Δευτέρα, 10 Ιανουαρίου 2005

H θάλασσα μέσα μου

Ο Ramon (Javier Bardem) είναι ένας τετραπληγικός που ζει καθηλωμένος στο κρεβάτι του επί δυόμισι δεκαετίες, μη δυνάμενος να κάνει την παραμικρή κίνηση. Ο κόσμος του είναι εγκλωβισμένος σε ένα δωμάτιο, ενώ τη φροντίδα του έχει αναλάβει ο αδελφός και η οικογένειά του. Ο Ramon περιβάλλεται από ανθρώπους που τον αγαπούν και τον φροντίζουν αγόγγυστα. Ωστόσο η πλήρης παραλυσία του, τον κάνει να αποζητά έναν τρόπο λύτρωσης από το μαρτύριό του. Απελπισμένος από την κατάστασή του, ξεκινά ένα δικαστικό αγώνα προκειμένου να του αναγνωριστεί το δικαίωμα στην ευθανασία. Την υπόθεση αναλαμβάνει μία δικηγόρος (Belen Rueda) που αντιμετωπίζει και η ίδια σοβαρά προβλήματαυγείας. Στον αγώνα του, βρίσκει συμπαραστάτες την ακτιβίστρια Gene (ClaraSegura) και τη Rosa (Lola Duenas), η οποία αναπτύσσει τρυφερά συναισθήματα για τον Ramon. Όμως εκείνος δεν επιθυμεί τη ζωή.



O σκηνοθέτης Alejandro Amenabar δημιουργεί ένα αριστουργηματικό δράμα. Χωρίςυστερίες και περιττούς μελοδραματισμούς, παρουσιάζει την αληθινή ιστορία τουRamon Sampedro, του ανθρώπου που συγκλόνισε την Ισπανία με την σπαρακτική του κραυγή απόγνωσης. Άπαντες οι ηθοποιοί είναι υποδειγματικοί στους ρόλους τους, με κορυφαίο όλων τον Javier Bardem. Υποβλητική σκηνοθεσία με ενορχηστρωμένα ξεσπάσματα, δυνατοί διάλογοι ουσίας, σιωπηλή κορύφωση δραματουργίας. Και να μην το θες, αγγίζει τον ανθρωπισμό σου.



«Το δικαίωμα στην ελευθερία είναι πιο ισχυρό από το δικαίωμα στη ζωή. Είμαι ελεύθερος να επιλέγω αν θα ζήσω ή θα πεθάνω.»



Γενικό Σχόλιο: Αριστούργημα!



Βαθμολογία: 10/10 (και ναι, είναι το πρώτο 10άρι του blog)



Tip: Εάν χάσει το Όσκαρ θα είναι κατάφορη αδικία.

5 σχόλια :

  1. Είναι η Ζωή δικαίωμα ή υποχρέωση και πόσο πραγματικά μας ανήκει? Ζούμε για τον εαυτό μας ή για τον κοινωνικό μας περίγυρο? Πόσο θάρρος χρειάζεται για να ξεπεράσεις τον εγωισμό και την τάση κτητικότητας/εξάρτησης που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις? Ποια είναι τα όρια της πραγματικής (μη εγωιστικής) αγάπης?

    Πραγματικά καταπληκτική ταινία με έντονο λόγο και προβληματισμό ... τρέξτε να τη δείτε.

    Σπύρος

    ΥΓ: Ποιος νοιάζεται για τα Oscar?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σπύρο, το δικαίωμα στην ευθανασία είναι κατ'εμέ αδιαπραγμάτευτη κατοχύρωση της ελευθερίας για προσωπική αυτοδιάθεση. Έρχονται στιγμές που συνειδητοποιείς ότι η ζωή ενός ανθρώπου έχει χάσει κάθε νόημα και αξία. Τότε η λύτρωση είναι κάτι παραπάνω από επιβεβλημένη: είναι ζήτημα αξιοπρέπειας!

    Μου έχει τεθεί αυτό το δίλημμα, σε πολύ πραγματικούς όρους. Όταν η μαμά μου έπεσε σε κόμα, ο γιατρός με ρώτησε ο γιατρός εάν θέλω να την κρατήσει τεχνητά στη ζωή, διαβεβαιώνοντάς με παράλληλα ότι δεν υπάρχει η παραμικρή ελπίδα. Του απάντησα ότι δεν είμαι σε θέση
    να λάβω τέτοια απόφαση.

    Δεν έχει περάσει στιγμή έκτοτε που να μην μετανιώνω τη δειλία μου αυτή. Έπρεπε να ήμουν πιο δυνατός. Για το όνομα του Θεού, έπρεπε να την είχα απαλλάξει νωρίτερα.

    Αγάπη είναι το να μπορείς να αφήνεις τον άλλο να φεύγει. Αυτό, θέλω να το καταθέσω κατηγορηματικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγαπητέ οικοδεσπότα, με βρίσκεις σύμφωνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "Το δικαίωμα στην ελευθερία είναι πιο ισχυρό από το δικαίωμα στη ζωή." Δυνατή πρόταση αλλά σηκώνει μπόλικη συζήτηση, γι' αυτό άλλωστε υποθέτω σου άρεσε και η ταινία. Μπορεί ας πούμε η παραπάνω πρόταση να δικαιώσει την αυτοκτονία κάποιου που πάσχει από βαριά κατάθλιψη; Ακόμα καλύτερα: να σε κάνει να του/της ανοίξεις την πόρτα της εξόδου; Θυμάστε φαντάζομαι και μια άλλη, παλιότερη ταινία που πραγματεύεται αυτό ακριβώς το δίλημμα. Άλλο δεκάρι εκείνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts