Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2006

Καλή χρονιά μπαγάσικο μικρό!



Φύσηξε τη φλόγα.

Όχι με τόση δύναμη ντε, θα τη σβήσεις. Και δεν θέλεις να τη σβήσεις ακόμα. Φύσα την απαλά. Ίσα να την ταράξεις. Πλησίασε το στόμα σου και ψιθύρισέ της. Γήτεψέ την με τα μυστικά σου και ανάγκασέ την να σου χορέψει. Έτσι μπράβο!


Τώρα θέλω να κλείσεις τα μάτια σου και ν’αφήσεις πίσω όλα εκείνα που σε πλήγωσαν. Δεν τα χρειάζεσαι, σήμερα. Είναι η ευκαιρία σου να τα καταχωνιάσεις βαθιά μέσα στο μπαούλο σου και –εμπιστεύσου με σ’αυτό που θα σου πω- μετά από χρόνια, δεν θα σου φαίνονται πια τόσο θλιβερά.

Αντ’αυτών, φέρε στο νου σου τις στιγμές που ζωγράφισαν χαμόγελα στο πρόσωπό σου. Που αγκαλιάστηκες και φιλήθηκες. Που ακούμπησες. Μαλακά. Και τρυφερά. Συνέλεξε τις στιγμές αυτές και αποθησαύρισέ τις στη θύμησή σου.

Τώρα μπορείς να γυρίσεις σελίδα στο λεύκωμά σου.

Είσαι εν αναμονή μπαγάσικο μικρό και μετράς ανάποδα στιγμές. Για να μεταβείς στο αύριο. Το δικό σου, ολόδικό σου αύριο. Κι είσαι γιομάτο προσδοκίες για συναντήσεις. Γλυκά συναπαντήματα μ’αυτούς που αγάπησες, αγαπάς και θέλεις ν’αγαπήσεις. Αυτούς που πόθησες, ποθείς και θέλεις να ποθήσεις. Για να κουρνιάσεις δίπλα τους και να γουργουρίσεις από τη μέθεξη της επαφής των.


Κλείσε τα μάτια και κάνε μία ευχή. Μη βιάζεσαι. Δεν υπάρχει λόγος να αγχώνεσαι. Σκέψου τι είναι αυτό που λαχταράς πιότερο και μην το μαρτυρήσεις. Σσσσσς!


Ας κάνουμε μία πρόποση για σένα. Ειδικά αφιερωμένη. Στην υγειά σου, μπαγάσικο μικρό! Ας είναι το μετέπειτα, γλυκό κι αφράτο. Σαν ετούτη δω τη σοκολατένια τούρτα. Κάθε μπουκιά της, ένας ζαχαρώδης πειρασμός. Κάθε κομμάτι της, ένας παράδεισος γεύσεων. Έτσι να’ναι η ζωή σου.


Τώρα, φύσηξε τη φλόγα. Απαλά.

Καλή σου χρονιά!

Βρήκες τι θα μου πάρεις στις γιορτές;

Πώς τα καταφέρνω κάθε Δεκέμβρη και τιγκάρω το πρόγραμμά μου με δεκάδες τρεξίματα και υποχρεώσεις, δεν το’χω καταλάβει! Διότι κανονικά, όταν αναφέρεσαι στα Χριστούγεννα, φαντασιώνεσαι ατελείωτες ξάπλες στον καναπέ, βουνά από μελομακάρονα και κουραμπιέδες, παιδάκια να τραγουδάνε τα κάλαντα, αγγελάκια να παιανίζουν ύμνους και την Έφη Θώδη να χαστουκίζει το μικρό τυμπανιστή στο ρυθμό του ταρα-παρα-παμ! Σωστά;

Λάθος! Το πνεύμα των Χριστουγέννων επιτάσσει μία πληθώρα από δουλειές (φαινομενικά ευχάριστες, αλλά μουλωχτά επίπονες), τύπου κατέβασε το δέντρο από το πατάρι, συναρμολόγησε και στόλισέ το, πήγαινε αγόρασε νέα φάτνη -διότι λόγω της φθοράς του πανδαμάτορος χρόνου, στην παλαιά μου φάτνη είχε καβαλήσει η Παρθένος την καμήλα του μάγου, στην αγκαλιά της βρισκόταν ένα Χερουβείμ που είχε αποκολληθεί από την οροφή, το θείο βρέφος είχε αυτομολήσει προς άγνωστη κατεύθυνση, ενώ είχαν απομείνει δύο πρόβατα με φωτοστέφανα να κοιτάνε απορημένα το κενό-, πλήρωσε τους ατελείωτους λογαριασμούς (φώτα, νερά, τηλέφωνα, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες) και αφού τελειώσεις με όλα τα υπόλοιπα, ξαμολήσου στην αγορά για τα καθιερωμένα δώρα.

Και βεβαίως υπό κανονικάς συνθήκας, το shopping είναι μία ασχολία αγχολυτική και εξαιρετικά ευχάριστη. Ουχί όμως τις ημέρες των γιορτών! Διότι φεύγεις από το σπίτι σου από τ’αξημέρωτα γιομάτος προσδοκίες και ιδέες για να συνειδητοποιήσεις σύντομα ότι βρίσκεσαι εν τω μέσω λαοθάλασσας, ψάχνεις απεγνωσμένα να βρεις να παρκάρεις, τρέχεις ωσάν μανιακός να συνωστιστείς ανάμεσα στα πλήθη για να εντοπίσεις το πουλόβερ το τσίλικο για το μπαμπά και το σάλι το μάλλινο για τη θεία Ευλαμπία, μαλλιοτραβιέσαι στις ουρές, στα ταμεία και στο πακετάρισμα, ενώ γυρίζεις αργά το βράδυ ημιλυπόθυμος στο σπίτι και πνίγεις τον πόνο σου στις δίπλες και τα τσουρέκια -ξέσπασμα που όλοι ξεύρουμε ότι θα πληρώσεις πολύ ακριβά στο μετεορταστικό σου hangover.

Και καλά να ξεύρεις και να έχεις σκεφθεί εκ των προτέρων τι θέλεις να πάρεις στον καθένα! Εκεί μιλάμε για ιδανικές καταστάσεις. Συνήθως δεν έχεις την παραμικρή ιδέα για το τι να πάρεις και προσπαθείς αγωνιωδώς να σκεφθείς κάτι πρωτότυπο, χρήσιμο και συνάμα γουστόζικο για τους φίλους, συγγενείς και γνωστούς. Έλα όμως που δρόμο παίρνεις, δρόμο αφήνεις και δεν βρίσκεις μα τίποτα απολύτως! «Αυτό είναι πολύ χαζό, δεν θα γελάσει.» «Εκείνο είναι πολύ προσωπικό, θα με παρεξηγήσει.» «Και σιγά μην της πάρω ετούτο το πανάκριβο, τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν την συμπαθώ και τόσο πολύ –άσε που μπορεί εκείνη να μην μου έχει πάρει και τίποτα η γουρούνα!»

Εκεί είναι που το παθαίνεις το shoppers shock (= αγχωτική κατάσταση παραληρήματος κατά την οποία ο shopper συνειδητοποιεί με τρόμο την αδυναμία του να αντιστοιχίσει τα κατάλληλα δώρα με τους σωστούς αποδέκτες), φρουμάζεις καταμεσίς του πολυκαταστήματος, πετάς τα αντικείμενα από τα ράφια, φτύνεις τις πωλήτριες (που αδυνατούν να σου παράσχουν κατανόηση και λύση στο πρόβλημά σου), ενώ καταλήγεις να σε μαζεύουνε κακήν κακώς οι σεκιουριτάδες από το πάτωμα. Διότι άκουσέ με και βάλτο καλά στο μυαλό σου: τα «πρωτότυπα, χρήσιμα και συνάμα γουστόζικα» πράγματα έχουν και το μη παρέκει τους. Αντίθετα με τα όρια της υπομονής σου, εκείνα δεν είναι ανεξάντλητα!

Άντε βρε, καλές γιορτές να’χουμε!

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2006

Survivor: Turkiye - Yunanistan

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δοκιμάζονται και πάλι, ουχί στο Αιγαίο ή στην Κύπρο, αλλά στα νερά του Παναμά, όπου διαδραματίζεται το πολύπαθο Survivor που κάποτες δοξάστηκε από έναν Ηλία Βαλάση και μία Ορθούλα Παπαδάκου.

Ας το πιάσουμε το πράγμα από την αρχή. Για το καλωσόρισμα, η παραγωγή καλεί τους παίκτες σε τάχα-μου τάχα-μου σουαρέ επί σκάφους, όπου τρώνε, πίνουν και επιδίδονται σε καρσιλαμάδες. Εκεί που είχανε γλαρώσει και τρίβανε την οδοντογλυφίδα στο δόντι, τους ανακοινώνεται ότι το παιχνίδι ξεκινά και πως πρέπει να βουτήξουνε με τα πουκαμισάκια τα λινά, τα μοκασίνια και τα τακούνια για να κολυμπήσουνε ως ένα γειτονικό ψαροχώρι προκειμένου να αγοράσουνε ό,τι νομίζουν πως θα τους χρειαστεί στην επικείμενη παραμονή τους στη νήσο. Έλληνες και Τούρκοι ξεβράζονται στην ακτή, τρέχουνε στο τριτοκοσμικό το μικρομάγαζο κι αδειάζουνε τα ράφια με τα νουνού και τα χαρτιά υγείας, ωσάν να είχε βγει το Σισμίκ στη Θάσο. Αλλά επειδής η έλλογη διαχείριση χρημάτων δεν είναι το φόρτε μας, σύντομα μένουνε όλοι ταπί, φρενιάζουν που δεν περνάει η Mastercard Visa, γυρνάει το μάτι τους ανάποδα και αποφασίζουν να επιδοθούν σε πλιάτσικο βουτώντας κότες, μπανάνες και απλωμένες κυλόττες. Βγαίνει η Κάρμεν Μιράντα, η μαμά-γιου-κέρο στην αυλή να δει αν στέγνωσε η μπουγάδα και βλέπει έναν τούρκο να τρέχει με το ζιπ κιλότ της και μία ελληνίδα να φοράει την καλή της την κελεμπία με τα εμπριμέ παπαγαλάκια!

Κι αν αυτό σου κάμει σε καφρίλα, δεν έχεις δει ακόμη τίποτα. Όταν εντέλει φθάνουν στο νησί τους, αρχίζουνε οι έριδες και οι κατινιές: μακρυμάλλης μποέμ τύπος ονόματι Παντελής δηλώνει πως τους Τούρκους ούτε να τους χέσει και με κάθε ευκαιρία προβαίνει σε βαρυσήμαντες δηλώσεις για την τιμή και την υπερηφάνεια του έθνους, ανάγοντας νίκη σε αγώνισμα-τύπου ποιος θα ανάψει πρώτος την κουκουνάρα- σε επιτυχία εφάμιλλη ενός Καραϊσκάκη κι ενός Κολοκοτρώνη. Άλλος έλληνας παίκτης τα πετάει όλα έξω από την πρώτη μέρα και τριγυρνά με αδαμιαία περιβολή αναγκάζοντας τον καμεραμάν να θολώσει την εικόνα στα επίμαχα σημεία, τους υπόλοιπους παίκτες να αναφωνήσουν «banana» και την παραγωγή να του δείξει την έξοδο από το παιχνίδι. Τέλος, έτερος μακρυμάλλης τύπος ονόματι Γιάννης, πιο cool και πιο μπερμπάντης, βρίσκεται σε ρομαντικό δείπνο με τουρκάλα κορασίδα και την ρωτά με νόημα: «Baklavas is Greek or Turkish?».

Η ουσία όμως της ελληνοτουρκικής φιλίας πραγματώθηκε στο ειδύλλιο (?) μεταξύ της ελληνοπούλας Νάντιας και του τουρκαλά Σελίμ. Ο δεύτερος μπορεί εντέλει να μην έφθασε στην τελική τετράδα αλλά σύμφωνα με την πάντα έγκυρη Espresso είναι έτοιμος να βουτήξει στην κολυμπήθρα και να βαφτισθεί χριστιανός για τα μάτια της καλής του! Η οποία Νάντια είχε πρώτα κλέψει την καρδιά αλαφροΐσκιωτου τούρκου παίκτη ονόματι Ονούρ, με μενταγιόν Ατατούρκ και ασορτί καδένα, ο οποίος δήλωνε μεν πολύ πατριώτης αλλά επειδή ήταν κι αισθηματίας, δεν δίσταζε να μπήξει και τα κλάματα, αηδιασμένος από τα ενδοφυλετικά μίση και πάθη της τουρκικής ομάδας!

Όμως, ο καλύτερος όλων ήταν ο φιναλίστ Ντέρια. Φάτσα που σου κάνει κάτι σε Ανατολία, βλέμμα που παραπέμπει σε ναργιλέ και παζάρι με μπουχάρες, κουτοπονηριά και ακατάσχετη μπρουταλιτέ. Οι συμπαίκτες του θέλανε να τον πετάξουν όξω από την αρχή, επομένως πολύ αγαπητό δεν θα τον πεις. Εντούτοις ουχί μόνο παρέμεινε αλλά και εκτόπισε όλους τους υπόλοιπους τούρκους, αποδεικνύοντας ότι τη φινέτσα πολύ ενίκησαν, τη μπίχλα κανείς.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2006

Volver

Μπορεί να μην της έχεις συγχωρέσει το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι ή τη δημοσιοσχετίστικη αποδοχή του ρόλου της γλάστρας δίπλα στον Τομ Κρουζ, αλλά αν δεις ετούτη την ταινία, θα χαθείς μέσα στο μελανό των ματιών της. Για την Penelope σου μιλάω και για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στο Volver του Almodovar.

Το στόρι ακούγεται γελοίο: νεαρά βιοπαλαίστρια απεφασίζει να καλύψει ενδοοικογενειακό έγκλημα με δράστρια την κόρη της, παίρνοντας με την παρκετέζα τα αίματα από τα πλακάκια της κουζίνας και μεταφέροντας το πτώμα από το ασανσέρ. Σκιάχτηκες; Και πού να σου πω για τη μαμά της που γύρισε από τον τάφο και κρύβεται κάτω από το κρεβάτι! Σεναριακές υπερβολές, θα πεις. Αλλά γαμώτο, ο Πέδρο κάνει σινεμά. Και σε ταξιδεύει τόσο μακριά, όσο η πένα του Μαρκές και η φωνή της Σεζάρια Εβόρα. Σου λέει ιστορίες που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα καθόσουν καν ν'ακούσεις. Αλλά που στο τέλος, νιώθεις ευτυχής που σου τις διηγήθηκαν.

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2006

Ποιος νίκησε εντέλει ρε γαμώτο;

Η βραδιά των εκλογών είναι η χαρά του celebrity. Αθλητές, ηθοποιοί, τραγουδιστές και λογής-λογής τηλεαστέρες καταλαμβάνουν μία θέση στο πάνελ της τηλεόρασης για να κάμουν μία κάποια τοποθέτηση, τύπου «εγώ δεν πρόλαβα να ψηφίσω, γιατί άργησε να μου’ρθει η μανικιουρίστα» ή ερωτήσεις όπως «έλα, σήμερα ήταν;».

Αυτές οι μαραθώνιες εκπομπές ξεκινάνε με την καταγραφή προβλημάτων στα εκλογικά κέντρα (μία γριά έριξε τη μασέλα της μέσα στην κάλπη και κατάπιε το ψηφοδέλτιο, ένας παππούς τα’χε στυλώσει και φώναζε «την κουρτίνα 2, την κουρτίνα 2» δείχνοντας το παραβάν ενώ εκεί που η εφορευτική επιτροπή προσπαθούσε να τον πείσει ότι δεν ήταν στο «Μεγάλο Παζάρι» αλλά σε σχολείο-εκλογικό τμήμα, η κουρτίνα άνοιξε και πετάχτηκε δια μαγείας από μέσα ο κύριος Ζόνγκ, οδηγώντας στην παράνοια τους παρευρισκόμενους), συνεχίζουνε με κουβεντούλα κους-κους για τα ζώδια των υποψηφίων, συνταγές της Βέφας για το εκλογικό τραπέζι και μαχητικές τοποθετήσεις από τη Βάνα Μπάρμπα. Όταν κλείσουνε οι κάλπες, σκάνε τα νούμερα με μπροστάρη τον Ηλία Νικολακόπουλο και «τρελό καρναβάλι, καλωσόρισες πάλι»: νικητές, χαμένοι και διάφοροι άλλοι άσχετοι στήνουνε μία καταγέλαστη φιέστα εντυπώσεων με σαμπάνιες, χορούς και δηλώσεις. Στο τέλος της βραδιάς ο Προκόπης Παυλόπουλος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος επιχαίρουν για τη νίκη της παράταξής τους και όλοι πηγαίνουμε για ύπνο βέβαιοι ότι το «μήνυμα» πήγε και πάλι στο βρόντο.

Αυτό το παιδί ο Γιωργάκης, μπορείς να μου πεις πού την είδε την ανατροπή του σκηνικού; Διότι την εκλογική φθορά στην κυβέρνηση όσο να πεις, την περιμένεις. Εκλογική φθορά της αντιπολίτευσης όμως, πρώτη μου φορά βλέπω -και μη μου πεις ότι ο Τσίπρας και ο Μπουτάρης δεν ήταν ένα ηχηρό χαστούκι στο ΠΑΣΟΚ. Καμία επικοινωνία με το κοινό του, μα εντελώς! Η Νέα Δημοκρατία από την άλλη με τα σχολεία υπό κατάληψη, τους δασκάλους στους δρόμους, τα μύρια ανοιχτά ζητήματα και τη Μαριέττα στα κανάλια, πάλι Δόξα τω Θεώ να λέει.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2006

Εκλογές 2006: ο ψαγμένος οδηγός του καλού ψηφοφόρου

Ένα δράμα ζεις, σε νιώθω. Διότι πριν το πολυκαταλάβεις θα’χει ξημερώσει Κυριακή, θα ‘χεις βρεθεί μέσα στο παραβάν με τη θαλασσιά την κουρτίνα και το στυλό που ‘ναι δεμένο μ’ένα σπάγγο, θα σου ‘χουνε φορτώσει τα σεντόνια με τις ατελείωτες λίστες υποψηφίων για τη θέση του δημοτικού συμβούλου, του δημάρχου, του νομάρχη, του υπερνομάρχη, θα σου’ρθει μία σκοτοδίνη κι ένας ντοβρουτζάς και δεν θα ξεύρεις τι να ψηφίσεις. Μη στεναχωριέσαι βρε κουτό: γι’αυτό είμεθα εμείς εδώ, πιστοί στις επάλξεις της ενημέρωσης! Μέσα σε μερικές αράδες, θα σε πάρω από το χεράκι (ωσάν κάτι γριές που τις πάνε να ψηφίσουν πριν τις επάρει ο Χάρος και χάσει ο Καραμανλής την ψήφο!) και θα σου παρουσιάσω μερικές από τις επιλογές που έχεις να σταυρώσεις για το δικό σου το καλό και το καλό του τόπου! Το λοιπόν, ξεκινάμε!

Τη Βάσια Τριφύλλη πολύ τη συμπαθούμε από την εποχή που έκανε «αααααα, τοίχε τζους», άνοιγε το φάκελο που έλεγε «πέντε ημέρες στο Άμστερνταμ (και η ίδια προσέθετε «Α-μστερ-ντάμ και πικι-πίκι-ράμ!» εκλιπαρώντας το τυχερό ζευγάρι να την πάρει μαζί του) και απειλούσε τον κόσμο ότι θα του δώσει μία «μπούφλα», χωρίς να προσδιορίζει ακριβώς αν πρόκειται για σφαλιάρα ή κάποιου είδους σιροπιαστό. Το ερώτημα απαντήθηκε μόλις πρόσφατα, όταν την έφαγε εντέλει ο Γκλέτσος μαζί με βασιλική μούντζα (i.e. «ανοίγουμε το δεξί μας χέρι τεντώνοντας τα δάχτυλα ωσάν βεντάλια, ακολούθως πράττουμε το ίδιο με το αριστερό και τείνουμε αμφότερα τα χέρια με προτεταμένα τα φάσκελα προς την ίδια κατεύθυνση»), διανθισμένη με τις απαραίτητες χριστοπαναγίες. Αιτία του κακού δεν ήταν το αβυσσαλέο μπούστο της ομοτράπεζης Βάνας Μπάρμπα που παρακολουθούσε με δέος τη σκηνή, αλλά δήλωση του Αποστόλη ότι η Βάσια είναι λιγάκι αλλού γι’αλλού αναφορικά με την ιδεολογική της ταυτότητα. Κι εντάξει, μπορεί εσύ να ενθυμήσαι το άστατον του χαρακτήρος του ανδρός (ε ναι λοιπόν, παντρεύτηκε την κόρη Λυκουρέζου/Λάσκαρη το Σάββατο, τη χώρισε τη Δευτέρα και κατόπιν ανέβασε παράσταση με την πρώην πεθερά του –τι ζόρι τραβάς;), αλλά και η δήλωση της Βάσιας ότι «είμαι βαθιά αριστερή, αλλά μ’ έχει συνεπάρει το πρόγραμμα του Νικήτα Κακλαμάνη» δεν θα την έλεγες και πολύ στα συγκαλά της.

Πάντως –μιας και το’φερε η κουβέντα, δηλαδή- αν σου αρέσει ο υποψήφιος να είναι μάγκας, μπελαλής και καραμπουζουκλής τότε η επιλογή σου δεν μπορεί παρά να είναι ο Αποστόλης. Ολίγον οξύθυμος αλλά του το συγχωρείς, διότι πάει σετάκι με το βαριεστημένο ύφος, το ανακατεμένο μαλλί, την αξούριστη φάτσα και το πέτσινο σακάκι. Και μπορεί κάποιες επιλογές του στην τηλεόραση να τις έλεγες άτυχες, αλλά του τις συγχωρείς κι αυτές όταν θυμάσαι την ερμηνεία του στο «Κάποιος να τη φυλάει» (ή μήπως «φιλάει»; Μπα, αυτό μου κάνει κάτι σε θρίλερ!), δίπλα στη Μιμή Ντενίση. Δεν σου κάνει σε αριστερός; Από πού τον κοιτάς;

Τώρα αν θέλεις κάτι στο πιο σκούρο -εξωτικό μπορείς να το πεις, αψηλό και με προφορά, η Υβέτ Τζάρβις είναι η υποψήφια για σένα! Διότι κατά βάθος είσαι πολίτης του κόσμου, πολύ σε έχει κουράσει όλη αυτή η ελληνικούρα και θέλεις επιτέλους μία essence κοσμοπολιτισμού στο δήμο σου. Τώρα θα ρωτήξεις, από πού κι ως που την Υβέτ; Για να το πιάσουμε το θέμα από τα κέρατα, οφείλουμε να ανατρέξουμε παλιά στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι μόνοι αλλοδαποί-celebrities ήταν ο Χουάν Ραμόν Ρότσα, ο Γιάτσεκ Γκμοχ και η Ζανέτ Καπούγια -άντε και η Μαργαρίτα Ζορμπαλά που μας κατέβηκε από το παραπέτασμα ωσάν πρώιμη Τάμτα των 80s. Εκείνους τους χαλεπούς καιρούς λοιπόν, ούτε Ησαϊας Ματιάμπα υπήρχε, μηδέ Ταμίλα Κουλίεβα κι ο μόνος που μίλαγε τα ελληνικά με προφορά ήταν ο Γεώργιος Ράλλης (γαλλο-ελληνικά) και ο Αλκέτας Παναγούλιας (ελληνικά-ρουστίκ). Κι όταν αξάφνου προέκυψε έγχρωμη κορασίδα σε διαφήμιση τύπου Πατίστας, να χαμογελά και να σου λέει «όπως Αμερική», ήρθε και λίγωσε το πανελλήνιο και άνοιξε τας αγκάλας του για να την υποδεχθεί. Όχι την Αμερική ντε, την Υβέτ! Η οποία όμως όταν ήρθε στην Ελλάδα δεν είχε αποσαφηνίσει τι θέλει να κάμει στη ζωή της. Κι αφού δοκίμασε καμιά σαρανταριά επαγγέλματα (μπασκετμπολίστρια, μοντέλο, τραγουδίστρια, celebrity, ηθοποιός, παρουσιάστρια, βυρσοδέψης) απεφάσισε ότι αυτό που της ταιριάζει είναι το «dimotikos symvoylos». Στην αρχή η Υβέτ δήλωσε σοσιαλίστρια κι έσπευσε να ενταχθεί στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Αλλά εντέλει και μετά από μία επίπονη προσπάθεια ιδεολογικής ενδοσκόπησης, απεφάσισε ότι το πράσινο δεν ταιριάζει με τα μάτια της (γεγονός!) και την έκανε για το πολυσυλλεκτικό (sic!) ψηφοδέλτιο του Κακλαμάνη. Να την ακους την Υβέτ!
Εναλλακτική πρόταση: Τατιάνα Ζγάρα, από τη Μαριούπολη της Ουκρανίας στο συνδυασμό του Σκανδαλίδη.

Τώρα αν θες κάτι στο πιο κλασάτο, ένα όνομα έχω να σου πω: Φον Ρούφφιν Βασιλική! Όχι μην τρομάζεις και μην ανασκουμπώνεσαι! Δεν είναι το sequel του «Οι Γερμανοί Ξανάρχονται!». Απλώς έτσι είναι το πλήρες όνομα της βαρώνης Βίκυς Λέανδρος, η οποία σ’ ένα ξέσπασμα ανωτερότητας και πατριδολατρίας, εγκατέλειψε την ύπαιθρο χώρα της Βαυαρίας για να κατέλθει στον πολιτικό στίβο, εντασσόμενη στο ψηφοδέλτιο του Φασούλα. Η Φον Ρούφφιν (το καταλαβαίνεις ότι μου είναι αδύνατον να την λέω πλέον Λέανδρος!) υποσχέθηκε να μετατρέψει τον Πειραιά σε γερμανικό laander, διοργανώνοντας φεστιβάλ μπύρας, φυτεύοντας έντελβαϊς στο Πασαλιμάνι, ντύνοντας τους παίκτες του Ολυμπιακού με τιρολέζικα παντελονάκια και τιράντες και αντικαθιστώντας τη δαφνοστεφανωμένη κεφαλή στο σήμα της ομάδας με τη Χάιντι.

Το πολύπαθο λιμάνι όμως έχει να αντιμετωπίσει και τις προτάσεις της Δάφνης Μπόκοτα, η οποία έταξε στους Πειραιώτες ότι την επόμενη φορά που θα κερδίσουμε τη Eurοvision, ο θεσμός θα φιλοξενηθεί στο Καραϊσκάκη, ενώ μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο να διεκδικήσει την αποκλειστική χρήση του Σ.Ε.Φ. για τα Παιχνίδια χωρίς σύνορα.

Όμως το βλέπω: αυτές οι τσαχπινιές είναι πολύ light για σένα, που είσαι παιδί κατά βάθος λαϊκό και σε χαρακτηρίζει το τρίπτυχο «μυστρί, πηλοφόρι και μπουζούκι». Για σένα φίλε μου καλή επιλογή (γκανιάν θα την έλεγες) είναι ο Χρήστος Νικολόπουλος. Γιατί να τον ψηφίσεις; (1ον) Διότι έπρεπε να έρθουν οι εκλογές για να μάθουμε ότι το «Χρήστος» είναι υποκοριστικό και στην πραγματικότητα τον λένε «Χριστόδουλο». (2ον) Διότι είναι ίδιος, είτε τον βλέπεις στα αφιερώματα του Παπαστεφάνου από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 και με το Νταλάρα τζόβενο, είτε σε πρόσφατη εκπομπή του Σπύρου Παπαδόπουλου με τον Νταλάρα σιτεμένο. Γιατί να μην τον ψηφίσεις; (1ον) Διότι είσαι ορκισμένος οπαδός του Καζαντζίδη και σε ψιλοτρώει να χαράξεις πάνω στο ψηφοδέλτιο τη λέξη «Μαντουβάλα» εις μνήμη του βάρδου. (2ον) Διότι προ τριετίας, δεν τολμούσες να μπεις σε τρόλεϊ και άκουγες γυφτάκι να ξεφωνίζει «Τι πρέπει-τι δεν πρέπει, στιγμή δεν σκέφτηκαααα, εγώ μέχρι θανάτου σε ερωτεύθηκααα-αααα».

Από την άλλη, για σένα που σου’χει λείψει ο παλιός καλός κινηματογράφος, υπάρχει η επιλογή της Άννας Φόνσου. Κι αν διστάζεις να τη σταυρώσεις ένεκα των (παρεξηγημένων, επιμένω!) ερωτικών ταινιών της με τον Κώστα Πρέκα και τον Ανδρέα Μπάρκουλη, τουλάχιστον ας βάλουμε ρε παιδιά από ένα τούβλο ο καθένας για να χτίσουμε επιτέλους αυτό το Σπίτι του Ηθοποιού, κομμάτια να γίνει.

Υπάρχουν πάντα και οι κλασικές επιλογές. Να, για παράδειγμα ανοίγω την τηλεόραση προημερόν και βλέπω τη Φωτεινή Πιπιλή να ομιλεί με έναν αέρα και έναν τσαμπουκά καταπληκτικό! Τη θαύμασα! Ξαφνικά μία δεύτερη Φωτεινή Πιπιλή παρουσιάζεται στην οθόνη (κάποιος θα το έλεγε και εφιάλτη), αποκαλύπτοντας ότι η πρώτη ήταν στην πραγματικότητα ο Τάκης Ζαχαράτος (είπα κι εγώ!). Το γεγονός με έκαμε να βλέπω με δυσπιστία τις αντίστοιχες εμφανίσεις της Φώφης Γεννηματά.

Δέσποινα (Ντέμπορα) Αξιώτη Καρύδη / Συνδυασμός του Κακλαμάνη

Τέλος, για εσένα που βλέπεις ειδήσεις μόνο στο STAR, διαβάζεις το Hello και θέλεις κάτι πιο μουράτο, υπάρχει ένα μπουκέτο επιλογών από νέα παιδιά με αστραφτερά χαμόγελα, καμπύλες, μούσκουλα και λακ στο μαλλί, στο δρόμο που χάραξε η Έλενα Ράπτη και η Εύα Καϊλή. Ναι, η διαδικασία έχει εκλάβει διαστάσεις show. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι η συγκεκριμένη προεκλογική περίοδος ξεκίνησε με φωνές (του Μάκη Ψωμιάδη –γνωστού και ως «ο Νομάρχης»), συνεχίστηκε με φωνές (της Βάσιας, του Κακλαμάνη, του Σκανδαλίδη, της Πατουλίδου) και θα κορυφωθεί με ένα «ηχηρό μήνυμα» που ο καθείς θα μεταφράσει καθόπως τον βολεύει. Κι αν θλίβεσαι που δεν έγινε καθόλου λόγος για τα προβλήματα του τόπου σου, για τα πάρκα που δεν σχεδιάστηκαν, για την αταξία που δεν τιθασεύεται, για τα δημόσια έργα που έμειναν στα χαρτιά, το σύνθημα είναι ένα: Ντέμπορα, δαγκωτό (βλ. φωτό ντε)!

(και για τα κοριτσάκια....)

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2006

Νοικοκυρές σε απόγνωση

Δεν ξεύρω αν έχει πάρει καθόλου το μάτι σου «Ατίθασα Νιάτα» τελευταίως, αλλά ανάμεσα στο cast θα διακρίνεις την Eva Longoria που πριν γίνει μελανούρι σε απόγνωση, έκαμε ένα πέρασμα από το καθημερινό σαπούνι, ωσάν ψυχωτική ξελογιάστρα του ξανθομπούρμπουλου ντετέκτιβ Πωλ Γουίλιαμς. Η Eva που το κατέχει το θέμα δημοσιότητα, έχει κατά καιρούς προκαλέσει διάφορα σκάνδαλα με την άστατη ερωτική της ζωή, καθώς και με δηλώσεις τύπου «λατρεύω τους δονητές», που ανάγκασαν το τηλεοπτικό δίκτυο NBC να της τρίξει τα δόντια.
Επειδή όμως είναι μεγαλωμένη με τις αξίες του καθολικισμού και πολύ θρησκευάμενη, προσεύχεται τακτικά ενώ δυσκολεύθηκε πολύ –κατά τα λεγόμενά της- όταν το σενάριο των Νοικοκυρών τής επέβαλε να πιαστεί μαλλί με μαλλί με δόλια καλόγρια που ήθελε να της πλανέψει τον σύζυγο-παιδοβούβαλο.

Gabrielle: Why are all rich men such jerks?
Carlos: The same reason why all beautiful women are bitches.

Από την άλλη η Marcia Cross, έδωκε επιτέλους έμπρακτη απάντηση σε όσους διέδιδαν ότι διατηρούσε σχέση με μία γυναίκα, νυμφευόμενη έναν χρηματιστή από το πουθενά, τον οποίο γνώρισε, ερωτεύθηκε και οδήγησε στης εκκλησιάς την πόρτα μέσα σ’ ένα εξάμηνο. Θυμίζω ότι τη Marcia την έχουμε γνωρίσει πολύ πριν ερμηνεύσει τη σαλεμένη Μπρι Βαν ΝτεΚαμπ, σε παρόμοιο ρόλο σχιζοφρενούς μανιακιάς στο Melrose Place όπου την εφωνάζανε Κίμπερλι και γυάλιζε σταθερά το μάτι της. Όποτε ο σεναριογράφος ήθελε να εξαφανίσει κάποιον χαρακτήρα από τη σειρά, αμολάγανε την Κίμπερλι και τον δηλητηρίαζε, τον έκαιγε, τον αποκεφάλιζε με τσεκούρι, τον έκοβε κομματάκια και τον έβαζε στο μπλέντερ.

Όλα τ'άπλυτα στη φόρα!

Η βίδα παραμένει λασκαρισμένη και στην περίπτωση της Μπρι: ο σύζυγος τη βρίσκει σαδομαζοχιστικά με τη γειτόνισσα, ο γιος τής το φυλάει μανιάτικο που τον έστειλε σε αναμορφωτήριο (όταν της ανακοίνωσε ότι είναι gay), η κόρη μετασχηματίζεται με γοργούς ρυθμούς σε πορνίδιο και ο εραστής-φαρμακοτρίφτης αποδεικνύεται ψυχάκιας. Στο μεταξύ, εκείνη ισιώνει ατάραχη το σεμεδάκι πάνω στην τηλεόραση.

Και δεν ξεύρω τι λες εσύ, αλλά εγώ τη γουστάρω τη σειρά. Διότι βρε παιδί μου, δεν προσποιείται τίποτις παραπάνω από αυτό που είναι: μία ανάλαφρη, κεφάτη αμερικανιά!

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2006

Πτωχή πλην πλούσια Ελλάς!

Ψάχνω την τσέπη μου το πρωί για να πληρώσω τον καφέ και τι να ιδώ; Εκεί που νόμιζα ότι είχα ένα εικοσάρικο και κάτι ψιλά, βρέθηκαν οι τσέπες μου γιομάτες χαρτονομίσματα. «Νάτος, νάτος ο ληστής των τραπεζών!» φωνάζει μία κυρία, ενώ κάποια άλλη έκαμε τη λογική υπόθεση ότι είμαι καποιουνού κουμπάρος –δεν δικαιολογείται αλλιώς όλο ετούτο το χρήμα! Πριν καλά-καλά το καταλάβω, μ’ έχουν πάρει στο κατόπι τρεις μαντραχαλάδες, ένας συνταξιούχος του ΟΓΑ, δυο γριές κι ένα τσιουάουα. Τρόμαξα να γλιτώσω (το άτιμο το τσιουάουα είχε μεγάλες αντοχές), αλλά όταν εντέλει τα κατάφερα, ήρθα κι αναρωτήθηκα κι ο ίδιος: ρε μπας κι έκλεψα όντως καμία τράπεζα και δεν το κατάλαβα; Μήπως μου κλήρωσε επιτέλους κι εμένα η τύχη και χέστηκα εξάφνου στο τάλιρο; Μα καμία σχέση όμως! Έκαμε λέει ο Αλογοσκούφης απογραφή και μ’ένα τσιγκιτιγκλον βγήκαμε όλοι πλουσιότεροι! Τι χαρά είναι ετούτη που μας βρήκε στα καλά του καθουμένου; «Θαύμα, θαύμα!» φωνάζουν στη Ρηγίλλης!

Εμείς δεν ζούμε απογραφή: τη διαφήμιση του Τζόκερ, ζουμε! Κι αν σου κάτσει; Κοίτα λοιπόν να δεις που μας έκατσε πανεθνικώς! Αλλά βρε παιδί μου, αυτό το πράγμα με την αυξομείωση των οικονομικών μεγεθών, εμένα προσωπικώς μου έχει προκαλέσει μία ανασφάλεια. Κάθε βράδυ πέφτω να κοιμηθώ και δεν ξεύρω που θα με ξημερώσει: στο Μόντε Κάρλο ή στη Μποτσουάνα; Με την πρώτη απογραφή βρεθήκαμε να χρωστάμε της Μιχαλούς. Με τη δεύτερη, θα βρεθούμε να μας χρωστά η Μιχαλού (αφού πλέον έχουμε λογιστικοποιήσει τις πομπές της, τέτοια που είναι!) και όλο της το σόι!

Πρέπει να το παραδεχτείς όμως! Αυτή η κίνηση ήταν ένα σκληρό ράπισμα στους ξένους που μας κατηγορούνε ότι είμαστε ένα μπορντέλο και μία χώρα κλεφτοκοτάδων και ληστών: αφού έτσι το θέλετε, η κυβέρνηση (που το θέμα «οικονομία», το’χει!) ενέταξε στα τεφτέρια της το προϊόν που παράγεται από τις ως άνω δραστηριότητες, εκτοξεύοντας στα ύψη το κατά κεφαλήν εισόδημα, την ευημερία του νεοέλληνα, την πίεση του Αλμούνια και την τιμή του κουτουπώματος στην οδό Φυλής.

Διότι θα μου πεις, πώς διορθώνει ο σωστός ο πολιτικός το φιάσκο της απογραφής; Παραδεχόμενος το σφάλμα του και προβαίνοντας σε διορθωτικές κινήσεις; Ουόχι! Κάνοντας γαργάρα τους στόχους που του φόρεσαν οι Βρυξέλλες και πασχίζοντας να τους φθάσει μετριάζοντας τις δαπάνες και κάνοντας πιο λογική διαχείριση του δημοσίου χρήματος; Ουόχι! Ο σωστός ο πολιτικός, ο μαγκιόρος αφού συγχαρεί αυτάρεσκα τον εαυτό του για το πρώτο φιάσκο, προχωρά στη μεγάλη πολιτική ανατροπή οργανώνοντας θεαματικά το ακριβώς αντίστροφο φιάσκο!

Και μην ακούσω κανένα ψωριάρη Ευρωπαίο να μας αποκαλεί πλέον πτωχούς! Διότι να έρθει αυτός να ζήσει εδώ με το τρεις κι εξήντα κι έχει να πει το Δεσπότη, Παναγιώτη!

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2006

Πάμε Ελλάδα;

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2006, Αθήνα, 12:10

Ένα μέρος έχει ο Αθηναίος όπου μπορεί να ρεμβάσει απολαμβάνοντας την Ακρόπολη και ακούγοντας τα πουλάκια: το Θησείο. Είπαμε το λοιπόν να πάμε για καφεδάκι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και επιλέξαμε το γνωστότερο στέκι επί του πεζοδρόμου.

Έρχεται ο σερβιτόρος και στέκεται πάνω από το τραπέζι μας, χαμένος στις σκέψεις του και με το ηλεκτρονικό μαραφέτι στο χέρι. Ήρθε για παραγγελία; Στάθηκε να πάρει μία ανάσα; Παίζει πάκμαν; Υπολογίζει τα ένσημά του; Κανείς δεν κατάλαβε! Μετά από κάμποσα δευτερόλεπτα και χωρίς να σηκώσει το βλέμμα του, ρωτά «Τι θα σας φέρω;». «Δύο ζεστές σοκολάτες και ένα γαλλικό» λέμε με χαρακτηριστική ετοιμότητα. Εντάξει; Εντάξει. Απλό; Απλό.

Πιάσαμε το μπιριμπίρι, πέρασε η ώρα, ήρθε έτερος σερβιτόρος με δίσκο. Αφήνει τρία νερά, μία σοκολάτα, δεύτερη σοκολάτα. Επειδή πολύ προσηλωμένο δεν θα τον έλεγες, κατά την προσγείωση της δεύτερης σοκολάτας στο τραπέζι, το φλιτζάνι παθαίνει μία ταλάντωση, παίρνει ανάποδες, έρχεται και χύνεται το ρόφημα στο πιατάκι. Και δεν πρόκειται για την περίπτωση που χύνεται λιγουλάκι, λες «γούρι», χαμογελάτε όλοι και πάει στα κομμάτια: εδώ μιλάμε για τσουνάμι. Επιπλέει –σου λέω- το φλιτζάνι πάνω σε μία γούρνα σοκολάτας! Το βλέπει με την άκρη των ματιών του και σα να μη συμβαίνει τίποτα (ούτε καν ένα «ουπς sorry») πάει να φύγει μουλωχτός.

«Ε, συγγνώμη θα το αντικαταστήσετε; Ή έστω θα το σκουπίσετε;»

«Να το αντικαταστήσω επειδή χύθηκε;» διερωτάται με ύφος πολύ υποτιμητικό.

«Τουλάχιστον να το σκουπίσετε.» επιμένω εγώ.

Με κοιτάει με ύφος Ψωμιάδη. Παίρνει με χαρακτηριστική τσαντίλα το φλιτζάνι, το τοποθετεί σε παρακείμενο πάγκο και συνεχίζει ατάραχος τις υπόλοιπες παραγγελίες. Μετά από ώρα πηγαίνει στο κατάστημα, γυρίζει με πανάκι, σκουπίζει το φλιτζάνι και τσουπ: έχω μία υπέροχη κρύα σοκολάτα!!

Εντωμεταξύ οι σερβιτόροι αποδεικνύεται ότι ήτανε σε τρελά κέφια: ποτήρια εκτοξεύονταν ολούθε (ένα μάλιστα πήρε ξώφαλτσα καροτσάκι με νήπιο), δίσκοι αναποδογυρίζονταν, πελάτες διαμαρτύρονταν για τεράστιες καθυστερήσεις και όταν εντέλει πληρώσαμε το λογαριασμό (τέσσερα ευρώπουλα η σοκολάτα), είπαμε να μνημονεύσουμε κι εκείνο τον έρμο το γαλλικό καφέ που δεν έφτασε ποτέ. Άντε, καλή ζωή να’χουμε.

De Jaren, Amsterdam (26.08.2006)

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2006, Άμστερνταμ, 11:20

Καθόμαστε στο πιο trendy καφέ της πόλης. Λέγεται DeJaren και βρίσκεται σε ειδυλλιακό σημείο, με θέα ένα υπέροχο κανάλι, μία γέφυρα, γραφικά σπιτάκια και καταπράσινο δρόμο. Φοιτητικό στέκι, αλλά και σημείο συνάντησης των γιάπηδων. Με τα ειδικά τραπέζια όπου μπορείς να συνδεθείς στο internet, με πλήθος εφημερίδων και περιοδικών διαθέσιμων προς ανάγνωση, με τεράστιους χώρους, υπέροχη προβλήτα και μπαλκόνι με τραπεζάκια. Καθόμαστε. Έρχεται άμεσα ο σερβιτόρος και παρά το γεγονός ότι το μαγαζί είναι γιομάτο κόσμο. Η παραγγελία έρχεται σε χρόνο ρεκόρ. Τιμή του καφέ: ένα ευρώ και είκοσι λεπτά. Τιμή της μπύρας: ένα ευρώ και σαράντα λεπτά. Θλίψη.

Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2006

Το μετέωρο βήμα του χαμαιλέοντα.

Μα πώς διάολο συμβαίνει κι έχει γιομίσει ο τόπος μεζονέτες, τη στιγμή που εσύ μένεις στο ανήλιαγο δυάρι με τη θέα στο φωταγωγό; Δεν σου κάμει εντύπωση που στο δρόμο συναντάς ολοένα και περισσότερα τζιπάκια, από αυτά που εσύ με το μισθό των 800 ευρώ, ούτε test drive δεν σ’ αφήνουν να τα οδηγήσεις γύρω από το τετράγωνο; Κι όταν καταφέρεις να πας εκείνη τη μία φορά (που σου επιτρέπει το πορτοφόλι σου) στο πολύ γκλαμουράτο εστιατόριο και με τη συνειδητή πρόθεση να ξηλωθείς, κοιτάς τα γύρω σου τραπέζια συνειδητοποιώντας έκπληκτος ότι δεν πέφτει καρφίτσα Τετάρτη βράδυ και παρά το γεγονός ότι στην τιμή αυτή, θα έπρεπε το κοτόπουλο με τη γλυκόξινη σάλτσα να φορά τουλάχιστον από μία χρυσή καδένα στο κάθε μπούτι!

Το ερώτημα λοιπόν είναι σαφές: πού τα βρίσκουν όλοι αυτοί τα φράγκα κι εσύ μετράς τα κέρματα; Τι δεν έκαμες σωστά και σου φέρθηκε μπαμπέσικα η παλιοκοινωνία; Δεν σπούδασες; Δεν μόχθησες; Δεν το πάλεψες αρκετά; Δεν έκαμες όλα όσα σου υπέδειξε το σύστημα;

Έρχεται η ώρα που αναρωτιέσαι μήπως τελικά έπρεπε να την ψάξεις αλλιώς. Να κλωτσήσεις μία μπάλα, να διεκδικήσεις ένα μικρόφωνο, να μπεις σ’ένα ριάλιτι. Να πας να φτιάνεις βρε αδελφέ, κολοκυθοκεφτέδες σε πρωινάδικο. Να γίνεις ένας παρατρεχάμενος. Του Υπουργού, του Υφυπουργού, του Γενικού Γραμματέα, του Διευθυντή, του Υποδιευθυντή, της κυρα-Τασούλας στο κυλικείο. Ν’ αναπτύξεις τη στρατηγική του χαμαιλέοντα: μπλε σήμερα, πράσινος αύριο και να χάφτεις μύγες. Με την τεράστια ευέλικτη γλώσσα σου.

Να γίνεις κάποιος. Κι ύστερα ν’ αρχίσεις να ροκανίζεις κι εσύ το τυρί.

"Ο Ουρανός καταβροχθίζει τον Κρόνο" του Francisco Goya

Διότι ξεύρεις καλά ποιος χτίζει σήμερα τη μεζονέτα του, ποιος αγοράζει το τζιπάκι του και ποιος τσαλαβουτάει το ψωμί του στη γλυκόξινη σάλτσα του κοτόπουλου. Γνωρίζεις επακριβώς τι ακριβώς πρέπει να κάμεις για να βρεθείς στη θέση του, έτσι δεν είναι; Δεν απαιτείται τίποτις σπουδαίο: αρκεί ένα λαθάκι εκεί που μετράς τα ποσά στο γραφείο, μία τυχαία παράλειψη κάποιων εισοδημάτων σου στη φορολογική δήλωση, μία φιλική συμφωνία με κάποιον προμηθευτή προς "αμοιβαίο όφελος", ένας διακανονισμός με όσους σε ελέγχουν, μία συγκαλυμμένη απειλή προς αυτούς που ελέγχεις. Όλα είναι τόσο απλά! Ε και δεν μπορείς να μένεις μία ζωή στο δυαράκι με τη θέα στο φωταγωγό.

Κι αν τυχόν ερωτηθείς; Σπάει ο διάολος το ποδάρι του και βρίσκεσαι υπόλογος των όσων αδίκησες ή εξαπάτησες. Δεν αγχώνεσαι, καημένε! Κατ’αρχήν δηλώνεις αθώος ("δεν είδα/δεν ξεύρω"), κατά δεύτερον επικαλείσαι ως ελαφρυντικό την ενδημούσα διαφθορά ("μα αφού έτσι λειτουργεί το σύστημα!") και κατά τρίτον, αρχίζεις τα τηλέφωνα (στον Υπουργό, τον Υφυπουργό, το Γενικό Γραμματέα, το Διευθυντή, τον Υποδιευθυντή ή -έστω- στην κυρά-Τασούλα στο κυλικείο) και τις προτάσεις κάτω από το τραπέζι προς τους διώκτες σου. Σύντομα θα είσαι και πάλι πίσω στο πόστο σου. Έτοιμος να ενδυθείς το κατάλληλο χρώμα και να χάψεις παχύτερες μύγες. Κάτω από τον υπέροχο καταγάλανο ουρανό. Σλουρπ!

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2006

Άδικα πήγαν τα νιάτα μου κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου.

Πρόσφατη έρευνα της UNESCO απέδειξε ότι μόλις το 20% των συνολικών πληροφοριών που συλλέγει ένας μπόμπιρας λαμβάνονται στο σχολείο, στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτό που γενεές παιδιών υποψιάζονταν αλλά δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν: το σχολείο είναι μία υπερτιμημένη μπαρούφα! Σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, το 15% από τις πληροφορίες αυτές είναι άχρηστο και αποβάλλεται ενώ μόλις ένα 5% διατηρείται στη μνήμη και χρησιμοποιείται κατά την ενήλικη ζωή.

Κι έρχομαι εγώ σήμερα και ερωτώ: ποίος θα με αποζημιώσει εμένα για όλα τα μερόνυχτα που ξόδεψα ως νήπιο πάνω από το Εμείς κι ο Κόσμος; Για τις ατελείωτες σειρές από καλλιγραφικά «α» και «βου» με τις οποίες γιόμιζα τα μπλε τετράδια με τις πλαστικοποιημένες ράχες και με συμπληρωμένα τα στοιχεία μου στις ανεξήγητα σοβαρές ετικέτες του εξωφύλλου; Για ποιο λόγο καθόμουν και πάσχιζα να γράψω καλά στα διαγωνίσματα της Φυσικής και των Αρχαίων, μου λες; Γιατί στερήθηκα εγώ τη ρέμπελη ζωή, το παιχνίδι και την ξενοιασιά μου για να μάθω τ’ άμφια του ιερέα (που δεν πα να φοράει και τριεσκότ; -έκατσε ποτέ ο ιερέας ν’ανοίξει τη δική μου τη ντουλάπα να μάθει τι φοράω;)

Άσε που οι ειδικοί δεν έχουν εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα (ούτε φωτό της Μαριέττας δεν έχουνε δει τρομάρα τους, που όσο να πεις κάτι θα τους υποψίαζε). Δεν ξεύρουν τι εστί παραπαιδεία! Που αντί να ζουζουνίζουν σε αλάνες και αυλές, τρέχουνε οι αλαφιασμένοι μπόμπιρες απ’ το σχολείο στ’ αγγλικά και απ’ τα γερμανικά στο πιάνο. Και πάρε τα φροντιστήρια και δώσε τα ιδιαίτερα! Και τι ακριβώς βγαίνει από αυτή τη διαδικασία; Από αυτή την ατέρμονη αποστήθιση ατελείωτων σελίδων; Σύγχυση, άγχος κι ένα θλιβερό κενό.

Σήμερα το πρωί οι αγουροξυπνημένοι μπόμπιρες μαντρώθηκαν στις σχολικές αυλές, ραντίστηκαν με τον αγιασμό, φορτώθηκαν τα βιβλία τους και βουτήξανε στη γκρίζα τους καθημερινότητα –προμήνυμα θαρρείς των όσων τους περιμένουν στο ενήλικο παρακάτω τους. Το σύστημα που υποτίθεται πως καλλιεργεί τις δεξιότητές τους, την κριτική τους σκέψη, την έμφυτη περιέργεια (που υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε φιλομάθεια) και τη δημιουργικότητά τους, ομολογεί την οικτρή του αποτυχία καθημερινά: στα φροντιστήρια, στα ιδιαίτερα, στην τερατώδη αναντιστοιχία του με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Λο και λα, Λόλα. Μη και λο, μήλο. Λόλα, να ένα μήλο!

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2006

Τι ακριβώς εκτίθεται στη ΔΕΘ;

Κανείς δεν πιστεύει στον Αϊ Βασίλη, αλλά συνεχίζουμε να κρεμάμε κάλτσες στο τζάκι κάθε χρόνο. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με τη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης. Υπό κανονικές συνθήκες, θα είχε καταργηθεί ως θεσμός εδώ και δεκαετίες και θα τη μνημονεύαμε με μία γλυκιά νοσταλγία, όπως ας πούμε τη Γιορτή Κρασιού στο Δαφνί, τα "Ταλέντα" του Γιώργου Οικονομίδη και τις παραστάσεις "Ήχος και Φώς" στην Ακρόπολη. Εντούτοις, το event διατηρήθηκε εν ζωή διότι ο Πρωθυπουργός κάπου πρέπει να βγει να κάνει μία ανακεφαλαίωση του κυβερνητικού έργου κι όλες οι σοβαρές αίθουσες δεξιώσεων είναι κλεισμένες αυτή την περίοδο.

Άλλωστε, η ΔΕΘ υπήρξε πάντοτε η ιδανικότερη ευκαιρία για να θυμηθούμε ότι η ελληνική οικονομία παραμένει ισχυρή, η επιχειρηματικότητα σημειώνει άλματα προόδου, η Θεσσαλονίκη είναι η καρδιά των Βαλκανίων, τα δημόσια έργα στη Βόρεια Ελλάδα προχωρούν με γοργά βήματα και πως πρέπει όλοι να είμαστε ευγνώμονες και αισιόδοξοι για το ελπιδοφόρο μέλλον που ξημερώνει σε αυτή την υπέροχη χώρα που ζούμε.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα της ΔΕΘ συνεχίζει να είναι η παρθενική εμφάνιση του φραπέ στους εκθεσιακούς της χώρους.

Και μπορεί εντέλει πολύ «διεθνής» να μην είναι, σίγουρα όμως αποτελεί «έκθεση» του εκάστοτε Πρωθυπουργού, ο οποίος με περισσή αμετροέπεια εμφανίζεται ικανοποιημένος, θριαμβολογεί και αραδιάζει τις ίδιες εξαγγελίες κάθε χρόνο (φοροελαφρύνσεις, συγκρατημένη εισοδηματική πολιτική με κάποιες ασαφείς παροχές που τοποθετούνται κάπου στο απώτερο μέλλον, μετρό Θεσσαλονίκης, ολοκλήρωση της Εγνατίας Οδού, παραπομπή του ασφαλιστικού στις καλένδες).

Φέτος, μεγάλες πρωτοτυπίες δεν είχαμε. Ο Κωστάκης –που πολύ τις γουστάρει τις δημοσιοσχετίστικες φανφάρες- δεσμεύθηκε ότι θα συνεχίσει το μεταρρυθμιστικό του έργο, γεγονός που εξέπληξε όλους εκείνους οι οποίοι δεν είχαν καν καταλάβει ότι το είχε ξεκινήσει. Εντωμεταξύ, ο Πολύδωρας δήλωσε ότι τα επεισόδια που κατέγραφαν οι κάμερες έξω από το χώρο της Έκθεσης ήταν ένα κατασκεύασμα των media και πως στην πραγματικότητα οι μασκοφόροι με τα καδρόνια ήταν ενθουσιώδεις πολίτες που είχαν βγει να επευφημήσουν την κυβέρνηση. Άλλη γλώσσα μιλάμε, μάζεψέ τα να πάμε πιο καλά στο Χαρτούμ.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2006

Κυρίες και κύριοι, καλησπέρα σας!

Η παλιά, τρελή τηλεπαρέα του Alpha έλαβε θέση στα παράθυρα του δελτίου ειδήσεων κι άρχισε εκ νέου τις ανακυκλούμενες, ζοχαδιασμένες διαπιστώσεις της επί της επικαιρότητας. Οι ενορχηστρωμένοι διαξιφισμοί ανάμεσα στο φωνακλάδικο πάνελ παράγουν τη γνώριμη ηχορύπανση που έχουμε μάθει να θεωρούμε «ενημέρωση», με το Νίκο -political correct/Πρόεδρο- Χατζηνικολάου να τηρεί ευλαβικά τα προσχήματα, το Γιώργο -παιδί της πιάτσας- Τράγκα να υποδύεται το Ζορό της δημοσιογραφίας και το Νίκο -τραμπαρίφα- Κακαουνάκη στο ρόλο της Πασιο(κο)νάριας του λαϊκισμού. Καθώς τα ντεσιμπέλ ανεβαίνουν, σου δημιουργείται προς στιγμή η αίσθηση ότι επίκειται ο Αρμαγεδδώνας ή αναμένεις –κατ’ ελάχιστον- μέσα στα επόμενα εικοσιτετράωρα, μία επιδρομή εχθρικών εξωγήινων με τρία μάτια, πέντε χέρια και την κόμη της Νάκυς Αγάθου.

Η κλωτσοπατινάδα διανθίζεται με θερμόαιμους πολιτικούς, τηλεφωνικές παρεμβάσεις του Μάκη και μερικές κορώνες από τα λοιπά αστέρια του σταθμού (Αυτιάς, Πυργιώτη, Βερύκιος). Στην ομάδα προσετέθη χωρίς προφανή λόγο, η Μάρα -αν πείτε κάτι για τον άντρα μου, σας έφαγα- Ζαχαρέα που δείχνει να υποφέρει εντόνως ανάμεσα στις αντικρουόμενες ιδιότητές της, τα λυσσαλέα τηλεπαράθυρα και τον συγκαλυμμένο ρόλο κομπάρσου που της έχει επιφυλάξει ο Νίκος.

Εντέλει το μόνο πράγμα που δεν περιλαμβάνει το δελτίο είναι ειδήσεις, διότι ξεκινά με έναν τσιτάτο τίτλο ο οποίος ρίχνεται στην αρένα με τα λιοντάρια και αφού κατασπαραχτεί επί μακρόν και γλείψουμε και τα κόκαλα, πέντε λεπτά πριν την ολοκλήρωση του δελτίου κάνουμε ένα fast forward σε 3-4 ακόμη ειδήσεις (τίποτις πολέμους, εκρήξεις, δολοφονίες, διεθνείς συμφωνίες και ένα κανίς από τη Γουατεμάλα που παίζει μπαλαλάικα) και μετά από αλλεπάλληλα χαστούκια διαφημίσεων, προσγειωνόμαστε στον καιρό.

Τώρα νιώθεις εσύ ενημερωμένος, δηλαδή; Γιατί εγώ, δε...

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2006

Διαπλανητικά νέα

Μεγάλος χαμός έχει ξεσπάσει τις τελευταίες εβδομάδες και κατόπιν της απόφασης των αστρονόμων να καθαιρέσουν τον Πλούτωνα από πλανήτη. Λίτσα Πατέρα και Βίκυ Παγιατάκη ξημεροβραδιάζονται πάνω από τους αστρολογικούς τους χάρτες με τις γομολάστιχες και τα μοιρογνωμόνια, προκειμένου να αναπροσαρμόσουν τον ανάδρομο Ερμή. Αλλά δεν είναι και οι μόνες: ο Χορταρέας ξήλωσε τον Πλούτωνα από το δεξί του μανίκι, ενώ και η Μάρα Μεϊμαρίδη μελετά σοβαρά το ενδεχόμενο τροποποίησης της μαγικής τράπουλας ταρώ που μοσχοπουλάει στα βιβλιοπωλεία, για να ενσωματώσει τα νέα δεδομένα.


Αφού δεν βλέπει την καριέρα της να απογειώνεται, η ξανθιά αγαπημένη Paris Hilton έσπευσε να κλείσει θέση για την πρώτη τουριστική εκτόξευση πυραύλου στο διάστημα -γεγονός που αποτελεί και έμμεση παραδοχή της καλλιτέχνιδος ότι είναι ούφο. Κάποιοι θεωρούν (και ίσως όχι άδικα) πως αυτό αποτελεί σαφή προπομπό της Αποκαλύψεως και υποστηρίζουν ότι τη στιγμή που η Paris θα μπει εντέλει σε τροχιά, έναν κατακλυσμό θα τον πάθουμε. Καλού κακού, κράτα καμία ομπρέλα…

(Ας μην γελιόμαστε πάντως: απλώς ήθελα να δημοσιεύσω τη φωτογραφία...)

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2006

Τελείωσε το καλοκαίρι ή εγώ κρυώνω;

Μπορεί εσύ να γκρινιάζεις που φθινοπώριασε, αλλά ο Σεπτέμβριος μια φορά μπήκε με το δεξί. Μη σου πω ότι μπήκε και με τρίποντο. Και μην κάνεις πως δεν το χάρηκες. Να βλέπεις τους υπερπαίκτες της αστερόεσσας να σέρνονται ασθμαίνοντας πίσω από τον Σπανούλη και το Διαμαντίδη και να απολαμβάνεις εσύ ο χαιρέκακος τη θεία δίκη για τα απανταχού δεινά που αποδίδεις στους αμερικάνους (την κατοχή του Ιράκ, την υποκρισία στο Λίβανο, την εκπομπή της Όπρα Γουίνφρι).

Με το σφύριγμα της λήξης, ξεχύθηκαν οι έλληνες σε δρόμους και πλατείες (τηρώντας το έθιμο), παράτησαν τις δουλειές τους στη μέση οι υπάλληλοι σε οργανισμούς και υπουργεία, στήθηκε γλέντι τρικούβερτο. Όπου γάμος και χαρά, η Βασίλω πρώτη. Ειδικά τώρα, που τελείωσε το καλοκαίρι και έφαγες (εσύ ο κατεργάρης) το σκαμπίλι της γκρίζας καθημερινότητας (πίσω στον πάγκο σου), το χρειαζόσουν ένα τελευταίο ξέσπασμα.

"Cannibalism in Autumn" του Salvador Dali

Διότι τι να σου κάμουν δεκαπέντε ημέρες διακοπών (κι αν ξέκλεψες τόσες, δηλαδή); Εκεί που πήγαινες να καλοσυνηθίσεις στην ξάπλα και στην αραχτή, τσουπ διακτινίστηκες πίσω στην καρέκλα σου κι έχει η φάτσα σου κάτι από Κάπτεν Σποκ πριν από αποστολή στον πλανήτη των Κλίνγκον.

Και μπορεί να μην έλειψες πολύ, αλλά οι εξελίξεις τρέχουν. Τα έμαθες που τρώγαμε κρέατα κατεψυγμένα από την εποχή που τα Καλουτάκια κάνανε τουρνέ στην Αλεξάνδρεια; Που περιμάζεψε ο Φασούλας στο ψηφοδέλτιό του περισσότερα celebrities απ’όσα μπορείς να συναντήσεις σε πάρτυ του Λάκη Γαβαλά; Που δεν πρόλαβε ο Μαρτάκης να κάνει μισό σουξέ, ήρθε κι έπαθε υπερκόπωση και τον έτρεχε ο Ψινάκης στους γιατρούς; Αμ το άλλο; Που έχει πάθει ο δημόσιος ο υπάλληλος μία σύγχυση και δεν ξεύρει πότε πιάνει δουλειά και πότε σχολάει, το άκουσες; Το’χε που το’χε ασαφές αυτό το συγκεκριμένο, ήρθε και ο Παυλόπουλος με τα εναλλασσόμενα ωράρια και τον μπέρδεψε ολωσδιόλου. Και σα να μην έφθαναν όλα αυτά, η Μιμή Ντενίση απεφάσισε εφέτος να ανεβάσει μιούζικαλ υπό τον εύστοχο τίτλο «Ένα αστείο κορίτσι».

Να μου το θυμηθείς, θα περάσουμε πολύ καλά εφέτος.

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2006

30

Τι κάμεις πριν επιχειρήσεις μακροβούτι; Παίρνεις βαθιά ανάσα και κλείνεις μάτια και μύτη. Ε, κάπως έτσι αντιμετώπισα τα φετινά μου γενέθλια! Είπα βρε παιδί μου να κάμω κι εγώ μία προσωπική υπέρβαση και να περάσω στο fast forward τη γνωστή υπαρξιακή κρίση που με πιάνει αυτή την περίοδο, αφήνοντας κατά μέρος τις νευρώσεις περί ηλικίας (και τη συνειδητοποίηση ότι θυμάμαι τον εαυτό μου να βλέπει το Πλοίο της Αγάπης και τον Ιππότη της Ασφάλτου σε πρώτη προβολή). Και δεν σου κρύβω ότι για κάποιες ημέρες το κόλπο πέτυχε…

Ώσπου εψές έρχεται η κουβέντα στο γραφείο για ηλικίες. Το βλέπω που λες το κακό το ερώτημα («εσύ, πόσο είσαι;») να μου’ρχεται καρφωτό από γλωσσού κορασίδα και πιάνω τον εαυτό μου να παθαίνει μία σύγχυση και μία ταραχή. Ιδρώνω, ξεφυσάω και μετά από μία ανησυχητική παύση, ψελλίζω «εικοσιενν… εικοσιενν… τριάντα!».

«Α, είσαι τριάντα;» μπήγει το μαχαίρι η κορασίδα βαθύτερα στο κόκαλο. «Ε, ναι…» «Αλλά μόλις τα έκλεισα!» σπεύδω να συμπληρώσω, χαμογελώντας αμήχανα και σε μία απέλπιδα προσπάθεια να εξευμενίσω τη δήλωση. Πολύ αργά. Η παραδοχή αυτή της ηλικίας μου, είχε ήδη λειτουργήσει ως εσωτερική βόμβα μεγατόνων εκτοξεύοντας ολούθε βασανιστικά ερωτήματα.

Έχω τσεκάρει τη σχετική λίστα του Nitro με τα «50 πράγματα που πρέπει να έχετε κάμει οπωσδήποτε ως τα 30»; Πότε θα χάσω εκείνα τα έξι κιλά που είχα πάρει στο στρατό; Μήπως είναι ώρα να σταματήσω να βλέπω τον Σκουμπιντού; Να πετάξω εκείνον το δίσκο βινυλίου με τη Μπέσσυ Αργυράκη; Τι έχω κάνει εγώ για την Ελλάδα; Για το περιβάλλον; Για τη φώκια Μονάχους-Μονάχους; Είμαι ευχαριστημένος με τη δουλειά μου; Με τα λεφτά που παίρνω; Με την προσωπική μου ζωή; Πότε θα γίνω εγώ, πατέρας;

Κι ενώ κλαψούριζα περίλυπος αναζητώντας γιατρειά σε βιβλία του Νίτσε και σε εκπομπές της Άννας Δρούζα, υπέπεσε στα χέρια μου συνέντευξη της Τζόαν Κόλλινς.

Κι ύστερα σκέφτηκα ότι πρέπει να κοιτάμε την πραγματικότητα κατάματα και να την αγνοούμε. Κι επίσης ότι ο δίσκος της Μπέσσυς είναι συλλεκτικός και θα μείνει στη θέση του! Άλλωστε μπορώ να εξετάσω το ζήτημα με μεγαλύτερη ωριμότητα στα σαράντα μου.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2006

Να με παίρνανε τα κύματα.

Η αγαπημένη υπουργός Φάνη ξεχύθηκε στα πελάγη για να χαιρετίσει τους νησιώτες, τους τουρίστες και τους γλάρους, αλλά δεν μετρήσαμε το κύμα και τον άνεμο σωστά (-α), με αποτέλεσμα να βρεθεί αλλού γι’αλλού –κατάσταση στην οποία έχει άλλωστε περιέλθει σύσσωμη η κυβέρνηση και ανεξαρτήτως μποφόρ.

Που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό, σου το ‘λεγαν οι φίλοι, σου το ’λεγα κι εγώ! Διότι με την προϊστορία της υπουργού –η οποία υπενθυμίζω ότι έχει κατά καιρούς γλιστρήσει από ένα γιοτ, ξεματιαστεί από τσαμπουκαλεμένη ομπρέλα θαλάσσης και σκοντάψει σε καλώδιο επί της μοκέτας του Ολυμπιακού Κέντρου Τύπου- δεν είναι για τέτοιες εξορμήσεις ανά την περιφέρεια. Ένα τσουνάμι να σου λάχει, ένας Μόμπι Ντικ και θα βρεθείς να σε’χει ξεβράσει επεισόδιο του Lost.

Εντωμεταξύ όλοι φεύγουνε από το Λίβανο, ο Γιωργάκης απεφάσισε να πάει. Αυτό το παιδί λίγο ασυντόνιστο, θα το πεις. Χάθηκε μία Μύκονος; Μία Αμοργός; Ένα Κουφονήσι; Εντάξει, είπαμε φυσάει. Μην το κάμουμε και θέμα! Αν είναι κάθε φορά που η Μαρία Σινιώρη προβλέπει καταιγίδα και τραμουντάνα, να τρέχουμε όλοι στα καταφύγια, πάει το κλείσαμε το μαγαζί.

Αλλά πάλι μήπως να του δίναμε μία ευκαιρία του παιδιού; Να μην το παίρναμε από τα μούτρα; Εντάξει στον αντιπολιτευτικό του ρόλο χωλαίνει όσο να πεις, αλλά μήπως το φόρτε του είναι εντέλει το μεσανατολικό; Διότι ο μεγάλος ο ηγέτης, ο αβανταδόρος, χρειάζεται κι αντίστοιχου μεγέθους προκλήσεις για να ‘ρθει ν’ αναδειχτεί. Να ξεδιπλώσει το πολιτικό του μεγαλείο. Λέω εγώ τώρα.

Τι; Και η Αλέκα στη Βηρυτό; Κι ο Αλαβάνος; Να μη ρωτήσω καλύτερα που θα οργανωθεί το φετινό φεστιβάλ της ΚΝΕ. (Πόσο έξυπνες είπαμε ότι είναι αυτές οι βόμβες;)

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2006

Ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Η ζωή, σου θέτει διλήμματα: Άσπρο ή μαύρο; Βουνό ή θάλασσα; Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ; Βίσση ή Βανδή; Έρχεσαι εσύ λοιπόν και δίνεις μία κάποια απάντηση. Άλλοτε τη θεμελιώνεις επί δομημένων επιχειρημάτων. Άλλοτε την επιλέγεις βάσει της συγκυρίας, των ενστίκτων και των φορτίσεών σου. Σεβαστές όλες οι γνώμες σου. Ακόμα κι αν επιλέγεις γκρι, κάμπο, Συνασπισμό και Πέγκυ Ζήνα.

Του Παλαιστίνιου καλλιτέχνη Banksy

Έρχεται όμως η στιγμή που τα διλήμματα είναι πιο σύνθετα και σου τίθενται με εμφατικό τρόπο μέσα από την εικόνα ενός αιμόφυρτου παιδιού στη Βηρυτό ή στη Χάιφα. Κι εκεί; Τη θέση μπορείς να πάρεις; Θεωρείς ότι όλα κατευθύνονται από σιωνιστικά κέντρα και παράκεντρα εξουσίας; Τοποθετείσαι έναντι των εξελίξεων, βάσει του αντιαμερικανισμού σου (και του δόγματος «εχθρός του εχθρού μου ίσον φίλος μου»); Νιώθεις ένα αίσθημα αδικίας. Και θλίψης. Και αγανάκτησης. Αλλά από την άλλη, φοβάσαι την αφύπνιση του μουσουλμανικού φονταμενταλισμού, έτσι δεν είναι; Παραδέξου το! Βλέπεις στις ανταποκρίσεις της Καρχιλάκη και της Amanpour, τα στεγνά πρόσωπα των γενειοφόρων μουσουλμάνων και διακρίνεις μέσα στα μάτια τους το φανατισμό της πίστης. Την αναφορά στο Ισλάμ. Και κάτι μέσα σου παγώνει.

Είναι τόσο δύσκολο να πάρεις θέση. Το μόνο που μπορείς με ασφάλεια να διαπιστώσεις, είναι ότι η παγκόσμια κοινή γνώμη (κι εγώ κι εσύ) παραμένει βουβή, κωφεύοντας στις εκκλήσεις για κάποιου είδους βοήθεια. Για ειρηνευτικές παρεμβάσεις που θα έθεταν τέλος στη φρίκη και θα προλάμβαναν τα επερχόμενα δεινά.
Διότι μη γελιέσαι, ο κατά Huntington πόλεμος των πολιτισμών έχει μόλις ξεκινήσει. Είναι διαφορετικός, ασύμμετρος και εξελίσσεται με ασυνέχειες. Δεν είναι πόλεμος χαρακωμάτων, δεν έχει επικές μάχες σε κορφοβούνια και ραχούλες. Τακτικοί στρατοί ανταλλάσσουν πυρά με ένοπλες ομάδες, μέσα στους δρόμους των πόλεων. Τρομοκρατικές επιθέσεις καλλιεργούν μία νέα ψυχροπολεμική υστερία. Και είναι πολύ δύσκολο να καταλάβεις ποιος είναι μαζί σου και ποιος εναντίον σου.
Το Ισραήλ φαίνεται αποφασισμένο να επιβάλει τη δική του αίσθηση δικαίου. Αλλά όταν χτυπάς με το κεφάλι σου τον άλλον, στην πραγματικότητα κουτουλάς στο δικό σου τοίχο. Μπορεί αρχικώς –και κοιτώντας τον αντίπαλό σου να σωριάζεται στο έδαφος από το πλήγμα που του επέφερες- να μειδιάσεις αυτάρεσκα με την επίδειξη της δύναμής σου. Αν ψηλαφίσεις όμως το μέτωπό σου θα δεις ότι εκείνο που έχει ματώσει είναι το δικό σου κεφάλι.

Οι όμορφες χώρες, όμορφα καίγονται.

Λίβανος, γκραβούρα του W. H. Bartlett, 1841

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2006

Τον σιροπιάζεις τον μπακλαβά;

Nα βγω, δεν πολυβγαίνω. Να πιω, δεν πολυπίνω. Να καπνίσω, δεν καπνίζω. Ξενέρωτο θα με έλεγες και θα είχες κι επιχειρήματα! Διότι ας μην γελιόμαστε: το πρότυπο του «καλού παιδιού» δεν φτουράει στις μέρες μας, εκτός κι αν είσαι ο Αρναούτογλου. Θέλει λίγη μπαμπεσιά το πράμα! Λίγη μπρουτάλ αμετροέπεια. Να κατεβάζεις τα ουίσκια σου, να ξεκουμπώνεις και το τρίτο κουμπί στο πουκάμισό σου, να κυκλοφορείς με «πειραγμένη» εξάτμιση, να γυρνάς στο σπίτι σου στις 4 (και να είναι αυταπόδεικτο ότι εννοείς τα ξημερώματα). Ν’ αράζεις βρε παιδί μου στην καφετέρια με τη φραπεδιά και το γυαλί ηλίου κι όταν σε ρωτούν με ποιον μίλαγες στο κινητό, ν’ απαντάς «τίποτα μωρέ, ένα γκομενάκι ήταν, που χτύπησα προχθές στο φανάρι της Κατεχάκη» (και να μην εννοείς ότι το τράκαρες και το έτρεχες στα επείγοντα-χτύπα ξύλο!). Αυτό είναι φίλε μου το νόημα της ζωής: ν’ αλλάζεις κινητό, αυτοκίνητο και γυναίκα ανά εξάμηνο και να μην σου καίγεται καρφάκι!

Εγώ λοιπόν πολύ του έξω δεν είμαι και το’χεις καταλάβει. Το ως άνω απόφθεγμα, μα ουδεμία σχέση με το άτομό μου και –συνήθως- ουδόλως με απασχολεί. Εντούτοις φθάνει η ώρα κι η στιγμή που έρχομαι κι αναρωτιέμαι: μα, πόσο βαθιά νυχτωμένος είμαι επιτέλους;

Θα σου δώκω απλό παράδειγμα. Μαζευτήκαμε προ ημερών παρέα και πήγαμε σε καλοκαιρινό μπαράκι στο Χαλάνδρι -με την αυλή του την ωραία, τη μουσικούλα την προσεγμένη, τα φοινικόδεντρα και τα συντριβανάκια. Στις 10 φτάνουμε εκεί, άδειο το μαγαζί. Ανώδυνο θα μου πεις και σε ώρα που κυκλοφορούν και τα Στρουμφάκια. Ήπιαμε το κατιτίς μας, συζητήσαμε τα χαμπέρια φίλων, γνωστών (και γνωστών των γνωστών μας), ήρθε και πέρασε η ώρα ευχάριστα.

"Wine bar" της Nicole Etienne

Αξάφνου λίγο μετά τις 12, συνειδητοποιούμε ότι το μαγαζί έχει γεμίσει. Παρασκευή βράδυ είναι, βγαίνει –σου λέει- ο κόσμος. Αλλά αυτός ο συγκεκριμένος κόσμος δεν ήταν ό,τι κι ό,τι! Γυναικοπαρέες με νεαρές υπάρξεις που το πηγαίνανε το γράμμα. Πιο κείθε, φτιασιδωμένες μεγαλοκοπέλες (με το άτυχο το μαλλί και την ακόμη πιο άτυχη τη μαντίλα με τα πολύχρωμα γεωμετρικά σχήματα) που το αλευρώνανε το τσουρέκι. Πιο δώθε, νεαροί -τε και σιτεμένοι- παλικαράδες με το πουκαμισάκι το τζιτζί και το ποτήρι σταθερά στο χέρι (θαρρείς και είν’ προέκταση ο Johnny Walker, του καρπού και των δακτύλων) και στο μάτι τους, το βλέμμα που παίρνει ο Συλβέστρος σα λιγουρεύεται τον Τουίτυ. “I thought I saw a pussycat!”

Και δώστου να κοιτάζει η μεγαλοκοπέλα τον παλικαρά που γλυκοκοίταζε μία κορασίδα που πλαγιοκοπούσε τον μπάρμαν, που έκανε τα γλυκά μάτια σε έναν νταγλαρά. Και να τα κεράσματα και οι ατάκες τύπου «Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα» με το Γαρδέλη να ζαχαρώνει την Ρένα Παγκράτη και το Στάθη Ψάλτη να μπαλαμουτιάζει ό,τι είναι δίποδο και κινείται. («Είσαι για ρακέτες, μανίτσα;») Αυτό δεν ήταν μπαρ, το Χρυσό Κουφέτο ήταν!
Εντάξει, άβγαλτο δεν θα με πεις (τουλάχιστον όχι τελείως!), αλλά όλη ετούτη η λάγνα διάθεση με καταπλάκωσε ωσάν οδοστρωτήρας. Θέλεις που το φυστίκωμα επλανάτο στον αέρα και σου δημιουργούσε μία αίσθηση τριτοτέταρτου νυφοπάζαρου; Θέλεις που προσωπικώς βραχυκυκλώνω και δεν μπορώ να λειτουργήσω σε τέτοιους χώρους; Πάρε και διάλεξε.

Το δια ταύτα της υπόθεσης είναι ότι ουδέποτε κατάλαβα πώς παίζεται το παιχνίδι στα νυχτερινά στέκια. Ναι, το ξεύρω ότι θα με παραπέμψεις στο γνωστό σενάριο «κερνάω ποτό στο απέναντι τραπέζι / χαμογελάω / έχω feedback / αν το feedback είναι θετικό προχωράω σε σαχλή ατάκα / η σαχλή ατάκα εξελίσσεται σε σαχλό διάλογο / το βράδυ καταλήγει σε κρεβάτωμα (και δεν εννοώ για να σου αλλάξουνε κομπρέσες)!». Αλλά γιατί διάολε το βρίσκω ελεεινά αμήχανο και απόλυτα τυποποιημένο; Είναι τόσο έντονη η εικόνα του Στάθη Ψάλτη που με κατατρέχει ως βίωμα και ως εφιάλτης; Όχι μωρέ, μην τρελαίνεσαι! Απλώς να, είμαι οπαδός της εξευγενισμένης επαφής, της διακριτικής ανακάλυψης, της συναισθηματικής αναψηλάφησης (sic!). Εκεί που τη μουσική δεν την ακούς γύρω σου, αλλά εκκωφαντικά μέσα σου. Και που τα βλέμματα δεν μετρούν πιθανότητες, αλλά δυνατότητες.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2006

Κοιμήσου Περσεφόνη

Η εικόνα του καλοκαιριού δεν είναι πλήρης χωρίς τα ροζ και τα γαλάζια κουβαδάκια, τα μικροσκοπικά φτυαράκια και τις παιδικές φωνές που τσαλαβουτούν στην αλμύρα. Κι όταν ακόμα σου τραβούν την πετσέτα ή απείθαρχα αμφισβητούν την εξουσία σου, δεν μπορείς παρά να υποχωρήσεις μπροστά στη δύναμη και τη λαχτάρα να κατακτήσουν το χώρο τους.

Στο πρόσωπά τους δεν έχουν εγχαρακτεί ακόμα οι θρησκείες, οι πολιτικές και οι σκοπιμότητες. Στα μάτια τους ανακατεύονται οι πρωτόλυες εκείνες ουσίες που συνθέτουν τα όνειρα, τους εφιάλτες και τις δυνατότητές μας. Περιέργεια. Δύναμη για ζωή. Απερισκεψία. Δελφίνια μέσα σε έναν ωκεανό εντυπώσεων.


"Untitled" (The Child) του Gottfried Helnwein

Αν κοιταχτείς προσεκτικά στον καθρέπτη θα διακρίνεις βαθιά μέσα στα μάτια σου, το παιδί που κάποτε ήσουν. Είναι δύσκολο να το απομονώσεις από τους φόβους, τις απαιτήσεις, τις εμμονές, τα πάθη και τα ψεύδη σου. Από το βομβαρδισμό των θέλω σου. Αλλά είναι εκεί, θαμμένο σε ένα κουτί κάτω από τα ερείπια της ενήλικης υποκρισίας σου. Της ενήλικης υποκρισίας μου. Ναι, εκείνης που καταπλάκωσε τον Άλεξ στη Βέροια, που γρονθοκόπησε μέχρι θανάτου το τετράχρονο αγόρι που υπέκυψε προχθές στην Αθήνα, που κατακρεούργησε τη Στέϊσι και τη Ναταλί στη Λιέγη.

Tο ταξίδι της Κοκκινοσκουφίτσας προς το σπίτι της γιαγιάς περνά μέσα από το σκοτεινό δάσος. Αγέλες λύκων παραμονεύουν ανάμεσα στις φυλλωσιές και τους θάμνους, έτοιμοι να την κατασπαράξουν. Κι αν ακόμη εκείνη φθάσει ζωντανή στο κατώφλι της γιαγιάς της, μην είσαι καθόλου βέβαιος ότι τα χέρια της δεν θα είναι γεμάτα δαγκωνιές και η ψυχή της δεν θα’χει μαραζώσει.

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2006

Που ‘ναι η μπάλα; (ο-ε-ο)

Μπορεί την επιλογή μου να υποστηρίξω το Τόγκο στο Mundial να την έλεγες άτυχη, αλλά για πόσο πια θα μου το προσάπτεις; Εντάξει δεν σταύρωσε αγώνα -και μεταξύ μας εντεκάδα να κατέβαζες με το Σύλλογο Ιεροψαλτών Κερατσινίου, όλο και κάτι παραπάνω μπορεί να σου απέδιδε. Εντούτοις είμαι μεν φίλαθλος, αλλά πάνω απ’όλα ψυχοπονιάρης! Με το που είδα τους τογκολέζους, ήρθε κι απέδωσε αναδρομικά όλη η στρατηγική μάρκετινγκ της Κατερίνας Μητσοτάκη για την Action Aid, ξύπνησαν μνήμες από τα παιδικά τετράδια της Unicef και εικόνες από τις περιηγήσεις του Τέρενς Κουικ στην αραπιά, α λα μπρατσέτα με την Έμη Λιβανίου. Είναι κι αυτό το νέο trend που θέλει κάθε σοβαρό καλλιτέχνη να υιοθετεί κάτιτις το εξωτικό –ένα παιδάκι, έναν πύθωνα ή απλώς το ύφος «ουγκ»- και αισθάνθηκα σφόδρα την ανάγκη να δηλώσω εαυτόν οπαδό της ομάδας.

Τώρα βέβαια θα μου πεις, πού να φτουρήσει ο τριτοκοσμικός ο άνθρωπος μπροστά σ’ ένα Ζιντάν, ένα Μπέκαμ, ένα Φίγκο ή ένα Ροναλντίνιο; Τι διαφήμιση μπορεί να σου υποστηρίξει ο ταμ-ταμ-ταμ; Πώς να τον εσουλουπώσεις, να του πετάξεις τη μοντέλα την Τσέχα, τη δίμετρη δίπλα και να τον φέρεις σε μία Ρεάλ ή έστω στο show του Αρναούτογλου; Και πες σου λέω εγώ ότι σπάει ο διάολος το ποδάρι του και βγαίνει το Τόγκο πρώτο –αυτόν τον έρμο τον Έλληνα που έχει ποντάρει όλο το μισθό, το επίδομα αδείας και τις μετοχές Καραμολέγκου πάνω στη Βραζιλία, δεν τον σκέφτεσαι; Θέλεις να έχουμε τώρα και εγκλωβισμένους του προπατζίδικου; Να βγει ο Έβερτ να ζητάει εξεταστικές επιτροπές για τη διαιτησία και ο Κούγιας να αναλάβει το Καμερούν; Ε όχι! Κάλλιο να δούμε σοκολατένιες βραζιλιάνες να το σηκώνουν (το τρόπαιο!), που είναι διάολε και πιο τηλεοπτικές!

Τρίτη, 27 Ιουνίου 2006

Το νου σας και σας φάγαμε!

Έντονη φημολογία έχει απασχολήσει τις τελευταίες ώρες τους πολιτικούς και κοινωνικούς κύκλους της χώρας, με επίκεντρο την πολυαναμενόμενη επιστροφή του Τεκμηρίου. Η αναγγελία της είδησης εν τω μέσω της θερινής ραστώνης, έκαμε τον Κωστάκη να χάσει από το χέρι του τη μισοφαγωμένη αραβική πίτα του, το Γιωργάκη να παραπατήσει πάνω στο διάδρομο γυμναστικής, τη Νατάσσα να χάσει προς στιγμή το νυστέρι της (που πήγε και σκάλωσε το αναθεματισμένο, στη σπλήνα του ασθενούς της), το Χριστόδουλο να ψαλιδίσει κατά λάθος το μισό μουστάκι του καθώς περιποιόταν τη γενειάδα του μπροστά στο χρυσοποίκιλτο βυζαντινό καθρέφτη του και την παγκόσμιου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση να αστοχήσει, με αποτέλεσμα το βελάκι που έριχνε εκείνη τη στιγμή –και το οποίο κατευθυνόταν προς την αφίσα της Δέσποινας Βανδή που έχει τοιχοκολλημένη στο playroom της- να ακολουθήσει μία τρελή πορεία κάνοντας γκελ πάνω στον αποχυμωτή, τραβώντας χωρίστρα στο μαλλί του Νίκου και καταλήγοντας να καρφωθεί στο zen καναπέ με τα φλαμίνγκο.

"Bee" της Tamar Assaf

Αναπάντητα πάντως παραμένουν τα ερωτήματα για την εξαφάνιση του συγγραφέα του Τεκμηρίου για σειρά εβδομάδων και αμέσως μετά την ολοκλήρωση της Eurovision. Κάποιοι έκαμαν λόγο για απαγωγή του από ξένες μυστικές υπηρεσίες, από UFO ή από το Μιχάλη Ρακιντζή, αλλά οι καθ’ύλην αρμόδιοι κ.κ. Βουλγαράκης, Χαρδαβέλλας και η Νταίζη Κουβελογιάννη βγήκαν και διέψευσαν αντίστοιχα τις σχετικές φήμες. Σύμφωνα με άλλο σενάριο, ο εξαφανισθέντας πέρασε υπό την προστασία του Ηλία Ψιννάκη, ο οποίος διέκρινε πάνω του ένα sui generis ταλέντο και αφού (α) τον έστειλε στο Φουστάνο για το απαραίτητο ρετουσάρισμα, (β) ψαλίδισε όλα του τα φανελάκια και (γ) τον όρκισε να μην ξαναχρησιμοποιήσει τσατσάρα για να χτενίσει το μαλλί του, ετοιμάζεται τώρα να τον αναδείξει ως τον επόμενο superstar της χώρας!

Το Τεκμήριο επέστρεψε. Απαστράπτον, ανανεωμένο και τσιμπάει! Έχε το νου σου…

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2006

Eurovision 2006 (Επιμύθιο)

Όταν η κυρία Λουκά είπε ότι τη Eurovision θα την επάρει ο Διάολος, ουδείς κατάλαβε ότι τα λόγια αυτά ήταν προφητικά. Τώρα όμως που ήρθε και η επιβεβαίωση, έρχομαι κι αναρωτιέμαι μήπως εντέλει διάφορα γεγονότα που συνέβησαν τελευταίως στη χώρα –όπως η επίσκεψη της Κοντολίζας Ράις στην Αθήνα, το πτώμα με άρωμα λεβάντα του Βυσσαρίωνος ή ο χωρισμός της Νατάσσας Θεοδωρίδου από το Φουστάνο- και τα οποία περάσαμε στο ντούκου, στην πραγματικότητα ήταν προειδοποιήσεις του επερχόμενου φινλανδικού Αρμαγεδώνα.

Η κυρία Λουκά πάντως που είναι πολύ απασχολημένη αυτήν την περίοδο με όλη τούτη την επέλαση του Κακού (γεμάτη η agenda της!), πρόλαβε να δηλώσει βαθύτατα συγχυσμένη για τον αποκλεισμό της Ανέτ Αρτάνι, την οποία θεωρούσε (I quote) «πολύ καλή και χριστιανική φωνή», καθώς είχε διακρίνει μέσα στα λόγια του τραγουδιού («Why do the angels cry»), έντονο χριστιανικό μήνυμα. Κάποιοι άλλοι βέβαια –λιγότερο πεφωτισμένοι, η αλήθεια είναι!- παρόμοιο θεόπνευστο μήνυμα εντόπισαν στο ντεκολτέ της αρτίστας.

Αλλά για να επανέλθω στα των αντιδράσεων, η θεούσα-celebrity δεν είναι η μόνη που διαμαρτύρεται για την κατάκτηση του τροπαίου από τους βελζεβούλ-ροκάδες. Πολλοί άλλοι αστέρες της καλλιτεχνικής ζωής του τόπου έσπευσαν να συστρατευθούν με τις ως άνω θέσεις, δηλώνοντας αποτροπιασμό για το βδελυρό φαινόμενο που έρχεται να μαγαρίσει το θεσμό! (Εντάξει, το ξεύρω ότι αυτοί οι ίδιοι μέχρι προχθές μιλούσαν για «πανηγυράκι» και όχι για «θεσμό», αλλά όπως καταλαβαίνεις σήμερα και προκειμένου να προβάλλουν το διανοουμενίστικο σνομπισμό τους και να καταλάβουν μία θέση σε κάποιο παράθυρο, έριξαν μία πρόσκαιρη αναβάθμιση στο όλο θέμα). Επιπλέον, προβληματισμό στην κρατική τηλεόραση δημιουργεί η φήμη περί της «κατάρας Μπόκοτα» η οποία φέρεται να γκαντέμιασε την υπέρλαμπρη διοργάνωση, με αποτέλεσμα στο ραδιομέγαρο από το πρωί να κάμουν ευχέλαια. Ήδη έχει κληθεί σχετικώς ο Κώστας Χαρδαβέλας.

Εις απάντηση πάντως των απανταχού επικριτών, στο σημείο αυτό θα διατυπώσω επίσημη πρόταση προς την ΕΡΤ για την εκπροσώπηση της χώρας στον επόμενο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision (που και με δεδομένη την εξάντληση των εγχώριων pop stars, έχετέ την υπόψη, αχρείαστη να’ναι!). Νομίζω ότι η Ελλάς πρέπει του χρόνου να δώκει ένα ηχηρό χαστούκι στα τέκνα του Εωσφόρου στέλνοντας στο Ελσίνκι (γνωστό πλέον και ως «άνδρο του Κακού») τον Πέτρο Γαϊτάνο με ελληνορθόδοξη σύνθεση, ηθοπλαστικούς στίχους και ένδυμα χρώματος μαύρου επενδυμένο με κομποσκοίνια από το Άγιο Όρος. Η σκηνική παρουσία θα είναι μεν λιτή και απέριττη, αλλά έναν ανεμιστήρα (τύπου Καρόλα) θα τον έχουμε, αφενός για να ανεμίζει το μαλλί του Πέτρου και αφετέρου για να διαχέεται το θυμιατό στην αίθουσα! Για να μην πέσει πολύ βαρύ στους Ευρωπαίους το θέαμα, μπορούμε να προσθέσουμε (στα φωνητικά) τους παπα-ροκάδες ή να μιξάρουμε στο ρεφρέν τη φράση «Έλα όπως είσαι (Yo!)» του Χριστόδουλου. Το χορευτικό με την κυρία Λουκά κρίνεται πλεονασμός.

Και μία είδηση της τελευταίας στιγμής. Σύμφωνα με έντονη (αλλά αμφισβητούμενης εγκυρότητας) φημολογία που κυκλοφορεί τις τελευταίες ημέρες, πίσω από την τρομακτική μάσκα του φινλανδού Mr.Lordi κρύβεται ο Μιχάλης Ρακιντζής, ο οποίος θέλησε με αυτόν τον τρόπο να πάρει το αίμα του πίσω! Σε κάθε περίπτωση, η νίκη αυτή αποδεικνύει αναδρομικά (σαν το ΛΑΦΚΑ ένα πράγμα) ότι ο καλλιτέχνης ήταν πολύ μπροστά από την εποχή του!

Σάββατο, 20 Μαΐου 2006

Eurovision 2006 (Προβλέψεις)

Σου’χω ακόμη δύο χρωστούμενα. Άξια λόγου δεν είναι, αλλά για να έχεις μία ολοκληρωμένη εικόνα:

Ηνωμένο Βασίλειο
Τη χώρα εκπροσωπεί άτυχος χιπ-χοπάς τύπου Νίκος Βουρλιώτης, ο οποίος στήνει επί σκηνής αίθουσα διδασκαλίας (σεμινάριο) για μαθητριούλες (δεσποινάριο), αλλά επειδής το concept είναι πρωτόλειο, το όλο πράγμα καταλήγει σε φιάσκο (δελφινάριο).

Ελβετία
Ένα μάτσο αδιάφορων νέων τραγουδά το «If we all give a little», προσπαθώντας να πείσουν τις υπόλοιπες χώρες να τους δώκουν από κανα-δυο πόντους η καθεμία, μπας και δούνε χαΐρι. Γυφτιά θα το πεις και επαιτεία, επίσης. Αλλά αγαπητέ μου, έτσι χτίζονται οι μεγάλες ελβετικές τράπεζες. Το άσμα διαγωνίζεται πρώτο, γεγονός που σημαίνει ότι οι μηχανισμοί μνήμης σου θα το απωθήσουν εύκολα (και πίστεψέ με, δικαίως!).

Τέλος! The end! Finito! Ουφ, επέτρεψέ μου έναν αναστεναγμό ανακούφισης! Διότι να έχεις την απίστευτη δουλειά στο γραφείο όλη την εβδομάδα και να πρέπει συνάμα να σχολιάσεις τριάντα επτά άσματα, εύκολο δεν είναι! Επειδή όμως ξεύρω ότι μετά από όλη αυτή την εμπεριστατωμένη ανάλυση, γουστάρεις και πρόβλεψη, άκου:

Φινλανδία (αγαπημένο!), Ρουμανία, Ουκρανία (το κορίτσι-ορχήστρα με τις μπαλαλάικες), Βοσνία Ερζεγοβίνη και Σουηδία θα κονταροχτυπηθούνε για τις πρώτες θέσεις, ενώ δίνω πιθανότητες για πλασαρίσματα-έκπληξη σε Ελλάδα (δύσκολο το κόβω να χτυπήσει τριάδα, παρά το γεγονός ότι η διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση είναι αρκετά δυνατή -αλλά ίσως και υπερβολική), Δανία και Ρωσία. Τέλος, εξαιρετική είναι και η Νορβηγία, την οποία εγώ προσωπικά πολύ θα χαιρόμουν να έβλεπα με το βραβείο στο χέρι.

Χμμμ, αν έπρεπε να ποντάρω κάπου τα λεφτά μου, θα το έπαιζα μεταξύ Ρουμανίας και Φινλανδίας.

Eurovision 2006 (Μέρος Έκτο)

Σουηδία
Έχοντας συμμετάσχει δύο ακόμη φορές στο διαγωνισμό, η Καρόλα είναι αυτό που λέμε παλιά καραβάνα! Στη σκηνή, τα μαλλιά και το φόρεμα-σεντόνι της καλλιτέχνιδος ανεμίζουν καθ’όλη τη διάρκεια του τραγουδιού γεγονός που εμένα προσωπικά πολύ με επροβλημάτισε (Έχει στηθεί ειδικός ανεμιστήρας για την Καρόλα ή έχουμε προσλάβει άνθρωπο να τη φυσάει; Η συγκεκριμένη επιλογή γίνεται για στυλιστικούς λόγους ή απλώς, ζεσταίνεται; κ.λπ.).

Μολδαβία
Το lambada επιτέλους φθάνει στο παραπέτασμα και ως εξ αυτού, λολίτα ονόματι Ναταλία Γκορτνιένκο, νιώθει μία φούντωση μία φλόγα και τα πετάει όλα έξω, μένοντας με το μπικίνι (η παραγωγή έχει φροντίσει ώστε ο ανεμιστήρας της Καρόλα να στρέφεται τώρα προς τους άρρενες θεατές που νιώθουν με τη σειρά τους μία έξαψη). Οι στίχοι αγγίζουν ποίηση του Απολυνέρ, με συγχορδία λέξεων όπως loca, boca, roca, moca και το τραγούδι θα ακουστεί αυτό το καλοκαίρι, σε κλαμπάκια γύρω από τη Μαύρη Θάλασσα.

Νορβηγία
Κι άλλη ποιότητα (το προηγούμενο ήταν η Βοσνία Ερζεγοβίνη, συγκεντρώσου!) αυτή τη φορά στο πιο Νυμπελούγκεν, με την Christine Guldbrandsen να ερμηνεύει το «Alvedansen». H Christine ερμηνεύει το αιθέριο άσμα ντυμένη στη λευκά συνοδευάμενη από βιολιά και αγγελικές φωνές, γεγονός που σου δημιουργεί εξάφνου την εντύπωση ότι πάει, τα τίναξες τα πέταλα και βρέθηκες σε συναυλία των χερουβείμ. Αν είναι πάντως έτσι ο Παράδεισος, χαλάλι.

Ισπανία
Η χώρα έχει πολύ χολοσκάσει που τα τελευταία χρόνια δεν παίζει στις υψηλές θέσεις και απεφάσισε να στείλει τις Las Ketchup, οι οποίες όπως θα θυμάσαι (διότι είσαι και ψαγμένος αναγνώστης) είχαν σημειώσει μεγάλη διεθνή επιτυχία με το αλήστου μνήμης «Asereje». Εντούτοις, ενώ οι Las Ketchup που ξεύραμε ήτανε τρεις αδελφάδες, κόρες του κιθαρίστα El Tomate, εδώ μας εμφανίζεται τέταρτη αδελφή (πιο large από τις άλλες) και έρχεσαι ο θεατής και μπερδεύεσαι. Υπήρχε εξ αρχής αυτή η αδελφή ή έχει μπερμπαντέψει στο παρελθόν ο El Tomate ωσάν τον Κοντολάζο και τώρα αναγνωρίζει νόθα τέκνα (με άμεσες συνέπειες στη σύνθεση του group); Μήπως οι τρεις (ξερακιανές) καραϊκαηδόνες είχανε κρυμμένη την ευτραφή αδελφάδα τους σε καμία υπόγα, τύπου Κωσταλέξη ώσπου να σουλουπωθεί το όνειδος της οικογενείας;

Ρουμανία

Ο 27χρονος Μιχάι Τραϊστάριου είναι καθηγητής φωνητικής, ανεβοκατεβαίνει τις οκτάβες σαν ασανσέρ και έχει βγει πρωταθλητής μαθηματικών στη Ρουμανία (άσχετο, αλλά όσο να πεις, σε εντυπωσιάζει). Το ρεφρέν του τραγουδιού "Tornero" κολλάει στο μυαλό σου σαν τσίχλα. Έχει πλεονέκτημα ο παίκτης.

(συνεχίζεται & ολοκληρώνεται, με τις προβλέψεις του Τεκμηρίου)

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2006

Eurovision 2006 (Μέρος Πέμπτο)

Σλοβενία
Χαρούμενος νέος με μαλλί πασαλειμμένο στο γιαούρτι, χτυπιέται επί σκηνής δηλώνοντας ότι είναι ο «Mr Nobody», θέση που δύσκολα θα αμφισβητήσεις. Ο Anzej Dezan είναι 19 χρονών και πηγαίνει ακόμη στο σχολείο, ουχί διότι κόπηκε στα Θρησκευτικά, αλλά επειδή πέρσι πήγε και κλείστηκε σε ένα ρεαλιτόσπιτο, με αποτέλεσμα να μείνει στην ίδια τάξη! Δεν ξεύρω αν θα χτυπήσει πεντάδα (που θα μπορούσε, γιατί δε’ν’καθόλου κακό), αλλά ο Anzej κάποια στιγμή στο μέλλον θα χτυπήσει το κεφάλι του στον τοίχο.

Μονακό
Εντάξει, το τραγούδι “La coco dance” θα μπορούσε να ανήκει στο ρεπερτόριο των Candy Girls (και για να είμαι ειλικρινής, περιμένω σύντομα διασκευή στα ελληνικά από τα «Ζουζούνια»), αλλά η Severine Ferrer είναι κάτι σαν τα σοκολατάκια του πρέσβη. Γλυκιά, σοκολατένια και με γέμιση φουντούκι. Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος.

Πολωνία
Ζοχαδιασμένο συγκρότημα με το όνομα «Ich Troje» ερμηνεύει άσμα υπό τον εξαιρετικά πρωτότυπο τίτλο «Follow your heart!». Όλα τα λεφτά είναι ο βραχνιασμένος τραγουδιστής με το μπορδοροδοκόκκινο μαλλί, που φαντάζομαι ότι όταν κολυμπάει το καλοκαίρι στη θάλασσα χρησιμεύει και ως σημαδούρα. Κάποιοι το έχουν στα φαβορί. Αδιάφορο (και το τραγούδι και το ότι το έχουν στα φαβορί).

Ρωσία
Ο τραγουδιστής Dima Bilan είναι πολύ δημοφιλής στη Ρωσία. Μάλιστα, έμαθα ότι έχει συμμετάσχει στο εκείθε Fear Factor, όπου κρεμάστηκε ανάποδα από τον υψηλότερο τρούλο του Κρεμλίνου, περπάτησε γυμνός πάνω σε πάγο της Βόρειας Σιβηρίας, ανέμισε τη ρώσικη σημαία στην κεντρική πλατεία του Ναγκόρνο Καραμπάχ και έφαγε μία μερίδα λεπιδόπτερα με πατάτες τηγανητές. Αυτό το τελευταίο, του φαίνεται κιόλας. Ξινίλας.

Τουρκία
Η Sibel Tuzun διατείνεται πως είναι μία “Superstar” και εις ενίσχυση του ισχυρισμού της, φοράει (στο videoclip) κατακόκκινο καυτό σορτσάκι και καπελάκι με τη σημαία της Τουρκίας. Προς κα Γκιουλ Καραχασάν: παρακαλώ μην παίρνετε ιδέες.

Ουκρανία
Λοιπόν, σου διαβάζω από το επίσημο site της Eurovision. «Η 21χρονη Tina Karol είναι φοιτήτρια αεροπλοΐας (είναι ΤΕΙ αυτό;) και σολίστας στη χορωδία των στρατιωτικών δυνάμεων της χώρας της (παίζει τρομπόνι, φλάουτο και ηλεκτρικό μπουζούκι –ταυτόχρονα!). Τραγουδά επαγγελματικά από 12 ετών (τη τσιγκολελέτα), έχει διακριθεί σε περισσότερους από 23 εθνικούς και διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς (όταν λέμε «διακριθεί» εννοούμε «συμμετάσχει»), ενώ διατηρεί και μουσική εκπομπή σε δημοφιλές ουκρανικό κανάλι. Έχει συμμετάσχει το 2005 σε ειρηνευτικές αποστολές στο Ιράκ και το Κόσοβο, ενώ φέτος αναδείχθηκε Γυναίκα της χρονιάς (κάτι σαν την Πέγκυ Ζήνα)!». Αυτό δεν είναι γυναίκα, το κορίτσι-ορχήστρα είναι! Βέβαια από την άλλη, κάπως έτσι ήταν και το βιογραφικό των κορασίδων που συμμετείχαν στα τελευταία καλλιστεία του Ant1.

Ολλανδία
Χίπικη διάθεση από κατάξανθο τρίο, που θα το έλεγες και κομματάκι «γεια-σου». Οι στίχοι είναι σε μία δική τους ακατανόητη γλώσσα (κοινώς, αλαμπουρνέζικα), ενώ οι τρεις αρτίστες χτυπάνε ρυθμικά τα ταμπούρλα τους. Κατόπιν αυτών, είναι ασφαλές να πω ότι το τραγούδι δεν λέει απολύτως τίποτα.

Πορτογαλία

Τέσσερις σαλεμένες νέες υπό την ονομασία «Nonstop», εκτοξεύουν απειλές στο τραγούδι «Coisas de nada» (= «θα σε κάνω να χορέψεις» ή σε πιο ελεύθερη μετάφραση «θα σε χορέψω στο ταψί, ηλίθιο γουρούνι»). Η αισθητική είναι κομματάκι passé και παραπέμπει σε Μαντόνα της δεκαετίας του ’80, όταν ακόμη η τελευταία αναζητούσε τη Σούζαν. Ο μόνος τρόπος να λάβουν ψήφους είναι να μπερδευτούν οι τηλεθεατές και να νομίσουν ότι είναι υποψήφιες προς αποχώρηση.

(συνεχίζεται)

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2006

Eurovision 2006 (Μέρος Τέταρτο)

Ελλάδα
Η διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση σε μία κρίση μεγαλοθυμίας, απεφάσισε να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό, εις πείσμα των επικριτών της, της Δέσποινας Βανδή και του πανδαμάτορος χρόνου. Η Άννα, που βαρέθηκε τα τσιφτετέλια, τα λαϊκοπόπ ξεσαλώματα και τις αγάπες από νάιλον (;), επέλεξε να τραγουδήσει μία ερωτική μπαλάντα (την οποία ψήφισε όλως αυθορμήτως και το ελληνικό κοινό στον εθνικό διαγωνισμό), υπό τον τίτλο “Everything”. Σύμφωνα με τις κακές γλώσσες το πολυδιαφημιζόμενο φόρεμα που παρήγγειλε από τον Γκωτιέ ειδικά για την περίσταση, θα θυμίζει ελικόπτερο’ όταν η αρτίστα φθάσει στο ερμηνευτικό της ξέσπασμα, το στόμα της ανοίξει και βγάλει την κραυγή (χέι;), ο τεράστιος έλικας-καπέλο θα την εκτοξεύσει ψηλά θέτοντάς την σε τροχιά γύρω από τον πλανήτη.

Ισλανδία
Είναι γνωστό ότι η χώρα εξάγει ψαρικά και σαλεμένες καλλιτέχνιδες. Το κακό είναι ότι στην περίπτωση της Sylvia Night δεν μπορείς να αποφασίσεις σε ποια από τις δύο ως άνω κατηγορίες την κατατάσσεις. Σε μία πρώτη ανάγνωση, θα έλεγες ότι πρόκειται για αλαφρόμυαλη μουρλέγκω με αλλοπρόσαλλες στιλιστικές επιλογές, η οποία ερμηνεύει με πολύ ποπ διάθεση (και μία τσίχλα στο στόμα) το άσμα «Congratulations». Αν πάλι, ανέλυες το πράγμα πιο διεξοδικά, είμαι βέβαιος ότι θα εντόπιζες τις πρόδηλες ομοιότητές της με ροφό. Σε κάθε περίπτωση, αν σε ρωτήξουν «τι είναι πολύχρωμο και λάμπει στη φετινή Eurovision» μη βιαστείς να απαντήσεις «τα φωτορυθμικά».

Ιρλανδία
Ακούγοντας τον τραγουδιστή-μπουμπού Brian Kennedy να ερμηνεύει την πληκτική μπαλάντα «Every song is a cry for love», σου έρχονται στο μυαλό διάφορα υπαρξιακά ερωτήματα όπως: Πόσο πολύ πρέπει να υπέφερε από καζούρα ο Brian για τις μπούκλες του, όταν πήγαινε σχολείο; Η επιλογή του τραγουδιού έγινε με ψηφοφορία ή αποφασίσανε με α-μπε-μπα-μπλομ; Πώς είναι δυνατόν να έχει κερδίσει αυτή η χώρα έξι φορές το διαγωνισμό;

Ισραήλ
Τη χώρα εκπροσωπεί ο Eddie Butler με το ανιαρό τραγούδι «Together we are one». Όλα καλά κι όλα ωραία. Μόνο που ο Eddie είναι κομματάκι σκούρος. Δηλαδή, τι κομματάκι; Κατράμι είναι! Και την έχει δει κάτι σε Stevie Wonder του Τελ Αβίβ. Ρε μήπως να στέλναμε κι εμείς τον Ησαΐα Ματιάμπα (ή έστω τη Μάρω Λύτρα που ξημεροβραδιάζεται στο solarium);

Λετονία
Το boyband «Cosmos» φιλοδοξεί να καταστεί η πρώτη συμμετοχή στην ιστορία του διαγωνισμού, που θα «σταθεί» ερμηνευτικά, δίχως τη συνοδεία μουσικών οργάνων. Έξυπνη η αφαίρεση της μουσικής, αλλά κατά τη γνώμη μου η πραγματική πρωτοτυπία θα ήταν να είχαν αφαιρέσει και τη φωνή. Το τραγούδι ξεκινά με άναρθρους λαρυγγισμούς και πολυφωνίες, γεγονός που μπορεί να σε μπερδέψει και να νομίσεις ότι παρακολουθείς μάθημα της Τζούλι Μασίνο στο Fame Story. Στη συνέχεια το παίρνουν αλλιώς, το γυρίζουν στο οπερετικό ποπ και πάνω που περιμένεις να ξεπεταχθεί από μία γωνιά ο Μάριος Φραγκούλης για να ερμηνεύσει το «Granada», τελειώνουν όλα με μία κορώνα. Χασμουρητό.

Λιθουανία
Δεν έχω λόγια! Μάζωξη βετεράνων τραγουδιστών της χώρας (φαντάσου τώρα εσύ επίπεδο καλλιτεχνικής ζωής) υπό την ονομασία «LT United» μελοποιεί το κοροϊδευτικό «νάνα-νανάνα» που λέει ένα παιδάκι όταν κουνάει τα δάχτυλά του μπροστά από τη μύτη του, παραφράζοντάς το σε “We are the winners”! Μακράν η πιο pathetic συμμετοχή από συστάσεως κόσμου.

Μάλτα
Η Μάλτα επειδή πολύ μεγάλη χώρα δεν είναι, έχει περιορισμένες επιλογές και ακολουθεί τη μέθοδο της εκ περιτροπής εκπροσώπησης. Τη μία χρονιά στέλνει την Chiara (γνωστή και ως η «τετράφυλλη ντουλάπα με την αγγελική φωνή») και την άλλη, τον ποπ πιτσιρικά Fabrizio Faniello. Επειδή η Chiara είχε πάει πέρσι και ήρθε δεύτερη, ο καημένος ο Fabrizio έχει φέτος βαρύ φορτίο να σηκώσει. Το τραγούδι δεν είναι τίποτις σπουδαίο, αλλά μπορεί και να το άκουγες ευχάριστα αν ήσουν αραγμένος σε παραλιακό μπαράκι, με κοκτέιλ και ευχάριστη παρέα (βέβαια, αν έχεις όλα τα παραπάνω και Κατερίνα Στανίση να σου βάζανε…).

Κύπρος
Την Ανέτ Αρτάνι -γνωστή και ως «κολλητή φίλη της Britney Spears»- τη γνωρίσαμε όταν μπήκε & βγήκε από το Fame Story III με ταχύτητα φωτός, ξεχνώντας πίσω της ένα στηθόδεσμο, τον οποίο τα ρεαλιτόπαιδα έδεσαν σε δύο δέντρα και μετέτρεψαν σε κούνια. Έκτοτε η κορασίδα συνεχώς φουσκώνει και κάποια στιγμή φοβάμαι ότι θα βιώσουμε ένα νέο Big Bang με επίκεντρο την ιδία και κατακλυσμιαίες επιπτώσεις στο σύμπαν. Κατόπιν αυτών, φαντάζεσαι ποια μπορεί να είναι η εξήγηση στο ερώτημα που θέτει το τραγούδι «Why do the angels cry?».

(συνεχίζεται)