Τετάρτη, 4 Μαΐου 2005

Πασχαλινό

Το Πάσχα προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου. Πρώτον, διότι είναι μία γιορτή κατά βάση εξοχική ("της ραχούλας και του λόγκου") και εγώ είμαι σπιτόγατος του κερατά. Δεύτερον, διότι δεν τρώω ούτε μαγειρίτσα, ούτε αρνί, ούτε κοκορέτσι και ελάχιστα συμμετέχω στη διαδικασία του σουβλίσματος, γεγονός που με καθιστά την Κυριακή του Πάσχα, τελείως ξενέρωτο άνθρωπο (μεταξύ μας- κατατάσσομαι στηρημάδα κατηγορία "ξενερουά" όλο το χρόνο, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης)! Τρίτον, διότι δεν είμαι πολύ θρησκευάμενος (έλα, δεν το πιστεύω!). Πάντως και για να είμαι δίκαιος επ’αυτού, πρέπει να oμολογήσω ότι παρότι δυσκολεύομαι να βιώσω το πάθος -σε όρους θρησκευτικής κατάνυξης-, αναγνωρίζω με περισσή ταπεινότητα το μεγαλείο και τη μυσταγωγική εσωτερικότητα της μεγαλο-βδομαδιάτικης τελετουργίας. Πάμε παρακάτω. Τέταρτον, δεν διαθέτω εξοχικό σπίτι σε ιδιαίτερη πατρίδα και επομένως τη βγάζω συνήθως στας Αθήνας. Πέμπτον, σιχαίνομαι τις ταινίες-χλαμύδα, τις εκπομπές-παραδοσιακό γλέντι και τον Πέτρο Γαϊτάνο, πράγμα που με εξωθεί σε αποχή και από την τηλεόραση. Έκτον, μου τη δίνει η πασχαλινή αισθητική "αυγουλάκι-λαγουδάκι" και δυστυχώς (κλαψ-κλαψ) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που νομιμοποιούμουν να ζητήσω από τη νονά μου λαμπάδα-spiderman!

Για όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν, ήμουν αρχικά κάπως επιφυλακτικός στην ιδέα να πάω στην Κέρκυρα, η οποία φημίζεται μεν για την πασχαλινή της υπέρβαση, αλλά φανταζόμουν ότι δεν θα μπορούσε παρά να εμπερικλύει το γνωστό σύμπλεγμα "κοτούλα-Γαϊτάνος-εκκλησία-λαμπάδα-αρνί" που με κατατρέχει από χρόνια! Το παραδοσιακό πασχαλινό γλέντι στην απόλυτη υπερβολή του φοβόμουν ότι θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για την ψυχολογική ισορροπία μου. Επιπλέον, η ιδέα ότι θα συνυπάρξω στο ίδιο νησί με τη Γκερέκου, με γέμιζε εύλογη ανησυχία, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη θα ήτο οπλισμένη (τα κανάτια είναι βαριά όταν πέφτουν από ύψος!).

Όλοι οι φόβοι μου διαψεύσθηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο με την άφιξή μου εκεί. Το καταπράσινο τοπίο που πλαισιώνει την πόλη και τα υπέροχα κτήρια που σου σκάνε γλυκά χαμόγελα καθώς φθάνεις στο λιμάνι, σε αποζημιώνουν για το πολύωρο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Τα festivities ξεκινούν ήδη από την Κυριακή των Βαϊών, όπου μπορεί κανείς να απολαύσει στην πόλη μία λαμπρή παρέλαση των φιλαρμονικών του νησιού που διέρχονται τους κεντρικούς δρόμους. Ανάλογο -αν και πιο μυσταγωγικό- θέαμα έχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις την Μεγάλη Παρασκευή με τους περιφερόμενους Επιτάφιους και βεβαίως, το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου με το grande finale των φιλαρμονικών και το πέταγμα της στάμνας! (πετάει-πετάει η στάμνα;) Γενικότερα όμως και πέραν των εθίμων μέσα στην πόλη, η Άνοιξη του πάει πολύ του νησιού! Η θέα από το Αχίλλειο, το αγνάντεμα της Παλαιοκαστρίτσας από τους Λάκωνες, η σινεμασκόπ αίσθηση "αεροδρόμιο-λιμνοθάλασσα-Παναγία Βλαχέρνα-Ποντικονήσι" από το Κανόνι, η περιήγηση στα άλση του Μον Ρεπό, τα πλούσια μουσεία (το μουσείο ασιατικής τέχνης με άφησε άφωνο!), τα σμαραγδένια ακρογιάλια και όλη αυτή η υπέροχη βλάστηση, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι πάει, τα τίναξες μεγάλε και -ανεξήγητα, με τέτοιον παλιοχαρακτήρα που'χεις- βρέθηκες στον Παράδεισο. Ως και η Γκερέκου για Χερουβείμ μου έμοιαζε...

Να μην τα πολυλογώ, πέρασα τζάμι και καθόλου δεν το μετάνιωσα που ξεκουβαλήθηκα και πήγα. Ας είναι καλά η υπέροχη παρέα των κολλητών, που με βοήθησε να αποδράσω και να χαλαρώσω με μουσικούλα, επιτραπέζια, ψυχαναλύσεις (!) και μπόλικο χαβαλέ. Άντε, χαλάλι και η ταλαιπωρία της επιστροφής, τη Δευτέρα, που πονάει ακόμα σαν άσχημο hangover…

(Υ.Γ. Κουφάλες, στο σκάκι δεν νικιέμαι με τίποτα!)

6 σχόλια :

  1. Akoma perimeno na do an nikiesai sto tavli omos...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. I have been looking for sites like this for a long time. Thank you! »

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts