του και να προσλάβει έναν γκουρού από το εξωτικό πέρα-από-δω, ο οποίος ανέλαβε άμεσα, δράση: κρέμασε χρωματιστά μαντζούνια στη Χαριλάου Τρικούπη, άλλαξε τη διακόσμηση στο Καστρί, άναψε τρία καντηλέρια για να ξορκίσει το φάντασμα του σοσιαλισμού κι όλοι τώρα την έχουνε δεδομένη την αλλαγή του πολιτικού κλίματος. Επειδή πάντως ο Γιώργος είναι πολύ ψαγμένο άτομο (αλλά κρατάει και πισινή), δηλώνει ανοιχτός και σε κάθε άλλη πνευματική πρόταση, όπως η καμπάλα, ο ζωροαστρισμός και η χαρτομαντεία. Οι φήμες που τον θέλουν να φωνάζει κάθε Τετάρτη βράδυ στο σπίτι του, το Λεφάκη, την Πατέρα και την Παγιατάκη, για να στήσουν τραπεζάκι και να επικοινωνήσουν με τον Αντρέα, είναι τουλάχιστον αναληθείς, αν όχι κακοπροαίρετες. Το ίδιο και η υποτιθέμενη προσέγγιση με τον πνευματικό του Παπαθεμελή.

Καλλιτεχνικά νέα. Γιατί κανέναν δεν εξέπληξε ο χωρισμός του Αντώνη και της Ζέτας; Είστε κακοί άνθρωποι, όλοι σας!

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2005

Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα

Αγαπητές θαυμάστριες (κι εσείς οι υπόλοιποι),

Δεν θέλω να μονοπωλήσω αυτή τη συζήτηση, αλλά είναι καιρός τώρα που δεν έχω αφιερώσει ούτε ένα κείμενο στον Εαυτό μου. Και τελοσπάντων, τι νόημα έχει ένα blog αν δεν περιαυτολογήσεις λιγουλάκι; Έτσι δεν είναι; Στο σημερινό μας αφιέρωμα λοιπόν, θα ασχοληθούμε με την παιδική ηλικία του Νίκου, κάνοντας τα δέοντα φλάσμπακ σε βρεφονηπιακές μνήμες, πηγές νευρώσεων ή λανθάνουσες εμπειρίες του υποσυνείδητου.

Ο Νίκος ως παιδί ήταν πολύ ήσυχος, μελετηρός και τις περισσότερες φορές, κατσούφης. Μοναχοπαίδι γαρ, συνήθιζε να παίζει μόνος, να είναι αυτάρκης (μέσα στο μικρόκοσμό του) και να μην ζητάει επ’ουδενί βοήθεια από κανέναν (ναι, ακόμη κι όταν έσπασε το κεφάλι του Λάϊον-Ο και δεν μπορούσε να το κολλήσει). Τα ενδιαφέροντά του ακολούθησαν τη συνήθη γραμμικότητα ενός παιδιού μικροαστικής οικογένειας (δεινόσαυροι, ζωάκια, μυθολογία) ενώ παράλληλα, ο ίδιος ανέπτυξε ένα ταλέντο στο να συλλέγει εντυπώσεις. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Νίκος θα εξωτερικεύσει μερικές από τις εντυπώσεις αυτές στο ιστολόγιό του. Τις περισσότερες όμως τις επιφυλάσσει για τους αγαπημένους του ανθρώπους, ενώ κάποιες τις κρατάει μέχρι σήμερα αποκλειστικά για τον εαυτό του. Ο Νίκος είναι εγωιστής.

Τα παιδικά χρόνια ήταν σχετικά ανέμελα. Ανατράφηκε με πολύ αγάπη, φροντίδα και καθημερινή κατανάλωση Μερέντας Παυλίδη. Κάθε απόγευμα, ο Νίκος έβλεπε ανελλιπώς τα κινούμενα σχέδια στην κρατική τηλεόραση, αλλά και διάφορα sitcoms της εποχής, όπως τα Χρυσά Κορίτσια, τις Γκαρσόνες και τον Άλφ τον εξωγήινο. Επειδή οι γονείς του Νίκου εργάζονταν και δεν έπαιζε η λύση «παππούς/γιαγιά», κάθε πρωινό ερχόταν μία καλή κυρία ονόματι Μαγδαληνή και του έκαμε παρέα. Καθότι άρτι αφιχθείσα από την Πόλη, η κυρία Μαγδαληνή διέθετε κάτι από εκείνη την αρχοντιά που πολλά χρόνια αργότερα θα εμπνεύσει τη Μάρα Μεϊμαρίδη να γράψει βιβλίο, να βγάλει τράπουλα ταρώ, να πουλήσει τα δικαιώματα στο Mega, να βρεθεί καλεσμένη της Μαρίας Σταματέλη στο Gala και γενικώς, να μας σπάσει τα νεύρα. Κοντά στην κυρία Μαγδαληνή, ο Νίκος έμαθε να παίζει κουμ-καν και να βλέπει τη Δυναστεία. Επίσης, σε εκείνη αποδίδεται η γλυκιά συνήθεια να λέει «ξεύρω» και όχι «ξέρω», και «κάμω» αντί για «κάνω». Ο Νίκος αρέσκεται σε αυτές τις μικρές λεκτικές λεπτομέρειες, που προσθέτουν μία πικάντικη διάθεση στο λόγο του.

Ο Νίκος ως παιδί άκουγε Duran-Duran, Wham και Debbie Gibson. Χόρευε τα «Παπάκια» και διασκέδαζε με τα ανέκδοτα για τους Πόντιους. Διάβαζε το «Ποπ Κορν», το «Άρτσι», το «Μίκυ Μάους» (γλυκιά συνήθεια της Παρασκευής), το «Σπάϊντερ-Μαν» (αγαπημένη εμμονή της Τρίτης), το «Σπορτ Μπίλλυ» και το «Δύο» (των εκδόσεων Κοσκωτά). Έχει ακόμη στη συλλογή του όλα τα «Camelot 3000» και τα «Storm». Ο Νίκος έπαιζε με τα «Κάστρα & Πολιορκητές», έστηνε τεράστιες σειρές με πολύχρωμα πλακάκια του Super Domino (μόνο και μόνο για να τα δει να πέφτουν) και πωρωνόταν με το Donkey Kong σε ένα πρωτόλειο Nintendo που του είχαν χαρίσει. Κόλλαγε αυτοκόλλητα της Panini (με τον Αστυνόμο Σαΐνι, τα Σνόρκελς, διάφορα ζωάκια, ποδοσφαιριστές ή οτιδήποτε άλλο σκαρφιζόταν η δαιμόνια εταιρία, της οποίας «οι συλλογές πάντοτε συμπληρώνονται καθώς δεν υπάρχουν σπάνια νούμερα»!) και μάζευε φανατικά, πλαστικά Στρουμφάκια. Ο Νίκος συνεχίζει και σήμερα να διαβάζει τον Σπάϊντερμαν (και μπορώ να σου πω, πιο φανατικά από ποτέ!).

Όταν ήταν δύο ετών, ο Νίκος αντιμετώπισε θανάσιμο κίνδυνο από μία δηλητηριώδη οχιά, αλλά την τελευταία στιγμή διεσώθη (η οχιά εκείνη είναι νεκρή από πέτρα που έφαγε στο δόξα πατρί).

Στα τρία, η οικογένεια του Νίκου εγκατέλειψε τη γενέθλια πόλη του και ταξίδεψε 940 χιλιόμετρα για να βρεθεί στην Αθήνα (πολύ πριν ο Λαζόπουλος σκεφτεί να μετατρέψει τα χιλιόμετρα σε νεανικό σήριαλ). Σήμερα, νιώθει απόλυτη εξάρτηση από το αστικό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε, αν και πάντοτε θα τον ακούσεις να καυχιέται ότι η σκούφια του κρατάει από μακριά και να σου δείχνει με περηφάνια προς την πινέζα του χάρτη (έστω κι αν δεν μπορεί να ανακαλέσει παρά σκιώδεις μνήμες από την πόλη που τον γέννησε).

Ο Νίκος μιλάει πολύ. Είναι εδώ επειδή γουστάρει και εξακολουθεί να βρίσκει ενδιαφέρουσα όλη αυτή την ιστορία με τα blogs. Όταν βαρεθεί, θα τα μαζέψει και θα φύγει –μη νομίζεις ότι θα τον δεις ωσάν τη Βέμπω να ψυχορραγεί πάνω στο σανίδι. Κάποια στιγμή, θα αποφασίσει να κατεβάσει τα ρολά. Είναι επιτέλους και πολυάσχολος άνθρωπος! Εντούτοις, προς το παρόν μπορείς να τον παρακολουθήσεις να φλυαρεί, καθώς ξετυλίγει δημοσίως, τμήματα του εαυτού του. Δεν είναι βέβαιος ούτε για το αποτέλεσμα του πειράματός του, ούτε για τους αποδέκτες του. Αλλά ο Νίκος -που εξακολουθεί να νιώθει παιδί, παρά τα εικοσιεννιά έτη που κουβαλάει- κοιτάει γύρω του και το μόνο που βλέπει είναι μία τεράστια παιδική χαρά. Ω και πόσο του αρέσουν οι τραμπάλες!

Άντε, γεια σου τώρα!

(Σημείωση: η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση μπορεί να κοιμηθεί ήσυχη σήμερα το βράδυ –μη γελιέται όμως: από αύριο, θα ασχολούμαι και πάλι με τα καμώματά της!)

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2005

Η ξεπεσμένη Αμερική και η ξιπασμένη Αμερική.

Όπως και να το κάμεις, αυτό που συνέβη στη Νέα Ορλεάνη είναι μεγάλη κατάντια. Το να πέφτεις εσύ, ω τιμημένη αστερόεσσα, στην ανάγκη του Κάστρο, της Αλβανίας και της Μοζαμβίκης (που σπεύσανε να σου σμπαραλιάσουν την αξιοπρέπεια με τη μεγαλοθυμία τους να σε συνδράμουν) είναι σχεδόν όσο ποταπή ήταν η ανταλλαγή των βιβλικών πρωτείων, έναντι πινακίου φακής. Διότι κοτζαμάν Αμερική, δεν μπορεί να μου το παίζεις Ουγκάντα και να μου ζητάς από το υστέρημά μου.

Κιχ δεν ακούω για το Μπαγκλαντές όπου σκυλοπνίγονται οι δύστυχοι απόκληροι αυτού του κόσμου, κάθε χρόνο, καθώς η μισή χώρα καλύπτεται με τα νερά του ποταμού. Ούτε η Σελίν Ντιόν υπογράφει επιταγές του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, ούτε ο Larry King κάνει τηλεμαραθώνιο αγάπης, ούτε ο Michael Jackson υπόσχεται ότι θα βγάλει cd single για να το αφιερώσει στους πλημμυροπαθείς. Ναι, το ξεύρω ότι τέτοιες στιγμές πρέπει πρωτίστως να συμπαρίστασαι σε αυτούς που πάσχουν και όχι να βρίσκεις πάτημα για να εκφράσεις το όποιο αίσθημα δικαίου σου. Εντούτοις, μη μου πεις ότι δεν με νιώθεις και δεν αηδιάζεις με το θέαμα της αμερικανικής υποκρισίας. Τόσα πεταμένα λεφτά σε εκστρατείες για το βρωμοπετρέλαιο και ούτε δεκάρα για τους αναξιοπαθούντες.

Και σαν να μην έφθαναν όλα τούτα, η μαμά Μπους δήλωσε ότι δεν βαριέσαι, καλύτερα που πνίγηκαν αυτά τα αποβράσματα και καταστράφηκαν τ' αχούρια τους, για να καθαρίσει ο τόπος και να χτίσουμε χλιδάτα multiplex και πολυκαταστήματα. Μώρε λες να ξεπατίκωσε τη Χρονοπούλου (τη Μαίρη, όχι τη Νένα) που περιγράφει στους πειναλέους νησιώτες εντός καφενείου, την τουριστική ανάπλαση της μιζέριας τους; Τουλάχιστον εκείνη φορούσε μίνι και τα έλεγε χαριτωμένα και με μπρίο.

Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς, της είπανε της κυρίας Μπους οι επικοινωνιολόγοι και εκείνη υπάκουσε, επιστρέφοντας στωικά στις αγαπημένες της ασχολίες (shopping και Ατίθασα Νιάτα).

Κάτι τέτοιες ώρες είναι που πρέπει πραγματικά να κάτσεις και να σκεφτείς. Καλό το ανέκδοτο με το νεοφιλελευθερισμό και πολύ γελάσαμε τα τελευταία χρόνια. "Λιγότερο κράτος!" φώναζαν οι τραπεζίτες και οι μεγαλο-επιχειρηματίες στην Αμερική, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '80. Και δώστου να λικνίζονται οι αγορές και οι δείκτες, ωσάν την κόμπρα στο φλαούτο του φακίρη. Το διαλύσανε το κράτος και μειώσανε τις πρόνοιές του. Όμως τώρα στα δύσκολα, όταν έπεσε ο τυφώνας στα κεφάλια τους, συνειδητοποιήσανε ότι αυτό που τόσα χρόνια είχανε βαλθεί να διαλύσουνε και όντως καταφέρανε να αφανίσουνε, είναι το μόνο που μπορεί να σου κρατήσει μία ομπρέλα ή να σε τυλίξει σε μία κουβέρτα για να μην πεθάνεις από το κρύο. Αλλά στην Αμερική του κυρίου Μπους, το κράτος απλώς δεν υπάρχει. Έχει απομείνει μόνο ένα σκιώδες κρατικό σύστημα μπράβων και υπερεργολάβων, που χρηματοδοτείται και προσφέρει αποκλειστικά τις υπηρεσίες του στο μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό το σύστημα κάθεται σήμερα και κοιτάζει σαστισμένο και αμήχανο, τα πτώματα των έγχρωμων αμερικανών που επιπλέουν πάνω στο αμερικανικό όνειρο.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2005

Σήκω να σου πω, τις ειδήσεις των οχτώ!

Ξεκίνησε δυναμικά (λέμε τώρα!) η νέα τηλεοπτική σεζόν, με άπαντες τους εγχώριους τηλεαστέρες να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα μεροκάματά τους -που εμένα προσωπικά κάτι σε τζακπότ στο Τζόκερ, μου κάνουν, αλλά δεν είναι της παρούσης. Η Όλγα Τρέμη (που μετράει τις μέρες ανάποδα μέχρι να ξεκινήσει ο νέος κύκλος της «Βέρας») φόρεσε και πάλι την ξινισμένη φάτσα που με τόση επιτυχία την είχε αναδείξει πέρσι, σε βασίλισσα του φιλολαϊκού εστετισμού. Επιστρατεύοντας τη μουρτζούφλα τριπλέτα Τσίμας / Παπαχελάς / Καμπουράκης, το δελτίο του Mega φέρνει κάτι σε συνέλευση πολυκατοικίας στα Σούρμενα: ο καθένας λέει τον πόνο του, ενώ στο τέλος όλα καταλήγουν στην τιμή του πετρελαίου θέρμανσης! Και εντάξει, εκτός από τον Καμπουράκη, που ομολογουμένως είναι πολύ στα πάνω του (και κάνει και διάφορες μαγκιές, φλερτάροντας ξανά-μανά με τον ANT1), οι δύο έτεροι Καππαδόκες σου δίνουν την αίσθηση ότι μία ψιλοβαρεμάρα την έχουν! Διότι όπως και να το κάμουμε, άμα έχεις γνωρίσει λαμπρές τηλε-δημοσιογραφικές δόξες στο παρελθόν, το να σε στήνουν καθημερινά για να σχολιάζεις θέματα (που ούτε να φτύσεις, άλλοτε!) όπως η τιμή της ντομάτας και τα συνδικαλιστικά του ΟΤΕ, μοιάζει με αγγαρεία νεοσύλλεκτου. Ε και όσο να πεις, σου ψιλο-απαυτώνεται η αξιοπρέπεια.

Στην άλλη άκρη του τηλεκοντρόλ σου, το STAR με τον Αιμίλιο Λιάτσο, διαθέτει εξ’ορισμού κάτι πιο αλέγκρο στο βλέμμα. Εγώ το κρίμα μου θα το πω: τον Αιμίλιο δεν τον πολυσυμπαθούσα, γιατί αφενός υποστήριζα ανέκαθεν την αδελφή του Σαββούλα και αφετέρου, έκανα αρνητικούς συνειρμούς με το όνομα και λόγω των παιδικών τραυμάτων που φέρω από την εποχή της Φρουτοπίας (καταραμένη οικογένεια Σοφιανού –ακόμη πληρώνω το Ρούχλα που είναι λα, σε ψυχολόγους!). Όλα όμως άλλαξαν άρδην όταν τον είδα σε εκείνα τα αλησμόνητα βραβεία Αρίων, να χοροπηδάει ωσάν τον Τσαλίκη (γεγονός που κάποιοι κακόπιστοι είχαν τότες αποδώσει στον χορηγό, που ήταν το Dewars) και σε ανησυχητικά up-beat κέφι να προσκυνάει, να φιλάει και να χαριεντίζεται με την παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση (που είχε προς στιγμήν αναριγήσει με όλη αυτή την τσαχπινιά!). Αυτό μπορεί μεν να του κόστισε τη θεσούλα του στο Mega, αλλά από την άλλη δεν θα του δινόταν ποτέ η ευκαιρία να δοκιμαστεί στην εκφώνηση ειδήσεων ποιότητας, όπως το τελευταίο αμόρε του Καραφώτη και η μυστική σχέση της Ραφαέλα Καρά με χρυσόψαρο. Το κακό είναι ότι το Star απεφάσισε φέτος (και καλά) να κάνει στροφή προς το πιο σοβαρό, προδίδοντας βάναυσα το κοινό του! Ανέθεσαν λοιπόν στον Σταύρο Θεοδωράκη, που τόσο καλά το κατέχει το σπορ, να γκριζάρει λιγουλάκι στα σημεία όλο αυτό το σκέρτσο και το νάζι του πάλαι ποτέ «νεανικού» δελτίου, μπας και πιάσουν κάνα νούμερο παραπάνω και δουν κάνα χαΐρι οι χριστιανοί, διότι αν περιμένεις από την επανάληψη της «Ζήνας», σώθηκες! Βεβαίως, όλη αυτή η νοσηρή σοβαρότητα αντέχει-δεν αντέχει επί δεκάλεπτου και μετά ο Αιμίλιος επιστρέφει στις ορθοπεταλιές επί του ελληνικού και διεθνούς jet set, με τα καθιερωμένα ρεπορτάζ για την κίνηση στα νυχτερινά στέκια, την υπέρλαμπρη καριέρα της παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδας Άννας Βίσση και τα τελευταία νέα από το μέτωπο των απανταχού celebrities.

Κι αν βαρέθηκες τη γκλαμουριά του Λιάτσου και το μουντρούχο βλέμμα της Τρέμη, είναι γιατί δεν έχεις παρακολουθήσει τελευταία ειδήσεις στον Ant-1 ή στο Alter. Όπου, λες και έχει πέσει ακρίδα, βρε παιδί μου. Κάτι τριτο-τέταρτα ονόματα και κάτι φάτσες που ούτε η Πετρούτσου δεν μπορεί να επονομάσει, να βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αναμένοντας στη μεν περίπτωση του Ant1 την επάνοδο της Έλλης (να-σου-βγάλω-το-μάτι) Στάης, στη δε περίπτωση του Alter και μετά τη φυγή του Ευαγγελάτου, απλώς κάνα θαύμα από τον Άγιο Πατάπιο.

Αλλά όλα τα λεφτά (κυριολεκτικά όμως!) είναι οι ειδήσεις του Alpha, όπου η άλλοτε πονηρή φράση «Είσαι για ένα στα όρθια;» έχει λάβει την (ανησυχητική) μορφή δελτίου! Ο Νίκος Χατζηνικολάου δεν είναι πλέον μόνο πολιτικά ορθός, αλλά και γενικά ορθός, καθότι είπε να κάμει τη δική του επανάσταση και να σηκωθεί επιτέλους για να θαυμάσουμε το παράστημά του. Σου λέει, αν έκαμε η Μαρινέλλα μία φορά σουξέ με το που άφησε την καρέκλα του παλκοσένικου, θα κάνω εγώ δέκα, άμα σηκωθώ από το μετα-μίνιμαλ ασημί σκαμπό μου! Ο Νίκος, πλαισιωμένος από το πιο αταίριαστο, ασύνταχτο και ασυνάρτητο πάνελ που έχει ματαδεί ετούτος ο μάταιος κόσμος, προσπαθεί να κάμει ένα πολυσυλλεκτικό δελτίο που να είναι μεν φιλοκυβερνητικό, αλλά να τις αφήνει και τις μπηχτές του! Ο Κακαουνάκης, ο Τράγκας, ο Αυτιάς, ο Βλάχος, η Πυργιώτη (!) και ο Οικονομέας στήνουν κάθε βράδυ ένα σκηνικό-σούπα χωρίς συγκεκριμένο ύφος και χωρίς ταυτότητα, που παραπέμπει περισσότερο στους «Στάβλους της Εριέτας Ζαϊμη» παρά σε συνεκτικό ειδησεογραφικό δελτίο. Οι φωνακλάδες δημοσιογράφοι-σχολιαστές καταλήγουν να αλληλο-αναιρούνται, δημιουργώντας ένα θορυβώδες θίασο που ο καθένας αυτοσχεδιάζει σε ένα έργο με πολλά μεγάλα ονόματα, αλλά χωρίς σενάριο.

Εντέλει και μετά από όλο αυτό το πανηγύρι, προτιμώ μακράν το αγαπημένο μου τηςΕρτ, έστω κι αν ενίοτε με στενεύει στο δεξί μανίκι. Με πιάνεις;

Κυριακή, 28 Αυγούστου 2005

Το νησί (The Island)

Ο Λίνκολν και η Τζόρνταν ζουν μέσα σε μία μεταμοντέρνα, αποστειρωμένη και πλήρως ελεγχόμενη κοινωνία, αλλά αγνοούν ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος τους είναι ένα εργοστάσιο «εκτροφής» κλώνων κατά παραγγελία. Ομολογουμένως φευγάτη σεναριακή ιδέα από εκείνες που θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν ενδιαφέρουσες συζητήσεις για το μέλλον της κλωνοποίησης. Στις πρώτες σκηνές της ταινίας, το περιβάλλον «Ζεν» αισθητικής (στο οποίο ζουν οι κλώνοι), σε συνδυασμό με τη μιλιταριστικής έμπνευσης οργάνωση αυτής της μικρο-κοινωνίας «αναλώσιμων προϊόντων», δημιουργούν μία άκρως ανατριχιαστική εκδοχή του μέλλοντός μας.

Κι ενώ το πρώτο μέρος της ταινίας καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή σου (αλλά και να σου αναπτύξει κάποιους ηθικούς προβληματισμούς), στη συνέχεια ο σκηνοθέτης παραδίδεται στην απόλυτη αφέλεια των ειδικών εφέ. Όταν ο Λίνκολν ανακαλύπτει ότι ζει σε μία ψευδαίσθηση, επιχειρεί μαζί με τη Τζόρνταν να αποδράσει από την κοινωνία/εργοστάσιο και ξεκινά μία φρενήρης καταδίωξη, με σκηνές καταιγιστικής δράσης και εφετζίδικες συγκρούσεις αυτοκινήτων, πτώσεις ελικοπτέρων, άλματα από ουρανοξύστη και άλλων συναφών -που έχεις όμως ξαναδεί σε άπειρα αντίστοιχα blockbusters. Μοιραία, το «Νησί» καταλήγει να είναι μία από τα ίδια.

Βασικό πλεονέκτημα της ταινίας (πέραν των εφέ και της μίνιμαλ αισθητικής των χώρων) είναι το δίδυμο των πρωταγωνιστών Ewan McGregor & Scarlett Johanson που είναι αρκετά πειστικοί και χαρισματικά λαμπεροί, αν και οι ρόλοι τους αποδεικνύονται χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Το «Νησί» κινείται στα χνάρια μελλοντολογικών ταινιών με προβληματισμό, όπως το (σκάλες ανώτερο και πρωτοποριακό) «Gattaca», το «Matrix», το «ΑΙ: Artificial Intelligence» και το «Minority Report», αλλά παρά τις αγαθές του προθέσεις, δεν καταφέρνει να πάει την κατηγορία ένα βήμα παρακάτω. Τέλος δεν μπορώ να μην στηλιτεύσω τον εκνευριστικό, αέναο βομβαρδισμό με εμπορικά λογότυπα της Microsoft σε όλη τη διάρκεια της ταινίας (νισάφι πια!).

Γενικά: Στο πρώτο μισό, πέρασα καλά. Στο δεύτερο, άρχισα να βαριέμαι. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, κοίταζα το ρολόι μου.

Βαθμός: 5/10 (Εντάξει, την πιάνει τη βάση. Φαντάσου ότι πολλοί υποψήφιοι στις πανελλαδικές περνάνε σε πανεπιστημιακά τμήματα με πολύ χαμηλότερη βαθμολογία!)

Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2005

Τσαχπίν σουξέ-κουσκούς!

Για καθαρά εμπορικούς λόγους, το «Τεκμήριο» αποφάσισε να ακολουθήσει το trend της εποχής και να επεκτείνει την καλόπιστη κριτική του στην απέναντι όχθη του Αιγαίου, ήτοι στην τρισαγαπημένη μας Τουρκία! Εκεί που λέτε, ασχολούνται με το τελευταίο σκάνδαλο της τραβεστί τραγουδίστριας Μπιουλέντ Ερσόι, η οποία μπορεί να πάτησε τα πενήντα, αλλά δεν παύει να βρίσκεται στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Η Μπιουλέντ σε πρόσφατη συνέντευξή της αποκάλυψε ότι ο αρχηγός του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) Ντενίζ Μπαϊκάλ (καμία σχέση με τη λίμνη) την εκβίαζε στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ζητώντας τεράστια ποσά προκειμένου να μεσολαβήσει και να της δοθεί άδεια για να ανέβει στο παλκοσένικο. Η καημένη η Μπιουλέντ είχε γραφτεί –τότε- στο μαύρο τεφτέρι της χούντας και επειδή δεν μπορούσε να δει άσπρη μέρα, ενέδωσε στις πιέσεις του Μπαϊκάλ και του τα έσκασε χοντρά.

Εντωμεταξύ και ενώ ο Μπαϊκάλ διαψεύδει τα περί εκβιασμού, η celebrity καμπαρετζού Ασενά (call me “exotic dancer”) ζει το δικό της δράμα, καθώς μόλις χώρισε (για τέταρτη ή πέμπτη φορά –έχουμε χάσει το μέτρημα!) από τον εκκεντρικό ποπ τραγουδιστή Ιμπραήμ Τατλισέ, που μία αμφιθυμία αναφορικά με την ερωτική του ζωή, την έχει. Η Ασενά αυτή τη φορά είπε ότι δεν θα κάτσει να σκάσει και βρήκε παρηγοριά στην αγκαλιά ενός άσημου Φιλανδού παιδίατρου, γεγονός που διόλου δεν έπεισε το τουρκικό κοινό που δεν τα χάφτει κάτι τέτοια (άκου εκεί «Φιλανδό παιδίατρο»!) και περιμένει εναγωνίως την επανασύνδεση με τον Ιμπραήμ. Ερωτευμένη όμως διατείνεται πως είναι και η σεξοβόμβα/μοντέλα/ηθοποιός Ataizi Hande, η οποία αφού έκανε μία αποτυχημένη πλαστική στη μύτη της, μήνυσε το γιατρό της, έκλαψε γοερά μπροστά στις κάμερες, παντρεύτηκε ένα απόγευμα Σαββάτου και χώρισε τη Δευτέρα το πρωί (ξεπατικώνοντας το Γκλέτσο), βρήκε εντέλει την ευτυχία στο πλευρό ενός -αρκετά μικρότερού της- νεαρού, κάνοντας τη Ντέμι Μουρ, αλλά και την παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση να φαίνονται χομπίστριες στο σπορ που άλλοτε αποθέωναν.

Κομματάκι επειδοσιακότερη είναι η ζωή της (γατούλας) μοντέλας Οζάι Τουγκμπά, η οποία έχει τη φήμη παραδόπιστης και προκειμένου για το χρήμα, δεν διστάζει να συμμετάσχει σε σοβαροφανή γκαλά ισλαμικής ορθοδοξίας (τύπου κουκουλωμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια –με μοδάτη μαντίλα / παντελόνα / πασουμάκι) και από την άλλη, να τσιτσιδώνεται ξεδιάντροπα σε διάφορα περιοδικά τάχα-μου lifestyle –θου Κύριε! Σε έφοδο που έγινε στο σπίτι της Οζάι (μιάου!), οι τούρκοι αστυνομικοί (που είναι επίσης γάτοι!) ανακάλυψαν μέσα στη ντουλάπα της και ανάμεσα στα μεταξωτά της εσώρουχα, τον διαβόητο αιμοσταγή γκάνγκστερ Κουρσάτ Γιλμάζ! Σήμερα, το «Εξπρές του Μεσονυχτίου» χτυπάει την πόρτα της δύστυχης Οζάι (μιάου-μιάου!), η οποία μπορεί να κλαίγεται δημοσίως ότι απλώς αγάπησε τον λάθος άνθρωπο, αλλά αντιμετωπίζει ενδεχόμενο κάθειρξης τουλάχιστον 8 ετών, στη δίκη που θα γίνει το φθινόπωρο και την οποία θα καλύψει το CNN Turk και το «Τεκμήριο».

Τέλος, τα διάφορα celebrities ελληνοτουρκικής εμβέλειας, όπως η γλυκύτατη ηθοποιός Κατερίνα Μουτσάτσου (που ξεκίνησε από σήριαλ του Μαστοράκη, έπαιξε στη συνέχεια τη μπατσίνα σε τουρκική σειρά, έμαθε φαρσί τη γλώσσα, έκανε ένα μουσικό πέρασμα από Ελλάδα συμμετέχοντας σε δίσκο του Κοργιαλά, χόρεψε καρσιλαμά σε εκπομπή της Σεμίνας και πλέον διεκδικεί με αξιώσεις το βραβείο της μακράν πιο αλλοπρόσαλλης international καριέρας, μετά την Άντζελα Δημητρίου που είχε πουλήσει χιλιάδες δίσκους στο Λίβανο!), ο τηλεοπτικός Νίκος από τα «Σύνορα της Αγάπης», ο Ταρκάν (μούτς! Φιλάκια!) και η Σερτάμπ Ερενέρ ετοιμάζονται να αδράξουν το μοναδικό αυτό καλλιτεχνικό momentum της όψιμης αλληλο-λατρείας, με όποιον τρόπο μπορούν: η Μουτσάτσου θα πρωταγωνιστήσει σε ταινία και τηλεοπτικά σήριαλ με θέμα ελληνοτουρκικούς έρωτες, ο «Νίκος» σκέφτεται να εκπροσωπήσει την Τουρκία στη Eurovision που θα γίνει στας Αθήνας, η Σεζάρ θα εμφανισθεί με την Παπαρίζου σε συναυλία, ενώ και ο Ταρκάν θα κάνει ντουέτο με το Σάκη.

Και μην ξανακούσω κανέναν να λέει ότι το «Τεκμήριο» είναι ελληνοκεντρικό, διότι σας απειλώ ότι θα ξεκινήσω τις αναλύσεις για την κοσμική ζωή στο Ουζμπεκιστάν! Στην Παπούα-Νέα Γουϊνέα! Στο Μπουρούντι!

Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2005

Καλοκαιρινά ανεμομπερδέματα στην ελληνική showbiz!

Ένας μήνας έχει περάσει από το τελευταίο μου άρθρο κοινωνικού προβληματισμού (sic!) και έχουν έρθει τα πάνω κάτω σε αυτό που ονομάζουμε ελληνικό showbiz: η τηλεόραση έχει τουρκέψει, το Βήμα βάζει dvds με τη Σίντι Κρόφορντ να κάνει σπαγκάτο και το αχτύπητο δίδυμο Μυλωνάς/Παγουρά έχει αναλάβει εκ νέου τις περιηγήσεις μας στον λούμπεν υπόκοσμο, με καλεσμένους που είχαμε να δούμε από την εποχή του Ερωτοδικείου (και πολύ μας είχανε λείψει!).

Στα ελληνικά νησιά και εν μέσω του θέρους, εγχώρια και αλλοδαπά celebrities μαλλιοτραβιόντουσαν για λίγα λεπτά δημοσιότητας από το κεντρικό δελτίο του Star ή έστω μία αναφορά από τα χείλη του Θέμη Μάλλη. Φέτος ήταν ασυζητητί η χρονιά του ζεύγους Κασιδόκωστα-Ηilton! Σύμφωνα με τις τελευταίες έγκυρες πληροφορίες, ο Paris Κασιδόκωστας αφού ολοκληρώσει την ταινία που χρηματοδοτεί και στην οποία θα πρωταγωνιστήσει η πολυαγαπημένη του bibibo/παιδούλα Paris Hilton (μαζί με την πλάστικ-Pamela Anderson που ανήγαγε κάποτες το τρέξιμο στην παραλία σε απόλυτη αισθησιακή φαντασίωση!), θα αρχίσει να οργανώνει το γάμο τους που θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι (εκεί που παντρεύτηκε και ο Άκης, ντε!) και θα έχει thematic μορφή με τίτλο (ε, δεν θα το πιστέψετε!) "We'll always have Paris".
Αλλά κακοπροαίρετο άνθρωπο μην με πείτε! Εγώ πολύ τα συμπαθώ τα παιδιά! H Paris Hilton είναι γνήσιο υπόδειγμα ξανθιάς, σουρτούκας καταφερτζούς που κανείς δεν θα καταλάβει ποτέ αν μας δουλεύει ή αν είναι όντως τόσο ανάλαφρα pop, όσο δείχνει! Την αντίστοιχη συνομοταξία σε εγχώριο επίπεδο, εκπροσωπούν η Χριστίνα (πονάει-το-δοντάκι;) Ιακωβίδου και βεβαίως, η Ελένη Μενεγάκη. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά (διότι η χαριτωμενιά δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος) και αναλαμβάνει η Espresso. Βέβαια θα μου πεις ότι αυτά που βγάζει η Μενεγάκη σε ένα χρόνο, δεν τα βγάζω ούτε σε εννιά μετενσαρκώσεις μου! Μωρέ και δίκιο θα'χεις! Όμως από την άλλη, μπορεί ο Κοντομηνάς να πλήρωσε τόσα για να αποκτήσει την Ελενίτσα, αλλά αυτός δεν είναι λόγος να καλλιεργήσει κανείς τη ντεκαπάζ αφέλεια που κρύβει μέσα του. Άλλωστε όλα εδώ πληρώνονται: δεν ξέρεις, μπορεί και να το'βρει ο Κοντομηνάς εντέλει από το νεκραναστημένο Αυριανισμό (Kouris is back!), η δε Ελενίτσα από εκεί που δεν το περιμένει (βρε λες να κάνει νούμερα στο Star η σουηδογεννημένη;)

Εντωμεταξύ η Δέσποινα Βανδή αφού άλωσε το τελευταίο οχυρό της προαιώνιας αντιπάλου της (την Τσίπρο), νιώθει ολοκληρωμένη ως καλλιτέχνιδα και αναζητεί νέους challenging στόχους. Φήμες τη θέλουν να εξετάζει το ενδεχόμενο να θέσει υποψηφιότητα για Πρόεδρος της Αμερικής, ενώ βρίσκεται και σε συζητήσεις με τη NASA για να γίνει ο πρώτος άνθρωπος που θα πατήσει στον Άρη. Από την άλλη, η διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση παρότι είχε δηλώσει ότι θα μείνει μόνιμα στη Νέα Υόρκη για να ανταποκρίνεται καλύτερα στις υποχρεώσεις της ως παγκόσμια superstar, διαπίστωσε εντέλει ότι καλά τα μεγαλεία, αλλά πρέπει να κάνουμε που και που, και καμία αρπαχτή διότι κάποια στιγμή τελειώνουνε τα φράγκα (και τα αστεία). Από το χειμώνα λοιπόν θα μπορεί να την απολαμβάνει (και πάλι) το αθηναϊκό κοινό, που τόσο επίμονα της χαρίζει τα νυχτοκάματα που της επιτρέπουν να σαχλαμαρίζει μετά στα εξωτερικά και να απολαμβάνει της διεθνούς δημοσιότητας (από κανάλια της Ελλάδας, της Κύπρου και βεβαίως, με τις πλάτες της απανταχού ελληνικής ομογένειας). Μόλις έμαθε τα σχέδια της μισητής αντιπάλου της, η Δέσποινα άρπαξε τη μηχανή του γκαζόν και έκανε έφοδο στο σπίτι της Αννούλας, όπου εκτυλίχθηκαν σκηνές πρωτοφανούς βίας, μπροστά στις οποίες ωχριούν ως και οι τσακωμοί της Αλέξις με την Κρύσταλ στο κεφαλόσκαλο ή δίπλα στην πισίνα! Την επόμενη μέρα, η διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση εμφανίσθηκε με ξυρισμένο το μισό της κεφάλι, αλλά μόνον οι ανυποψίαστοι το απέδωσαν σε εφηβική παρόρμηση...

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης Τσαλίκης (ε, έχουμε και τις αδυναμίες μας ως ιστολόγιο) μετά τη λαμπρή μεταστροφή του από το χοροπήδημα στη σουηδική γυμναστική, αποφάσισε να τη δει φέτος Τραβόλτα (ή απλώς να πάρει την κάτω-βόλτα) και θα αναβιώσει το all-time-classic σαιξπηρικό αριστούργημα "Πυρετός το Σαββατόβραδο" (στην ακόμη πιο light εκδοχή του, όμως -εάν είναι ποτέ δυνατόν αυτό!). Η εμπύρετη κατάσταση στην οποία θα περιέλθει το κοινό, ουδόλως φαίνεται να ενδιαφέρει τους ατζέντηδες, τους γυμναστές και τους στυλίστες που με τόσο ζέση έχουνε πέσει πάνω του και προσπαθούν να τον κάνουν υλικό για το Αφισόραμα. Που είναι κύριοι εκείνη η κόμη-κάσκα που τόσο είχαμε αγαπήσει στον Τσαλίκη; Πού είναι το παλιό καλό λαχάνιασμα από το χορευτικό τύπου αυστραλοπίθηκος-τιραμόλα (σε-σε-σε-σε); Είσαστε δηλαδής ευχαριστημένοι που πήρατε ένα πρωτόλειο ταλέντο και το τυποποιήσατε σε wannabe κλώνο του Σάκη;

Και μετά απ'όλα αυτά, είναι να μην βγάλει η Χρύσπα, νέο δίσκο;

Σάββατο, 20 Αυγούστου 2005

Καλό χειμώνα, ρε μπαγάσα!

Καλά μη νομίζεις ότι σιώπησα επειδή είμαι σε τίποτις διακοπές (α-πα-πα!), ζω έναν καλοκαιρινό έρωτα τύπου-Cosmopolitan σελ.74 ή έχω βυθιστεί σε καμιά θερινή, ψαγμένη, new age νιρβάνα. Απλώς η ζέστη έχει νεκρώσει τα μισά μου εγκεφαλικά κύτταρα και μετά βίας προσπαθώ να συντάξω δύο φράσεις (κατάσταση την οποία όντως προσπαθώ να παρουσιάσω στους άλλους ως "θερινή, ψαγμένη, new age νιρβάνα"). Δεν θα αρχίσω τώρα το μπλα-μπλα για το πόσο σιχαίνομαι το καλοκαίρι και πόσο με έχει κουράσει να περιφέρομαι (ωσάν τον Όσιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη) μέσα στο λιοπύρι, τρέχοντας από σκιά σε σκιά και αναζητώντας καμία δροσιά!

Στην πραγματικότητα η περίοδος αυτή ήταν μάλλον παραγωγική, διότι πρώτον, είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με πράγματα που μου αρέσουν (όπως π.χ. τις ανόητες τε και μη, συλλογές μου) και δεύτερον, διάβασα αρκετά από τα βιβλία και τα άρθρα που είχα συσσωρεύσει όλο το χειμώνα (και ως προς τούτο, αισθάνομαι ιδιαίτερα ευτυχής με τον εαυτό μου). Επίσης διαμόρφωσα τους στόχους μου για τη νέα χρονιά (ναι, είναι μία παλιά αγαπημένη συνήθεια), συγύρισα τις επιθυμίες μου και πέταξα μερικά παρωχημένα όνειρα. Για παράδειγμα, αποδέχθηκα ότι δεν θα πάρω ποτέ βραβείο Γκράμι (κρίμα τις πρόβες απονομής που έχω κάνει στον καθρέπτη του λουτρού), χλωμό να αναλάβω χρέη διευθύνοντος συμβούλου στη Disney, ενώ ακόμα και ο Νίκος Διαμανταρίδης μπορεί να κοιμάται ήσυχος ότι δεν θα αποπειραθώ να του πάρω τη θέση στην παρουσίαση του καιρού.

Θα τελειώσω αυτή τη σύντομη εισαγωγή στη νέα σεζόν του blog, με την ευχή η Άννα Βίσση να ξυρίσει και το άλλο μισό κεφάλι της για να μου δίνει θέματα, η Μιμή Ντενίση να ανεβάσει επιτέλους Σαίξπηρ για να μου δίνει έμπνευση και όλοι μας να εντείνουμε την αυτοκριτική μας μήπως και γίνουμε λιγότερο σοβαροφανείς και περισσότερο ουσιαστικοί.

Καλό χειμώνα! (κι αν ακόμα είμαι ο πρώτος που σου το εύχεται, να είσαι βέβαιος ότι το κάνω με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό μου και ναι, το εννοώ!)

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts