Δευτέρα, 26 Σεπτεμβρίου 2005

Ακόμη ψηλότερα (It's the Final Countdown!)

Μην είμαστε η μοναδική χώρα που έχει κατακτήσει μέσα σε ένα χρόνο το Πανευρωπαϊκό σε μπάσκετ και ποδόσφαιρο, αλλά και τη Eurovision; Απόψε το βράδυ τα παιδιά της Εθνικής ζωγράφισαν. Ζωγράφισαν χαμόγελα στα πρόσωπά μας. Να'ναι καλά!

Άντε, πάντα τέτοια (μη με πάρουν και τα ζουμιά και άντε να με συμμαζέψεις!).

Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2005

O Βίκτορ, η Νίκι και δέκα ακόμη τρόποι να κάνεις απόψυξη στον ψυγειοκαταψύκτη.

Εντωμεταξύ η Μπρουκ ούτε που θυμάται ότι στα πρώτα επεισόδια είχε μία μαμά κρυφο-ερωτευμένη με τον Έρικ, έναν ξοφλημένο μπαμπά που τους είχε εγκαταλείψει αλλά μεταμελήθηκε και δύο αδελφές: μία κομπλεξική (Κέιτι) που τα είχε με έναν απίστευτο τύπο -αισθητικής New Kids on the Block- ονόματι Ρόκκο και μία ξετσίπωτη (Ντόνα) που έκανε κατάσταση με τον μπαμπά της Κάρολαϊν, ο οποίος της έριχνε χαλαρά δώδεκα κύκλους επεισοδίων. Επίσης, υπήρχε και ένας αδελφός (που έπαιζε σα να είχε μόλις καταπιεί μουρουνόλαδο) που πλέον εμφανίζεται επιλεκτικά σε κάποιους από τους γάμους της Μπρουκ (σκέψου ρεζίλι αυτός ο έρμος ο ηθοποιός, να τον παίρνει η παραγωγή, τηλέφωνο κάθε τρίμηνο και να του λέει, άντε ξαναπαντρεύουμε τη Μπρουκ, πρόβαρε το μαύρο κουστούμι με το παπιγιόν και πέρνα για το καθιερωμένο guest πέρασμα των δέκα δευτερολέπτων!), αλλά και ένας πρωτόλειος γκόμενος τύπου κομπάρσος, που τον έφτυσε με μεγάλη άνεση η Μπρουκ μόλις πρωταντίκρυσε την πισίνα στην πίσω αυλή της έπαυλης των Φόρεστερ. Για να μην ανασκαλέψω την περιπέτεια της Τέηλορ με το αεροπορικό ατύχημα στην έρημο Γκουανταλαχάρα (!) που μπορεί μεν να της άφησε κουσούρι μία καραμπινάτη αμνησία (και έναν ελαφρύ κεκεδισμό), αλλά την έριξε ταυτόχρονα στην αγκαλιά ενός γοητευτικού μαχαραγιά!


Ψιτ, φίλε! Αν την ψάχνεις σε κάτι πιο ζόρικο, σου συστήνω ανεπιφύλακτα το αδελφό σήριαλ «Ατίθασα Νιάτα», του ιδίου ευφάνταστου δημιουργού, ο οποίος εδώ πραγματικά οργιάζει. Πολυπρόσωπο και πολυσύνθετο το σήριαλ διαθέτει τα πάντα: έρωτα, μίσος, αλλαξοκωλιές, έριδες, πάθη και δικαστικούς αγώνες! Ο πανίσχυρος επιχειρηματίας Βίκτορ Νιούμαν που έχει ένα υφάκι ηλιοκαμένου τεξανού γελαδάρη -το οποίο ως γνωστόν ξετρελαίνει τις γυναίκες-, είναι παντρεμένος με την πρώην στρηπτιτζού Νίκι, η οποία έχει πάθει κατά καιρούς ανίατες ασθένειες, εξαρτήσεις από το αλκοόλ, κρίσεις νυμφομανίας, αμνησίες και τραγικά ατυχήματα! Όμως επειδή είναι γερός χαρακτήρας, τίποτα δεν την πτοεί εκτός ίσως από τα κατορθώματα των δύο άσωτων τέκνων, της κλαψομούρας Βικτόριας και του κακομαθημένου Νίκ, που πάντα βρίσκονται ηλιθιωδώς μπλεγμένοι σε φασαρίες (με φόνους που δεν έκαμαν, μανιακούς θαυμαστές που τους κυνηγάνε, δολοπλοκίες κακιασμένων εχθρών της οικογένειας κ.λπ.) με φόντο το ράντσο.


Από την άλλη υπάρχει η οικογένεια των Άμποτ με τον μπαμπά Τζον να εμφανίζεται συνήθως μονάχα όταν αλείφει τη φρυγανιά στο πρωινό γεύμα της οικογένειας (άντε και σε κάνα meeting της εταιρίας «Τζεμπώ»), τον υιο Τζακ να ραδιουργεί εις βάρος του Βίκτορ (με προσοχή για να μην του χαλάσει η χωρίστρα), την κόρη Άσλευ η οποία εκτός από καταπληκτικό στέλεχος στην οικογενειακή επιχείρηση αρωμάτων και θαυμάσια χημικός, είναι και μοιραία γυναίκα (τι μου θυμίζει αυτό, γαμώτο;), και τέλος, την χοντρούλα και ασχημούλα Τρέησι που ο Θεός του σήριαλ την τιμώρησε και την μετανάστευσε κάπου στη Νέα Υόρκη, μπας και σουλουπωθεί λιγάκι.


Αυτά σε χοντρές γραμμές, διότι ανάμεσα στις δύο οικογένειες υπάρχει ένας μικρός γαλαξίας χαρακτήρων, όπως η αειθαλής Τζιλ που είναι αιωνίως τσακωμένη με την-ένα-πόδι-στον-τάφο-μπαμπόγρια Κάθλιν Τσάνσελορ (η οποία είναι μάλλον σε λάθος σήριαλ, αν πάρει κανείς τοις μετρητοίς τον τίτλο), η χαζοχαρούμενη μαχόμενη δικηγόρος Κρίκετ που αντιμετωπίζει αγόγγυστα όλα τα κοινωνικά προβλήματα της Αμερικής (άστεγους, ναρκωτικά, πορνεία, διαμελισμένες οικογένειες, ραδιενέργεια, διαγαλαξιακές μαύρες τρύπες κ.λπ.), ο ξενέρωτος ιδιωτικός ντετέκτιβ Πώλ Γουίλιαμς με την ψυχωτική μαμά που θυμίζει περισσότερο ηρωίδα σε σήριαλ του Δαλιανίδη, η κοντή αλλά καπριτσιόζα Νίνα που κληρονόμησε από το τίποτα μία τεράστια περιουσία και από τ’ αλώνια βρέθηκε στα σαλόνια, η έγχρωμη ιατρός Ολίβια και η αδελφή της Ντρουσίλα που αν και αγράμματη, έγινε χορεύτρια-μοντέλο και έκλασε τον άντρα της για να γίνει μία καριερίστα!


Η μεγάλη μαγκιά είναι τα crossing-points όπου ένας χαρακτήρας του ενός σήριαλ μεταπηδά στο άλλο και νιώθεις ο έρμος τηλεθεατής ότι νάτη έφθασε η Δευτέρα Παρουσία: το τηλεκοντρόλ κάνει ζάπινγκ από μόνο του! Για παράδειγμα, η μεγαλομοδίστρα Λόρεν αφού εξήντλησε τους άρρενες καβαλιέρους στη Τζένοα Σίτυ (των Ατίθασων Νιάτων), μάζεψε μία βαλίτσα ζαρτιέρες και μετακόμισε στο L.A. και στον κόσμο της Τόλμης και Γοητείας! Όταν τελειώσει και με τους Φόρεστερ, θα την στείλουνε μετάθεση σε σήριαλ του Παπακαλιάτη. Επίσης, η σατανική νοσοκόμα Σίλα, αφού έκλεψε το μωρό της Λόρεν από το ένα σήριαλ, μεταπήδησε στο άλλο για να τα φτιάξει με τον Έρικ και να πιαστεί στα χέρια (τσουλούφι με τσουλούφι) με τη Στέφανι (που πλάκα-πλάκα, μετά από τόσο ξύλο που έχει ρίξει στις εκάστοτε φιλενάδες του τέως συζύγου και των τέκνων της, έχει κάνει φοβερούς δικέφαλους και τη ζητάνε για το προπονητικό team του Ιακώβου).

(Εσύ τι λες, δεν συνεχίζεται;)

Σημείωση: Το παρόν κείμενο είχε δημοσιευθεί αρχικά πριν μερικές μέρες. Εντούτοις, ο δαίμων της μπλογκόσφαιρας με κάποιον αδιευκρίνιστο τρόπο, φρόντισε να το εξαφανίσει. Δεν λες καλά που είχα κρατήσει ένα copy και μπόρεσα να το αναδημοσιεύσω… (διότι με ξέρεις τι ακατάστατος είμαι!)

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2005

Η Κάρολαϊν, o Ριτζ και δέκα ακόμη τρόποι για να ξεβγάζεις τη σαπουνάδα από τον καναπέ.

Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το καπάκι! Οι δύο ναυαρχίδες της αμερικανικής σαπουνο-βιομηχανίας «Τόλμη & Γοητεία» & «Ατίθασα Νιάτα», συναντιόνται επιτέλους στο ίδιο κανάλι (τη ΝΕΤ) με καινούργια επεισόδια! Βεβαίως, οι δόξες που γνώρισαν κάποτες οι σειρές -με την ανέραστη βλαχοαμερικάνα Κάρολαϊν να γίνεται φίρμα σε γαριδάκια και να υπογράφει αυτόγραφα σε δεκατριάχρονα ελληνόπουλα υπό μουσική υπόκρουση λαμπάντα- μάλλον έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Εντούτοις, ένεκα του όψιμου αυτού comeback, το Τεκμήριο αποφάσισε να αφιερώσει ένα μικρό κύκλο άρθρων στο αυθεντικό αμερικάνικο σαπούνι, που μπορεί τώρα να το βρίζεις, αλλά οφείλεις να δεχθείς ότι μας δίδαξε σε χαλεπούς καιρούς, τι εστί γκλαμουριά και πώς να κερατώνεις τη σύζυγο με την κουνιάδα, με στυλ, φαντασία και κυρίως χωρίς να τσαλακώσεις το Armani κουστούμι σου.

Ειδικά η «Τόλμη και Γοητεία» θα μπορούσε και να αποτελέσει άσκηση ύφους σε σχολές επίδοξων σεναριογράφων, προκειμένου να μάθουν πώς μπορείς με μόλις μία χούφτα χαρακτήρες να δημιουργήσεις ερωτικές σχέσεις και συνδυασμούς εις τη νιοστή: ο μπαμπάς με τη μαμά, η μαμά με το θείο, ο θείος με την ξαδέλφη, η ξαδέλφη με τον μπαμπά και πάει λέγοντας. Όταν ξεμένεις από χαρακτήρες, τους βάζεις να γεννοβολάνε και σε κάνα χρόνο που τα ξεπεταρούδια έχουν πλέον ενηλικιωθεί (ο χρόνος και η σοβαρότητα είναι στις σαπουνόπερες, μεγέθη απολύτως σχετικά!) και εκδηλώνουν τις πρώτες τους ορμές, αρχίζεις ένα νέο κύκλο ερωτοτροπιών, πολλαπλασιάζοντας τους δυνατούς συνδυασμούς.

Η υπόθεση στο σήριαλ είναι απλή: ο μπαμπάς Έρικ Φόρεστερ έχει συστήσει μετά της ξιπασμένης συζύγου Στέφανι –η οποία χώνει τη μύτη της παντού- μία top fashion εταιρία, στην οποία δουλεύουν όλα τα παιδιά της οικογένειας με πρώτο και καλύτερο τον Ριτζ, που είναι ομορφάντρας και έξυπνος και μάγκας (ή το ‘χεις ή δεν το ΄χεις επιτέλους!). Ο Ριτζ, γνωστός και διαβόητος playboy του Λος Άντζελες, αρραβωνιάστηκε προ αμνημονεύτων την Κάρολαϊν, η οποία μετά κάποια στιγμή αποδήμησε εις τόπον χλοερό από ανίατη και σπάνια ασθένεια (το «σύνδρομο του πράσινης μαϊμούς», σύμφωνα με τη διάγνωση), αλλά την ίδια στιγμή ερωτοτροπούσε και με την φτωχιά πλην τίμια Μπρουκ, η οποία έμενε στο Μπουρνάζι. Εντέλει και παρά τις δολοπλοκίες της φτωχιάς πλην τίμιας Μπρουκ, ο Ριτζ κατέληξε να παντρευτεί την Τέηλορ που δεν είναι απλώς κουκλάρα αλλά και ψυχίατρος, άρα πάντα χρήσιμη να σου βρίσκεται σε μία σαπουνόπερα (με όλους αυτούς τους σχιζοφρενείς και τα νυμφίδια που κυκλοφορούνε)!

Η Μπρουκ από την άλλη, η οποία αποδείχθηκε σκληρό καρύδι, κατάφερε να πάρει την εταιρία του μπαμπά-Έρικ, διότι εκτός από σεξοβόμβα και επιτήδεια καιροσκόπος, είναι και καταπληκτική χημικός μηχανικός, γεγονός που όσο να πεις τη βοήθησε να ανακαλύψει μία επαναστατική φόρμουλα την οποία κατοχύρωσε ως έξυπνη επαγγελματίας και καπέλωσε τους Φόρεστερ! Η νυμφομανία της, την οδήγησε σε γάμο με τον Ρίτζ, τον αδελφό του τον Θόρν, αλλά και τον ίδιο τον πάτερ-φαμίλια Έρικ (επί σειρά χρόνων, το νυφικό, μόνο για σιδέρωμα το έβγαζε από πάνω της), κάνοντας τη μαμά-Στέφανι να σκυλιάσει (ίσως γιατί είναι η μοναδική της οικογενείας που δεν την στεφανώθηκε) και οδηγώντας την σε ντελίριο μίσους κάθε φορά που συναντούσε την -όχι και τόσο φτωχιά και τίμια πλέον- Μπρουκ, η οποία απέκτησε και τρία παιδιά (δύο από το γάμο της με τον Έρικ, και ένα με τον άντρα της κόρης της-θου-κύριε-το-στοματί-μου Μπρίτζετ).

Κι αν όλο αυτό σου κάνει πολύ βαρετό, υπάρχει και η αντίπαλη εταιρία-οικογένεια των Σπέκτρα με την πληθωρική τσα-τσα Σάλι, η οποία πάντα φθονούσε τη Στέφανι και ήθελε να της μοιάσει, αλλά μια ζωή κατέληγε να τρώει τα λυσσακά της ή στην καλύτερη περίπτωση, καμία νουγκατίνα! Η γραμματέας Ντάρλα (όνομα και πράμα!), ο σπιούνος Κλάρκ Γκάρισον, ο μονίμως ζοχαδιασμένος γιος Σι-Τζέι και η τραγουδίστρια-αδικοχαμένη κόρη Μέισι (που φυσικά πάλι με χρόνια με καιρούς, νεκραναστήθηκε), συμπληρώνουν το σκηνικό της γκροτέσκας οικογένειας Σπέκτρα, που βεβαίως ποτέ δεν μπόρεσε να φτάσει τους επιτυχημένους, όμορφους και αγέρωχους Φόρεστερ, διότι τελικά όλα είναι θέμα γονιδίων!

(Περιττό να σου πω ότι συνεχίζεται…)

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2005

Η επιστροφή του ασώτου (κειμένου).

Τα ταΐζεις, τα ποτίζεις, τα μεγαλώνεις -με κόπους και θυσίες- κι έρχεται κάποτες η ώρα που σου γυρνάνε την πλάτη για να κάμουν (τάχα-μου) τη ζωή τους. Και μετά ούτε σε είδαν, ούτε σε ξεύρουν! Τα αχάριστα!

Μα για τα κείμενα ομιλώ! Τα άρθρα, ντε! Που αφότου πατήσεις το αναθεματισμένο κόκκινο κουμπάκι που αναγράφει «publish post», παύουν να σου ανήκουν και ανοίγουν τα φτερά τους για αλλότριες πατρίδες. Από τη στιγμή δε, που βγαίνουν στο κουρμπέτι κι ασχολείται λιγάκι κανένας τρίτος με την πάρτι τους, αρχίζουν να μεγαλοπιάνονται!

Να, μία τέτοια περίπτωση είναι το «Βρε Ουστ», το οποίο εθεάθη να κυκλοφορεί αδέσποτο από χέρι σε χέρι, μέσω e-mails (ξέρεις εσύ, σαν όλα εκείνα που λαμβάνεις καθημερινά, με ανεκδοτάκια, γελοιογραφίες, χιουμοριστικές παρουσιάσεις και ξετσίπωτα βιντεάκια). Ποιος θα το φανταζόταν; Την τελευταία εβδομάδα μάλιστα, έφθασε συνάμενο-κουνάμενο ως το κατώφλι του δικού μου mailbox και ούτε να με φτύσει!

Όταν το πρωτοείδα, ένιωσα μια μυστηριώδη χαρά. Σα να ξαναβρήκα μετά από χρόνια, ένα μήνυμα που είχα κλείσει σε μπουκάλι και είχα αφήσει να χαθεί στο πέλαγος. Σα να ξανασυναντήθηκαν δύο παλιοί γνωστοί σε εκπομπή της Άννας Δρούζα. Σα να έστειλα γράμμα και να έλαβα ανταπόκριση, καθ’υπόδειξη της Βίκυς Χατζηβασιλείου. (εντάξει, φτάνει με τις παρομοιώσεις –νομίζω έχεις εικόνα!)

Αλλά σύντομα συνειδητοποίησα ότι το πράγμα δεν τελείωνε εκεί! Όπως με πληροφόρησαν φίλοι και γνωστοί, το συγκεκριμένο κείμενο κάνει τον τελευταίο καιρό, solo καριέρα σε διάφορα σημεία του Διαδικτύου (όπως π.χ. στο forum του Αθηνοράματος, στο Chatadiko και σε δωμάτιο συζήτησης του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου!), με μυριάδες σχόλια και παρατηρήσεις που ξεπερνούν κατά πολύ τα αντίστοιχα που είχε δεχθεί στην παρθενική του εμφάνιση στο «Τεκμήριο». Υπάρχουν άνθρωποι που συμφωνούν και βρίσκουν κομμάτια του εαυτού τους στο κείμενο, υπάρχουν άλλοι που με περνούν από γενεές δεκατέσσερις, υπάρχουν και κάποιοι που κάνουν σουρεάλ δηλώσεις για τον Ολυμπιακό που είναι θρησκεία, την Πέγκυ Ζήνα που είναι φωνάρα ή διαολοστέλνουν παρεμπιπτόντως τη Λίτσα που τους παράτησε εψές. Τα γνωστά, δηλαδή.

Κι εκεί που έλεγα ότι το «Βρε Ούστ» θα είναι μοναδική περίπτωση (καθότι εκ φύσεως προβοκατόρικο), τσουπ μου ήρθε με e-mail, ένα κείμενο που είχα γράψει για τα Στρουμφάκια

Ρε, μην είμαι pop και δεν το ξέρω;

Σάββατο, 17 Σεπτεμβρίου 2005

Πετάει, πετάει… η παραμύθα;

Ολυμπιακή Αεροπορία δεν είναι μόνο η Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, η κυρία Ρούλα από το The Wall και η ξινή, no-name πορτοκαλάδα στις πτήσεις του εσωτερικού. Ολυμπιακή Αεροπορία δεν είναι μόνο οι πέντε κύκλοι που είχε κεντημένους στο γιακά, ο γκριζομάλλης πιλότος-Πρέκας στις soft ερωτικές ταινίες της δεκαετίας του '70, η άλλοτε κακομοιριά του αεροδρομίου στο Ελληνικό (με την μικρή Τερέζα να σουλατσάρει στο κυλικείο και να αράζει νωχελικά πάνω στην τυρόπιτα) και η αξιοζηλευτη εταιρική κουλτούρα του γιαβας-γιαβάς. Πέρα και πάνω απ'όλα αυτά, η Ολυμπιακή είναι μια γλυκιά ταλαιπωρία που τόσα χρόνια είχαμε μάθει να αγαπούμε (και που μην τρελαινόμαστε, δεν είναι και η χειρότερη των αεροπορικών εταιριών).

Το ξεύρω ότι έχεις βαρεθεί ν'ακούς για τη φαλιρισμένη εταιρία και τα τερτίπια της, αλλά στάσου μύγδαλα! Τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο νομίζαμε αρχικώς. Η Ολυμπιακή όντως χρωστάει του κόσμου τα λεφτά, αλλά το ελληνικό Δημόσιο (το οποίο την απομυζά εδώ και δεκαετίες, με δωρεάν εισιτήρια σε υπουργούς και πολιτικάντηδες, δωρεάν μεταφορά ψηφοφόρων, ειδικές εκπτώσεις σε δημόσιους υπαλλήλους, στρατιωτικούς και μυριάδες άλλες κατηγορίες) της χρωστάει πολύ περισσότερα. Είκοσι φορές το δεκαπέντε, έντεκα κι επτά, δεκαοχτώ! Το ισοζύγιο είναι θετικό για την εταιρία που σημαίνει ότι τα περί χρεοκοπίας είναι μία ωραία παραμύθα που κάποιους (ποιους άραγε και γιατί;) φαίνεται να καλοβολεύει! Έρχεται η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σου λέει, εκκαθάρισέ το, το ρημάδι, να τελειώνουμε.

Κι αμέσως, οι εθνοπατέρες-βρυκόλακες αρχίζουν να ερίζουν με διάφορες εναλλακτικές συνταγές στου κασίδη το κεφάλι. Εάν και εφόσον η εταιρία κλείσει, θα δημιουργηθούν συνθήκες μονοπωλίου στις εσωτερικές πτήσεις, με την Aegean (που όλως τυχαίως, κλίνει προς την κυβερνητική παράταξη) να λύνει και να δένει. Οι καλύτερες βεβαίως τοποθετήσεις ήταν αυτή του κ.Καρατζαφέρη ο οποίος θύμισε ότι η εταιρία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της αεράμυνας της πατρίδας μας και εκείνη της κας Αντζελας Δημητρίου που δήλωσε (σε ανύποπτη στιγμή) ότι "όλοι έχουν καβαλήσει από ένα καλάμι αγάπη μου, κι έχει γεμίσει ο ουρανός αεροθούμενα".

Υ.Γ. Πώς θα πετάει τώρα ο Παπαθεμελής από Θεσσαλονίκη για Αθήνα, Κώστα;

Η φθινοπωρινή σύναξη των αγροφυλάκων

Έχουν φρουμάξει οι καναλάρχες με τον Alpha ο οποίος όχι μόνο σκούπισε την αγορά μαζεύοντας όλα τα τηλε-celebrities (τα οποία δυστυχώς θα υποστούμε φέτος σε πακέτο δώρου), αλλά τα παίρνει χοντρά και από τον ΟΠΑΠ μέσω τηλεοπτικών διαφημίσεων και χορηγιών. Μαζεύτηκαν λοιπόν το Mega, o Ant1, το Star, το Alter και το ΜακεδονίαΤV (!) -σε κάτι που θύμιζε reunion των χολωμένων Σωματοφυλάκων εις βάρος του Νταρτανιάν- και απέστειλαν μπουγιουρντί, όπου μεταξύ άλλων κατηγορούσαν τον Υφυπουργό Αθλητισμού κ. Ορφανό για κουτσουκέλες υπέρ του Alpha. Άντε καλέ!

Κι αναρωτιόμουν εγώ ο αφελής: καλά, πώς είναι δυνατόν να αποσβέσει (ever) το κανάλι του Κοντομηνά, τα υπέρογκα ποσά που έχει δώσει για να αγοράσει κάθε λογής τηλεαστέρα, αφ’ης στιγμής μάλιστα καταλαμβάνει μετά βίας την τριτοτέταρτη θέση στις τηλεθεάσεις; Πώς βγάζει τα έξοδά του ρε παιδί μου, τη στιγμή που εγώ ακόμη να αποπληρώσω εκείνο το video που πήρα πρόπερσι και είναι και φθηνο-κινέζικο; Ε να λοιπόν που σύμφωνα με τους Σωματοφύλακες (που το concept τους, «ένας για όλους και όλοι για έναν», θα κρατήσει βία ως τις αρχές της μεθεπόμενης εβδομάδας που θα ξεκινήσουν να αλληλοσφάζονται για τα lead-in και τα lead-out) ο ΟΠΑΠ παίζει το ρόλο του καλού πατερούλη, χώνοντας ζεστό δημόσιο χρήμα στις τσέπες του Alpha, με διάφορους θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους.

Αμ, πες μου ότι εμμέσως εγώ, θα την αποπληρώσω τη μετεγγραφή της Μενεγάκη! Όχι τίποτ’άλλο, αλλά πρέπει να κάνω και τους δικούς μου λογαριασμούς για εκείνο το ρημαδο-video.

Υ.Γ. Άρχισαν να κιτρινίζουν τα φύλλα, Κώστα.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2005

Πότε θα αρχίσει η Μπίλιω, να ακούσουμε και καμιά κουλτούρα;

Κι εσύ που νόμιζες ότι τώρα που έφυγε η Ελένη, θα κάτσει ο Αντ1 να σκάσει! Αμ δε! Το κανάλι του Αμαρουσίου έχει παράδοση στο να μετατρέπει άσημες, νοστιμούλες ξανθιές σε ιέρειες της πρωινής χαριτωμενιάς. Το νέο φυντάνι που προορίζεται να αντικαταστήσει το πάλαι ποτέ μίνι της Ρούλας και το μέχρι πρότινος χαοτικό ντεκολτέ της Ελενίτσας, ακούει στο όνομα Ελεονώρα Μελέτη και βουτάει μεν στα βαθιά, αλλά δεν είναι μόνη. Η μεγάλη οικογένεια του Αντ1 στα δύσκολα φαίνεται, κι έτσι αποφάσισαν να την πλαισιώσουν με ό,τι πιο πιασάρικο διαθέτει το κατάστημα: Εύη Δρούτσα στα γυναικεία θέματα (!), Καλομοίρα Σαράντη στα φιλάκια, Μάρκος Σεφερλής στις γκάου πλάκες και Λίτσα Πατέρα στις σταθερές επάλξεις του ανάδρομου Ερμή! Εντωμεταξύ στο Star, η Αλεξάνδρα Πασχαλίδου προσπαθεί να αποφασίσει αν είναι Abba ή Κατσάμπα.

Μην ξεχάσω: Να αγοράσω αρκετές άδειες κασέτες γιατί από βδομάδας αρχίζει απογευματινή εκπομπή κοινωνικού προβληματισμού ο Αντρέας Μικρούτσικος και θα πρέπει να γράφω την Άννα Δρούζα, που παίζει την ίδια ακριβώς ώρα.

Ο Χριστόδουλος -που προς μεγάλη ικανοποίηση του Τεκμηρίου, έχει αρχίσει να κελαηδά και πάλι- δήλωσε ότι ο Θεός τιμώρησε τους Αμερικάνους γι'αυτά που έχουν κάμει (συμφωνώ κι εγώ! -ειδικά οι φτωχοί μαύροι του αμερικανικού Νότου, τη θεία δίκη τους τη θέλανε!). Όπως όλοι καλά γνωρίζουμε, ο Χριστόδουλος τηλεφωνιέται κάθε μέρα με το Θεό και επομένως δύναται να κάμει τέτοιου είδους δηλώσεις μεταφέροντας τα όσα του εμπιστεύεται πρωτογενώς ο ίδιος ο Πανάγαθος. Αυτή η απευθείας σύνδεση με τα Ουράνια είναι άλλωστε που τον ξεχωρίζει από όλους εμάς τους κοινούς πιστούς (τε και άπιστους).

Χμ. Σα να κάθισε ο Χατζηνικολάου ή είναι ιδέα μου;

Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2005

Χριστόδουλος ανεβαίνει, Γιωργάκης κατεβαίνει και ο γκουρού γελά.

Ο αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος –που πολύ καιρό έχουμε να ασχοληθούμε μαζί του- επιδίδεται τελευταία μετά μανίας στην ορειβασία. Μη δει βουνό, λόφο ή ραχούλα, αρπάζει αμέσως τα ορειβατικά μποτάκια κι αρχίζει την ανάβαση! Εντάξει, το ξεύρω ότι οι μετοχές του είναι εδώ και μήνες σε κάθετη πτώση, αλλά δεν ήταν ανάγκη να πάρει και τα βουνά! Φήμες τον θέλουν να ασκείται για να χάσει κάνα κιλό, εν όψει του δεύτερου γύρου αποκαλύψεων που ετοιμάζει ο Μάκης. Οι επικοινωνιολόγοι του Χριστόδουλου θεώρησαν ότι η εικόνα του τροφαντού και καλοζωισμένου αρχιεπίσκοπου δεν συνάδει με το σεμνό και ταπεινό προφίλ που πρέπει να ενδυθεί προκειμένου να αντικρούσει τις κατηγορίες, κι έτσι του συνέστησαν δίαιτα και γυμναστική (ή τελοσπάντων –για να υιοθετήσουμε και τη σχετική ορολογία- νηστεία και περισυλλογή).

Αλλά σε εντατικό διαλογισμό έχει πέσει και ο Γιωργάκης: που τον χάνεις, που τον βρίσκεις κάνει ανάποδο σπαγκάτο στον τοίχο, ψέλνοντας στίχους από τη Μαχαμπαράτα. Διότι κακά τα ψέματα, αν έχεις να κάμεις με τη Βάσω, τον Άκη, τον Πάγκαλο και το Βενιζέλο, χρειάζεται να ισιώσεις κομματάκι τα νεύρα σου πρώτα! Και πώς να μην είναι κατηφής ο καημένος ο Γιώργος; Το κόμμα στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, ο Σημίτης στον κόσμο του και η stepmother στην αγκαλιά του πρώην της Άντζελας Δημητρίου. Αλλά και πέραν όλων αυτών, μόνο το καινούργιο χτένισμα της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου να υπολογίσει κανείς, θα καταλάβει αμέσως γιατί το ΠΑΣΟΚ κατρακυλά από το κακό στο χειρότερο.

Όμως επειδή ο Γιωργάκης είναι γάτος, συνειδητοποίησε ότι εκείνο που φταίει δεν είναι η ανυπαρξία πολιτικής αντιπρότασης από το κόμμα του, ούτε η μετεκλογική φθορά. Η αιτία είναι το κακό φενγκ σούι! Στα πλαίσια λοιπόν του εκσυγχρονισμού, ο Γιωργάκης απεφάσισε να απολύσει τους συμβούλους του και να προσλάβει έναν γκουρού από το εξωτικό πέρα-από-δω, ο οποίος ανέλαβε άμεσα, δράση: κρέμασε χρωματιστά μαντζούνια στη Χαριλάου Τρικούπη, άλλαξε τη διακόσμηση στο Καστρί, άναψε τρία καντηλέρια για να ξορκίσει το φάντασμα του σοσιαλισμού κι όλοι τώρα την έχουνε δεδομένη την αλλαγή του πολιτικού κλίματος. Επειδή πάντως ο Γιώργος είναι πολύ ψαγμένο άτομο (αλλά κρατάει και πισινή), δηλώνει ανοιχτός και σε κάθε άλλη πνευματική πρόταση, όπως η καμπάλα, ο ζωροαστρισμός και η χαρτομαντεία. Οι φήμες που τον θέλουν να φωνάζει κάθε Τετάρτη βράδυ στο σπίτι του, το Λεφάκη, την Πατέρα και την Παγιατάκη, για να στήσουν τραπεζάκι και να επικοινωνήσουν με τον Αντρέα, είναι τουλάχιστον αναληθείς, αν όχι κακοπροαίρετες. Το ίδιο και η υποτιθέμενη προσέγγιση με τον πνευματικό του Παπαθεμελή.

Καλλιτεχνικά νέα. Γιατί κανέναν δεν εξέπληξε ο χωρισμός του Αντώνη και της Ζέτας; Είστε κακοί άνθρωποι, όλοι σας!

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2005

Οι περιπέτειες του μικρού Νικόλα

Αγαπητές θαυμάστριες (κι εσείς οι υπόλοιποι),

Δεν θέλω να μονοπωλήσω αυτή τη συζήτηση, αλλά είναι καιρός τώρα που δεν έχω αφιερώσει ούτε ένα κείμενο στον Εαυτό μου. Και τελοσπάντων, τι νόημα έχει ένα blog αν δεν περιαυτολογήσεις λιγουλάκι; Έτσι δεν είναι; Στο σημερινό μας αφιέρωμα λοιπόν, θα ασχοληθούμε με την παιδική ηλικία του Νίκου, κάνοντας τα δέοντα φλάσμπακ σε βρεφονηπιακές μνήμες, πηγές νευρώσεων ή λανθάνουσες εμπειρίες του υποσυνείδητου.

Ο Νίκος ως παιδί ήταν πολύ ήσυχος, μελετηρός και τις περισσότερες φορές, κατσούφης. Μοναχοπαίδι γαρ, συνήθιζε να παίζει μόνος, να είναι αυτάρκης (μέσα στο μικρόκοσμό του) και να μην ζητάει επ’ουδενί βοήθεια από κανέναν (ναι, ακόμη κι όταν έσπασε το κεφάλι του Λάϊον-Ο και δεν μπορούσε να το κολλήσει). Τα ενδιαφέροντά του ακολούθησαν τη συνήθη γραμμικότητα ενός παιδιού μικροαστικής οικογένειας (δεινόσαυροι, ζωάκια, μυθολογία) ενώ παράλληλα, ο ίδιος ανέπτυξε ένα ταλέντο στο να συλλέγει εντυπώσεις. Πολλά χρόνια αργότερα, ο Νίκος θα εξωτερικεύσει μερικές από τις εντυπώσεις αυτές στο ιστολόγιό του. Τις περισσότερες όμως τις επιφυλάσσει για τους αγαπημένους του ανθρώπους, ενώ κάποιες τις κρατάει μέχρι σήμερα αποκλειστικά για τον εαυτό του. Ο Νίκος είναι εγωιστής.

Τα παιδικά χρόνια ήταν σχετικά ανέμελα. Ανατράφηκε με πολύ αγάπη, φροντίδα και καθημερινή κατανάλωση Μερέντας Παυλίδη. Κάθε απόγευμα, ο Νίκος έβλεπε ανελλιπώς τα κινούμενα σχέδια στην κρατική τηλεόραση, αλλά και διάφορα sitcoms της εποχής, όπως τα Χρυσά Κορίτσια, τις Γκαρσόνες και τον Άλφ τον εξωγήινο. Επειδή οι γονείς του Νίκου εργάζονταν και δεν έπαιζε η λύση «παππούς/γιαγιά», κάθε πρωινό ερχόταν μία καλή κυρία ονόματι Μαγδαληνή και του έκαμε παρέα. Καθότι άρτι αφιχθείσα από την Πόλη, η κυρία Μαγδαληνή διέθετε κάτι από εκείνη την αρχοντιά που πολλά χρόνια αργότερα θα εμπνεύσει τη Μάρα Μεϊμαρίδη να γράψει βιβλίο, να βγάλει τράπουλα ταρώ, να πουλήσει τα δικαιώματα στο Mega, να βρεθεί καλεσμένη της Μαρίας Σταματέλη στο Gala και γενικώς, να μας σπάσει τα νεύρα. Κοντά στην κυρία Μαγδαληνή, ο Νίκος έμαθε να παίζει κουμ-καν και να βλέπει τη Δυναστεία. Επίσης, σε εκείνη αποδίδεται η γλυκιά συνήθεια να λέει «ξεύρω» και όχι «ξέρω», και «κάμω» αντί για «κάνω». Ο Νίκος αρέσκεται σε αυτές τις μικρές λεκτικές λεπτομέρειες, που προσθέτουν μία πικάντικη διάθεση στο λόγο του.

Ο Νίκος ως παιδί άκουγε Duran-Duran, Wham και Debbie Gibson. Χόρευε τα «Παπάκια» και διασκέδαζε με τα ανέκδοτα για τους Πόντιους. Διάβαζε το «Ποπ Κορν», το «Άρτσι», το «Μίκυ Μάους» (γλυκιά συνήθεια της Παρασκευής), το «Σπάϊντερ-Μαν» (αγαπημένη εμμονή της Τρίτης), το «Σπορτ Μπίλλυ» και το «Δύο» (των εκδόσεων Κοσκωτά). Έχει ακόμη στη συλλογή του όλα τα «Camelot 3000» και τα «Storm». Ο Νίκος έπαιζε με τα «Κάστρα & Πολιορκητές», έστηνε τεράστιες σειρές με πολύχρωμα πλακάκια του Super Domino (μόνο και μόνο για να τα δει να πέφτουν) και πωρωνόταν με το Donkey Kong σε ένα πρωτόλειο Nintendo που του είχαν χαρίσει. Κόλλαγε αυτοκόλλητα της Panini (με τον Αστυνόμο Σαΐνι, τα Σνόρκελς, διάφορα ζωάκια, ποδοσφαιριστές ή οτιδήποτε άλλο σκαρφιζόταν η δαιμόνια εταιρία, της οποίας «οι συλλογές πάντοτε συμπληρώνονται καθώς δεν υπάρχουν σπάνια νούμερα»!) και μάζευε φανατικά, πλαστικά Στρουμφάκια. Ο Νίκος συνεχίζει και σήμερα να διαβάζει τον Σπάϊντερμαν (και μπορώ να σου πω, πιο φανατικά από ποτέ!).

Όταν ήταν δύο ετών, ο Νίκος αντιμετώπισε θανάσιμο κίνδυνο από μία δηλητηριώδη οχιά, αλλά την τελευταία στιγμή διεσώθη (η οχιά εκείνη είναι νεκρή από πέτρα που έφαγε στο δόξα πατρί).

Στα τρία, η οικογένεια του Νίκου εγκατέλειψε τη γενέθλια πόλη του και ταξίδεψε 940 χιλιόμετρα για να βρεθεί στην Αθήνα (πολύ πριν ο Λαζόπουλος σκεφτεί να μετατρέψει τα χιλιόμετρα σε νεανικό σήριαλ). Σήμερα, νιώθει απόλυτη εξάρτηση από το αστικό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε, αν και πάντοτε θα τον ακούσεις να καυχιέται ότι η σκούφια του κρατάει από μακριά και να σου δείχνει με περηφάνια προς την πινέζα του χάρτη (έστω κι αν δεν μπορεί να ανακαλέσει παρά σκιώδεις μνήμες από την πόλη που τον γέννησε).

Ο Νίκος μιλάει πολύ. Είναι εδώ επειδή γουστάρει και εξακολουθεί να βρίσκει ενδιαφέρουσα όλη αυτή την ιστορία με τα blogs. Όταν βαρεθεί, θα τα μαζέψει και θα φύγει –μη νομίζεις ότι θα τον δεις ωσάν τη Βέμπω να ψυχορραγεί πάνω στο σανίδι. Κάποια στιγμή, θα αποφασίσει να κατεβάσει τα ρολά. Είναι επιτέλους και πολυάσχολος άνθρωπος! Εντούτοις, προς το παρόν μπορείς να τον παρακολουθήσεις να φλυαρεί, καθώς ξετυλίγει δημοσίως, τμήματα του εαυτού του. Δεν είναι βέβαιος ούτε για το αποτέλεσμα του πειράματός του, ούτε για τους αποδέκτες του. Αλλά ο Νίκος -που εξακολουθεί να νιώθει παιδί, παρά τα εικοσιεννιά έτη που κουβαλάει- κοιτάει γύρω του και το μόνο που βλέπει είναι μία τεράστια παιδική χαρά. Ω και πόσο του αρέσουν οι τραμπάλες!

Άντε, γεια σου τώρα!

(Σημείωση: η παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση μπορεί να κοιμηθεί ήσυχη σήμερα το βράδυ –μη γελιέται όμως: από αύριο, θα ασχολούμαι και πάλι με τα καμώματά της!)

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2005

Η ξεπεσμένη Αμερική και η ξιπασμένη Αμερική.

Όπως και να το κάμεις, αυτό που συνέβη στη Νέα Ορλεάνη είναι μεγάλη κατάντια. Το να πέφτεις εσύ, ω τιμημένη αστερόεσσα, στην ανάγκη του Κάστρο, της Αλβανίας και της Μοζαμβίκης (που σπεύσανε να σου σμπαραλιάσουν την αξιοπρέπεια με τη μεγαλοθυμία τους να σε συνδράμουν) είναι σχεδόν όσο ποταπή ήταν η ανταλλαγή των βιβλικών πρωτείων, έναντι πινακίου φακής. Διότι κοτζαμάν Αμερική, δεν μπορεί να μου το παίζεις Ουγκάντα και να μου ζητάς από το υστέρημά μου.

Κιχ δεν ακούω για το Μπαγκλαντές όπου σκυλοπνίγονται οι δύστυχοι απόκληροι αυτού του κόσμου, κάθε χρόνο, καθώς η μισή χώρα καλύπτεται με τα νερά του ποταμού. Ούτε η Σελίν Ντιόν υπογράφει επιταγές του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, ούτε ο Larry King κάνει τηλεμαραθώνιο αγάπης, ούτε ο Michael Jackson υπόσχεται ότι θα βγάλει cd single για να το αφιερώσει στους πλημμυροπαθείς. Ναι, το ξεύρω ότι τέτοιες στιγμές πρέπει πρωτίστως να συμπαρίστασαι σε αυτούς που πάσχουν και όχι να βρίσκεις πάτημα για να εκφράσεις το όποιο αίσθημα δικαίου σου. Εντούτοις, μη μου πεις ότι δεν με νιώθεις και δεν αηδιάζεις με το θέαμα της αμερικανικής υποκρισίας. Τόσα πεταμένα λεφτά σε εκστρατείες για το βρωμοπετρέλαιο και ούτε δεκάρα για τους αναξιοπαθούντες.

Και σαν να μην έφθαναν όλα τούτα, η μαμά Μπους δήλωσε ότι δεν βαριέσαι, καλύτερα που πνίγηκαν αυτά τα αποβράσματα και καταστράφηκαν τ' αχούρια τους, για να καθαρίσει ο τόπος και να χτίσουμε χλιδάτα multiplex και πολυκαταστήματα. Μώρε λες να ξεπατίκωσε τη Χρονοπούλου (τη Μαίρη, όχι τη Νένα) που περιγράφει στους πειναλέους νησιώτες εντός καφενείου, την τουριστική ανάπλαση της μιζέριας τους; Τουλάχιστον εκείνη φορούσε μίνι και τα έλεγε χαριτωμένα και με μπρίο.

Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς, της είπανε της κυρίας Μπους οι επικοινωνιολόγοι και εκείνη υπάκουσε, επιστρέφοντας στωικά στις αγαπημένες της ασχολίες (shopping και Ατίθασα Νιάτα).

Κάτι τέτοιες ώρες είναι που πρέπει πραγματικά να κάτσεις και να σκεφτείς. Καλό το ανέκδοτο με το νεοφιλελευθερισμό και πολύ γελάσαμε τα τελευταία χρόνια. "Λιγότερο κράτος!" φώναζαν οι τραπεζίτες και οι μεγαλο-επιχειρηματίες στην Αμερική, ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '80. Και δώστου να λικνίζονται οι αγορές και οι δείκτες, ωσάν την κόμπρα στο φλαούτο του φακίρη. Το διαλύσανε το κράτος και μειώσανε τις πρόνοιές του. Όμως τώρα στα δύσκολα, όταν έπεσε ο τυφώνας στα κεφάλια τους, συνειδητοποιήσανε ότι αυτό που τόσα χρόνια είχανε βαλθεί να διαλύσουνε και όντως καταφέρανε να αφανίσουνε, είναι το μόνο που μπορεί να σου κρατήσει μία ομπρέλα ή να σε τυλίξει σε μία κουβέρτα για να μην πεθάνεις από το κρύο. Αλλά στην Αμερική του κυρίου Μπους, το κράτος απλώς δεν υπάρχει. Έχει απομείνει μόνο ένα σκιώδες κρατικό σύστημα μπράβων και υπερεργολάβων, που χρηματοδοτείται και προσφέρει αποκλειστικά τις υπηρεσίες του στο μεγάλο κεφάλαιο. Αυτό το σύστημα κάθεται σήμερα και κοιτάζει σαστισμένο και αμήχανο, τα πτώματα των έγχρωμων αμερικανών που επιπλέουν πάνω στο αμερικανικό όνειρο.

Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2005

Σήκω να σου πω, τις ειδήσεις των οχτώ!

Ξεκίνησε δυναμικά (λέμε τώρα!) η νέα τηλεοπτική σεζόν, με άπαντες τους εγχώριους τηλεαστέρες να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα μεροκάματά τους -που εμένα προσωπικά κάτι σε τζακπότ στο Τζόκερ, μου κάνουν, αλλά δεν είναι της παρούσης. Η Όλγα Τρέμη (που μετράει τις μέρες ανάποδα μέχρι να ξεκινήσει ο νέος κύκλος της «Βέρας») φόρεσε και πάλι την ξινισμένη φάτσα που με τόση επιτυχία την είχε αναδείξει πέρσι, σε βασίλισσα του φιλολαϊκού εστετισμού. Επιστρατεύοντας τη μουρτζούφλα τριπλέτα Τσίμας / Παπαχελάς / Καμπουράκης, το δελτίο του Mega φέρνει κάτι σε συνέλευση πολυκατοικίας στα Σούρμενα: ο καθένας λέει τον πόνο του, ενώ στο τέλος όλα καταλήγουν στην τιμή του πετρελαίου θέρμανσης! Και εντάξει, εκτός από τον Καμπουράκη, που ομολογουμένως είναι πολύ στα πάνω του (και κάνει και διάφορες μαγκιές, φλερτάροντας ξανά-μανά με τον ANT1), οι δύο έτεροι Καππαδόκες σου δίνουν την αίσθηση ότι μία ψιλοβαρεμάρα την έχουν! Διότι όπως και να το κάμουμε, άμα έχεις γνωρίσει λαμπρές τηλε-δημοσιογραφικές δόξες στο παρελθόν, το να σε στήνουν καθημερινά για να σχολιάζεις θέματα (που ούτε να φτύσεις, άλλοτε!) όπως η τιμή της ντομάτας και τα συνδικαλιστικά του ΟΤΕ, μοιάζει με αγγαρεία νεοσύλλεκτου. Ε και όσο να πεις, σου ψιλο-απαυτώνεται η αξιοπρέπεια.

Στην άλλη άκρη του τηλεκοντρόλ σου, το STAR με τον Αιμίλιο Λιάτσο, διαθέτει εξ’ορισμού κάτι πιο αλέγκρο στο βλέμμα. Εγώ το κρίμα μου θα το πω: τον Αιμίλιο δεν τον πολυσυμπαθούσα, γιατί αφενός υποστήριζα ανέκαθεν την αδελφή του Σαββούλα και αφετέρου, έκανα αρνητικούς συνειρμούς με το όνομα και λόγω των παιδικών τραυμάτων που φέρω από την εποχή της Φρουτοπίας (καταραμένη οικογένεια Σοφιανού –ακόμη πληρώνω το Ρούχλα που είναι λα, σε ψυχολόγους!). Όλα όμως άλλαξαν άρδην όταν τον είδα σε εκείνα τα αλησμόνητα βραβεία Αρίων, να χοροπηδάει ωσάν τον Τσαλίκη (γεγονός που κάποιοι κακόπιστοι είχαν τότες αποδώσει στον χορηγό, που ήταν το Dewars) και σε ανησυχητικά up-beat κέφι να προσκυνάει, να φιλάει και να χαριεντίζεται με την παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση (που είχε προς στιγμήν αναριγήσει με όλη αυτή την τσαχπινιά!). Αυτό μπορεί μεν να του κόστισε τη θεσούλα του στο Mega, αλλά από την άλλη δεν θα του δινόταν ποτέ η ευκαιρία να δοκιμαστεί στην εκφώνηση ειδήσεων ποιότητας, όπως το τελευταίο αμόρε του Καραφώτη και η μυστική σχέση της Ραφαέλα Καρά με χρυσόψαρο. Το κακό είναι ότι το Star απεφάσισε φέτος (και καλά) να κάνει στροφή προς το πιο σοβαρό, προδίδοντας βάναυσα το κοινό του! Ανέθεσαν λοιπόν στον Σταύρο Θεοδωράκη, που τόσο καλά το κατέχει το σπορ, να γκριζάρει λιγουλάκι στα σημεία όλο αυτό το σκέρτσο και το νάζι του πάλαι ποτέ «νεανικού» δελτίου, μπας και πιάσουν κάνα νούμερο παραπάνω και δουν κάνα χαΐρι οι χριστιανοί, διότι αν περιμένεις από την επανάληψη της «Ζήνας», σώθηκες! Βεβαίως, όλη αυτή η νοσηρή σοβαρότητα αντέχει-δεν αντέχει επί δεκάλεπτου και μετά ο Αιμίλιος επιστρέφει στις ορθοπεταλιές επί του ελληνικού και διεθνούς jet set, με τα καθιερωμένα ρεπορτάζ για την κίνηση στα νυχτερινά στέκια, την υπέρλαμπρη καριέρα της παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδας Άννας Βίσση και τα τελευταία νέα από το μέτωπο των απανταχού celebrities.

Κι αν βαρέθηκες τη γκλαμουριά του Λιάτσου και το μουντρούχο βλέμμα της Τρέμη, είναι γιατί δεν έχεις παρακολουθήσει τελευταία ειδήσεις στον Ant-1 ή στο Alter. Όπου, λες και έχει πέσει ακρίδα, βρε παιδί μου. Κάτι τριτο-τέταρτα ονόματα και κάτι φάτσες που ούτε η Πετρούτσου δεν μπορεί να επονομάσει, να βολοδέρνουν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, αναμένοντας στη μεν περίπτωση του Ant1 την επάνοδο της Έλλης (να-σου-βγάλω-το-μάτι) Στάης, στη δε περίπτωση του Alter και μετά τη φυγή του Ευαγγελάτου, απλώς κάνα θαύμα από τον Άγιο Πατάπιο.

Αλλά όλα τα λεφτά (κυριολεκτικά όμως!) είναι οι ειδήσεις του Alpha, όπου η άλλοτε πονηρή φράση «Είσαι για ένα στα όρθια;» έχει λάβει την (ανησυχητική) μορφή δελτίου! Ο Νίκος Χατζηνικολάου δεν είναι πλέον μόνο πολιτικά ορθός, αλλά και γενικά ορθός, καθότι είπε να κάμει τη δική του επανάσταση και να σηκωθεί επιτέλους για να θαυμάσουμε το παράστημά του. Σου λέει, αν έκαμε η Μαρινέλλα μία φορά σουξέ με το που άφησε την καρέκλα του παλκοσένικου, θα κάνω εγώ δέκα, άμα σηκωθώ από το μετα-μίνιμαλ ασημί σκαμπό μου! Ο Νίκος, πλαισιωμένος από το πιο αταίριαστο, ασύνταχτο και ασυνάρτητο πάνελ που έχει ματαδεί ετούτος ο μάταιος κόσμος, προσπαθεί να κάμει ένα πολυσυλλεκτικό δελτίο που να είναι μεν φιλοκυβερνητικό, αλλά να τις αφήνει και τις μπηχτές του! Ο Κακαουνάκης, ο Τράγκας, ο Αυτιάς, ο Βλάχος, η Πυργιώτη (!) και ο Οικονομέας στήνουν κάθε βράδυ ένα σκηνικό-σούπα χωρίς συγκεκριμένο ύφος και χωρίς ταυτότητα, που παραπέμπει περισσότερο στους «Στάβλους της Εριέτας Ζαϊμη» παρά σε συνεκτικό ειδησεογραφικό δελτίο. Οι φωνακλάδες δημοσιογράφοι-σχολιαστές καταλήγουν να αλληλο-αναιρούνται, δημιουργώντας ένα θορυβώδες θίασο που ο καθένας αυτοσχεδιάζει σε ένα έργο με πολλά μεγάλα ονόματα, αλλά χωρίς σενάριο.

Εντέλει και μετά από όλο αυτό το πανηγύρι, προτιμώ μακράν το αγαπημένο μου τηςΕρτ, έστω κι αν ενίοτε με στενεύει στο δεξί μανίκι. Με πιάνεις;