Πέμπτη, 26 Μαΐου 2005

Τα Στρουμφ!

Τα Στρουμφάκια είναι χρώματος γαλάζιου (και επομένως έχουν σοβαρές ελπίδες πρόσληψης στο Δημόσιο), ζουν σε ένα χωριό κρυμμένο στα βάθη ενός δάσους (αναίσχυντοι καταπατητές δημόσιας περιουσίας -πολύ πριν ξεσπάσουν τα σκάνδαλα με το Κτηματολόγιο!) και δη, σε τρισχαριτωμένα μανιταρόσπιτα! Όταν ήμουν παιδί είχα τόσο επηρεαστεί από αυτή την εικόνα που κάθε φορά που έτρωγα πίτσα με μανιτάρια, έτρεμε το φυλλοκάρδι μου μην τυχόν και αφήνω εν αγνοία μου κανένα Στρούμφάκι, άστεγο!

Τα Στρουμφάκια έχουν οργανώσει την κοινωνία τους επί τη βάση της λενινιστικής-μαοϊκής κοσμοθεωρίας. Είναι όλα ενδεδυμένα με ομοιόμορφες στολές εργασίας (παντελονάκι/σκουφάκι λευκού χρώματος), υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός στον καταμερισμό εργασίας (Στρουμφ-Αγρότης, Στρουμφ-Μάγειρας, Στρουμφ-Ζωγράφος, Στρουμφ-Μηχανικός κ.λπ.) ενώ του σχήματος ηγείται "κόκκινος πατερούλης" υπό την κωδική ονομασία "Μπάρμπα-Στρουμφ". Ο λόγος του Μπάρμπα-Στρούμφ είναι διαταγή και ουδείς διανοείται να τον αμφισβητήσει. Τα Στρουμφ διασκεδάζουν σε μαζικές γιορτές και συγκεντρώσεις, ενώ πάντα αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους συλλογικά. Κατόπιν αυτών των διαπιστώσεων, θα λέγαμε ότι τα Στρουμφ, ο Φιντέλ Κάστρο και η Βόρειος Κορέα αποτελούν σήμερα τα τελευταία οχυρά του υπαρκτού σοσιαλισμού στο σύγχρονο κόσμο…

Η Στρουμφίτα είναι η μόνη εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου στην κοινωνία τωνΣτρούμφ (αν και τελευταία έχουν σκάσει μύτη από το πουθενά και έτερα θηλυκά, όπως η γιαγιά-Στρουμφ) και ως εκ τούτου αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των συντρόφων της. Δημιούργημα του Δρακουμέλ (και άρα σπέρμα του κακού) είχε αρχικώς σκοπό να δηλητηριάσει την ανέραστη και ηθικολόγα κοινωνία των Στρουμφ με όλα τα δεινά που φέρει το αρχέγονο στερεότυπο της γυναίκας: ζήλια, κουτοπονηριά, ίντριγκα, ωραιοπάθεια, ματαιοδοξία και φθόνο! Εντούτοις η Στρουμφίτα του Δρακουμέλ, ούσα κακιασμένη και (κυρίως) μελαχρινή, ουδόλως συγκίνησε τους άρρενες της φυλής και τότε ανέλαβε δράση ο Μπαρμπα-Στρουμφ που ωσάν λιλιπούτειος δρ. Φουστάνος επενέβη και δημιούργησε το νέο υπερ-ενισχυμένο τριαξονικό μοντέλο της ξανθιάς ηλιοκαμένης σεξοβόμβας με το δαντελωτό μίνι, που όλοι γνωρίζουμε σήμερα! Έκτοτε η Στρουμφίτα δέχεται αβρές χειρονομίες ρομαντισμού από τα υπόλοιπα Στρουμφ (προσφορά λουλουδιών, εθελοντική εργασία στον κήπο της κ.λπ.) που ναι μεν εμπεριέχουν ή υπονοούν ψήγματα ερωτικής προδιάθεσης αλλά ουδέποτε παρεκτρέπονται από τις σταθερές αρχές της πολιτικής ορθότητας.

Τα Στρουμφάκια έχουν πολλούς εχθρούς με πρώτο και καλύτερο τον μάγο (ο θεός να τον κάμει) Δρακουμέλ με την τσαχπίνα γάτα Ψιψινέλ, που είναι κουτσομπόλα και πολύ καπάτσα! Ο Δρακουμέλ ζει σε ένα κακομοιριασμένο και μισογκρεμισμένο σπίτι (κάποιοι περισσότερο ψαγμένοι, θα το έλεγαν μίνιμαλ) και αναζητεί εναγωνίως τρόπους να αιχμαλωτίσει τα γαλάζια πλασματάκια και να τα κάνει σούπα, ακολουθώντας συνταγή που έχει ξεπατικώσει από βιβλίο της Βέφας. Ο Δρακουμέλ είναι κλασικό παράδειγμα νεόπτωχου ανέργου, ο οποίος βρίσκεται μεν σε ηλικία συνταξιοδότησης αλλά δεν έχει συγκεντρώσει τα απαραίτητα ένσημα για να βγάλει σύνταξη από τον ΟΓΑ. Ως εκ τούτου περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα παρασιτώντας επί του συστήματος που τον έχει απαξιώσει και περιθωριοποιήσει. Επίσης, είναι ο ορισμός του Νόμου του Μέρφυ, καθότι τίποτε δεν του πάει καλά και ποτέ δεν καταφέρνει να αιχμαλωτίσει το αντικείμενο του πόθου του (τουτέστιν τα ζουμερά και πεντανόστιμα Στρουμφάκια), γεγονός που μεταξύ άλλων διαψεύδει και τον Κοέλιο και τις μεγαλόσχημες new-age παπαρολογίες του («αν επιθυμείς πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το επιτύχεις» -as if!).

Εκτός από τον Δρακουμέλ, τα Στρουμφάκια αντιμετωπίζουν πληθώρα άλλων εχθρών όπως τον γίγαντα Φαγάνα (με την ακόρεστη όρεξη και την υψηλή χοληστερίνη), χαζοχαρούμενους δράκους (χρώματος ροζ, λιλά, σομόν ή λουλακί), ξιπασμένες μάγισσες, γυρολόγους και ιππότες, την τσιγκάνα Λέλα Κατσιβέλα κ.λπ. Αλλά όλοι αυτοί είναι τελοσπάντων γνωστοί και αντιμετωπίσιμοι. Χειρότεροι και πλέον επικίνδυνοι εχθροί των Στρουμφ αποδείχθηκε πως ήταν τα Πόκεμον, τα Ντίτζιμον και οι λογής-λογής Γιου-Γκι-Ο, που κατάφεραν με τους εφετζίδικους φανφαρονισμούς τους να εκτοπίσουν (θέλω να πιστεύω, προσωρινά) τα γαλάζια πλασματάκια από τη συνείδηση των σύγχρονων παιδιών…

[Ο λόγος που οδήγησε στο –φαινομενικά- ξεκάρφωτο αυτό post είναι ο εξής: χθες ανακάλυψα καταχωνιασμένο μαζί με κάτι comics, ένα άλμπουμ με αυτοκόλλητα της Panini και με θέμα τα πολύ-λατρεμένα Στρουμφάκια (τα οποία διόλου δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ακόμη παρακολουθώ τακτικά στο STAR Channel). Απεφάσισα λοιπόν (και στα πλαίσια της σουρεάλ θεματολογίας του παρόντος ιστολογίου) να τους αφιερώσω δυο λογάκια, αναπολώντας επ’ευκαιρίας και τη δική μου εποχή της αθωότητας…]

5 σχόλια :

  1. Δεν ήξερα την προϊστορία της Στρουμφίτας! Πολύ ενδιαφέρουσα: η γυνή δημιοούργημα του Σατανά και μή χειρότερα.
    Παρεμπιπτόντως μην παίρνεις και όρκο τι γίνεται τη νύχτα στο μανιταρόσπιτο της Στρουμφίτας..

    Και τώρα μια σοβαρή ερώτηση: ποιό είναι το αγαπημένο σου Στρουμφ;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χμ, δύσκολο ερώτημα! Σίγουρα όχι ο Χαχανούλης που συνεχίζει εδώ και χρόνια το ανόητο gang με τα εκρηκτικά δωράκια. Ούτε ο Σπιρτούλης με τις εξυπνάδες του, αλλά ούτε και ο Γκρινιάρης με τις απλοϊκές γενικεύσεις του ("Μου τη δίνουν οι γενικεύσεις!")
    Μάλλον επιλέγω τον Μελένιο -αυτόν που έχει ένα λουλουδάκι στο σκουφί και κυκλοφορεί με έναν καθρέπτη για να αυτοθαυμάζεται- διότι πολύ γουστάρω την ψευδή του προφορά και την παράφορη αυταρέσκειά του!
    (βεβαίως όλα τα λεφτά στο show είναι η Ψιψινέλ..)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πω ρε τι μου θύμισες. Είχα ψύχωση με τα Στρούμφ. Δεν μπορείς να φανταστείς την στεναχώρια μου όταν άλλαξε το στυλ της μεταγλώτισσης (οι πρώτες μεταγλωτίσσεις ήταν μεγαλειώδεις με πρόσθετα "ελληνικά" στοιχεία μέσα που κάναν τη σειρά μεγαλείο). Είχα πάθει την ίδια πλάκα όταν οι μεταφράσεις του "Αστερίξ" πέρασαν την ίδια φάση (και την διάγουν ακόμα).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πέρα από τα σαφή πολιτικο-κοινωνικά μυνήματα της στρουμφοκοινωνίας θα πρέπει κανείς να δώσει έμφαση και στην αξεπέραστου κάλους μουσική παρακαταθήκη που άφησαν μέσα από τα μεγαλειώδη LP "Το Τσίρκο των Στρουμφ", "Τρελό Στρουμφοπάρτυ" κλπ.. Περιέργως, η συνέχεια των σημαντικών αυτών συνθετικών προσπαθειών χαρακτηρίστηκε από ερασιτεχνισμό, ώστε τελικά αξιόλογα κομμάτια όπως "η Στρουμφοτζαζ", "Στείλε Μύνημα", "Στρουμφονάυτης" και "Δευτέρα κάτι έχω..." [δεν θυμάμαι το όνομα] να χαθούν στην αφάνεια. Αναρωτιέμαι αν έχει κανείς ακόμα τους σχετικούς δίσκους. Σοβαρά ερωτήματα για πολύ σοβαρά ζητήματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts