Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2005

Η ελληνική μπλογκόσφαιρα στον ακτινολόγο. Ι

Στον ρόλο του ακτινολόγου, ο nik_kit (γαμώτο, πάλι με έριξαν στη διανομή;).

Το να περιγράψει κανείς τα της ελληνικής μπλογκόσφαιρας δεν είναι κι εύκολη υπόθεση! Δεδομένης μάλιστα της πολυμορφίας και της πληθώρας των μπλογκεράδων, που ξεφυτρώνουν ωσάν τα κεφάλια της Λερναίας Ύδρας: ένα κόβεις, δέκα φυτρώνουνε! Επομένως ξεκινάω με τον περιορισμό ότι δεν μπορώ (και δεν φιλοδοξώ) να μιλήσω για όλους (sorry guys! filakia!). Αυτό που μπορώ να κάμω είναι να πω ποιοι μου αρέσουν, ποιους διαβάζω και ποιοι με κάνουνε να πλήττω!

Ωπ, σα να ακούω ήδη την κριτική σας να μου’ρχεται σφοντίλι! Και ποιος είσαι εσύ ρε μεγάλε, που θα αξιολογείς τους άλλους; Περνιέσαι για καλύτερος; Τιμητής του υψηλού γούστου; Ά πα πα, μακριά από μένα τέτοιες ευθύνες! Είμαι μεν του σιναφιού, αλλά παραμένω (πρώτα και πάνω απ’όλα) ένας απλός αναγνώστης. Που δικαιούται να κάνει αξιολογήσεις, στο μέτρο που ομολογεί (και το τονίζω αυτό) τον υποκειμενισμό του και τίποτε περισσότερο! Μιλημένα-ξηγημένα: καταθέτω προσωπικές απόψεις! Όλοι εκτιθέμεθα δημοσίως και κρινόμεθα για ό,τι λέμε. Κι ας μην ξεχνάμε ότι όποιος διαφωνεί με τα σχόλιά μου, έχει το απόλυτο δικαίωμα να μου την πει αμέσως μετά, θάβοντας το δικό μου ιστολόγιο απ’όποια άποψη γουστάρει (αρκεί να βάλει σωστά τη διεύθυνση του «Τεκμηρίου» -πάντα εκτιμούσα την αρνητική διαφήμιση)!

Γκουχ-γκουχ! Τέρμα τα εισαγωγικά και περνάμε στο ψητό! Δένουμε ζώνες, παίρνουμε πασατέμπο και περιδιαβαίνουμε τα μονοπάτια του ελληνικού ιστοχώρου.

Και ξεκινάμε από τα αυτονόητα. Διαβάζω τον Αρκούδο. Νομίζω ότι είναι το πρώτο ελληνικό blog που διάβασα (ever!). Είναι γειτονόπουλο, μου αρέσει που τα παίρνει με το σύστημα (την Eurobank, την Cosmote και κάθε είδους υπηρεσία που του κουνιέται), αλλά εκτιμώ και τις ευαισθησίες του. Ο Γιάννης είναι για μένα, πρότυπο μπλογκερά: ποικιλία θεμάτων, αντίληψη του τι παίζει στη μπλογκόσφαιρα, ιδανικές αναλογίες χιούμορ και σοβαρότητας. Σωστός ο παίκτης!

Πάμε λίγο πιο πέρα. Διαβάζω την DiS. Όχι, δεν βρίσκω όλα τα άρθρα της ενδιαφέροντα, αλλά μου αρέσει το ύφος της. Την έχω συνηθίσει βρε παιδί μου! Είμαι εθισμένος! Η Ξένια είναι από τις αυθεντικότερες ελληνίδες μπλογκερούδες: με τα χωρατά της, τις φοβίες της, τις λινκιές της, τα σοβαρά και τα παράλογά της! Μου κάνει εντύπωση πάντως (και εκείνης επίσης απ’ό,τι φαίνεται εδώ) που η Ξένια καταφέρνει να κάνει αίσθηση και με το τίποτα. Γράφει δύο φράσεις και τσουπ, τριάντα νοματαίοι από κάτω σπεύδουν να σχολιάσουν (τη στιγμή μάλιστα που κάποιοι ταλαίπωροι καθόμαστε και γράφουμε κατεβατά για να σταυρώσουμε 2-3 σχόλια!). Ξέρετε πού το αποδίδω; Η Ξένια είναι ανεπιτήδευτη. Δεν προσποιείται. Είναι χαλαρή και δεν κουράζει με ατελείωτη παπαρολογία (άσε που όλοι ζηλεύουμε την υπέροχη αισθητική του ιστολογίου της!). Σημείο αναφοράς, λοιπόν…

Μου αρέσει η Κουρούνα. Έχει μεγάλο ταλέντο (με αποκορύφωμα τα όσα έγραψε περί της περιπέτειάς της στα Νοσοκομεία, που θεωρώ ότι είναι μακράν το καλύτερο post που διάβασα φέτος!). Είναι συμπαθέστατη, ανθρώπινη (παρά το κατράμι-μαύρο πτηνό που έχει ενδυθεί): μπορώ να ταυτιστώ μαζί της στα εύκολα και στα δύσκολα. Το σημαντικότερο: δεν προσπαθεί να επιβάλει γνώμες (πράγμα σπάνιο στο σινάφι μας).

Ναι, διαβάζω τον Πιτσιρίκο (και ποιός μπορεί να του αντισταθεί, άλλωστε;). Στην αρχή είχα κατά-πωρωθεί. Μου άρεσε τρομερά το χιούμορ και η δυναμική του. Αλλά μου άρεσε και στα σοβαρά του. Μη σας πω, περισσότερο! Έχει βάθος, συχνότητα και επιβάλει έναν επαγγελματισμό. Να ομολογήσω όμως και έναν (ταπεινό) φόβο μου; Πιτσιρίκο, πρόσεχε μην τυποποιηθείς. Ο επαγγελματισμός είναι δίκοπο μαχαίρι σε ένα μέσο που αποθεώνει και στηρίζεται στο μεγαλείο του ερασιτεχνισμού. Το ότι δεν είμαστε δημοσιογράφοι, αρθρογράφοι ή συγγραφείς είναι που κάνει τα κείμενά μας ενδιαφέροντα (αν τα κάνει). Νομίζω! (τώρα βέβαια αν δεχθώ κι εγώ καμία πρόταση από τους Financial Times για να γράφω τα κοσμικά (!!), θα ανασκευάσω όλα τα παραπάνω με χαρακτηριστική ευκολία!)

Πάμε όμως και σε πιο καινούργιους (ψαρούκλες), για να μην λέτε ότι θυμιατίζω τα εικονίσματα: να, διαβάζω ας πούμε το WomanInThisCity αν και τα όσα περιγράφει η χαρισματικότατη συγγραφέας του, πόρρω απέχουν από τη δική μου πραγματικότητα. Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι δεν γελάω, δεν μαθαίνω, δεν εκτιμώ τις εμπειρίες, τα βιώματα και τους προβληματισμούς της. Παραδέχομαι ότι η Lili έφερε στα πράγματα, μία πολύ φρέσκια πρόταση γραφής και άποψης. Σωστή και τίμια! Στις προθέσεις και στην ειλικρίνειά της.

Και τελειώνω αυτή την πρώτη (αναγνωριστική;) διαδρομή, με έναν άλλο νέοπα που φαίνεται να τα’χει πάρει στο κρανίο και πολύ τον χαίρομαι: ο Σάκης Φώλιος! Μπορεί το ιστολόγιό του υπό τον τίτλο «Απίστευτα Δρώμενα», να μην έχει «διαφημιστεί» τόσο στην μπλογκόσφαιρα, αλλά εγώ γουστάρω! Νομίζω ότι το χιούμορ είναι πιο αναρχικό και η διάθεση περισσότερο ανατρεπτική από τα λοιπά σατυρικά ιστολόγια. Για να δούμε τι μας επιφυλάσσει στο μέλλον…

(ω ναι, συνεχίζεται…)

10 σχόλια :

  1. Όχι ρε συ Nik_kit, κόλλησες κι εσύ τώρα;

    Τι μανία κι αυτή, να κάνεις ρεπορτάζ τι γράφουν οι άλλοι... Δεν το καταλαβαίνω δηλαδή...

    Σε λίγο θα κάνουν όλοι το ίδιο, και θα λένε "ο Nik_kit έγραψε ότι ο δυστροπόπηγκας έγραψε ότι ο Α έγραψε ότι ο Β έγραψε..."

    Τες πα...

    Τουλάχιστον θεωρώ ότι το δικό μας blog δεν ανήκει στη ελληνική μπλογκόσφαιρα, οπότε θα γλιτώσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Χμ, ενδιαφέρον αυτό που σημειώνεις φίλε steph. Όντως κι εμένα με εκνευρίζουν τα indexing (ο τάδε είπε αυτό, ο δείνα είπε το άλλο). Αλλά σε διαβεβαιώ δεν ήταν αυτός ο σκοπός του παρόντος post.

    Σου υπόσχομαι ότι δεν θα μου γίνει πάγια πρακτική. Απλώς πάω να βγάλω μία ακτινογραφία του χώρου (έτσι όπως τον αντιλαμβάνομαι εγώ). Άλλωστε -όπως έχεις δει από τα προηγούμενα- σπανίως κάνω links σε άλλους (και αυτό συμβαίνει απολύτως συνειδητά, σε διαβεβαιώνω!).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χμμ, είμουν λίγο κακόκεφος και μου βγήκε πιο αρνητικό το σχόλιο από όσο ήθελα.

    Οπωσδήποτε δεν υπάρχει κανένας λόγος να εξηγείσαι ή ακόμα και να το λάβεις υπόψη.

    Μια γενική παρατήρηση έκανα... ο καθένας κάνει ότι θέλει, δημοκρατία έχουμε (e-democracy και τα ρέστα).

    Πάντως καλωσύνη σου που μου απήντησες!

    Τα "λέμε" (e-leme?).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αυτή η σελίδα έχει έρθει από τη ζώνη του... ευγενικού λυκόφωτος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Είδες αβρότητες; Είμαστε ανώτεροι άνθρωποι, ρε! (αλλά στο τσακίρ κέφι, μπορούμε να κατεβάσουμε και το επίπεδό μας!)

    Πάντως επί του προκείμενου, δεν είδα αντιδράσεις. Να το εκλάβω ότι συμφωνείτε με τα όσα λέω για τους μπλογκεράδες;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. roses are red
    violets are blue
    i'm schizzophrenic
    and so am I

    Καλο 3ήμερο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κοίτα, εγώ βασικά καρασυμφωνώ (τουλάχιστον με τη δεύτερη προτίμησή σου) και φως φανάρι ότι δεν το καταθέτω τούτο ορμώμενη από οιαδήποτε εγωϊστικότατη πρόθεση :-P

    steph, περί ορέξεως κολοκυθόπιττα ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts