Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2005

Ο Επίμονος Κηπουρός

Τα κλισαρισμένα κινηματογραφικά Άρλεκιν σε εξωτικά τοπία (τύπου «Άγγλος ασθενής», «Τσάι στη Σαχάρα» κ.λπ.) δεν μου αρέσουν και το δηλώνω. Η πληγωμένη δεσποινιδούλα που πίνει ένα μαρτίνι με την καπελαδούρα στο κεφάλι, την ηδυπάθεια στο βλέμμα, τον αράπη να της κάνει αέρα και τη λεοπάρδαλη να συμπληρώνει το ντεκόρ, την έχω φάει στη μάπα σε πάμπολλες ταινίες και την έχω σιχαθεί. Άλλοτε εκείνη είναι μία αθώα παιδίσκη που αναπτύσσει ένα ακαδημαϊκό πάθος για τον γοητευτικό άγγλο τυχοδιώκτη, που -σα να ξεπήδησε από τις σελίδες του Χέμινγουεϊ- ένα σαφάρι το χτυπάει χαλαρά πριν το tea time. Άλλοτε η παιδίσκη χάνεται στα μονοπάτια του πάθους με σαγηνευτικό ιθαγενή (π.χ. στον «Εραστή» του Ζαν Ζακ Ανό), ο οποίος τη μυεί στο μυστικιστικό ethnic αισθησιασμό υπό τους ήχους της κινέζικης κιθάρας, του ινδικού σιταρ ή έστω, ενός επαναλαμβανόμενου ταμ-ταμ. Τέλος, υπάρχουν και περιπτώσεις (όπως στην Εμμανουέλα) που η παιδίσκη τα παίρνει στο κρανίο με όλο αυτό τον οριενταλισμό, τσιτσιδώνεται με την πρώτη ευκαιρία, στενάζουν οι κουνουπιέρες και δεν μένει όρθια ούτε αρσενική γαζέλα.

Γιατί τα είπα όλα αυτά; Α ναι! Διότι είδα εψές, τον «Επίμονο Κηπουρό» (The Constant Gardener) ο οποίος και εντάσσεται στην ως άνω κατηγορία του εξωτικού σινερομάντζου. Τα τοπία της Κένυας, οι ήχοι και οι εικόνες της Αφρικής ξεπηδούν μέσα από μία σκηνοθετική γραφή που θυμίζει οδοιπορικό της Μάγιας Τσόκλη ή ντοκιμαντέρ του National Geographic. Όμως –και σε αντίθεση με πολλές άλλες ταινίες της ιδίας κατηγορίας- ο «Επίμονος Κηπουρός» καταφέρνει όχι απλώς να σε ταξιδέψει με τα εξωτικά του πλάνα, αλλά και να σε συμπαρασύρει σε ένα καλοδουλεμένο πολιτικό θρίλερ με αιχμές, που σπάνια συναντάς σε χολιγουντιανές παραγωγές αυτού του τύπου. Η νευρική εναλλαγή των εικόνων, ο κοινωνικός προβληματισμός, η υποβλητική ατμόσφαιρα και η υπόθεση που παραπέμπει σε συνομωσιολογικές θεωρίες, σου φτιάχνουν ένα πακέτο αρκετά χορταστικό.

Και κάπου μέσα σ’όλα αυτά, έρχεται το ρομάντζο και αποκτά χρώμα, νόημα και ουσία. Σε σημείο που γουστάρεις να το παρακολουθήσεις: στις εντάσεις του, στις τρυφερές στιγμές, στις αναδρομές, στις υποψίες. Κι ας ξέρεις από την αρχή την κατάληξή του.

Όχι, ο «Επίμονος Κηπουρός» δεν είναι αριστούργημα. Είναι όμως μία πολύ καλή ταινία που θα σε κρατήσει και –αν αφεθείς- θα σε αγγίξει. Και μην ξεχνάς ότι παίζει δυνατά και για τα Όσκαρ. Ε να μου πεις, αυτό δεν λέει και πολλά: με τόσο πτωχή παραγωγή εφέτος, και ο «Ταμτάκος στο Ναυτικό» όλο και κάτι θα ‘παιρνε. Σωστό κι αυτό.

Βαθμός: 7/10 (για τις γυναίκες αναγνώστριες του Τεκμηρίου: 8/10 –ναι ρε, κάνω σεξιστικές διακρίσεις, έχεις κανένα πρόβλημα;)

7 σχόλια :

  1. χα χα χα χα! φοβερός, όπως πάντα..
    φιλιά πολλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λοιπόν πήγα και το είδα κι εγώ εψές ( :-) ), και συμφωνώ με τα σχόλια και τη βαθμολογία σου. Καλό ήταν. Καλή σκηνοθεσία, ωραία φωτογραφία, μια χαρά.

    Η εξαιρετικά γλαφυρή σου ανάλυση όμως, ήταν όλα τα λεφτά. Ωραίες εικόνες του κειμένου η αρσενική γαζέλα και το σαφάρι πριν το tea-time. Εύγε, ω Νικ_κιτ! Εις ανώτερα!

    ΥΓ. Έχεις σκεφτεί να δουλέψεις για το Αθηνόραμα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαίρομαι που σου άρεσε (η ταινία / τα σχόλιά μου / η γαζέλα). Βασικά έχω βαρεθεί να διαβάζω τετριμμένες κριτικές (και ναι, έχω γράψει κι εγώ αρκετές τέτοιες) και -όπως έχεις ίσως προσέξει- προσπαθώ να αντιμετωπίσω λιγάκι εναλλακτικά το θέμα "σινε-κριτική".

    Πάντως, αν έχεις κανένα κονέ στο Αθηνόραμα, ψήνομαι... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια χαρά τα πας, και στην εναλλακτική (να την πούμε underground?) σινε-κριτική, και στα υπόλοιπα.

    Καμμία σχέση με κονέ σε αθηνόραμα ή αλλού, δυστυχώς, είμαι εντελώς οφσαϊντ... Για να καταλάβεις νόμιζα ότι είχα γερό βύσμα στο Πολεμικό Ναυτικό, και βρέθηκα σε φρεγάτα μάχιμη, άστα να πάνε...

    Βέβαια τα πιο καλά παιδιά εκεί τα γνώρισα, το οποίο επιβεβαιώνει αυτό που λέγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ξέρεις, ουδέν κακόν και τα λοιπά (χωρίς βεβαίως να επισκιάζει το πιο σύγχρονο αλλά εξίσου λυρικό "το μ**νι και το ΠΝ θέλουνε υπομονή".)

    Τα λέμε λοιπον...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Definitely believe that which you said. Your favorite justification appeared to be at the internet the easiest thing to be mindful of.
    I say to you, I certainly get irked while other folks think about issues
    that they just don't understand about. You managed to hit the nail upon the top and defined out the entire thing without having side effect , folks could take a signal. Will likely be back to get more. Thanks
    Also see my web site - santa monica apartment

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts