Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2005

Eurovision Ι

Η Eurovision υπάρχει ως θεσμός εδώ και πενήντα συναπτά έτη, με γενέθλιο διαγωνισμό εκείνον του 1956 στο Λουγκάνο της Ελβετίας, όπου το Grand Prix κέρδισε εντός έδρας η ελβετίδα Lys Assia με το κρυανάλατο τραγούδι "Refrain". Την πρώτη δεκαετία του θεσμού, η πλήρης κυριαρχία των γαλλόφωνων τραγουδιών είχε εκτοπίσει τους αγγλοσάξωνες, αποτυπώνοντας εύστοχα τις πολιτικές ισορροπίες στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ΕΟΚ έκανε τότε τα πρώτα της βήματα με πρωτοστατούσα τη Γαλλία, τη στιγμή που το Ηνωμένο Βασίλειο σφύριζε τάχα μου αδιάφορα κοιτάζοντας προς τον Ατλαντικό. Αυτό βεβαίως, στοίχιζε στους Βρετανούς -μεταξύ άλλων- και χαμηλή βαθμολογία στη Eurovision.

To 1958 η Ιταλία συμμετείχε με τον Domenico Modugno και το τραγούδι "Nel Blu Dipinto Di Blu", που όπως πολύ καλά καταλάβατε είναι το μετέπειτα πασίγνωστο Volare. Ατυχώς, ο Domenico ήρθε τρίτος, διότι εκείνη τη χρονιά το διαγωνισμό κέρδισε (μαντέψτε βρε) η Γαλλία! Παρά την καταφανή αδικία ο Domenico δεν πήρε σβάρνα τα κανάλια και δεν βγήκε σε κανένα παράθυρο! Απλώς έκανε το τραγούδι Volare μία από τις μεγαλύτερες διεθνείς επιτυχίες της δεκαετίας. (Ναι, αυτό ήταν σπόντα!)

To 1963 η Νάνα Μούσχουρη (μαύρο μαλλί-κρύσταλλο φωνή-γεροντίστικο γυαλί) συμμετέχει στο διαγωνισμό για λογαριασμό του Λουξεμβούργου, αλλά καταλήγει στη 8η θέση. Δύο χρόνια αργότερα, κερδίζει η 17χρονη France Gall ερμηνεύοντας το «Poupee de cire, poupee de son», ένα τραγούδι που έγινε τεράστια επιτυχία και το οποίο είχε γράψει ο πολύς Serge Gainsbourg.

Το φιλέλλην δουκάτο του Λουξεμβούργου που έκανε μία σειρά επιτήδειων μετεγγραφών -μιας και είχε εξαντλήσει τις ομογενείς καλλίφωνες κορασίδες- «υιοθέτησε» το 1967 και τη Βίκυ Λέανδρος η οποία τραγουδώντας το κλασικό «L’amour est bleu» ήρθε μια-χαρά-4η, γεγονός που διόλου δεν την επτόησε. Το 1967 για πρώτη φορά νικητής αναδείχθηκε το Ηνωμένο Βασίλειο με το “Puppet on a String”, τραγούδι που καθώς λέγεται προκάλεσε ένα παρατεταμένο ρέψιμο στη βασίλισσα.

Το αμέσως επόμενο έτος, το BBC που πολύ είχε γλυκαθεί με την πρόσφατη νίκη, έστειλε το βαρύ πυροβολικό, ήτοι τον Cliff Richard, ο οποίος τραγουδώντας το βαθυστόχαστο άσμα «Congratulations» και επιδιδόμενος σε ευφάνταστους μαϊμουδισμούς αλά-Τσαλίκη ήρθε δεύτερος και πολύ θύμωσε, απειλώντας πως θα επανέλθει διότι ήθελε διακαώς να το σηκώσει το τιμημένο! Τον Cliff νικήσανε τότες οι Ισπανοί -ξεπληρώνοντας έστω και με μικρή καθυστέρηση τη βύθιση της Μεγάλης τους Αρμάδας- με το ακόμα πιο βαθυστόχαστο «La la la» που αδυσώπητα επαναλάμβανε για 148 φορές τη λέξη «la», δοκιμάζοντας τα νεύρα του φιλοθεάμονος κοινού, που όμως αποδεικνύεται ότι κάτι τέτοια θέλει για να έρθει στο τσακίρ κέφι…

(ω ναι, συνεχίζεται…)

2 σχόλια :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts