Κυριακή, 28 Αυγούστου 2005

Το νησί (The Island)

Ο Λίνκολν και η Τζόρνταν ζουν μέσα σε μία μεταμοντέρνα, αποστειρωμένη και πλήρως ελεγχόμενη κοινωνία, αλλά αγνοούν ότι στην πραγματικότητα ο κόσμος τους είναι ένα εργοστάσιο «εκτροφής» κλώνων κατά παραγγελία. Ομολογουμένως φευγάτη σεναριακή ιδέα από εκείνες που θα μπορούσαν να καλλιεργήσουν ενδιαφέρουσες συζητήσεις για το μέλλον της κλωνοποίησης. Στις πρώτες σκηνές της ταινίας, το περιβάλλον «Ζεν» αισθητικής (στο οποίο ζουν οι κλώνοι), σε συνδυασμό με τη μιλιταριστικής έμπνευσης οργάνωση αυτής της μικρο-κοινωνίας «αναλώσιμων προϊόντων», δημιουργούν μία άκρως ανατριχιαστική εκδοχή του μέλλοντός μας.

Κι ενώ το πρώτο μέρος της ταινίας καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή σου (αλλά και να σου αναπτύξει κάποιους ηθικούς προβληματισμούς), στη συνέχεια ο σκηνοθέτης παραδίδεται στην απόλυτη αφέλεια των ειδικών εφέ. Όταν ο Λίνκολν ανακαλύπτει ότι ζει σε μία ψευδαίσθηση, επιχειρεί μαζί με τη Τζόρνταν να αποδράσει από την κοινωνία/εργοστάσιο και ξεκινά μία φρενήρης καταδίωξη, με σκηνές καταιγιστικής δράσης και εφετζίδικες συγκρούσεις αυτοκινήτων, πτώσεις ελικοπτέρων, άλματα από ουρανοξύστη και άλλων συναφών -που έχεις όμως ξαναδεί σε άπειρα αντίστοιχα blockbusters. Μοιραία, το «Νησί» καταλήγει να είναι μία από τα ίδια.

Βασικό πλεονέκτημα της ταινίας (πέραν των εφέ και της μίνιμαλ αισθητικής των χώρων) είναι το δίδυμο των πρωταγωνιστών Ewan McGregor & Scarlett Johanson που είναι αρκετά πειστικοί και χαρισματικά λαμπεροί, αν και οι ρόλοι τους αποδεικνύονται χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Το «Νησί» κινείται στα χνάρια μελλοντολογικών ταινιών με προβληματισμό, όπως το (σκάλες ανώτερο και πρωτοποριακό) «Gattaca», το «Matrix», το «ΑΙ: Artificial Intelligence» και το «Minority Report», αλλά παρά τις αγαθές του προθέσεις, δεν καταφέρνει να πάει την κατηγορία ένα βήμα παρακάτω. Τέλος δεν μπορώ να μην στηλιτεύσω τον εκνευριστικό, αέναο βομβαρδισμό με εμπορικά λογότυπα της Microsoft σε όλη τη διάρκεια της ταινίας (νισάφι πια!).

Γενικά: Στο πρώτο μισό, πέρασα καλά. Στο δεύτερο, άρχισα να βαριέμαι. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, κοίταζα το ρολόι μου.

Βαθμός: 5/10 (Εντάξει, την πιάνει τη βάση. Φαντάσου ότι πολλοί υποψήφιοι στις πανελλαδικές περνάνε σε πανεπιστημιακά τμήματα με πολύ χαμηλότερη βαθμολογία!)

3 σχόλια :

  1. δε γραφεις πια; γιατι; ηταν πολυ αστεια ολα, ξερεις, αυτο που λεμε ευχαριστα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Α, μην ανησυχείς. Τα αστεία (αλλά και τα σοβαρά) συνεχίζονται... Απλώς καμιά φορά, παθαίνει και το Τεκμήριο τις σιωπές του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. You have an outstanding good and well structured site. I enjoyed browsing through it » »

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts