Σάββατο, 23 Απριλίου 2005

Θανάσιμα Αμαρτήματα

Λαιμαργία
Πολύ λιγωτικό βρε παιδί μου αυτό το νέο πολυκατάστημα στην Πανεπιστημίου. Σαν κανταΐφι με τριπλή στρώση σιροπιού! Σε σημείο που το λιμπίζεσαι μεν αλλά δεν θες να φας. Μπουκώνεις και μόνο που το βλέπεις. Άσε που είναι τσουχτερό. Διότι μεγάλε, παίρνω το πιο grande οικοδομικό τετράγωνο στην Ελλάδα, στο διαμορφώνω σε καταναλωτική εξτραβαγκάντσα, στο σερβίρω με μουσικούλα/μοκετούλα και υπαλλήλους trendy ενδεδυμένους: ε, δεν θα συνεισφέρεις κι εσύ στο έξοδο; Άντε λοιπόν, ξηλώσου!

Αμετροέπεια
Η Άντζελα Δημητρίου είναι μία αρτίστα με παρελθόν, γεγονός που κατέστησε σαφές στην παρθενική της εμφάνιση ως κριτής (;) του All Star Fame (μπλιάχ όμως!). Ως γνωστόν η Άντζελα ξεκίνησε δουλεύοντας κορδελιάστρα στο εργοστάσιο με τις κλωστές «Πεταλούδα» ("Και δεν ντρέπομαι να το πω! Η δουλειά δεν είναι ντροπή"). Ε, μπορεί να μην ξέρουμε ποια είναι η πρωτεύουσα του Καναδά, αλλά αυτή τη συγκεκριμένη πληροφορία, δεν υπάρχει άνθρωπος σ’αυτό τον τόπο που να μην την κατέχει. Είναι λες και το διδασκόμεθα στα σχολεία. Λες και έχει περάσει πλέον στο κοινωνικό μας DNA και με το που γεννιέται κάποιος το γνωρίζει αυτομάτως.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2005

Βρε ουστ: Η επιστροφή

Είσαι σπίτι σου. Σιδερώνεις, κάνεις μπάνιο, μαγειρεύεις, τηλεφωνείς και μετά τρως, βλέπεις τηλεόραση, αντιγράφεις κάνα cd και μπαίνεις στο internet. Κοιτάς ένα προς ένα τα ανεκδοτάκια που έχουν κατακλύσει το e-mail σου. Περιπλανιέσαι σε σελίδες με λόγια, λόγια, λόγια που καλύπτουν κάθε πιθανή θεματολογία αλλά δεν λένε τίποτα για σένα. Για σένα, ρε γαμώτο. Προσωπικά για σένα. Για τα άγχη σου, τα σ’αγαπώ σου, τις ανασφάλειές και τους εγωισμούς σου.

Νιώθεις ενίοτε μία ανεξήγητη κόπωση και ένα κενό το οποίο δεν ξέρεις που διάολο να αποδώσεις. Στη λογική σου που κατασπαράζει τους μύθους; Στη διακαή σου επιθυμία να ξορκίσεις τη μοναξιά; Στην έλλειψη πίστης ή ιδεολογίας που να σε εμπνέει; Σε όλο αυτό το Δήθεν που έχει ισοπεδώσει τις σχέσεις; Στα Θέλω σου που είναι απείρως περισσότερα από τα Μπορώ σου; Στα Πρέπει που έχεις ιεραρχήσει με μία δικτατορική διάθεση έναντι του εαυτού σου; Ρε μπας και είσαι απλώς ανικανοποίητος και εκ φύσεως μουρτζούφλης;

Ο δυνάστης είναι μέσα σου:

Πρέπει να χάσω κιλά.
Πρέπει να βγάλω περισσότερα χρήματα.
Πρέπει να είμαι καλός φίλος / σύζυγος / γιός / πατέρας / εραστής.
Πρέπει να είμαι επαρκής: στην τάξη, στη σχολή, στη δουλειά, στη σχέση, στην παρέα.
Πρέπει να είμαι ανταγωνιστικός. Να «γράφω» στην πιάτσα.
Πρέπει να είμαι ενημερωμένος, να έχω ενδιαφέροντα, να είμαι κοινωνικά ενεργός, να προοδεύω.
Πρέπει να κάνω οικογένεια.
Πρέπει να ζήσω την οικογένεια.
Πρέπει να είμαι ανεξάρτητος, ολοκληρωμένος, ευτυχισμένος.

Για μια στιγμή! Που λέει ότι οφείλεις να προσπαθείς τόσο πολύ; Γιατί αισθάνεσαι υποχρεωμένος να κατακτήσεις τόσους στόχους, να εκπληρώσεις όλες τούτες τις επιταγές; Τι έχεις να αποδείξεις και σε ποιόν;

Θυμάσαι; Τότε που πήγαινες σχολείο και όλα ήταν απλά και το μέλλον δεν σε απασχολούσε, διότι είχες τη βεβαιότητα ότι όλα θα πάρουν εντέλει το δρόμο τους με ένα μαγικό τρόπο. Τότε που σε προβλημάτιζε μονάχα η Φυσική, τα Μαθηματικά και τα Αρχαία. Τα Αγγλικά , τα Γαλλικά και τα αυτοκόλλητα της Panini. Τότε που έβλεπες τον Αστυνόμο Σαϊνι και τα Στρουμφάκια. Τον Ιντιάνα Τζόουνς και τις Τρεις Χάριτες. Τότε που διάβαζες τους Μυστικούς Επτά, τα Πέντε Λαγωνικά, τις Περιπέτειες του Μικρού Νικόλα, το Μίκυ Μάους και το Σπάιντερμαν. Που άκουγες τη Madonna και τον George Michael. Που πήγαινες στο Φροντιστήριο και στο videoclub. Που έτρωγες στα Goody’s.

Ναι, το ξέρω: το σιχαινόσουν το σχολείο. Μεταξύ μας, κωλοκατάσταση ήταν..

Μεγάλωσες όμως τώρα, ρε μπαγάσα. Απέκτησες έξοδα. Κι υποχρεώσεις. Προς τους άλλους, αλλά και προς τον εαυτό σου. Σφίξανε τα πράγματα, τρέχεις και δεν φθάνεις. Να προλάβεις ντε! «Τη ζωή που περνά και χάνεται, τη στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται.» Τη ζωή που δεν έζησες αλλά νιώθεις ότι σου αξίζει. Γιατί σου αξίζει, γαμώτο!

Ε λοιπόν, ξέρεις τι σου φταίει; Που είσαι ευαίσθητος, ρε κερατά. Κι αισθηματίας. Που νιώθεις ότι δεν ανατράφηκες για να πατάς αλλά για να σε πατάνε. Που δεν το αποδέχεσαι το άδικο και σε πληγώνει. Που σαν να ‘σουν άλλος κι όχι εσύ, μες τη ζωή πορεύθηκες. Που κατά βάθος ζητάς απλώς λίγη κατανόηση και μία αγκαλιά, αλλά διστάζεις να το παραδεχθείς γιατί φοβάσαι να δείξεις τις αδυναμίες σου. Και κλείνεσαι στο όστρακο, για να γλείψεις τις πληγές σου. Τις πληγές που σου ανοίξανε τα Μπορώ και τα Θέλω. Τα Πρέπει.

Επιμύθιο: Όλοι είμαστε σκλάβοι των επιλογών μας.

Άντε, καλό μας βράδυ.

[Σημείωση: Το παρόν κείμενο αποτελεί συρραφή σκέψεων που είχαν γραφτεί με σκοπό να δημοσιευθούν στο (all time classic) άρθρο «Βρε ουστ». Τότε, τα είχα «κόψει» στο μοντάζ. Σήμερα και μετά από τόσον καιρό αποφάσισα να το δημοσιεύσω, έτσι, για αρχειακούς λόγους…]

Κυριακή, 17 Απριλίου 2005

Eurovision VIII

Οι δημοσκοπήσεις στο Internet έφεραν ως φαβορί για το διαγωνισμό του 1998, την Κύπρο και το τραγούδι «Θα’ναι έρωτας» με τη Μαρλαίν Αγγελίδου. Η Μαρλαίν βγήκε τελικά 22η και υπό κανονικές συνθήκες, εκείνη η βραδιά θα ήταν η τελευταία φορά που τη βλέπαμε! Όμως επειδή ο διάολος έχει πολλά ποδάρια και το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι, η Μαρλαίν (που μια χαρά κορίτσι είναι, δηλαδή!) δεν έκατσε να σκάσει: τουναντίον, αποφάσισε να συμμετάσχει σε ένα talent-show κορασίδων που ανέδειξε αφενός τις High Five ως το πρώτο ελληνικό girls-band (γεγονός που είναι τερατώδες ψέμα, δεδομένου ότι υπήρχαν και τα "Κακά Κορίτσια") και αφετέρου τον Μουρατίδη ως celebrity. Οι High Five έκτοτε (με τη Μαρλαίν ως μέλος τους) έκαναν διαφημίσεις στην τηλεόραση, έβαλαν μερικά κιλά, τραγούδησαν το «Ξέρω τι ζητάω», έβαλαν μερικά κιλά ακόμη, τραγούδησαν το «Άλλο αγάπη, και άλλο sex» και κάπου εκεί, ολοκλήρωσαν αισίως τη σύντομη πορεία τους στα καλλιτεχνικά δρώμενα (ευτυχώς, δεν έχουν εκδηλώσει –ακόμη- πρόθεση για solo καριέρες). Πιο κερδισμένος αποδείχθηκε ο Μουρατίδης που βεβαίως είχε να επιδείξει ήδη μία καριέρα ως μουσικός παραγωγός και αρθρογράφος στη «Σούπερ Κατερίνα», αλλά μετά το Pop-star ήρθε και λανσαρίστηκε ως ο νέος εθνικός μας καλλιτεχνικός κριτής, εκτοπίζοντας τον Ιάσωνα («τγία») Τριανταφυλλίδη. Για να επανέλθουμε στα του διαγωνισμού, νικήτρια αναδείχθηκε μία Σουηδέζα με το «Σ» κεφαλαίο (Charlotte Nilsson)! Ξανθιά, κουκλάρα, σιλλικονούχα, καλλίφωνη και πολλά υποσχόμενη, η Charlotte βγήκε με ένα κολλητό outfit που αναδείκνυε τα σκανδιναβικά της προσόντα! To τραγούδι «Take me to your heaven» θύμιζε τους παλιούς-καλούς ABBA και δικαίως επιβλήθηκε της ισλανδέζας Selma που προσπάθησε (ανεπιτυχώς) να μιμηθεί τότες τη συμπατριώτισσά της, τη Bjork αλλά ως γνωστόν, άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας. Η πραγματική έκπληξη του διαγωνισμού ήταν το γερμανικό (?) συγκρότημα Surpriz που τραγούδησε εις άπταιστον τουρκική το τραγούδι «Journey to Jerusalem», βραχυκυκλώνοντας τους ανά την Ευρώπη εθνικισμούς! Τρίτη θέση, παγκοσμιοποίηση και ξερό ψωμί! Η Ελλάδα εντωμεταξύ δήλωσε ότι απαξιεί να συμμετάσχει (για τους δικούς της λόγους)…

Το 2000 και ενθυμούμενο τη νίκη της Dana, το Ισραήλ σκέφτηκε να το χοντρύνει το παιχνίδι: έστειλε λοιπόν δύο αγόρια και δύο κορίτσια που φιλιόντουσαν επί σκηνής (τα αγοράκια μεταξύ τους, τα κοριτσάκια ομοίως). Αλλά πόση πια απελευθέρωση να αντέξει κι αυτός ο έρμος ο Ευρωπαίος; Έφθασε στα όρια του και είπε άι σιχτιρ, 22η θέση! Το Ηνωμένο Βασίλειο συμμετείχε με το τραγούδι «Don’t play that song” που μετά την κατάληξή του στην 16η θέση, βγήκε ο συνθέτης/στιχουργός του και δήλωσε ότι κακώς το είχανε στείλει εξαρχής διότι όπως είχε προειδοποιήσει και ο ίδιος με τον τίτλο, δεν ακουγόταν το άσμα. Η Ελβετία συμμετείχε με μία σύνθεση του Al’Bano, ο οποίος μετά τα Παπάκια, το Felicita, τα σιδερότυπα της Μανίνας και το χωρισμό του από τη Romina Powers, πέρναγε μία δεύτερη νιότη στο κρεβάτι της νεαράς καλλονής Jane Bogaert, που ερμήνευε το τραγούδι (20η θέση). Επειδή εκείνη την εποχή έκαναν σουξέ τα Spice Girls, πολλές χώρες έστειλαν γυναικεία pop συγκροτήματα αλλά ατύχησαν, όπως η Αυστρία με τα Rounder Girls (ελληνιστί: οι Γυριστρούλες ή οι Σουρτούκες) και η ΠΓΔΜακεδονίας με τις XXL, που κατέληξαν στη 14η και στη 15η θέση αντίστοιχα. Τρομερή πανευρωπαϊκή επιτυχία της χρονιάς ήταν το τραγούδι «My Star» με τους Brainstorm από τη Λετονία (3η θέση)! Η Γερμανία μετά τα τούρκικα, είπε να δοκιμάσει και τα μωρουδιακά και ο ροκάς Stefan Raab μας τραγούδησε το «Wadde Hadde Dudde Da» που εν πολλοίς ανέλυε τις σύνθετες έννοιες «τζιζ, κακά και νάνι». Η πέμπτη θέση που κατέκτησε άφησε άπαντες με τα στόμα ανοιχτό, στρώνοντας το δρόμο για πολλές τέτοιες γκάου συμμετοχές με αποκορύφωμα ξέρετε-ποια δική μας απόπειρα πρωτοτυπίας (επ, μην βιάζεστε!). Τέλος, το group αλληλο-υποστήριξης των Σκανδιναβών (στο οποίο είχαν στρατηγικά ενσωματωθεί και οι Βαλτικές χώρες) ανέδειξε στην πρώτη θέση μία ανεκδιήγητη σαχλαμάρα από τη Δανία και υπό τον τίτλο «Fly on the wings of love».

Το κόλπο «αλληλοψηφιζόμαστε» έκανε το θαύμα του και το 2001, όπου 1η βγήκε η Εσθονία, 2η η Δανία και 5η η Σουηδία. Αλλά και η τρίτη θέση, είχε κάτι από Σκανδιναβία: τους Antique που με το Die for You και τη φοβερή τους επιτυχία, άλλαξαν τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το διαγωνισμό στην Ελλάδα (παράθυρα και διακαναλικά ξεκατινιάσματα, υψηλή τηλεθέαση, χορηγοί κινητής τηλεφωνίας, αξιώσεις για καλή επίδοση κ.λπ.) Το έθνος -που πολύ τις γουστάρει τις γκλαμουριές- εμφορήθηκε από πατριωτική υπερηφάνεια όταν η Έλενα Παπαρίζου βγήκε ντυμένη ελληνική μυθολογία και κυμμάτισε με νόημα τα χέρια της, υπό τους ήχους techno-μπουζουκιού. Όταν έπεφτε μάλιστα η πενιά, η Έλενα έστρεφε τη γυμνή της πλάτη προς το κοινό και κουνούσε χέρια-πόδια-γοφούς, προσπαθώντας να αποσπάσει extra points με την όπισθεν. Μαγκιά της! Δίπλα της, το έτερον ήμισυ των Antique Νίκος Παναγιωτίδης, έβλεπε την ιέρεια να καλπάζει προς τη solo καριέρα, αλλά σφύριζε αδιάφορα. H τρίτη θέση αποτέλεσε μία ιδεολογική δικαίωση για τη Δάφνη Μπόκοτα αλλά και για τον συνθέτη του τραγουδιού Νίκο Τερζή, ο οποίος αναγορεύτηκε σε μέγα γιουροβιζιονο-δημιουργό (και κακά τα ψέματα, ήταν ο πρώτος που βρήκε επιτέλους τη σωστή συνταγή)! Το αμέσως επόμενο έτος ο Τερζής επιχείρησε και πάλι να μας εκπροσωπήσει (αλλά δεν!), επανήλθε το 2004 με το Σάκη (Shake it!) χτυπώντας και πάλι 3η θέση, ενώ φέτος, φανερά χολωμένος, συμμετέχει με τη Λευκορωσία!

(στο επόμενο και τελευταίο μέρος: Δεν είναι τσίρκο, δεν είναι το Μεντράνο! Η Μαντώ ντύνεται θηριοδαμάστρια, ο Σάκης κάνει κωλοτούμπες και ο Ρακιντζής ψελλίζει τα πρώτα του greeklish –κατόπιν απαίτησης του κοινού, extra αφιέρωμα-ρετροσπεκτίβα στην καριέρα του Μιχάλη!)

Τρίτη, 12 Απριλίου 2005

Δημοκρατία της Μακεδονίας

Κάποιοι λένε ότι είναι εύκολο να (κατα)κρίνεις πολιτικούς χειρισμούς, αλλά δύσκολο να προτείνεις λύσεις. Επειδή λοιπόν μου αρέσει να είμαι ξεκάθαρος όταν μιλάω για κάτι και αναφορικά με το θέμα της ΠΓΔΜ, η θέση μου έχει διαμορφωθεί ως εξής:

(1ον) Αποδοχή από την ελληνική πλευρά της ονομασίας "Δημοκρατία της “Μακεδονίας" (Σκέτο και χωρίς λοιπές περιπλοκές! Οτιδήποτε άλλο σύνθετο ή πολύπλοκο/περιφραστικό θα είναι απλώς μία χίμαιρα που θα καταλήξουμε να χρησιμοποιούμε μόνο εμείς!). Ως αντιστάθμισμα, η χώρα αυτή οφείλει να δεχθεί ότι ο όρος "Μακεδονία" αναφέρεται σε γεωγραφικό προσδιορισμό και ότι δεν κατοχυρώνει αποκλειστικότητα χρήσης (για να αποφύγουμε τα ιλαρά που ακούμε τελευταία).

(2ον) Μετά την αναγνώριση από την Ελλάδα, πρέπει να επιδιωχθεί περαιτέρω σύσφιξη των οικονομικών, αλλά και πολιτιστικών / μορφωτικών σχέσεων με την ΠΓΔΜ με σκοπό την εδραίωση στενής και μακρόπνοης φιλίας και συνεργασίας. Όλοι γνωρίζουμε ότι ήδη έχει διαμορφωθεί μία σχέση εξάρτησης του μικρού αυτού κράτους από την Ελλάδα, την οποία συνεχώς υπονομεύουμε με την ατολμία και τις αγκυλώσεις μας.

(3ον) Παροχή πολιτικής στήριξης (ακόμα και εγγυήσεων) στην προσπάθεια τηςχώρας να διασφαλίσει την ακεραιότητα και την εθνική της υπόσταση, σε ένα ρευστό και ασταθές περιβάλλον. Η ύπαρξη της ΠΓΔΜ αποτελεί εγγύηση των ισορροπιών στην περιοχή, αποτρέπει τη δημιουργία Μεγάλης Αλβανίας και Μεγάλης Βουλγαρίας και αποτελεί μία ασφαλή οδό προς τη (φίλα προσκείμενη σε μας, αλλά ακόμη χειμαζόμενη) Σερβία.

(4ον) Ελληνική στήριξη της προσπάθειας για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

(5ον) Η αναγνώριση του ονόματος "Μακεδονία" δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται πλέον ως σημείο αντιδικίας (η σχετική συζήτηση έχει χρεοκοπήσει), αλλά ως ευκαιρία σύζευξης των δύο λαών (ελλήνων και μακεδόνων) υπό τη σκέπη της ελληνικής οικονομικής και γεωπολιτικής υπεροχής.

Η εξωτερική πολιτική οφείλει να διαπνέεται από πολιτική τόλμη, πραγματισμό αλλά και όραμα. Αυτό αναζητώ σήμερα στην πολιτική σκηνή της χώρας: όραμα! Και άλμα προς τα εμπρός, μακριά από τις μικροπολιτικές μας υστερίες και τις εθνικές μας νευρώσεις.

(ουφ! Ακούστηκα σχεδόν μελοδραματικός!)

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2005

Macedonian Salad

Συγνώμη, για να καταλάβω: δεχθήκαμε ως βάση για διαπραγμάτευση μία συμφωνία που αναγνωρίζει στο κράτος των Σκοπίων το αποκλειστικό δικαίωμα χρήσης του ονόματος «Μακεδονία»; Ως κι εγώ που τελοσπάντων διαλλακτικός άνθρωπος είμαι και ρεαλιστής επίσης, σκούρα τα βλέπω τα πράγματα στις εξωτερικές μας σχέσεις. Συμφωνώ ότι πρέπει να κλείσει το (τραγελαφικό και οριστικά χαμένο πλέον) θέμα του ονόματος, δεδομένης μάλιστα της πρόθεσής μας να στηρίξουμε την εθνική υπόσταση και τη διατήρηση του κράτους αυτού (εν όψει μείζονος σημασίας εξελίξεων στην περιοχή μας). Δεν μπορεί όμως να βγαίνουν κυβερνητικά στελέχη και να δηλώνουν πως βρισκόμαστε τάχα-μου κοντά σε μία συμφωνία που εξυπηρετεί τα συμφέροντα και των δύο πλευρών, αποσιωπώντας την εν λόγω εξυπνάδα του περιβόητου σχεδίου Νίμιτς.

Καλά που επιδεικνύει αδιαλλαξία η ΠΓΔΜ δηλαδή, διότι αλλιώς θα ψάχναμε τώρα να αναβαπτίσουμε τη γεωγραφική μας περιφέρεια «Μακεδονία», το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, το μακεδονικό χαλβά, τον αθλητικό όμιλο του Μακεδονικού και τον Κώστα Μακεδόνα! Ήμαρτον, κύριοι!

Τα εθνικά μας οξύμωρα: Ως το 2005, η Ελλάδα προσπαθούσε να αποτρέψει την ΠΓΔΜ από τη χρήση του ονόματος «Μακεδονία». Σήμερα φθάσαμε να προσπαθεί η ΠΓΔΜ να παρεμποδίσει τη χρήση του όρου από την Ελλάδα. Χμ…

Έξω σίγουρα πάμε καλά;

Σάββατο, 9 Απριλίου 2005

Eurovision VII

Το 1997 όλη η Ευρώπη καρδιοχτύπησε όταν συνειδητοποίησε ότι η Ιρλανδία παρ’ολίγον να νικήσει και πάλι, αλλά την τελευταία στιγμή, η καρδούλα μας πήγε στη θέση της καθώς το Ηνωμένο Βασίλειο με το νεκραναστημένο συγκρότημα της δεκαετίας του ’80 «Katrina & the Waves» (ελληνιστί: να την παίρνανε τα κύματα) και το αδιάφορο “Love Shine a Light”, προσπέρασε τους Ιρλανδούς και σήκωσε το τρόπαιο. Η Ρωσία στέλνει την μεγάλη Alla Pugachova (φαντάσου κάτι ανάμεσα σε Tina Turner και Ρίτα Σακελάριου, σε συσκευασία μπάμπουσκας!), αλλά -δυστυχώς- η θεατρική της ερμηνεία και το μελωδικό τραγούδι “Prima Donna” δεν εμπνέουν τους κρυόμπλαστρους Ευρωπαίους που την ρίχνουν στην 15η θέση. Η Πορτογαλία και η Νορβηγία ισοβαθμούν στην τελευταία θέση, με 0 πόντους. Η Ολλανδία (με τη Mrs.Einstein!!!) και η Ελβετία (με τη Barbara Berta -οι φίλοι με φωνάζουν Μπι-Μπι) ισοβαθμούν στην προτελευταία θέση με 5 πόντους. Μιλάμε για συνωστισμό στη γαλαρία! Η Τουρκία τερματίζει τρίτη, γεγονός που θεωρήθηκε ως η δεύτερη σημαντικότερη ιστορική της επιτυχία μετά την κατάκτηση της Πόλης. Η Ιταλία και παρά το γεγονός ότι στέλνει ένα πολύ δυνατό τραγούδι (“Fiumi di parole”) που είχε θριαμβεύσει στο Σαν Ρέμο, κατέληξε στην 4η θέση. Οι Ιταλοί θεώρησαν εθνική προσβολή την υποτίμηση του τραγουδιού τους -και κατ’επέκταση του φεστιβάλ του Σαν Ρέμο στο οποίο είχε πρωτεύσει- και αποσύρθηκαν δια παντός από το διαγωνισμό της Eurovision. H Κύπρος εξέλαβε εκείνη τη χρονιά τη Eurovision ως οικογενειακή υπόθεση και έστειλε τη Χαρά και τον Άνδρο Κωνσταντίνου (αδέλφια της γνωστής μας «Θα-φύγω-με-τους-φίλους-μου-για-Κάιρο» Κωνσταντίνας, που παρά τις υποσχέσεις της είναι ακόμη εδώ), με το τραγούδι «Μάνα μου». Μη σας ξεγελάει όμως ο τίτλος: το τραγούδι δεν αναφερόταν στη μητρική φιγούρα, ούτε υπονοούσε παθιάρικο έρωτα (αυτό θα προϋπέθετε και ένα «Τι σου κάνω» πριν τον τίτλο). Αντίθετα, υμνούσε και πάλι (μαντέψτε!) τη γνωστή αγάπη για την πατρίδα και την ελληνικότητά της, με ένα σουρλουλούδικο ύφος («Μάνα μου, γλυκιά πατρίδα σεργιάνα μου!»). Στο ρεφρέν και για 2 λεπτά οι τραγουδιστές επαναλάμβαναν ρυθμικά και με μπρίο ένα παρατεταμένο «του-ρου-ρου-ρου», γλιτώνοντας τον στιχουργό από περιττό κόπο και τους Ευρωπαϊους από το άγχος να καταλάβουν τι εννοεί το τραγούδι. Η Ελλάδα σταθερή στις επάλξεις της (τάχα-μου) κουλτούρας, έστειλε ένα ακόμη αντι-γιουροβιζιονικό τραγούδι (το «Χόρεψε» με τη Μαριάννα Ζορμπά) που υπό άλλες συνθήκες θα «γέμιζε» το δίσκο της Καλλιόπης Βέτα ή της Αναστασίας Μουτσάτσου (12η θέση και πάλι καλά!).

Το 1998 η ΕΡΤ είχε πιάσει πάτο και η Δάφνη Μπόκοτα, έμοιαζε απαρηγόρητη. Ό,τι είδους τραγούδι κι αν είχε επιλέξει η «ειδική» επιτροπή (με επικεφαλής τον Γιώργο Κατσαρό) είχε πάει άπατο. Γι’αυτό λοιπόν αποφάσισαν να διενεργήσουν έναν ανοιχτό διαγωνισμό με ψηφοφορία του κοινού, για να διαμοιραστεί η ευθύνη ενός νέου ενδεχόμενου διασυρμού. Βεβαίως, το budget ήταν μικρό και γι’αυτό τα σαϊνια της κρατικής τηλεόρασης αποφάσισαν να εντάξουν το θέμα «επιλογή τραγουδιού» στη νέα, εκπληκτική εκπομπή “Zoo-Show”που παρουσίαζε ο Γιώργος Μαρίνος, πλαισιωμένος από ομάδα κακομούτσουνων κούκλων που παρίσταναν τα ζώα μίας φάρμας! Κι αν αυτό δεν σας θυμίζει τίποτα, είναι διότι πρώτον η τηλεθέαση της εν λόγω εκπομπής ήταν χαμηλότερη και από θερμοκρασία στο Νευροκόπι, και δεύτερον, διότι και να το είχατε πάρει πρέφα, οι αντιστάσεις του εγκεφάλου σας έχουν ευτυχώς απαλλάξει από αυτές τις οδυνηρές μνήμες τις οποίες έχουν εξωθήσει στο βάθη του υποσυνείδητου. Η διαδικασία αποδείχθηκε μεγάλη πατάτα και ανάμεσα σε μια δεκάδα τραγουδιών του σωρού, το δύσμοιρο κοινό λειτουργώντας με τα συνήθη εκλογικά του ένστικτα, επέλεξε τη λιγότερο άθλια λύση: το τραγούδι «Μια κρυφή ευαισθησία» με το συγκρότημα «Θάλασσα». Φυσικά και τιμώντας το όνομά τους, τα έκαναν..θάλασσα! Η τραγουδίστρια βγήκε με ένα look πολύ αλλοπρόσαλο, που σου δημιουργούσε την εντύπωση ότι για να την ντύσουνε δεν είχανε προσλάβει ενδυματολόγο ή στυλίστα, αλλά μία αγέλη με λυσσασμένες γάτες! Φορώντας ένα ξεσκισμένο φόρεμα, με ένα κομμάτι ύφασμα να κρέμεται στα αριστερά της, αναμαλλιασμένη και ασθμαίνοντας, η ελληνίδα ερμηνεύτρια έφυγε νύχτα και δεν ξαναφάνηκε ποτέ στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Η Κύπρος πάλι, έστειλε ένα νέο φυντάνι με το όνομα Μιχάλης Χατζιγιάννης και το τραγούδι «Γέννεσις» που δημιούργησε μεγάλη σύγχυση, διότι διαβάζοντάς το στην αγγλική του εκδοχή (“Genessis”) κάποιοι τρόμαξαν ότι η μεγαλόνησος είχε επανενώσει το θρυλικό συγκρότημα (πάνω που είχαμε πείσει τον Phil Collins να σταματήσει να τραγουδάει...)! Ερωτηματικά δημιούργησε και το τραγούδι της ΠΓΔΜακεδονίας υπό τον τίτλο “Ne zori, zoro” που μεταφράστηκε από κάποιους ως «Τραβάς κανένα ζόρι, Ζορό;». Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω το ορθόν του πράγματος! Μεγάλο σουξέ έκανε εκείνη τη χρονιά η βρετανίδα μαυρούλα Imaani με το «Where are you?» που μπορεί να έμεινε δεύτερο, αλλά πούλησε σαν τρελό και κατσικώθηκε για εβδομάδες στην κορυφή των charts! Την πρώτη θέση κατέλαβε ένα θαύμα της φύσης και της χειρουργικής: η τραβεστί Dana International από το Ισραήλ! Η Dana με μία μακριά τουαλέτα πλαισιωμένη από ασορτί φτερά και πούπουλα (που είχε σχεδιάσει ειδικά για εκείνη ο Jean-Paul Gautie), βγήκε με πολύ τουπέ στη σκηνή και κούνησε την πλουμιστή ενδυματολογική της σύνθεση ωσάν αλαφροΐσκιωτη φραγκόκοτα, δίνοντας μία νέα διάσταση στην έννοια του κιτς. Το τραγούδι λεγόταν “Diva” και αποθέωνε τη θηλυκότητα, με αναφορά σε σπουδαίες γυναίκες της ιστορίας όπως η Βικτώρια, η Αφροδίτη, η Κλεοπάτρα, η Μαρία (γενικώς) κ.λπ. Το ευρωπαϊκό κοινό αλληθώρισε! Δεν είχε ματα-ξαναδεί τέτοιο πράμα και αποφάσισε ότι και μόνο για το φτερό, της αξίζει της γυναίκας μία πρωτιά. Όταν, η θριαμβεύτρια Dana γύρισε στο Ισραήλ, την υποδέχθηκαν με γιαούρτια οι φανατικοί ορθόδοξοι εβραίοι. Ωστόσο είχε συμβεί κάτι πρωτοφανές: όλος ο κόσμος ασχολήθηκε και πάλι με τη Eurovision…

(στο επόμενο: ο βίος και η πολιτεία του ιταλού Albano μετά τα Παπάκια, η Έλενα Παπαρίζου βγαίνει 3η τραγουδώντας με την πλάτη, η πρόκληση των Σκοπιανών Spice Girls και ο πραγματικός λόγος της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης! Δώρο cd με τον Γκουσγκούνη!)

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2005

Αρίων Μετρίων Βραβείων

Στήθηκα εψές βράδυ να δω το υπερθέαμα των βραβείων «Αρίων». Πλήξη, μαύρη πλήξη! Φλυαρία, δήθεν κοσμοπολιτισμός, ξιπασμός και έλλειψη ουσίας. Το χειρότερο είναι να βλέπεις όλη αυτή την προσποιητή χαρά στα πρόσωπα των παρουσιαστών, των τραγουδιστών και των λοιπών celebrities παντώς-καιρού και να νιώθεις ο τηλεθεατής, πως είσαι εσύ ο κρετίνος, ο κακορίζικος, ο στρυφνός! Εξηγούμαι. Για μένα, η αποθέωση μετριότατων τραγουδιών όπως το «Να γελάς» (Χατζηγιάννης), ο «Άγγελος» (Πρωτοψάλτη) και το «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» (Γλυκερία), που σε άλλες εποχές δεν θα έκαναν καμία απολύτως αίσθηση, μαρτυρούν απλώς την κλιμακούμενη κρίση που διέρχεται το ελληνικό τραγούδι. Πέρσι, σε κάθε κατηγορία υπήρχαν τουλάχιστον 2-3 υποψηφιότητες που πραγματικά άξιζαν το βραβείο: ήταν η χρονιά με τον Αντώνη Ρέμο στο απόγειό του, τη Βίσση να τραγουδά το «Τρένο», τη Νατάσσα Θεοδωρίδου το υπέροχο «Φεγγάρι» του Θεοφάνους, τους Domenica στο ξεκίνημά τους, τη θεσπέσια Εστουδιαντίνα, τον πρωτοεμφανιζόμενο Βέρτη, την Έλλη Κοκκίνου «Στο Κόκκινο», τον Αλκίνοο Ιωαννίδη σε ένα συμπαθητικό δίσκο, το υπέροχο soundtrack της Πολίτικης Κουζίνας κ.λπ.

Φέτος τι είχαμε; Τη Δήμητρα Γαλάνη με το τετριμμένο «Το σ’αγαπώ μπορεί» (ποιητική αδεία και καλά!), την Άλκυστη Πρωτοψάλτη με το απαράδεκτο, φωνακλάδικο άσμα ο «Άααααγγελός μου», αλλά και το «Ολέ-Ολέ-Ολέ, στη μεγάλη στιγμή, πάντα θα’μαστε εκεί!» που προσωπικά μου έχει σπάσει τα νεύρα στις διαφημίσεις του ΟΠΑΠ, τον Νταλάρα και την Αρβανιτάκη σε δουλειές πολύ κατώτερες των προσδοκιών, τον Χρήστο Δάντη στο απελπιστικά κακό «Maya-Maya» (η μέλισσα με τα μελισσόπουλα), την Αλεξίου να αναμασάει τα ίδια και τα ίδια με ένα ακόμα best σε συσκευασία δώρου («Ανθολόγιο»), τη Δέσποινα Βανδή στο χειρότερό της προσωπικό album, τα ριαλιτόπαιδα σε εφήμερες επιτυχιούλες και βεβαίως την εύκολη λύση των live ηχογραφήσεων (Δέσποινα Βανδή Live, Αννα Βίσση Live, Μαζω-live-νάκης, Αντώνης Ρέμος Live κ.λπ.). Μόνος που επέζησε από τη λαίλαπα της κακογουστιάς, ο Πασχάλης Τερζής που απ’ό,τι φαίνεται διανύει μία νέα επιτυχημένη φάση στην καριέρα του, χάρις τον Θεοφάνους.
Άσχετο, κάνει ο Κορκολής καριέρα στο Τόκιο (όπως υπονόησε ο Αλιάγας) και δεν το είχα πληροφορηθεί; Εντυπωσιάστηκα. Στην Ιαπωνία το ξέρουν;

Highlights της βραδιάς: το tango του Σάκη, η γλυκύτατη Μαριώ, το ακαπέλα του Πασχάλη Τερζή, η ελληνογαλλική διασκευή στο «Παλτό» του Δάντη, η απαστράπτουσα Έλενα Παπαρίζου στο “My Number One” (χμ, μυρίζομαι πρωτιά ο γιουροβιζιονολόγος!), το χιούμορ του Ψινάκη («Τι κάνεις;» «Τραβιέμαι!») και η Πέγκυ Ζήνα, διότι παρότι δυναμικά ανερχόμενη φίρμα, απέδειξε και πάλι πόσο ακομπλεξάριστη και σεμνή είναι (η Πέγκυ έχει παραβρεθεί σε όλες τις τελετές «Αρίων» και μόλις φέτος πήρε το πρώτο της βραβείο, γεγονός που καταδεικνύει την αξιοπρέπειά της).

Χειρότερες στιγμές της βραδιάς: το αρχικό, άνευρο και άσκοπο χορευτικό (που διήρκησε πέντε λεπτά), η απουσία της Heaven (ψωνάρες!) και του Σταμάτη Σπανουδάκη (σνομπισμός), το τραγούδι που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού (ποιος της το διάλεξε;), το μπλουζάκι του Γιώργου Θεοφάνους (ποιος του το διάλεξε;), η επανεμφάνιση του φαντάρου-Παπακαλιάτη που απλώς μας υπενθύμισε την παράνομη προσπάθειά του να αποφύγει τη στράτευση (να πήξεις στραβάδι!) αλλά και τον άκρατο νεοπλουτισμό του («μία φορά που πετάχτηκα στο Παρίσι, ο Αλιάγας μου είχε τάξει ότι θα με πάει για φαγητό..»), η κάπνα κατά τη διάρκεια της ερμηνείας του «Ό,τι αγαπώ είναι δικό σου» (Γλυκερία) που έπνιξε όσους κάθονταν στα πρώτα καθίσματα, το κρύο χιούμορ του ελληνογάλλου celebrity/παρουσιαστή Αλί-αγά και η υπερβολική θέρμη στο να διαφημιστούν οι άνθρωποι και τα σήριαλ του MEGA. Νισάφι πια!

Ξεκάρφωτες παρουσίες: Νίκος (στο καρφί!) Κακαουνάκης, Δημήτρης Καμπουράκης, Ντέμης Ρούσσος (μα για όνομα του Θεού!), Άννα Παναγιωτοπούλου & Χρύσα Ρώπα, Θανάσης Λάλας (πήγε να δει τη σύζυγο να δίνει βραβείο;), Βάνα Μπάρμπα (στα πολύ extra large της), Χριστόφορος Παπακαλιάτης (εξοδούχος; εξοδούχος;).

Τρίτη, 5 Απριλίου 2005

Απατεωνιές

Προχθές το πρωί και καθώς έβγαινα από το σπίτι, χτύπησε το κινητό. Μα ποιος να’ναι κυριακάτικα; Μία αποφασιστική αντρική φωνή ακούστηκε από την άλλη άκρη της γραμμής: «Καλημέρα. Σας τηλεφωνώ από την τράπεζα. Υπάρχει ένα πρόβλημα στο λογαριασμό σας και θα ήθελα να μου πείτε τον κωδικό σας για να το διορθώσουμε

Η απάντησή μου είχε κάτι από Κατερίνα Στανίση (αλλά χωρίς το accent Λιβαδειάς) «Πώς είπατε; Ορίστε; Συγγνώμη, κύριε. Ποιος είστε;». Η φωνή επέμεινε, χωρίς να δίνει ονόματα ή άλλες συστάσεις, και αποκρίθηκε στο ίδιο αυστηρό και επιτακτικό ύφος: «Τηλεφωνώ από την τράπεζα. Δώστε μου τους κωδικούς σας, διότι υπάρχει ένα πρόβλημα με την cash κάρτα σας.» Αστραπιαία ήλθαν στο μυαλό μου όλα αυτά τα e-mails που λαμβάνω κατά καιρούς (και σβήνω πλέον, χωρίς καν να διαβάσω) για επιτήδειους απατεώνες που προσπαθούν να αποσπάσουν το pin σου και να σε ληστέψουν. Για δες λοιπόν που μου συνέβη κι εμένα!
«Φίλε, αλλού οι απατεωνιές!» κάγχασα με άγριο ύφος, κλείνοντας το τηλέφωνο στα μούτρα του. Συναντήθηκα με το φίλο μου τον Σπύρο που είχαμε κανονίσει να πάμε για καφέ και πάνω που του έλεγα τι είχε συμβεί, ντριιιιιιν! Ξαναχτυπάει, το αναθεματισμένο! Ο τύπος είχε το θράσος να επαναλάβει το ποίημά του, όμως δεν επέμεινε πολύ γιατί τις είδε τις χριστοπαναγίες να του’ρχονται καρφωτές!

Το εν λόγω συμβάν, μου απέδειξε ότι τελικά η φήμη που κυκλοφορεί μέσω e-mails δεν αποτελεί απλώς μία διαδικτυακή ανυπόστατη κινδυνολογία, αλλά μία πολύ πραγματική παγίδα που στήνεται εις βάρος ανυποψίαστων πολιτών!! Με έπιασε μία φρίκη, στη σκέψη ότι κάποιοι ενδεχομένως να χάψουν το παραμύθι και αποφάσισα να αναλάβω δράση! Όταν γύρισα από τη βόλτα, φόρεσα την πράσινη μπέρτα και τη στολή με το κίτρινο λογότυπο «nik_kit» και κατέστρωσα σχέδιο! Στο τηλέφωνό μου είχα αποθηκευμένο τον αριθμό του κινητού από το οποίο με κάλεσε. «Χμ, ας πάρουμε την αστυνομία!» σκέφθηκα.
«Άμεση δράση, εδώ!» Βαριεστημένη φωνή. Κυριακή γαρ. Κακή βάρδια για τον τηλεφωνητή.
«Ναι, γεια σας! Θα ήθελα να κάνω μία καταγγελία για απόπειρα απάτης.» λέω εγώ έτοιμος να αρχίσω την εξιστόρηση του συμβάντος και τη μνεία στο στοιχείο-κλειδί (αριθμός τηλεφώνου του δράστη).
«Στον εισαγγελέα κύριε μου!» σπεύδει να με γειώσει ο αστυνομικός, με ύφος ότι και καλά για να μας ενοχλήσεις μεγάλε, πρέπει να έχεις να μας καταδόσεις τουλάχιστον τον Βαβύλη. Για να μην πω, τον Οσάμα μπιν Λάντεν
Η αλήθεια είναι ότι εκνευρίστηκα ολίγον που μου το έκλεισε έτσι απότομα, αλλά δεν πτοήθηκα. Σκέφθηκα ότι μάλλον τους αδικώ τους ανθρώπους (φημίζομαι για την κακοήθειά μου!). Το ζήτημα δεν είναι επείγον, σκέφθηκα, και επομένως δεν μπορώ να ενοχλώ τους πολυάσχολους αστυνομικούς μας που εκείνη την ώρα μάλλον καταγίνονταν με την εξιχνίαση στυγερών εγκλημάτων και την εξάρθρωση παράνομων κυκλωμάτων.
Τινάζοντας τη μπέρτα μου, αποφάσισα να πάω ο ίδιος στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου, όπου τα πράγματα είναι συνήθως πιο ήσυχα και θα μπορέσω να κάμω την καταγγελία μου, ανεμπόδιστος.

Και μια και δυο, φθάνω στο τμήμα (πηδώντας από ταράτσα σε ταράτσα και με τη μπέρτα μου να ανεμίζει!) όπου συναντώ έναν αστυνομικό, φανερά χολωμένο με τη μοίρα που τον έριξε σε εκείνο το ανήλιαγο γραφείο, κυριακάτικα. Του σκάω το ποίημα για το μυστηριώδες τηλεφώνημα, επιφυλάσσοντας στο τέλος για κερασάκι, το κινητό μου με τον καταγεγραμμένο αριθμό. "Εντάξει, το ξέρω ότι μάλλον θα είναι κλεμμένο και πιθανότατα δεν θα βρεθεί ποτέ ο απατεώνας, αλλά δεν αξίζει τον κόπο να το καταχωρήσετε κάπου; Να το ελέγξετε; Να το διαβιβάσετε ίσως; Να το σημειώσετε έστω;;" Με φανερή διάθεση να με ξεφορτωθεί, ο αστυνομικός σημείωσε και καλά τον αριθμό σε ένα σημειωματάριο, όπου είχε γραμμένα δεκάδες άλλα άσχετα πράγματα (ανάμεσα στα οποία, είχε ζωγραφίσει και ένα τριφύλλι, προδίδοντας τα ποδοσφαιρικά του φρονήματα) και μου ξερόβηξε ένα «καλό απόγευμα». Ούτε ποιος είμαι, ούτε που μένω, ούτε καν το τηλέφωνό μου!

Γύρισα στο σπίτι και κρέμασα τη μπέρτα στην ντουλάπα. Μέχρι να γίνουμε σοβαρή κοινωνία με ένα σύστημα που αξιοποιεί και κινητοποιεί τον πολίτη, make mine marvel (εντάξει, αυτή η τελευταία αναφορά είναι μόνο για πολύ υποψιασμένους).

Κυριακή, 3 Απριλίου 2005

Ellada Inc.

Ξέρετε τί με πειράζει; Που σερνόμαστε ανά τας Ευρώπας ωσάν ο κακόμοιρος συγγενής και μοιρολογούμε την οικονομία μας και την ανάπτυξη που πέρασε και μας προσπέρασε. Εντάξει, όσο να πεις, το υποψιαζόμασταν ότι θα έρθει ο λογαριασμός μετά το πανηγύρι. Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε, καλά χορέψαμε, καλά τραγουδησαμε! Κι εκεί που κάθεσαι με την οδοντογλυφίδα στο στόμα κι αυτό το ηδυπαθές χαμόγελο του χορτάτου καρντάση, έρχεται η ώρα που σου φέρνει το γκαρσόν (just call me Αλογοσκούφη) το μπιλιετάκι. Το ξεδιπλώνεις με τρόπο και σου'ρχεται νταμπλάζ. Ανοίγεις το πορτοφόλι και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις δεκάρα. Απέναντι, το γκαρσόνι σε καρφώνει με ένα αυστηρό βλέμμα και ψιθυρίζει κάτι σε δύο νταβραντισμένους τύπους του μαζαγιού (just call me Ευρωπαϊκή Επιτροπή). Ξεροκαταπίνεις, νιώθεις την πίεσή σου να ανεβαίνει, περνά από μπροστά όλη η ζωή σου, εύχεσαι ν'ανοίξει η γη και να σε καταπιεί. Αλλά τουλάχιστον, διαφύλαξε μία αξιοπρέπεια. Μην κατουρηθείς πάνω σου, μη συρθείς γονυπετής για να ζητήσεις έλεος, μην αρχίσεις να σκούζεις σαν κανένα σχολιαρόπαιδο, μην τα χάνεις!

Η προηγούμενη κυβέρνηση έκανε μεγάλα λάθη και ευθύνεται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η οικονομία. Εντούτοις, κληροδότησε στην παρούσα κυβέρνηση και ένα θετικό: μία Ελλάδα με ισχυρό brand name στη διεθνή αγορά. Το μοτό που είχαν για ψωμοτύρι οι προηγούμενοι ήταν: "Ισχυρή οικονομία. Ισχυρή Ελλάδα." Πες-πες, το πιστέψαμε. Κι εμείς, και οι άλλοι. Λίγο οι Ολυμπιακοί, λίγο η Προεδρία, λίγο η ένταξη στο Ευρώ, λίγο τα έργα. Εσύ τώρα ως νέα κυβέρνηση, βλέπεις ότι η οικονομία μόνο ισχυρή δεν είναι. Κάνε κάτι! Μην βγαίνεις απλώς να φωνάζεις, γιατί επιβαρύνεις την κατάσταση. Παίξε λίγο σε όρους marketing. Μην αυτο-υπονομεύεσαι.

Όπως και να'χει, τη βλέπω τη δουλειά: θα πλένουμε πιάτα για χρόνια, προκειμένου να ξεχρεώσουμε τα όσα φάγαμε (και κυρίως τα όσα φαγα-νέ!).

Σάββατο, 2 Απριλίου 2005

Eurovision VI

Το 1995 ένας αλλιώτικος αέρας φύσηξε πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο: πολλά, καλά τραγούδια! Η Νορβηγία στέλνει το αριστουργηματικό “Nocturne” με τους Secret Garden και η Ευρώπη υποκλίνεται δίνοντάς της μία ξεκάθαρη νίκη. Δεύτερη η επίσης υπέροχη Anabel Conde από την Ισπανία με το μαγευτικό “Vuelve Comingo”, στην έκτη θέση κατέληξε η Κροατία με το ατμοσφαιρικό “Nostalgija”, ενώ και η Τουρκιά στέλνει έναν ενδιαφέρον νέο-αμανέ υπό τον τίτλο “Sev” και την σπουδαία Arzu Ece (μόλις 16η). Η Κύπρος στέλνει το αμφιλεγόμενο «Στη Φωτιά» όπου ένας τύπος με μακρύ μαλλί και ανεξήγητη χαρά, δίνει όρκο πίστης στην ελληνικότητα της νήσου («Κι όμως, δεν σταματώ. Τρόπους θα βρω. Είμαι ο Έλληνας που πολεμά! (…) Έμεινα μόνος μου κι όμως επέζησα. Έζησα. Στη Φωτιά.»), άσμα που θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύει τις τηλε-πωλήσεις βιβλίων του Λιακόπουλου. Στην ίδια πατριδολάγνα λογική κινήθηκε και η Ελλάδα με την Ελίνα Κωνσταντοπούλου και το τραγούδι «Ποια Προσευχή;» (που τελευταία παίζεται και σε πολλές μονές ανά την Ελλάδα). Η Ελίνα είχε χτυπήσει τότε κόκκινο στην εγχώρια αγορά, με το μυωπικό της βλέμμα και το mega-σουξέ «Στο πρώτο χτύπημα κλείνω τα φώτα, δεύτερο χτύπημα κι είμαι στην πόρτα, στο τρίτο χτύπημα η πόρτα κλείνει, μην επιμένεις, έχω φύυυυγει!» (που θα μπορούσε και να χαρακτηρισθεί «νέο-ρεαλιστικό», δεδομένης της γλαφυρής περιγραφής μίας –φαινομενικά- απλής καθημερινής στιγμής, που όμως αποτυπώνει πόνο, περιφρόνηση, αγωνία, εγωισμό και μία πληθώρα άλλων συναισθημάτων. Σπουδαία δουλειά!). Το τραγούδι «Ποια Προσευχή» ξεκινούσε με απαγγελία αρχαίου κειμένου από μία στιβαρή αντρική φωνή (oh yes, μιλάω σοβαρότατα), που όχι δεν ανήκε στον Κωστάλα. Προς στιγμή μάλιστα και επειδή η κάμερα έδειχνε την Ελίνα, πολλοί τηλεθεατές σκιάχτηκαν, νομίζοντας ότι η ελληνίδα αρτίστα είχε πάθει σεληνιασμό και μιλούσε με διάφορες φωνές σε ακαταλαβίστικες γλώσσες. Ευτυχώς τα πράγματα αποκαταστάθηκαν εντός ολίγου με το σπουδαίο πραγματικά στίχο «Είχα μία περιουσία. Την καταπατήσανε. Κάναν ιεροσυλία. Ούτε που ρωτήσανε. Την ιστορία της ζωής μου, δεν σκεφτήκανέ…Ποια προσευχή; Εγώ να κάνω για τα κρίματά τους; Ποια προσευχή; Εγώ να πω για να σωθούν; Στάζω κρασί. Για να ξεπλύνω τ’αμαρτήματά τους. Ποια προσευχή; Εγώ να πω για να σωθούν…»
Όχου, κακό που μας βρήκε…

Το 1996 και μετά από όλη αυτή την κουλτούρα και τη μιζέρια, η Ελλάδα είπε να αλλάξει ύφος και να πρωτοτυπήσει. Να στείλει κάτι χαρωπό, αλλά όχι λαϊκό. Κάτι σοβαρό, αλλά όχι δύσπεπτο. Κάτι με υπονοούμενα, αλλά όχι ευθείες προκλήσεις. Κάτι ουδέτερο, βρε παιδί μου. Το τραγούδι που πληρούσε όλες αυτές τις προδιαγραφές ήταν το «Εμείς φοράμε το χειμώνα, ανοιξιάτικα» (ο τίτλος υπονοεί εύστοχα ότι είμαστε λαός τελείως «γειά σου»!) που το ερμήνευσε με αλέγκρο αλλά μετρημένο ύφος η Μαριάννα Ευστρατίου (έλα τώρα! Ερωτήσεις του στυλ «ποια είναι η Μαριάννα Ευστρατίου» είναι τουλάχιστον προσβλητικές γι’αυτό το blog. Άντε να δώσω ένα hint: «Μα στο βραδινόοοο, τον ουρανόοοο….» Θυμήθηκες; Όοοοοχι; Έξω ρε από το blog μου! Αστοιχείωτη! Βλαχάρα! Δεύτερη!). Καταλήξαμε στην 14η θέση. Λίγο πιο τυχερός στάθηκε ο Κωνσταντίνος (που αργότερα προσέθεσε και το «Χριστοφόρου» στο όνομά του, προσπάθησε να κάνει καριέρα στην Κύπρο, συμμετείχε στο αλησμόνητο boy-band «ΟΝΕ», άλλαξε το κούρεμά του διακόσιες ενενήντα επτά φορές, εγκατέλειψε το αλησμόνητο boy-band «ΟΝΕ», ξανα-άλλαξε το κούρεμά του, έκανε solo καριέρα και επανέρχεται φέτος –με αλλαγμένο κούρεμα- για την Κύπρο) που με το τραγούδι «Μόνο για μας» κατέκτησε την 9η θέση. Σπουδαία εμφάνιση πραγματοποίησε η ΠΓΔΜακεδονίας με την Kaliopi («μην ξεχάσεις τις μπριζόλες στο») Grill και το τραγούδι “Samo Ti” που ήταν μία ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικότητας της Σάμου, από τους σκοπιανούς (26η θέση)! Θα περάσω στα γρήγορα τη νίκη της Ιρλανδίας με το new age άσμα «The Voice» και την ερμηνεύτρια-ξωτικό Eimear Quinn, για να φθάσω κατευθείαν στο ψητό. Όπου «ψητό» είναι η χαρισματική αυστραλέζα Gina G (ο συνειρμός με την καρτουνίστικη ομάδα G είναι άτυχος. Ο αντίστοιχος συνειρμός με το σημείο G είναι απόλυτα σχετικός και εύστοχος!), με το δίμετρο πόδι, το (σχεδόν ανύπαρκτο) μίνι, τα πλούσια ελέη και το χοροπήδημα που νοηματοδοτούσε όλα τα προηγούμενα. Η Gina διαγωνίστηκε για λογαριασμό του Ηνωμένου Βασιλείου με το παθιάρικο τραγούδι-πρόκληση «Ooooh Ah… Just a Little Bit (More)!» και παρά το γεγονός ότι στις προβλέψεις περί θριάμβου και πρωτιάς που έκαναν όλα τα σοβαρά περιοδικά (Playboy, Penthouse κ.λπ.), κάποιοι ανέραστοι το διέβαλαν το κορίτσι και το γείωσαν στην 8η θέση. Αίσχος!!! Μακράν η μεγαλύτερη αδικία στην ιστορία του διαγωνισμού!

(μη χάσετε στο επόμενο τεύχος: το γιαούρτωμα της ισραηλινής τραβεστί Dana International, τη Δάφνη Μπόκοτα στα πρόθυρα παράκρουσης και άλλα πολλά...)