Τρίτη, 31 Μαΐου 2005

Εθελουσία είσοδος (στο τούνελ)

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της κυβέρνησης, τα δημόσια έσοδα έχουν καταποντιστεί και παρά την αύξηση του Φ.Π.Α. Μήπως να παραδεχόταν κάποιος επιτέλους ότι αυτό το μέτρο ήταν άσκοπο και ατυχέστατο; Το μόνο που πέτυχε ήταν καθίζηση της αγοράς και άνοδο των τιμών! Όχι άλλους πειραματισμούς στο κεφάλι μας, παρακαλώ.

Εντωμεταξύ κι ενώ πολλοί φίλοι μου παραμένουν άνεργοι και αναζητούν εργασία, κάποιοι υπάλληλοι του ΟΤΕ θα απολαμβάνουν τα εκατομμύρια της αποζημίωσής τους (κάποιοι μιλούν για αποζημίωση της τάξης των 40 εκατ. δρχ. ανά υπάλληλο) και τις παχυλές τους συντάξεις, πριν πατήσουν τα 50! Μάλιστα, κάποιοι από αυτούς τους νέο-συνταξιούχους δεν αποκλείεται να «συμπληρώσουν» τα εισοδήματά τους την επαύριο, εργαζόμενοι σε άλλα μετερίζια και ενδεχομένως καταλαμβάνοντας θέσεις εργασίας που θα μπορούσαν να καλυφθούν από νέο αίμα.

Με αυτές τις βιαστικές και ασυνείδητες κινήσεις, τα ταμεία ασφάλισης επιβαρύνονται αλόγιστα και μαντέψτε ποια γενιά θα επωμισθεί όλο αυτό το αβάσταχτο βάρος των συσσωρευμένων λαθών και της κακοδιαχείρισης. Bingo! Εμείς! Οι εικοσάρηδες και οι τριαντάρηδες. Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δεν σταθήκαμε και πολύ τυχεροί στην κλήρωση…

Δευτέρα, 30 Μαΐου 2005

Mais non!

Πολύ μου άρεσε αυτό το βροντερό «ΝΟΝ» που πετάξανε τα γαλλάκια στα μούτρα της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας και που ισοδυναμεί το δίχως άλλο, με ξεγυρισμένο γιαούρτωμα! Ψέματα δεν θα πω: η σκυθρωπή μουτσούνα του Σιράκ μετά την ταπεινωτική «τάπα» και το ξινισμένο βλέμμα του Μπαρόζο, μου έφτιαξαν τη μέρα! Μην με παρεξηγείτε… Ευρωπαϊστής είμαι κι εγώ και δη ένθερμος! Από τους ρομαντικούς εκείνους ιδεολόγους που θεωρούσαν (και εξακολουθούν να θεωρούν) ότι το εθνικό κράτος έχει τερματίσει τον ιστορικό του κύκλο και θα πρέπει να δώσει τη θέση του σε νέα, υπερεθνικά σχήματα οργάνωσης με διευρυμένες ταυτότητες και νέες αναγνώσεις της έννοιας του πολίτη.

Πράγματι, το τέλος του ψυχρού πολέμου και το όραμα μίας ενωμένης Ευρώπης από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια μου είχε δημιουργήσει μία αισιοδοξία για ένα μέλλον λιγότερο συγκρουσιακό και περισσότερο συναινετικό, επί τη βάση του αναδυόμενου ευρωπαϊκού δήμου. Διόλου δεν με είχαν πτοήσει οι εθνικισμοί της δεκαετίας του ’90 και η εμφάνιση μίας έμμονης ακροδεξιάς σε πολλές γωνιές της Γηραιάς Ηπείρου. Θεωρούσα ότι απλώς αποτελούσαν τις επιθανάτιες κραυγές ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Του θανάτου του κράτους.

Αλλά το κράτος είναι εδώ και συνεχίζει να φωνάζει δυνατά! Οι κραυγές του στρέφονται κατά εκείνων που του είχαν υποσχεθεί υπερεθνικές λύσεις στα προβλήματα και δεν μπόρεσαν να τις υλοποιήσουν. Κατά των όσων αποφασίζουν πίσω από κλειστές πόρτες για ένα μέλλον που υποτίθεται ότι θα σχεδιαζόταν με τη μεγαλύτερη δυνατή συναίνεση και συμμετοχή, αλλά αποδείχθηκε ότι αφορούσε μόνο τις «παρέες» των Βρυξελλών. Κατά των όσων καταμετρούν και διαχειρίζονται τα νούμερα, ξεχνώντας ότι αντιπροσωπεύουν ανθρώπους. Ανθρώπους που ζητούν δουλειές, συντάξεις, δημόσιες υπηρεσίες, ασφάλεια, κοινωνική συνοχή. Ανθρώπους που πιστεύουν, ελπίζουν, αγαπούν, ονειρεύονται. Ανθρώπους που ζουν. Και δικαιούνται.

Όχι στην Ευρώπη που κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Όχι στην Ευρώπη που προχωρά σε μία προδιαγεγραμμένη πορεία με αυτόματους πιλότους. Όχι στους χρεοκοπημένους πολιτικούς που δεν μπορούν να μου μιλήσουν και να με καταλάβουν. Τους ψηφίζω και τους πληρώνω για να μου βρίσκουν λύσεις. Το μόνο που κάνουν τελευταία είναι να μου συσσωρεύουν προβλήματα.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2005

Τα Στρουμφ!

Τα Στρουμφάκια είναι χρώματος γαλάζιου (και επομένως έχουν σοβαρές ελπίδες πρόσληψης στο Δημόσιο), ζουν σε ένα χωριό κρυμμένο στα βάθη ενός δάσους (αναίσχυντοι καταπατητές δημόσιας περιουσίας -πολύ πριν ξεσπάσουν τα σκάνδαλα με το Κτηματολόγιο!) και δη, σε τρισχαριτωμένα μανιταρόσπιτα! Όταν ήμουν παιδί είχα τόσο επηρεαστεί από αυτή την εικόνα που κάθε φορά που έτρωγα πίτσα με μανιτάρια, έτρεμε το φυλλοκάρδι μου μην τυχόν και αφήνω εν αγνοία μου κανένα Στρούμφάκι, άστεγο!

Τα Στρουμφάκια έχουν οργανώσει την κοινωνία τους επί τη βάση της λενινιστικής-μαοϊκής κοσμοθεωρίας. Είναι όλα ενδεδυμένα με ομοιόμορφες στολές εργασίας (παντελονάκι/σκουφάκι λευκού χρώματος), υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός στον καταμερισμό εργασίας (Στρουμφ-Αγρότης, Στρουμφ-Μάγειρας, Στρουμφ-Ζωγράφος, Στρουμφ-Μηχανικός κ.λπ.) ενώ του σχήματος ηγείται "κόκκινος πατερούλης" υπό την κωδική ονομασία "Μπάρμπα-Στρουμφ". Ο λόγος του Μπάρμπα-Στρούμφ είναι διαταγή και ουδείς διανοείται να τον αμφισβητήσει. Τα Στρουμφ διασκεδάζουν σε μαζικές γιορτές και συγκεντρώσεις, ενώ πάντα αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους συλλογικά. Κατόπιν αυτών των διαπιστώσεων, θα λέγαμε ότι τα Στρουμφ, ο Φιντέλ Κάστρο και η Βόρειος Κορέα αποτελούν σήμερα τα τελευταία οχυρά του υπαρκτού σοσιαλισμού στο σύγχρονο κόσμο…

Η Στρουμφίτα είναι η μόνη εκπρόσωπος του γυναικείου φύλου στην κοινωνία τωνΣτρούμφ (αν και τελευταία έχουν σκάσει μύτη από το πουθενά και έτερα θηλυκά, όπως η γιαγιά-Στρουμφ) και ως εκ τούτου αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος των συντρόφων της. Δημιούργημα του Δρακουμέλ (και άρα σπέρμα του κακού) είχε αρχικώς σκοπό να δηλητηριάσει την ανέραστη και ηθικολόγα κοινωνία των Στρουμφ με όλα τα δεινά που φέρει το αρχέγονο στερεότυπο της γυναίκας: ζήλια, κουτοπονηριά, ίντριγκα, ωραιοπάθεια, ματαιοδοξία και φθόνο! Εντούτοις η Στρουμφίτα του Δρακουμέλ, ούσα κακιασμένη και (κυρίως) μελαχρινή, ουδόλως συγκίνησε τους άρρενες της φυλής και τότε ανέλαβε δράση ο Μπαρμπα-Στρουμφ που ωσάν λιλιπούτειος δρ. Φουστάνος επενέβη και δημιούργησε το νέο υπερ-ενισχυμένο τριαξονικό μοντέλο της ξανθιάς ηλιοκαμένης σεξοβόμβας με το δαντελωτό μίνι, που όλοι γνωρίζουμε σήμερα! Έκτοτε η Στρουμφίτα δέχεται αβρές χειρονομίες ρομαντισμού από τα υπόλοιπα Στρουμφ (προσφορά λουλουδιών, εθελοντική εργασία στον κήπο της κ.λπ.) που ναι μεν εμπεριέχουν ή υπονοούν ψήγματα ερωτικής προδιάθεσης αλλά ουδέποτε παρεκτρέπονται από τις σταθερές αρχές της πολιτικής ορθότητας.

Τα Στρουμφάκια έχουν πολλούς εχθρούς με πρώτο και καλύτερο τον μάγο (ο θεός να τον κάμει) Δρακουμέλ με την τσαχπίνα γάτα Ψιψινέλ, που είναι κουτσομπόλα και πολύ καπάτσα! Ο Δρακουμέλ ζει σε ένα κακομοιριασμένο και μισογκρεμισμένο σπίτι (κάποιοι περισσότερο ψαγμένοι, θα το έλεγαν μίνιμαλ) και αναζητεί εναγωνίως τρόπους να αιχμαλωτίσει τα γαλάζια πλασματάκια και να τα κάνει σούπα, ακολουθώντας συνταγή που έχει ξεπατικώσει από βιβλίο της Βέφας. Ο Δρακουμέλ είναι κλασικό παράδειγμα νεόπτωχου ανέργου, ο οποίος βρίσκεται μεν σε ηλικία συνταξιοδότησης αλλά δεν έχει συγκεντρώσει τα απαραίτητα ένσημα για να βγάλει σύνταξη από τον ΟΓΑ. Ως εκ τούτου περιφέρεται σαν την άδικη κατάρα παρασιτώντας επί του συστήματος που τον έχει απαξιώσει και περιθωριοποιήσει. Επίσης, είναι ο ορισμός του Νόμου του Μέρφυ, καθότι τίποτε δεν του πάει καλά και ποτέ δεν καταφέρνει να αιχμαλωτίσει το αντικείμενο του πόθου του (τουτέστιν τα ζουμερά και πεντανόστιμα Στρουμφάκια), γεγονός που μεταξύ άλλων διαψεύδει και τον Κοέλιο και τις μεγαλόσχημες new-age παπαρολογίες του («αν επιθυμείς πολύ κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το επιτύχεις» -as if!).

Εκτός από τον Δρακουμέλ, τα Στρουμφάκια αντιμετωπίζουν πληθώρα άλλων εχθρών όπως τον γίγαντα Φαγάνα (με την ακόρεστη όρεξη και την υψηλή χοληστερίνη), χαζοχαρούμενους δράκους (χρώματος ροζ, λιλά, σομόν ή λουλακί), ξιπασμένες μάγισσες, γυρολόγους και ιππότες, την τσιγκάνα Λέλα Κατσιβέλα κ.λπ. Αλλά όλοι αυτοί είναι τελοσπάντων γνωστοί και αντιμετωπίσιμοι. Χειρότεροι και πλέον επικίνδυνοι εχθροί των Στρουμφ αποδείχθηκε πως ήταν τα Πόκεμον, τα Ντίτζιμον και οι λογής-λογής Γιου-Γκι-Ο, που κατάφεραν με τους εφετζίδικους φανφαρονισμούς τους να εκτοπίσουν (θέλω να πιστεύω, προσωρινά) τα γαλάζια πλασματάκια από τη συνείδηση των σύγχρονων παιδιών…

[Ο λόγος που οδήγησε στο –φαινομενικά- ξεκάρφωτο αυτό post είναι ο εξής: χθες ανακάλυψα καταχωνιασμένο μαζί με κάτι comics, ένα άλμπουμ με αυτοκόλλητα της Panini και με θέμα τα πολύ-λατρεμένα Στρουμφάκια (τα οποία διόλου δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι ακόμη παρακολουθώ τακτικά στο STAR Channel). Απεφάσισα λοιπόν (και στα πλαίσια της σουρεάλ θεματολογίας του παρόντος ιστολογίου) να τους αφιερώσω δυο λογάκια, αναπολώντας επ’ευκαιρίας και τη δική μου εποχή της αθωότητας…]

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2005

Ζει ένα δράμα

Είχε ήδη αρχίσει να αισθάνεται τη ζαλάδα της μέθης, αλλά γέμισε για πολλοστή φορά το ποτήρι της. Αναστέναξε βαριά και άφησε το βλέμμα της να χαθεί προς το τζάκι. Η τηλεόραση plasma έδειχνε στο mute την ψηφοφορία της Eurovision. Τα γαλάζια κυβάκια με τις χώρες βολοδέρνανε πάνω-κάτω, ανάλογα με τους βαθμούς που αποσπούσανε τα αντίστοιχα τραγούδια. Ένα ακόμη δωδεκάρι για την Ελλάδα και μία ακόμη γουλιά ουίσκι που κατέβαινε μαρτυρικά και έκαιγε τα σωθικά της. Είχε βουρκώσει, αλλά υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι δεν θα κλάψει. Όχι, μία αληθινή κυρία δεν κλαίει ποτέ! Έβγαλε τα παπούτσια της και ανέβασε τα πόδια της στον καναπέ δια χειρός Βαράγγη. Η Ελλάδα είχε καρφωθεί στην πρώτη θέση. Ένα ρίγος τη διαπέρασε. Έκλεισε τα μάτια και το μυαλό της χάθηκε σε αναμνήσεις. Θυμήθηκε τότε που ήταν εκείνη δίπλα στην Παπαρίζου και είχανε γυρίσει σχεδόν θριαμβευτές από τη Βαλτική. Λετονία; Εσθονία; Τί σημασία έχει; Θυμήθηκε πέρσι τέτοιον καιρό, που έπινε το τσάι της στο Βόσπορο και γελάγανε μαζί με τον Ψινάκη και τη Νάνα Μούσχουρη. Ακόμη νιώθει το σφιχταγκάλιασμα του Σάκη, όταν ανακοινώθηκε πως είχε περάσει στον τελικό. Θυμάται πως τότες είχε φτερουγίσει μέσα της η ελπίδα για την απόλυτη νίκη. Τη νίκη που ποτέ δεν ήλθε... Αλλά η πορεία της είχε και άσχημες στιγμές. Σήμερα το βράδυ, αναπολούσε ακόμη και αυτές: τότε που παρηγορούσε τη Μαντώ, που προσπαθούσε να υπερασπιστεί τα ανυπεράσπιστα με τον Μιχάλη ή και παλαιότερα με τον Μπίγαλη. Άνοιξε τα μάτια! Ακόμη ένα δωδεκάρι για την Ελλάδα.

Έπρεπε να σκεφτεί. Έπρεπε να σκεφτεί τί θα πει, όταν θα τη ρωτήσουν. Γιατί θα τη ρωτήσουν! Το ξέρει ότι όλοι περίμεναν να τη χλευάσουν και νιώθει ευάλωττη. Ω, και τόσο μόνη. Σαν να την έχουν βάλει στη γωνία και να περιμένουν όλοι με τις πέτρες ανά χείρας να τη λιθοβολήσουν. Πόσο άδικος είναι ο κόσμος του show biz! Πόσο άδικος και κακός! Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλό της σέρνοντας μαζί του ένα σκούρο κόμπο μάσκαρας. Έβγαλε ένα χαρτομάντηλο και το έσβησε γρήγορα. Δεν είναι ώρα για μελοδραματισμούς. Πρέπει να σκεφτεί τί θα πει, όταν θα τη ρωτήσουν. Φαντάζεται ήδη τη σκηνή: δημοσιογραφίσκοι υπό το μανδύα της ενημέρωσης θα αυτο-αναγορευθούν σε δημόσιους κατήγορους της, έτοιμοι να την ρίξουν στην πυρά του τηλε-κανιβαλισμού. Πρέπει να σταθεί στο ύψος της. Μία ελληνίδα Ζαν-ντ'Άρκ! Θα πει ότι αυτή η επιτυχία είναι αποτέλεσμα και των δικών της ενεργειών. Το έχτιζε τόσα χρόνια. Το πάλευε με νύχια και με δόντια. Ταξίδεψε παντού, συνεστιάστηκε με τα μεγαλύτερα celebrities της Ελλάδας, έχυσε ιδρώτα για αυτή τη χώρα! Κι ύστερα, ήρθε εκείνο το τσακλοκούδουνο από το πουθενά να της κλέψει τη δόξα! Το δήλωσε μερικές εβδομάδες πριν: "Μην τρελαίνεστε, η κοπέλα δούλευε στο Extra3 της Σουηδίας!". Τώρα που το ξανασκέφθηκε, δεν ήταν και τόσο καλή ιδέα αυτή η δήλωση: δεν έπρεπε να την μειώσει τόσο... Τώρα θα γυρίσει μπούμερανγκ εναντίον της.

Τη βλέπει τώρα στην τηλεόραση. Χοροπηδάει εκστασιασμένη από χαρά. Θα μπορούσε να ήταν εκείνη εκεί, στη θέση της. ΈΠΡΕΠΕ να είναι εκείνη εκεί, στη θέση της. Όχι, υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι δεν θα κλάψει. Μία αληθινή κυρία δεν κλαίει ποτέ. Έπιασε το τηλεκοντρόλ στα χέρια της και έκλεισε την τηλεόραση. Αναστέναξε. "Όχι αγάπη μου, δεν θα κάτσω εγώ να υποστώ όλη την ελληνική μικροψυχία επί ένα χρόνο, ως τη διοργάνωση της Eurovision στην Ελλάδα. Δεν είπα ακόμη την τελευταία μου λέξη!" και με ένα χαμόγελο, έσβησε τα φώτα και πήγε για ύπνο.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2005

Eurovision 2005: Προβλέψεις

Και μετά την αναδρομή, φθάνουμε στο εδώ και τώρα. Κίεβο 2005. Με ποια συμμετοχή θα γελάσουμε περισσότερο; Ποια χώρα στέλνει το καλύτερο και ποια το χειρότερο τραγούδι; Και κυρίως: ποιος θα νικήσει; Ομολογώ ότι φέτος υπάρχουν πολλές δυνατές συμμετοχές και είναι δύσκολο να αποτολμήσει κανείς προβλέψεις. Ας αρχίσουμε λοιπόν από τα εύκολα: ποιος ΔΕΝ θα νικήσει!

Δεν θα νικήσει η Javine και το Ηνωμένο Βασίλειο με το τσιφτετελο-ποπ άσμα «Touch My fire» που βεβαίως μπορεί να διαφημίστηκε αρκετά (ειδικά λόγω της «αυθόρμητης» και «τυχαίας» έκθεσης του μπούστου της εξωτικής τραγουδίστριας κατά την ερμηνεία του άσματος στον βρετανικό προκριματικό!) και μπορεί να θυμίζει αρκετά το οριεντάλ ύφος της Sertab, αλλά η Αγγλία χαΐρι δύσκολα θα ξαναδεί χωρίς ούτε ένα σύμμαχο στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Δεν θα νικήσει η Ισπανία με τις Son De Sol που από κάποιους θεωρούνται φαβορί, αλλά βρε παιδί μου, θυμίζουν υπερβολικά τις Λας Κέτσαπ! Πάντως θα πλασαριστούν καλά…

Δεν θα νικήσει η Κύπρος, διότι ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου διαθέτει μεν συμπαθητικό τραγούδι up-beat αλλά η σκηνική του παρουσία δεν είναι τίποτε συγκλονιστικό και το δεύτερο μισό του τραγουδιού (όταν γίνεται αργό και παίρνει ανάστροφες) είναι λιγουλάκι flat… Άσε που αντικαταστήσανε τελευταία στιγμή την Έλενα Πατρόκλου (που θα κάνει γιορτή σπίτι της τελικά!) με την Ελίνα-στο-πρώτο-χτύπημα-σβήνω-τα-φώτα-Κωνσταντοπούλου… (θα το πει το «αααααα» καλά η Ελίνα; Μας τρώει η αγωνία… lol)

Δεν θα νικήσει η Μάλτα και η Ισλανδία, που αμφότερες στέλνουν το βαρύ πυροβολικό τους, ήτοι την ζουμπουρλούλα Chiara και την παλαίμαχο Shelma! Οι δύο αρτίστες είναι γνώριμες από παλιά, καθώς είχαν αποσπάσει εξαιρετικά καλές θέσεις σε παρελθόντες διαγωνισμούς. Φέτος, η μεν Μάλτα θα τα πάει και πάλι καλά διότι ακολουθεί τη σίγουρη συνταγή «πολύ δυνατό τραγούδι-μπαλάντα και εξαιρετική ερμηνεία» αλλά δεν έχει ικανές συμμαχίες που θα την εκτοξεύσουν στην κορυφή. Η δε Shelma (Ισλανδία) συμμετέχει με τραγούδι κατώτερο της προηγούμενης συμμετοχής της (που είχε χτυπήσει δεύτερη θέση) και προβλέπω ότι θα μείνει πίσω!

Επίσης δεν τραβάει καθόλου το group των γαλλόφωνων (Γαλλία, Βέλγιο, Μονακό) και το group των Βαλτικών χωρών, που στην καλύτερη περίπτωση θα αλληλοψηφιστούν. Πάτο θα πιάσουν η Τουρκία, το Ισραήλ, η Ανδόρα, η Πορτογαλία, η Ρωσία, η Γερμανία, η Βουλγαρία (που δεν είναι και τόσο κακή..), η ΠΓΔ Μακεδονίας, η Μολδαβία, η Ουκρανία (που μπορεί να συγκινήσει μόνο λόγω της ιδεολογικής φόρτισης του τραγουδιού της που αναφέρεται στην πρόσφατη «πορτοκαλί» επανάσταση) η Κροατία και η Ιρλανδία. Η μόνη που μπορεί να επιτύχει κανένα συμπαθητικό πλασάρισμα (π.χ. 10η-12η) είναι η Αυστρία που έχει ένα ιδιότυπο τραγούδι swing. (Κάτι σαν τους Νάμα, αλλά όχι σπουδαία πράγματα..)Τέλος, άπατες θα πάνε η Φινλανδία και η Δανία, ενώ η Σουηδία ίσως λίγο καλύτερα, αλλά μετά βίας στη 12άδα..

Και ας πάμε τώρα στα φαβορί.

Φέτος θα είναι και πάλι η χρονιά των Βαλκανίων! Περιμένω με ενδιαφέρον να δω τη Ρουμανία, η οποία έχω μάθει πως θα κατεβάσει πολύ κατσαρολικό στη σκηνή (κρουστά - τενεκέδες) και κακά τα ψέματα, είναι μία από τις δυνατότερες συμμετοχές φέτος. Εξαιρετικά μπιτάτο κομμάτι που σου μένει. Μπορεί και να μας εκπλήξει με πρωτιά!

Η Σερβία-Μαυροβούνιο κατεβαίνει με ένα υπέροχο τραγούδι (έθνικ ήχος, δυνατό τέμπο) στα χνάρια του περσινού Lane Moje! Το βλέπω στις πρώτες 5-6 θέσεις, αλλά μάλλον όχι στην κορυφή…

H Νορβηγία είναι ιδιόμορφη περίπτωση: αισθητική των Kiss και glamour rock (ο τραγουδιστής φορά κραγιόν και latex φόρμα!), με ισχυρή δόση από νορβηγικές νευρώσεις (βίκινγκς). Άγρια πράγματα για τον μέσο ευρωπαίο. Όλοι λένε ότι θα πάει καλά, αλλά διατηρώ έντονες επιφυλάξεις. Εγώ θα το τοποθετούσα πολύ κάτω από τη 10η θέση...

Η Ολλανδία ακολουθεί επίσης την κλασική συνταγή της ερωτικής μπαλάντας με την Glennis Grace να θυμίζει κάτι από Celine Dion. Στη 10άδα και ίσως.

Η Λευκορωσία με την hot Angelica Agurbash και τη σύνθεση των Τερζή-Τυράκη θα φθάσει αρκετά ψηλά, καθώς θα ψηφιστεί σίγουρα από το ανατολικό μπλοκ. Μην ξεχνάμε ότι στα φωνητικά θα μπορούμε να απολαύσουμε την (παλαίμαχο του διαγωνισμού) Βικτώρια Χαλκίτη, την οποία (μεταξύ άλλων) θυμόμαστε από το Ντίρι-Ντίρι-Τρεχαντήρι του Μπίγαλη.

Και φθάνουμε στην κορυφή. Θεωρώ ότι η Ελλάδα, η Ουγγαρία και η Ελβετία θα δώσουν μία σκληρότατη μάχη για την πρώτη θέση, με outsider την Αλβανία. Δυνατή ροκιά από την Ελβετία με το γυναικείο συγκρότημα «Vanilla Ninja» (που έχουν ήδη να επιδείξουν επιτυχημένη καριέρα σε όλη την Κεντρική Ευρώπη) και το ξεσηκωτικό “Cool Vibes”, έθνικ ήχος φλάουτου και ευχάριστος σκοπός από την Ουγγαρία με το Forogj Vilag και βέβαια έθνικ-ποπ από την Ελλάδα με την Έλενα Παπαρίζου. Η Αλβανία επίσης, έχει πολύ-πολύ ανεβαστικό τραγούδι με βαλκανικό ήχο, που να μου το θυμηθείτε πολύ θα αρέσει στους ευρωπαϊους. Εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι δύσκολα! Προβλέπω νίκη της Ελλάδας ή της Ουγγαρίας, με περισσότερες πιθανότητες στην Παπαρίζου. Το μόνο που με ανησυχεί είναι ότι το My Number One έχει παιχτεί υπερβολικά ως φαβορί (το παρακάναμε!) και ίσως πολλοί να αποφύγουν να το ψηφίσουν από φόβο (για να υποστηρίξουν τη δική τους συμμετοχή). Είναι «κόκκινο πανί», καθότι πληροί και με το παραπάνω όλων των προϋποθέσεων για πρωτιά! Άλλωστε έχουμε 3-4 σίγουρα δωδεκάρια (Κύπρος, Αλβανία, Σουηδία) και νομίζω ότι τα θα πάμε πάρα πολύ καλά. Με λίγη τύχη, number one! Για να δούμε…

ΥΓ. Υπάρχει κανείς που να θέλει και τα προγνωστικά μου για τον Τελικό Κυπέλλου το Σάββατο; Όχι, ε; Το φαντάστηκα... Νταμπλ στον Ολυμπιακό!

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2005

Γιατί βγήκε η Μαριάντα από τα ρούχα της;

Αυτή η εβδομάδα είναι πολύ γεμάτη. Έχουμε ποδόσφαιρα, eurovision, γιορτές και πανηγύρια. Άσε που ανέβηκε και η θερμοκρασία στους 30.

Πέρναγα από ένα περίπτερο το πρωί και χάζευα τα εξώφυλλα. Τα Νέα κινδυνολογούσαν για τα εργασιακά μας, οι εφημερίδες του Ολυμπιακού θριαμβολογούσαν για το διαφαινόμενο νταμπλ (για να δούμε, για να δούμε!), ο Ριζοσπάστης προειδοποιούσε για νέες περικοπές σε υγεία-πρόνοια, η Espresso κατηγορούσε το Κανάλι της Βουλής ότι προέβαλε τσόντα (όχι δεν μπερμπάντεψαν οι εθνοπατέρες μας, απλώς προβάλανε την ταινία του Greenaway “Rosa” και η Espresso ξεσπάθωσε!) και η Μαριάντα Πιερίδη γδύθηκε για το νέο περιοδικό του Κωστόπουλου (οποία έκπληξις!). Της χώσανε χοντρό χρήμα ή απλώς ζεστάθηκε η αρτίστα; Παρότι ομολογώ ότι προς στιγμή δελεάστηκα από τη Μαριάντα, κατέληξα να αγοράσω μονάχα το νέο τεύχος των Looney Toons της DeAgostini για να προσθέσω τoν Duffy Duck στη συλλογή μου. Είμαι και σοβαρός άνθρωπος τελοσπάντων!

Οι εξελίξεις όμως τρέχουν: Τα εσωκομματικά μαχαιρώματα στην κυβερνητική παράταξη δίνουν και παίρνουν (αυτό δεν είναι κυβέρνηση, splatter movie είναι!), η –εργατομητέρα- Άννα Ψαρούδα Μπενάκη επιτέθηκε με ειρωνεία στον Κωστή Στεφανόπουλο, η Μιλένα Αποστολάκη ποιεί σοσιαλισμό (με τα διαμερίσματα στο Κολωνάκι, τις υπέρογκες δαπάνες για ρούχα και καλλυντικά, τις υπερχρεωμένες πιστωτικές κάρτες), η Νατάσσα Παζαϊτη χτυπά παγκόσμιο ρεκόρ ευρυμάθειας (αυτό το μήνα θέλει να γίνει χειρούργος) και ο στρατιώτης Ρέμος Αντώνιος παρουσιάστηκε στην Τρίπολη για να υπηρετήσει επιτέλους την πατρίδα, έστω και για 45 ημέρες… (πληροφορίες που θέλουν τον «πάλιουρα» Παπακαλιάτη να χώνει τον νέοπα Ρέμο σε υπηρεσίες, ελέγχονται ως ανακριβείς! Ο τραγουδιστής Βαλάντης το κατοχύρωσε το τρελόχαρτο ή τραβιέται ακόμα το παιδί; Έχω και μία έγνοια...)

Εντωμεταξύ και χωρίς να το καταλάβει κανείς, κόπηκε το All Star Fame (και πολύ άργησε), αφήνοντας έκθετο το κοινό του που πήγε προχθές να συντονιστεί με την ατακαδόρα κυρία Δημητρίου και αντ'αυτού βρέθηκε να βλέπει εκείνο το απολειφάδι τον ΝτιΚάπριο να σκυλοπνίγεται στον Τιτανικό. Κανένας σεβασμός στον τηλεθεατή!

Τ'ομολογώ: την Κυριακή είδα κάνα 1ολεπτο κι από το "Dream Show", με τον Μικρούτσικο να φορά τον παλιό τρισχαριτωμένο ρεαλιτζίδικο εαυτό του και να καλεί τους "φεϊμστορίτες και τις φεϊμστορίτισσες" να αλλάξουν τηλεοπτικές συνήθειες και να συντονιστούν στον ALPHA. Αμ δε! Sorry κιόλας, αλλά ποιανού ιδέα ήταν να βάλουν καλοκαιριάτικα ένα μάτσο καλόπαιδα να παίζουν μονόπρακτα του Λόρκα, Λυσιστράτη και Sweet Charity; Και να τους κάνει αποπάνω κριτική και η Βάνα Μπάρμπα! Πολύ το κουράζουν! (Άσχετο: Ο Ψινάκης σαν να ψιλο-βαριόταν ή μου φαίνεται;)

Τέλος, ο ευρωβουλευτής Γιώργος Καρατζαφέρης εισηγήθηκε στην Ευρωβουλή να απαγορευθεί η ισοπεδωτική χρήση των αγγλικών στη Eurovision. Κάνω πάσα και στο επόμενο post. Για να μην ξεχνιόμαστε…

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2005

Λέμονι Σνίκετ

Δεν μου άρεσε καθόλου η ταινία του Λέμονι Σνίκετ. Έχω βαρεθεί πια τα κακέκτυπα του Τιμ Μπάρτον και τον ορυμαγδό των ειδικών εφέ. Το στόρι δεν έλεγε τίποτα (τελείως επαναλαμβανόμενο μοτίβο: ορφανά εναντίον κακού θείου/καρικατούρα!), οι χαρακτήρες δεν είχαν κανένα απολύτως βάθος και τα επιτυχημένα ευρήματα ήταν μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Σαφώς κατώτερο του Harry Potter.
Σχόλιο: Ας σταματήσουν να γυρνάνε ταινίες βασισμένες αποκλειστικά στα εφέ. Χρειάζεται και σενάριο το πράμα, πώς να το κάνουμε;
Βαθμολογία: 3/10

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2005

Eurovision IX

Το 2002 η Ισπανία έστειλε στο διαγωνισμό -με τρομερές αξιώσεις- τη Rosa, νικήτρια ενός εγχώριου ταλεντάδικου, η οποία αναγκάσθηκε να χάσει καμιά 30αριά κιλά για να χωρέσει στο φόρεμα της τελικής βραδιάς. Η δίαιτα της Rosa είχε γίνει εθνικό άγχος στην Ισπανία και κάθε βδομάδα τη ζύγιζαν για να ελέγξουν την πρόοδό της. Δυστυχώς, στυλάκι δεν έγινε και όταν ήρθε η αποφράδα μέρα, το ισπανικό τραγούδι «Europe’s living a celebration» -και παρά το χοροπηδητό της τροφαντούλας ρεαλιτζούς (που δοκίμασε την αντοχή των μεντεσέδων που συγκρατούσαν τη σκηνή)- δεν έπεισε πολλούς και τερμάτισε στην έβδομη θέση. Η Rosa ζήτησε αμέσως μετά να της φέρουν 6 πίτσες, μια αστακομακαρονάδα και δύο γκαζόζες για να πνίξει τον πόνο της. Εντωμεταξύ, στην πέμπτη θέση σκαρφάλωσαν οι One εκπροσωπώντας την Κύπρο με το τραγούδι Gimme (έμμεση αναφορά σε παλαιότερο hit των ABBA;), ενώ τη Σλοβενία εκπροσώπησε συγκρότημα με τρεις χαρούμενες τραβεστί που υπό την εύγλωττη ονομασία Sestre τραγούδησαν ντυμένες αεροσυνοδοί το άσμα “Samo Ljubezen». Μετά και από αυτό, το ευρωπαϊκό κοινό νόμισε προς στιγμήν ότι τα είχε δει όλα! Αλλά υπολόγιζε χωρίς τον ξενοδόχο, που εν προκειμένω ήταν η ελληνική συμμετοχή με το Μιχάλη Ρακιντζή, ντυμένο Starship Galaktika!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή: στον ελληνικό προκριματικό είχαν συμμετάσχει πολλά γνωστά ονόματα του ελληνικού παλκοσένικου όπως η Πέγκυ Ζήνα («Life is a Wonderful Thing»), η MLV-κατά κόσμον Μαρία Λουίζα Βασιλοπούλου- σε σύνθεση του Νίκου Τερζή, ο Ντιρι-Ντίρις Τρεχαντήρις (Κώστας Μπίγαλης) και η Κατερίνα Τοπάζη που διατελούσε (τότε) σύζυγος του Χρήστου Δάντη καθώς δεν είχε ακόμη υποπέσει στην αντίληψή της το κέρατο που διατείνεται σήμερα ότι της φόραγε κατ’ εξακολούθηση (ουφ, ανάσα!). Όμως και κατόπιν μίας επεισοδιακής βραδιάς, όπου η Δάφνη Μπόκοτα ξέχασε να γνωστοποιήσει την εκκίνηση του televoting (λεπτομέρειες…), ο Ρακιντζής αναδείχθηκε πρώτος! Φυσικά την αμέσως επόμενη μέρα και τιμώντας το ταπεραμέντο της φυλής, όλοι οι ως άνω celebrities βρέθηκαν να ξεμαλλιάζονται στα κανάλια… Μάλιστα, ο Ρακιντζής (επιβαρύνοντας τη θέση του) δήλωνε προς όλες τις κατευθύνσεις ότι πάει αποκλειστικά για την πρωτιά! Ίσα ρε….

Αλλά ποιος είναι επιτέλους ο κύριος Μιχάλης Ρακιντζής;

flash back / flash back / flash back

Ο Μιχάλης ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στα τέλη της δεκαετίας του '80, με πρώτη μεγάλη επιτυχία το "Μωρό μου φααααάλτσο!" που ίσως και να έπρεπε να μας προϊδεάσει για τη μετέπειτα εξέλιξή του. Το 1991 το σοβαρό εγχώριο μουσικό περιοδικό ΠΟΠ ΚΟΡΝ (και αφήστε τα σάπια, όλοι το παίρναμε στα 10 μας για τα αυτοκόλλητα της Kylie Minogue και του Rick Astley) τον αναγορεύει καλύτερο τραγουδιστή της χρονιάς, ενώ την ίδια περίοδο σχόλια προκαλεί και η φλογερή του σχέση με τη Σοφία-«Σοκολατί, το χρώμα που με φτιάχνει πιο πολύ!»-Αρβανίτη. Ακολούθησαν πλήθος επιτυχιών, από τις οποίες ξεχωρίζει το "Είσαι σαν κουνέλι, και γλυκιά σα μέλι", το "Ιησούς Χριστός" (κι Απόστολος!!) και το "Εγώ και ο Πουφ" (όπου "Πουφ" εστί μικρό χνουδωτό αρκουδάκι με άποψη για την ερωτική ζωή του Μιχάλη, όπως φαίνεται από τους στίχους του τραγουδιού!). O Μιχάλης Ρακιντζής διαμορφώνει ένα πολύ προσωπικό στυλ ελληνο-ρέγγε, με ταυτόχρονη αναφορά στο μουσικό ρεύμα και στο ομώνυμο ψάρι. Επίσης γυρίζει πληθώρα videoclips που προβάλλονται κατά κύριο λόγο από τον συνονόματό του Ρακιντζή που έκανε εκείνες τις ηρωικές εποχές, εκπομπή στο Telecity (το γνωστό μας Τηλεάστυ του κυρίου Χεριχέρι-Καρατζαφέρη) πολύ πριν βρει το δρόμο του προς την Χριστίνα Λαμπίρη! Σε κάποιο από τα videoclips ο Μιχάλης φορά μία πανοπλία (που του πέφτει και μπόλικη) και γυρνά ωσάν σουρεάλ ιππότης τους δρόμους της Αθήνας για να εντοπίσει την αγαπημένη του: τον βλέπουμε έξω από τη Βουλή (εμείς, οι ανυποψίαστοι τουρίστες και τα απορημένα περιστέρια), να ανεβαίνει τις σκάλες μιας πολυκατοικίας, να βρίσκεται χαμένος σε αθηναϊκά σοκάκια (με όλο αυτό το σιδερικό πάνω του) κι εύχεσαι να εμφανιστεί επιτέλους από κάπου το κογιότ με έναν τεράστιο μαγνήτη! Επειδή εκείνη την εποχή κάποιος κακοήθης του είπε ότι πολύ του πάει το πυρέξ σε στολή, πήρε ιδέες και διαμόρφωσε την αισθητική του S.A.G.A.P.O.

Τέλος Flash Back

Ο τίτλος του τραγουδιού ήταν αναμφισβήτητα πολύ φευγάτος, καθώς δεν ανέφερε απλώς σε greeklish τη λέξη “SAGAPO”, αλλά σκεπτόμενος το κοινό στο εξωτερικό που ενδεχομένως να μην καταλάβαινε τι εννοεί ο ποιητής, μας έκανε και spelling: “Εσ-έι-τζι-έι-πι-όοοοου». Σαφέστατο! Κατόπιν αυτού, άγγλοι-γάλλοι-πορτογάλοι, είχαμε όλοι μία εικόνα! Φευγάτη ήταν όμως και η αισθητική. Ιδρωμένοι τύποι με ξινισμένη διάθεση και το βήμα της διαστημικής πάπιας, πλαισίωναν τον καλλιτέχνη, προκειμένου να δώσουν έμφαση στο βαθυστόχαστο στίχο «Say (saaay-saaay), Say the magic word: SAGAPO, S.A.G.A.P.O.». Δυστυχώς, το space styling, τα πέτσινα, οι μπότες και οι αλυσίδες ήταν λιγουλάκι passé και ο έρμος ο Μιχάλης προσγειώθηκε (με αύτανδρο το ούφο του) στην 17η θέση…

Την ίδια χρονιά, μία λιθουανή φοιτήτρια νομικής ονόματι Marija Naumova με το απλοϊκό τραγούδι “I Wanna” αναδείχθηκε ως το απόλυτο outsider και κατέκτησε την πρώτη θέση εκεί που δεν το περίμενε ούτε η ίδια! Η ανάλατη Marija ήξερε καλά ότι δεν φτουράει ούτε ως δικηγόρος, ούτε ως τραγουδίστρια! Άσε που μεταξύ μας και το τραγούδι της δεν ήταν καμιά σύνθεση αξιώσεων… Εκεί λοιπόν που καθόταν κι έκλαιγε απαρηγόρητη, εμφανίσθηκε μπροστά της η θεία φώτιση με τη μορφή της Dana International και της έδωσε τη λύση: το κοινό ζητάει θέ-α-μα! Η Marija συνειδητοποίησε ότι ο μόνος τρόπος να κάνει αίσθηση ήταν να στήσει επί σκηνής show περιωπής, με εναλλαγή ρούχων (ξέρετε εσείς: τραβάω μανίκι και βγαίνει παντελόνι), μαλλιών (τραβάω τσιμπιδάκι και πετάγεται η χαίτη), ρόλων (I’m black! I’m white!), χορευτικών κ.λπ., κ.λπ. Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε επιτυχημένο το πείραμα και έκτοτε αν δεν έχεις ένα ρούχο-gadget που το πατάς, το σκίζεις, το δένεις, το λύνεις ή παίζεις μαζί του κι αυτό αντιδρά, είσαι χαμένος από χέρι…

To 2003, η Τουρκιά έστειλε την Sertab Erener και ένα μπουκέτο από χαρισματικά γιουσουφάκια που έκαναν τα τσαλιμάκια τους, τις κορδελίτσες τους και τα τσιφτετελάκια τους, αποσπώντας (και δικαίως) την πρώτη θέση. Το Βέλγιο πάλι, συμμετείχε με ένα ιδιόμορφο (αλλά υπέροχο) τραγούδι με στίχους ανύπαρκτης γλώσσας και κατέληξε δεύτερο. Οι εκρηκτικές ρωσο-λολίτες Tatu προσπάθησαν να πουλήσουν ανατολικοευρωπαϊκό ροκ με μία εσάνς λεσβιακού μάρκετινγκ, αλλά παρά το πεταχτό τους φιλί δεν συγκίνησαν τόσο τα πλήθη που τις έριξαν στην τρίτη θέση. Η Μαντώ ντυμένη dominatrix προσπάθησε να αποσπάσει ψήφους με το μαστίγιο και τη gothic αισθητική της, αλλά εις μάτειν' το ευρωπαϊκό κοινό αποφάσισε να μας ξαναπετάξει στη 17η θέση, γεγονός που επίκρανε την αρτίστα σε σημείο κλαυθμού και οδυρμού. Πάντως, προέκυψε και κάτι θετικό: η δεύτερη συνεχόμενη ελληνική leather εμφάνιση, ανέδειξε τη χώρα μας σε top τουριστικό προορισμό για τους απανταχού σαδομαζοχιστές που κατόπιν των όσων είχαν δει στη Eurovision σχημάτισαν την εντύπωση ότι εδώ στο Ελλάντα κυκλοφορούμε όλοι με αλυσίδες, πέτσινα και μπότες.

Η εκδίκηση του leather μπορεί να άργησε αλλά ήρθε τελικά το 2004 με την ουκρανέζα λιλιπούτεια Ruslana, η οποία ντυμένη Ζήνα και συνοδευόμενη από Βησιγότθους χορευτές, κατέκτησε την πρώτη θέση με το τραγούδι «Wild Dances». Πέραν όμως της Ουκρανίας, ο διαγωνισμός πήρε χρώμα Βαλκανίλας! Όλοι εμείς οι Βαλκάνιοι αλληλο-ψηφιστήκαμε με τρέλα, γεγονός που μας εξασφάλισε πολύ καλά πλασαρίσματα: στη 2η θέση η Σερβία-Μαυροβούνιο (με το εξαιρετικό Lane Moje), στην 3η θέση η Ελλάδα με το Σάκη Ρουβά να κάνει κωλοτούμπες και να πετάει έξω τους κοιλιακούς, στην 4η θέση η Τουρκία, στην 5η θέση η Κύπρος (με τo alter ego της Barbra Streizand -κατά κόσμο Lisa Andreas) και στην 7η θέση η Αλβανία! Λόγω της πληθώρας των συμμετοχών, προηγήθηκε προκριματικός όπου έγινε ένα πρώτο ξεσκαρτάρισμα και απαλλαγήκαμε από μπαγκατέλες όπως το Μονακό, η Ανδόρα, η Πορτογαλία και η Φινλανδία. Στην τελική βραδιά αίσθηση έκανε η βελγίδα πορνοστάρ Xandee που παρότι φαβορί, κατέληξε στην 22η θέση, αλλά και η ρουμάνα Sandra που βγήκε με το κομπινεζόν.


(Κάπου εδώ, τελειώνει η αναδρομή μας. Όμως και ένεκα του επικείμενου διαγωνισμού, σας επιφυλάσσω ακόμη ένα post με προγνωστικά και tips. Stay tuned! Διότι η Βικτώρια Χαλκίτη -φέτος- ξαναχτυπά!!!)

Κυριακή, 8 Μαΐου 2005

Εσύ θα απεργήσεις ή θα αργήσεις;

Σωστή η Πρόεδρος! Η Άννα Ψαρούδα Μπενάκη ντε, που όρισε την 11η Μαϊου ως μέρα μη εργάσιμη για τους βουλευτές ένεκα του (πολύπαθου) εορτασμού της Πρωτομαγιάς. Εργατομητέρα η Πρόεδρος! Η δε Μαριέτα Γιαννάκου Κουτσίκου σε μία κίνηση βαθιά δημοκρατική, κάλεσε με εγκύκλιο όλους τους διευθυντές σχολείων να καταγράψουν a priori πόσοι (και επομένως ποιοι) εκπαιδευτικοί προτίθενται να απεργήσουν. Τη σκηνή στην «Κόρη μου τη Σοσιαλίστρια» με τον χαφιέ του μεγαλοβιομήχανου-Κωνσταντάρα να σημειώνει σε μπλοκάκι τους απεργούς, τη θυμάστε; Ε ένα τέτοιο πράμα θα γενεί και στα σχολεία! Όμως επειδή είμαι καλοπροαίρετος άνθρωπος, είμαι σίγουρος ότι στο τέλος ετούτης της ταινίας και σε τσακίρ κέφι, η Μαριέτα θα κατέβει από το γραφείο της στη Μητροπόλεως και θα χορέψει συρτάκι με τους απεργούς. Άλα!

(*)

Κι ενώ η κυβέρνηση μαδάει τη μαργαρίτα, ο Συνασπισμός ψιλο-χοντρο-διαλύεται (εδώ και χρόνια, αλλά μόλις τώρα άρχισαν να το χαμπαριάζουν), στο ΠΑΣΟΚ παίζουν με τα κουβαδάκια τους και ο Καρατζαφέρης υποστηρίζει τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Τι να πεις; Σουρεαλισμός.

(*)

Μπάχαλο στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Ιερωμένοι σκυλο-βρίζονται, μουντζώνονται και καταριούνται ο ένας τον άλλο. Απείρου κάλους η σκηνή στην οποία ένας ρασοφόρος τρέχει με μία σκισμένη σακούλα γεμάτη λεφτά και προσπαθούν να του την πάρουν! Εντωμεταξύ ο Ειρηναίος δηλώνει πως δεν συντρέχει λόγος παραίτησής του! Για φέρε κάποιος το πιεσόμετρο: επικοινωνεί ο Γέροντας με το περιβάλλον; Το ποίμνιο εδώ, πώς αντιδρά; Πού είναι η κυρία Λουκά, να πάρει επιτέλους μία θέση για να ξεύρω κι εγώ ο ελληνορθόδοξος τι να κάμω; Ακόμη στην ξενιτιά είναι, σε ιεραποστολή; Κυρία Λουκά γύρνα πίσω! Πώς μας αφήνεις έτσι, σε χαλεπούς καιρούς; Σε χρειαζόμαστε!!! Εντωμεταξύ ο Χριστόδουλος -που παλαιότερα είχε άποψη για όλα κι έλεγε και κάνα ανέκδοτο και γελάγαμε- δεν έχει βγάλει άχνα, βρε παιδί μου! Τι του συμβαίνει; Η δε ελληνική κυβέρνηση παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις εξελίξεις… Έχει καταλάβει κανείς ποια είναι η επίσημη θέση μας; Έχουμε μία συγκεκριμένη πολιτική ή το’χουμε αφήσει έτσι, να πάρει το πράμα ένα δρόμο από μόνο του;

Τετάρτη, 4 Μαΐου 2005

Πασχαλινό

Το Πάσχα προσωπικά δεν μου αρέσει καθόλου. Πρώτον, διότι είναι μία γιορτή κατά βάση εξοχική ("της ραχούλας και του λόγκου") και εγώ είμαι σπιτόγατος του κερατά. Δεύτερον, διότι δεν τρώω ούτε μαγειρίτσα, ούτε αρνί, ούτε κοκορέτσι και ελάχιστα συμμετέχω στη διαδικασία του σουβλίσματος, γεγονός που με καθιστά την Κυριακή του Πάσχα, τελείως ξενέρωτο άνθρωπο (μεταξύ μας- κατατάσσομαι στηρημάδα κατηγορία "ξενερουά" όλο το χρόνο, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης)! Τρίτον, διότι δεν είμαι πολύ θρησκευάμενος (έλα, δεν το πιστεύω!). Πάντως και για να είμαι δίκαιος επ’αυτού, πρέπει να oμολογήσω ότι παρότι δυσκολεύομαι να βιώσω το πάθος -σε όρους θρησκευτικής κατάνυξης-, αναγνωρίζω με περισσή ταπεινότητα το μεγαλείο και τη μυσταγωγική εσωτερικότητα της μεγαλο-βδομαδιάτικης τελετουργίας. Πάμε παρακάτω. Τέταρτον, δεν διαθέτω εξοχικό σπίτι σε ιδιαίτερη πατρίδα και επομένως τη βγάζω συνήθως στας Αθήνας. Πέμπτον, σιχαίνομαι τις ταινίες-χλαμύδα, τις εκπομπές-παραδοσιακό γλέντι και τον Πέτρο Γαϊτάνο, πράγμα που με εξωθεί σε αποχή και από την τηλεόραση. Έκτον, μου τη δίνει η πασχαλινή αισθητική "αυγουλάκι-λαγουδάκι" και δυστυχώς (κλαψ-κλαψ) έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που νομιμοποιούμουν να ζητήσω από τη νονά μου λαμπάδα-spiderman!

Για όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν, ήμουν αρχικά κάπως επιφυλακτικός στην ιδέα να πάω στην Κέρκυρα, η οποία φημίζεται μεν για την πασχαλινή της υπέρβαση, αλλά φανταζόμουν ότι δεν θα μπορούσε παρά να εμπερικλύει το γνωστό σύμπλεγμα "κοτούλα-Γαϊτάνος-εκκλησία-λαμπάδα-αρνί" που με κατατρέχει από χρόνια! Το παραδοσιακό πασχαλινό γλέντι στην απόλυτη υπερβολή του φοβόμουν ότι θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για την ψυχολογική ισορροπία μου. Επιπλέον, η ιδέα ότι θα συνυπάρξω στο ίδιο νησί με τη Γκερέκου, με γέμιζε εύλογη ανησυχία, δεδομένου μάλιστα ότι εκείνη θα ήτο οπλισμένη (τα κανάτια είναι βαριά όταν πέφτουν από ύψος!).

Όλοι οι φόβοι μου διαψεύσθηκαν με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο με την άφιξή μου εκεί. Το καταπράσινο τοπίο που πλαισιώνει την πόλη και τα υπέροχα κτήρια που σου σκάνε γλυκά χαμόγελα καθώς φθάνεις στο λιμάνι, σε αποζημιώνουν για το πολύωρο ταξίδι με το αυτοκίνητο. Τα festivities ξεκινούν ήδη από την Κυριακή των Βαϊών, όπου μπορεί κανείς να απολαύσει στην πόλη μία λαμπρή παρέλαση των φιλαρμονικών του νησιού που διέρχονται τους κεντρικούς δρόμους. Ανάλογο -αν και πιο μυσταγωγικό- θέαμα έχεις την ευκαιρία να παρακολουθήσεις την Μεγάλη Παρασκευή με τους περιφερόμενους Επιτάφιους και βεβαίως, το πρωινό του Μεγάλου Σαββάτου με το grande finale των φιλαρμονικών και το πέταγμα της στάμνας! (πετάει-πετάει η στάμνα;) Γενικότερα όμως και πέραν των εθίμων μέσα στην πόλη, η Άνοιξη του πάει πολύ του νησιού! Η θέα από το Αχίλλειο, το αγνάντεμα της Παλαιοκαστρίτσας από τους Λάκωνες, η σινεμασκόπ αίσθηση "αεροδρόμιο-λιμνοθάλασσα-Παναγία Βλαχέρνα-Ποντικονήσι" από το Κανόνι, η περιήγηση στα άλση του Μον Ρεπό, τα πλούσια μουσεία (το μουσείο ασιατικής τέχνης με άφησε άφωνο!), τα σμαραγδένια ακρογιάλια και όλη αυτή η υπέροχη βλάστηση, σου δημιουργούν την εντύπωση ότι πάει, τα τίναξες μεγάλε και -ανεξήγητα, με τέτοιον παλιοχαρακτήρα που'χεις- βρέθηκες στον Παράδεισο. Ως και η Γκερέκου για Χερουβείμ μου έμοιαζε...

Να μην τα πολυλογώ, πέρασα τζάμι και καθόλου δεν το μετάνιωσα που ξεκουβαλήθηκα και πήγα. Ας είναι καλά η υπέροχη παρέα των κολλητών, που με βοήθησε να αποδράσω και να χαλαρώσω με μουσικούλα, επιτραπέζια, ψυχαναλύσεις (!) και μπόλικο χαβαλέ. Άντε, χαλάλι και η ταλαιπωρία της επιστροφής, τη Δευτέρα, που πονάει ακόμα σαν άσχημο hangover…

(Υ.Γ. Κουφάλες, στο σκάκι δεν νικιέμαι με τίποτα!)

Δευτέρα, 2 Μαΐου 2005

Επανέναρξη λειτουργίας

Και μετά από ένα ονειρικό διάλειμμα στην Κέρκυρα, γεμάτο περιηγήσεις, έθιμα, χρώματα, μουσικές και γεύσεις, επιστροφή στη ρουτίνα. Πειράζει που έχω ακόμη την αίσθηση της τσιτσιμπύρας στα χείλη μου; Πειράζει που αύριο το πρωί στο γραφείο θα σιγο-ψιθυρίζω ότι:

"Τα πιο όμορφα κορίτσια τα'δα στην Παλαιοκαστρίτσα.
Και τα ψάρια τα πιο φρέσκα τα'χει μόνο η Μπενίτσα";