Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2005

Να τα πούμε; Να τα πούμε;

Τρίγωνα, κάλαντα
Στο Στρουμφοχωριό!
Και χτυπά Χριστούγεννα
Το καμπαναριό! (Χέι)

Η εικόνα της χριστουγεννιάτικης Αθήνας έχει ως εξής: μανιασμένα νήπια να δίνουν επικές μάχες για μία θέση στο Καρουζέλ του Συντάγματος, έφηβοι διάολοι να σέρνουν τους μπαμπάδες τους από το μανίκι προκειμένου να αποκτήσουν όλα τα gadgets που έχουν ξεπατικώσει από τα διαφημιστικά των κυριακάτικων εφημερίδων και τέλος, κυρίες να περιφέρονται αλαλάζοντας στα μαγαζιά της Ερμού και να προσπαθούν εις μάτην να εντοπίσουν προσφορές. Μα πού να τη βρεις κυρία μου την προσφορά, που έχουν καταλήξει ως και τα supermarkets να μοιάζουν με εκθέσεις αυτοκινήτων; Μπαίνεις, κοιτάς, κάνεις κάνα test drive στις ελιές και στα τυριά (να δοκιμάσω και λίγο από αυτόν τον παστουρμά, που έχετε εκεί;) και φεύγεις ότι και καλά θα το σκεφτείς και όταν αποφασίσεις, θα επανέλθεις. Δεν υπάρχει ούτε σάλιο.

Πάντως, αυτό δεν φαίνεται να αποθαρρύνει κανέναν και ευτυχώς δηλαδή! Μπορεί να μην ψωνίζουμε (ή τουλάχιστον, όχι στην έκταση που θα θέλαμε) αλλά μία-δύο βόλτες στη γιορτινή αγορά τις χρωστάς στον εαυτό σου. Και η αλήθεια είναι ότι αν δεν ταλαιπωρηθείς λιγουλάκι στην κίνηση, αν δεν στριμωχθείς στο πλήθος, αν δεν εκδηλώσεις κι εσύ βρε αδελφέ την καταναλωτική μανία σου ετούτες τις ημέρες, γιορτές δεν θα καταλάβεις. Είναι κάτι σαν το “Last Christmas”: κάθε φορά που το ακούς σου έρχεται να αυτοπυρποληθείς (τουλάχιστον!), αλλά όπως το λέει και η Δέσποινα, «Χριστούγεννα, Χριστούγεννα… Ευτυ-χι-σμέ-ναααα, Δεν γίνονται, Δεν γίνονται, χωρίς εσένααα».

Ανέκαθεν μου άρεσαν τα Χριστούγεννα και συμπάθα με, αν ενίοτε γκρινιάζω.
Σαν παιδί κι εγώ (και είμαι, μπορώ να σε διαβεβαιώσω επ’ αυτού) κοιτάζω με ενθουσιασμό τα λαμπιόνια και τα στολίδια στους δρόμους και τις πλατείες, νιώθω την ανάγκη να γιορτάσω και να αποδράσω από το κελί της καθημερινότητας, περιμένω με ανυπομονησία τα εορταστικά προγράμματα της τηλεόρασης, ακούω στο repeat τους Τρεις Τενόρους να τραγουδάνε χριστουγεννιάτικα τραγούδια (και ναι, το παραδέχομαι: βάζω συχνά-πυκνά και το «Φέρτε μου τούλι για το μικρό Χριστούλη» της Γαρμπή!).

Απλώς τελευταία, επειδή η ζωή μας έχει γίνει πιο πολύπλοκη και επειδή στο τέλος του χρόνου, έχεις τα «κλεισίματα» των προσωπικών σου ισολογισμών, αναγκάζεσαι να επιταχύνεις τους ρυθμούς σου, για να προκάμεις. Δώρα, έξοδα, τρεχάματα. Πώς το έλεγε η διαφήμιση; Οι επιθυμίες σου που γίνονται ανάγκες! Αυτό ακριβώς.

Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου, υγεία. Και να περνάμε όλοι καλά.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2005

Νίκο-Νίκο, είσαι δω;

Βάζω τα παπούτσια μου και σας κυνηγώ!

(Άντε ρε. Χρόνια μου πολλά και να με χαίρεστε!)