Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2006

Άδικα πήγαν τα νιάτα μου κι είναι τα χρόνια φευγάτα μου.

Πρόσφατη έρευνα της UNESCO απέδειξε ότι μόλις το 20% των συνολικών πληροφοριών που συλλέγει ένας μπόμπιρας λαμβάνονται στο σχολείο, στοιχείο που επιβεβαιώνει αυτό που γενεές παιδιών υποψιάζονταν αλλά δεν μπορούσαν να τεκμηριώσουν: το σχολείο είναι μία υπερτιμημένη μπαρούφα! Σύμφωνα πάντα με τους ειδικούς, το 15% από τις πληροφορίες αυτές είναι άχρηστο και αποβάλλεται ενώ μόλις ένα 5% διατηρείται στη μνήμη και χρησιμοποιείται κατά την ενήλικη ζωή.

Κι έρχομαι εγώ σήμερα και ερωτώ: ποίος θα με αποζημιώσει εμένα για όλα τα μερόνυχτα που ξόδεψα ως νήπιο πάνω από το Εμείς κι ο Κόσμος; Για τις ατελείωτες σειρές από καλλιγραφικά «α» και «βου» με τις οποίες γιόμιζα τα μπλε τετράδια με τις πλαστικοποιημένες ράχες και με συμπληρωμένα τα στοιχεία μου στις ανεξήγητα σοβαρές ετικέτες του εξωφύλλου; Για ποιο λόγο καθόμουν και πάσχιζα να γράψω καλά στα διαγωνίσματα της Φυσικής και των Αρχαίων, μου λες; Γιατί στερήθηκα εγώ τη ρέμπελη ζωή, το παιχνίδι και την ξενοιασιά μου για να μάθω τ’ άμφια του ιερέα (που δεν πα να φοράει και τριεσκότ; -έκατσε ποτέ ο ιερέας ν’ανοίξει τη δική μου τη ντουλάπα να μάθει τι φοράω;)

Άσε που οι ειδικοί δεν έχουν εικόνα της κατάστασης στην Ελλάδα (ούτε φωτό της Μαριέττας δεν έχουνε δει τρομάρα τους, που όσο να πεις κάτι θα τους υποψίαζε). Δεν ξεύρουν τι εστί παραπαιδεία! Που αντί να ζουζουνίζουν σε αλάνες και αυλές, τρέχουνε οι αλαφιασμένοι μπόμπιρες απ’ το σχολείο στ’ αγγλικά και απ’ τα γερμανικά στο πιάνο. Και πάρε τα φροντιστήρια και δώσε τα ιδιαίτερα! Και τι ακριβώς βγαίνει από αυτή τη διαδικασία; Από αυτή την ατέρμονη αποστήθιση ατελείωτων σελίδων; Σύγχυση, άγχος κι ένα θλιβερό κενό.

Σήμερα το πρωί οι αγουροξυπνημένοι μπόμπιρες μαντρώθηκαν στις σχολικές αυλές, ραντίστηκαν με τον αγιασμό, φορτώθηκαν τα βιβλία τους και βουτήξανε στη γκρίζα τους καθημερινότητα –προμήνυμα θαρρείς των όσων τους περιμένουν στο ενήλικο παρακάτω τους. Το σύστημα που υποτίθεται πως καλλιεργεί τις δεξιότητές τους, την κριτική τους σκέψη, την έμφυτη περιέργεια (που υπό τις κατάλληλες συνθήκες θα μπορούσε να μετεξελιχθεί σε φιλομάθεια) και τη δημιουργικότητά τους, ομολογεί την οικτρή του αποτυχία καθημερινά: στα φροντιστήρια, στα ιδιαίτερα, στην τερατώδη αναντιστοιχία του με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Λο και λα, Λόλα. Μη και λο, μήλο. Λόλα, να ένα μήλο!

2 σχόλια :

  1. Χωρίς να έχω διάθεση να διαφωνήσω με την ουσία του post, δεν μπορώ παρά ν' αναρωτηθώ πώς είναι δυνατόν κανείς να μετρήσει αξιόπιστα το ποσοστό των σχολικών γνώσεων που αποβαίνουν χρήσιμες στην ενήλικη ζωή. Κι αν ακόμα τις μετρήσει, πώς τις αξιολογεί; Μπαίνει άραγε στο ίδιο ζύγι η γνώση της γραφής και της ανάγνωσης με τη χρονολογία της μάχης του Ματζικέρτ; Έχουν άραγε την ίδια σημασία τα βασικά μαθηματικά με το σύμβολο του καλίου στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων; Η κοινωνικοποίηση μετράει στη συνεισφορά του σχολείου στην ωρίμαση του νέου ανθρώπου; Είναι δυνατόν να μετρηθεί και μάλιστα αριθμητικά αυτή η συνεισφορά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμπειρικά σκεπτόμενος και ανεξαρτήτως της εγκυρότητας τέτοιων ερευνών, ομολογώ ότι τα αρχαία, τα θρησκευτικά, οι παράγωγοι, τα ολοκληρώματα και μυριάδες άλλες πληροφορίες που καταγράφηκαν στη βραχυχρόνια μνήμη μου (το ένα απόγευμα τα διάβαζα / το επόμενο τα είχα ξεχάσει / ουδέποτε τα ανακάλεσα) πέρασαν και με προσπέρασαν.

    Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω τα πήγαινέλα στα φροντιστήρια (για τις πανελλήνιες, τ'αγγλικά, τα γαλλικά), τη συνεχή πίεση της αποστήθισης, το γεγονός ότι ουδέποτε είχα ακούσει τη λέξη "υπολογιστής" στο σχολείο (και αποφοίτητα το 1994, όταν τα Windows είχαν ήδη φθάσει στην έκδοση 3.1 και ο Bill είχε ανακοινώσει την έκδοση "95"). Λυπάμαι που το λέω αλλά θεωρώ ότι κατέβαλα τεράστια εξωσχολική προσπάθεια για να μπορώ σήμερα να είμαι κατ'ελάχιστον ενημερωμένος, παραγωγικός και χρήσιμος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts