Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2006

Το μυστικό του γελαδάρη (Brokeback Mountain)

Το σύνηθες concept θέλει τον γελαδάρη να καθαρίζει λύκους, αρκούδες & ερυθρόδερμους, να κυνηγάει επικηρυγμένους ληστές, να πετυχαίνει μπουκάλια στον αέρα (ή έστω καμία μπεκάτσα), να κατατροπώνει τους Ντάλτονς, και να σώζει τη Λόλα απ’τη φωτιά. Πέραν όμως της περιπετειώδους ρουτίνας του, ο γελαδάρης (original τε και σπαγγέτι) είχε ανέκαθεν στη ζωή του μία, απλή και ξεκάθαρη σταθερά (εκτός του ότι καπνίζει Marlboro): αγαπά τη γελαδάρισσα!

Αλλά θα μου πεις, εδώ έπεσε κοτζαμάν κομμουνισμός και βγήκε ως guest η Καλομοίρα σε συναυλία του Σαββόπουλου, δεν θα ανατραπεί και το τελευταίο στερεότυπο των παιδικών μας χρόνων; Ε ναι λοιπόν, γελαδάρης αγαπά γελαδάρη, τραβάς κανένα ζόρι; Και αφού βαρέθηκα να ακούω αμφίθυμες κριτικές και macho τοποθετήσεις περί του τελευταίου πλήγματος στον ανδρισμό μας (κυρίως από ανθρώπους που δεν έχουν παρακολουθήσει την ταινία), απεφάσισα να πάω και να το δω για να αποκτήσω ιδία άποψη.


Δεν θα κάτσω να σου εξηγήσω τους δεκάδες λόγους για τους οποίους η εν λόγω ταινία θα πάρει το Oscar. Θα σου πω απλώς, ότι αν δεν συγκινηθείς στο τέλος, είσαι απλώς κρετίνος. Η ερμηνεία του Heath Ledger είναι συγκλονιστική.

Η αγάπη μπορεί να μας συγκινήσει σε όλες τις μορφές και εκφάνσεις της, διότι είναι ισχυρότερη και υπέρτερη των ανθρώπων. Η παρουσία της, σε νοηματοδοτεί. Η απουσία της, σε συνθλίβει.

Σχόλιο: Η καλύτερη ταινία της χρονιάς.

Βαθμός: 9/10

Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2006

Πες μας τι πίνεις, εσύ και δεν μας δίνεις.

Ra- Ra- Rasputin! Κι εντάξει το καταλαβαίνω να χλευάζεις τον ρώσο ερωτύλο και ραδιούργο καλόγερο (που αν ζούσε σήμερα θα μπορούσε να κάμει μεγάλη καριέρα στο πάνελ της Τατιάνας ή έστω, ως κριτική επιτροπή στα Παρατράγουδα της Ανίτας). Δικαίωμά σου, ρε μεγάλε! Αλλά σε ερωτώ και έλα πες μου: ο πολύπαθος Έλλην τηλεθεατής τι σου έφταιξε; Διότι δεν μπορείς να έρχεσαι ω φίλτατε Daddy Cool, να μας χορεύεις ντιριντάχτα-disco (έδωσες και ένα σωρό ιδέες στον Τσαλίκη και φοβάμαι μην αφήσει ξανά αφάνα το μαλλί, βαφτεί μαύρος και ανεβάσει το μιούζικαλ «By the rivers of Babylon»), να θέτεις επί νέας βάσης την ανάγκη για χαλάουα (κάνοντας έμμεση διαφήμιση στα Laserline Clinics) και από πάνω να μας ρίχνεις και χριστοπαναγίες.


Το ερώτημα που απασχολεί έκτοτε όλους τους σοβαρούς αναλυτές, είναι για ποιο λόγο είχε ζοχαδιαστεί ο Daddy: Μην του πρότεινε η Καίτη Γαρμπή συμμετοχή στο νέο της δίσκο; Μην του έβαλε ο Ιάσονας Τριανταφυλλίδης, τγία; Μην είναι αεκτζής; Μπορεί απαντήσεις να μην έχουμε λάβει, αλλά ένας κάτοικος του Κορωπίου φαίνεται πως το πήρε το θέμα πολύ προσωπικά και έσπευσε (μέσα στη μαύρη νύχτα) στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής για να καταγγείλει ότι πολύ προσεβλήθηκε! Παρά την άμεση κινητοποίηση της αστυνομίας, οι Boney M ακόμη καταζητούνται.

Πάντως πραγματικά συμπόνεσα εκείνο το έρμο το φυντάνι-παρουσιαστή (Δημήτρη Βλάχο τον-ε-λένε) που καθόταν –μα τελείως αποσβολωμένος- και κοίταζε τον Daddy να σκυλοβρίζει, μην μπορώντας να αντιδράσει. Εκείνη τη νεκρή στιγμή –και μόνο τότε- η Σοφία Αλιμπέρτη κοντοστάθηκε για λίγο από τα παρασκήνια όπου βρισκόταν και ένιωσε μία νοσταλγία για τον αξύριστο συμπαρουσιαστή και το χαμογελαστό πιανίστα, που άφησε πίσω στο χαριτωμενάδικο του Σαββατοκύριακου.

Μετά πάλι σκέφτηκε το jack pot που της έλαχε εν τω μέσω της σεζόν και είπε, ας πάει και το παλιάμπελο! Με πολύ τσαμπουκά έριξε μία γυροβολιά (προκειμένου να αναδείξει το φόρεμα-αμπαζούρ) και παραδέχθηκε ότι όλη της η ζωή ήταν μία θάλασσα από μουσική. Μέσα σ’ αυτή τη θάλασσα μεγάλωσε, κολύμπησε, απέκτησε δύο γιους, ερωτεύτηκε. Κι ενώ προς στιγμή νόμισα ότι βλέπω ντοκιμαντέρ του National Geographic για τη ζωή της τσιπούρας, εμφανίσθηκε στην οθόνη εκείνη η παίκτρια (Σοφία Κίλια την-ε-λένε) που τραγούδησε το Sex της Κοκκίνου. Και η οποία εμένα προσωπικά, πολύ με έπεισε.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2006

Ουφ! Ανασχηματίστηκα...

Παίρνουμε μία καλοθρεμμένη πουλάδα και την τοποθετούμε στο κέντρο του ταψιού. Τεμαχίζουμε τις πατάτες, ρίχνουμε τα συνήθη βαριά μπαχαρικά. Πετάμε τον Πάνο έξω από το ταψί, περιχύνουμε με Κεφαλογιάννη, ρίχνουμε αλάτι, πιπέρι, ρίγανη. Τέλος, προσθέτουμε μία γερή δόση δεξιού συντηρητισμού και πασπαλίζουμε με χαριτωμενιά στις άκρες. Ψήνουμε για 2 ώρες περίπου, στους 180 βαθμούς και σερβίρουμε απευθείας. Γαρνίρουμε το πιάτο με λίγο μαϊντανό (με τρόπο, ώστε να μη θυμίζει πιάτο νοσοκομείου, αλλά ξενοδοχείου). Προσοχή στο μάσημα: οι πατάτες μπορεί να είναι ακόμα καυτές!

("κι αν έφαγες και χθες το ίδιο γεύμα, δεν φταίει κανείς, μονάχα εσύ")

Πέμπτη, 9 Φεβρουαρίου 2006

Τα σκίτσα του Κακού!

(ή «Η μέρα που ο Νικολάκης γνώρισε για πρώτη φορά τα όρια του κοινού του»)

Ως νήπιο είχα μία οργιώδη φαντασία. Μου έδινες μαρκαδόρους; Σου ζωγράφιζα πράσινες ζέβρες με κόκκινες ομπρέλες! Μου έδινες lego; Σου έχτιζα μνημειακή κατασκευή, τύπου Βωβό-σπιτο για playmobil. Μου έδινες πλαστελίνες; Σου έπλαθα τη Φωτεινή Πιπιλή (που ήταν πολύ trendy φυσιογνωμία στα 80s). Γενικώς όποτε βρισκόταν στα χέρια μου κάποιο υλικό, έπεφτα με τα μπούνια στην καλλιτεχνική δημιουργία ωσάν να παραδιδόμουν σε νιρβάνα, παρόμοια με εκείνη που πάθαινε ο ήρωας στις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου επικοινωνώντας με τα άλιεν. Και μην το γελάς: πολύ με απασχολούσε η πρωτοτυπία των συνθέσεών μου και συνήθως με ενέπνεαν μη συμβατικά θέματα.

Μία ωραία πρωία στο μάθημα της ζωγραφικής, ο δάσκαλος μάς είπε να αυτοσχεδιάσουμε σε ελεύθερο θέμα και να εκθέσουμε τις δημιουργίες μας τοποθετώντας τες στον πίνακα. Πραγματικά, άπαντα τα νήπια αράδιασαν στα θρανία χάρακες, κασετίνες, μαρκαδόρους Crayola, χρώματα παστέλ και γομολάστιχες και βάλθηκαν να αποτυπώσουν τις σουρεαλιστικές τους ιδέες στα μπλοκ ιχνογραφίας. Βεβαίως τα παιδάκια σε αυτή την ηλικία, δύσκολα ξεφεύγουν από τη μανιέρα "δέντρο-σπίτι-βουνό-ήλιος", αλλά εν πάσει περιπτώσει το παλεύουν σε όρους αφαιρετικού συνδυασμού σχημάτων, ενίοτε με κάποιες τάσεις προς τη φοβ.

Ενώ γύρω μου συνέβαινε λοιπόν ένας καλλιτεχνικός οργασμός, με παιδάκια να φρουμάζουν, να πασαλείβουν και να πασαλείβονται με μπογιές, ο δικός μου καλλιτεχνικός χρόνος είχε παγώσει. Δεν ήξευρα τί να φτιάξω! Η αλήθεια ήταν ότι μετά το τελευταίο μου αριστούργημα (που είχε ως θέμα την πολυαναμενόμενη επίσκεψη του Αστυνόμου Σαϊνη στη Φρουτοπία), είχα υποπέσει σε ένα καλλιτεχνικό αδιέξοδο. Κοίταξα γύρω μου για να πάρω ιδέες. Τζίφος! Δεν με ενέπνεε ούτε η κυρία που τίναζε τα σεντόνια στο απέναντι μπαλκόνι, ούτε η χοντρή γυμνάστρια που σφύριζε δίνοντας τόνο στις διατάσεις των παιδιών που κάνανε γυμναστική στο προαύλιο! Με δεδομένο μάλιστα ότι και η Ντίνα στη διπλανή σειρά, φορούσε μία απαράδεκτη πορτοκαλί φόρμα με έναν ατσούμπαλο Τουίτυ να φιγουράρει στην πλάτη -και ο οποίος ομολογώ ότι πολύ με είχε ξενερώσει-, όλες οι πιθανές πηγές έμπνευσης είχαν εκλείψει! Ζούσα ένα δράμα -μην μπορώντας ολωσδιόλου να προβλέψω ότι κάποια χρόνια αργότερα ο Ζαχαράτος θα ξεκινήσει και θα ολοκληρώσει εκπομπή με την ίδια ακριβώς διαπίστωση.

Όχι άλλες πράσινες ζέβρες με κόκκινες ομπρέλες! Όχι άλλα Στρουμφάκια, γατάκια, σκυλάκια! Αποφάσισα -και με κάποια δόση αυτοκριτικής- ότι είχα ολοκληρώσει τον κύκλο της πρώιμης καλλιτεχνικής περιόδου μου και πως είχε έρθει η ώρα να περάσω σε πιο σκοτεινή θεματολογία. Να φτιάξω ένα ναυάγιο; Την Κάντυ-Κάντυ να αλλοφρονεί πάνω στον τάφο του Άντονι; Τον Σπιρτούλη να ταΐζει κώνειο τον Μπάρμπα-Στρούμφ; Όχι, όχι, όχι. Χρειάζομαι μία πιο δυνατή εικόνα! Ξαφνικά, μου καρφώθηκε ιδέα!

"Έχω θέμα!" εκρόαξα χαρούμενα -μην μπορώντας ολωσδιόλου να προβλέψω ότι κάποια χρόνια αργότερα, η Νατάσσα Ράγιου θα ξεκινήσει εκπομπή με την ίδια ακριβώς ψευδαίσθηση. Έβγαλα από την τσάντα μου μία τσίκλα "Big Babol" την οποία και άρχισα να μασουλώ, μάζεψα τα αυτοκόλλητα που είχα εναποθέσει στο εσωτερικό ραφάκι του θρανίου μου και τα έβαλα στην τσέπη μου (καλή η έμπνευση, αλλά σε καμία περίπτωση δεν λησμονάς να φυλάξεις τα αυτοκόλλητά σου), ανασκουμπώθηκα και άρχισα να δημιουργώ.

Αρκετές στιγμές αργότερα, ο δάσκαλος δίπλωσε την εφημερίδα του, σηκώθηκε από το έδρανο και αποφάσισε να επιθεωρήσει τα μικρά αριστουργήματα που είχαμε τοποθετήσει στον πίνακα. Δεν ξεύρω γιατί, αλλά πολύ έδειχνε να ενθουσιάζεται με τη μανιέρα «δέντρο-σπίτι-βουνό-ήλιος» που κλασικά κυριαρχούσε στη θεματολογία των υπολοίπων συμμαθητών μου. Ξαφνικά, όταν έφθασε στο δικό μου σκίτσο, το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη του.

«Νικολάκη παιδί μου έλα εδώ!»
«Μάλιστα, κύριε!» (ναι, χωρίς να ξέρω –τότε- ότι κάποια χρόνια νωρίτερα, ο Ζαμπέτας είχε κάνει σουξέ με την ίδια ακριβώς κατάφαση!)
«Τι μας έχεις φτιάξει εδώ;»
Βέβαιος ότι πρόκειται οσονούπω να λάβω θερμότατους επαίνους για την καλλιτεχνική μου κλίση, άρχισα να περιγράφω το αριστούργημά μου.
«Έχω φτιααααάξει, το Χριστούλη πάνω στο σταυρό και από δίπλα τους άλλους δύο ληστές στους δικούς τους σταυρούς και αυτή εδώ κάτω με τα μαύρα είναι η Παναγίτσα και το χορτάρι το έχω βάψει κόκκινο από το αίμα του καημένου του Χριστούλη και ο ουρανός είναι μαύρος και μπλε, γιατί το είδα στη σειρά του Τζεφιρέλι που έδειξε η τηλεόραση και επίσης έχω σιάξει κι ένα άσπρο περιστέρι -που δεν το βλέπετε, γιατί είναι το Άγιο Πνεύμα που είναι αόρατο, όπως λέει και το βιβλίο!»
«Νικολάκη, παιδί μου θα ήθελα να αποσύρεις το συγκεκριμένο σκίτσο διότι θα πρέπει να ξέρεις ότι το Χριστούλη δεν μπορείς να τον ιχνογραφήσεις παραμόνο αν είσαι αγιογράφος.»
«Μα… Μα…»
«Σαν καλό παιδάκι, φτιάξε μας κάτι άλλο.»

Βεβαίως όπως καταλαβαίνεις, με κομμένα τα φτερά από την κατάπληξη και βουρκωμένα τα μάτια από τη συνειδητοποίηση ότι το κοινό μου δεν είναι ώριμο για τέτοια θέματα, σύρθηκα ως τον πίνακα, πισωγύρισα τη σελίδα και βρέθηκα να εκθέτω και πάλι τον Αστυνόμο Σαϊνη σε επίσκεψη στη Φρουτοπία.

Η ελευθερία λόγου είναι αδιαπραγμάτευτη.

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2006

Η αυτοκρατορία αντεπιτίθεται (Αυτό μας έλειπε!)

Μετά τη νίλα που έπαθε εφέτος ο Ant-1, απεφάσισε να αντεπιτεθεί. Άνοιξε ο Μίνως το καρνέ και άρχισε από το Α.

(Μίνως) -Μήπως να πάρω τον Αυτιά; Τον Αναστασιάδη;
(Χορός) -Θα λιγωθεί ο θεατής, θα του'ρθει ντοβρουτζάνη!

(Χορός) -Να βρεις μια ύπαρξη γλυκιά, με μπριο κι εμπειρία!
(Μίνως) -Μωρ΄λες να πιάσω την καλή με εκείνη τη Σοφία;

Πραγματικά, σήκωσε το τηλέφωνο και πήρε την Αλιμπέρτη, που εκείνη την ώρα κορνιζάριζε το τελευταίο δελτίο της AGB με τις θεαματικότητες του Σαββατοκύριακού (σ.σ. η Στρουμφίτα το είχε παλέψει στο πρώτο τέταρτο, αλλά μετά, το Σοφάκι πήρε κεφάλι!). "Είναι πολλά τα λεφτά, Σοφία!" είπε στον εαυτό της και ενέδωσε στις πιέσεις του Μίνωα.

Άλλωστε, μετά τις βιντεοταινίες με τον Ψάλτη, τη σχέση με τον Πάριο, τις άνοστες τηλε-σειρές του Γιώργου Κωνσταντίνου, το χωρισμό με τον Πάριο, τις κοσμικές εμφανίσεις και το σύντομο αμόρε με τον Ίμβριο, ούτε που το φανταζόταν κανείς ότι θα κάμει καριέρα ως πρωινατζού-παρουσιάστρια. Στις πρώτες εκπομπές της μάλιστα, είχε επιστρατεύσει το Μιχαήλ Άγγελο (ουχί το ζωγράφο, αλλά το συνονόματο υιο της!) προκειμένου να προσδώσει μία οικογενειακή εσάνς στο κλισαρισμένο σετάκι "πιάνο/καναπές/ζώδια" και να διαφοροποιηθεί επιτέλους, από το ομοειδές πακέτο που σερβίρει κατά συρροή η Ρίκα Βαγιάννη. Σύμφωνα με την Espresso που ένα λόγο παραπάνω τον έχει σε τέτοια θέματα, ο μπαμπάς-Πάριος είχε πολύ ζοχαδιαστεί με την κίνηση αυτή της Σοφίας, διότι θεώρησε ότι εκμεταλλευόταν το τέκνο τους για λόγους δημοσιότητας. (Άσχετο: Ο Πάριος δεν ήταν που είχε κάνει ντουέτο με τον εννιάχρονο γιο του Χάρη, προ αμνημονεύτων; Λέω 'γω τώρα!)

Ο Alpha -που κάτι τέτοια δεν τα σηκώνει- έστειλε εξώδικο στην Αλιμπέρτη με το οποίο της διεμήνυε ότι θα πρέπει να είναι στο πόστο της πουρνό-πουρνό Σαββάτου και να τραγουδά με σκέρτσο, αγκαλιά με τον αξούριστο συμπαρουσιαστή και το χαμογελαστό πιανίστα. Το Σοφάκι από την άλλη το έπαιξε Κινέζα και όταν έφθασε η αποφράδα ημέρα, βγήκε μονάχα ο αξούριστος συμπαρουσιαστής και ο χαμογελαστός πιανίστας ωσάν τις τεθλιμμένες χήρες και με καλεσμένη την Ελένη Μενεγάκη που ανέλαβε να σερβίρει τον καφέ της παρηγοριάς.

Με πλήρη συνείδηση των νέων της καθηκόντων, η Αλιμπέρτη φαίνεται αποφασισμένη να βάλει τα δυνατά της, ώστε να αναδείξει νέες Καλομοίρες (filakia!) και νέους Περικλήδες (παντόφλες!). Σε τσακίρ κέφι, μπορεί και να μαλλιοτραβηχτεί με μία Άσπα, να ανταλλάξει κοσμιτικά με μία Δρούτσα, να αναμοχλεύσει πάθη, ζήλιες και εντάσεις ακολουθώντας τη Σχολή Μικρούτσικου. Γιατί αν δε, θα βρεθεί να παρουσιάζει ωσάν τη Λάσπα, τηλεπαιχνίδι στο ΡΙΚ. Και πάλι καλά να λες...

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2006

Μπορείτε να με υποκλέψετε, παρακαλώ;

Έτρεξα ασμένως να πάρω τις κυριακάτικες εφημερίδες από το απόγευμα του Σαββάτου: ουχί διότι ήθελα να συμπληρώσω τη συλλογή Κama Sutra της Βραδινής, ούτε με έπιασε η αγωνία να διαβάσω τη συνέντευξη της Σοφίας Αλιμπέρτη στο TVGuide του Βήματος.

Απλώς άκουσα ότι θα δημοσιεύσουν ολόκληρη τη λίστα με τα ονόματα των όσων παρακολουθούνταν στο τελευταίο σκάνδαλο με τις υποκλοπές. Άνοιξα με αγωνία το φύλλο και διάβασα ένα προς ένα τα ονόματα: ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΠΟΥΘΕΝΑ! Μία ανείπωτη φρίκη με κυρίευσε και ένα σύγκρυο, το ένιωσα. "Δεν είναι δυνατόν!" κλαψούρισα περίλυπος. "Μα, δεν θέλει κανείς να ασχοληθεί μαζί μου; Δεν είμαι ΕΓΩ άξιος παρακολούθησης; Είναι καλύτερος δηλαδής από εμένα ο κάθε τυχάρπαστος δημοσιογράφος, πολιτευτής, δημόσιος υπάλληλος και καραβανάς του στρατού; Όχι κύριε, απλώς δεν το δέχομαι!"

Κάλεσα αμέσως την εξυπηρέτηση πελατών της Vodafone και απαίτησα να μιλήσω με τον υπεύθυνο δικτύου. Η κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής, προσπάθησε να με ηρεμήσει:
-Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;
-Θα ήθελα να περιληφθώ στους παρακολουθούμενους, παρακαλώ!
-Πώς είπατε το όνομά σας; Είστε συνδρομητής Vodafone;
-Να, αν με παρακολουθούσατε δεν θα είχατε τέτοια ερωτήματα τώρα...

Διότι τη σήμερον, σε παρακολουθούν και άρα υπάρχεις! Το "υποκλέπτεσθαι" συνιστά τίτλο τιμής και κοινωνικής καταξίωσης. Σου αναγνωρίζεται βρε αδελφέ, ότι μία συμβολή στη δημόσια ζωή ετούτου εδώ του τόπου, την έχεις! Αν απαξιεί ως και ο Μεγάλος Αδελφός να ασχοληθεί μαζί σου, τότε -sorry που σου το λέω και θα το μάθεις από εμένα- αλλά δεν αξίζεις μία: ποτέ δεν θα δεις τη φάτσα σου σε παράθυρο του Χατζηνικολάου δίπλα στον Κακαουνάκη, ποτέ δεν θα αναζητήσει τους τραπεζικούς σου λογαριασμούς ο Μάκης, ποτέ δεν θα γίνουν οι αισθηματικές σου περιπέτειες πρωτοσέλιδο στην Espresso.

Κατάπιε τον όποιον εστετισμό έχεις μέσα σου και παραδέξου το: κοινωνικά είσαι ανύπαρκτος!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2006

Για πάτα λίγο το μηδέν!

Η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση απόλυτης απαξίωσης. Το ελληνικό Watergate μόλις ξεκίνησε. Κι επειδή τα πράγματα δείχνουν να αγριεύουν, νομίζω ότι στα όσα θα δούμε τις επόμενες ημέρες, θα είναι απαραίτητη η γονική συναίνεση. Ελληνικό splatter movie, με στοιχεία πολιτικού θρίλλερ και φαρσοκωμωδίας.

Κατ'αρχήν, η Vodafone οφείλει να ζητήσει δημοσίως συγνώμη. Για να μην σου πω ότι κανονικά θα έπρεπε να αποσυρθεί από τη χώρα, παραδεχόμενη την πρόδηλη ανικανότητά της να ελέγξει το δίκτυό της. Τουτέστιν, να υπηρετήσει τους καταναλωτές της. Είναι υπόλογη για σκάνδαλο μείζονος εθνικού συμφέροντος.

Δεν περιμένεις από εμένα να σου κάμω αναλύσεις. Μπορείς να τις ακούσεις στην τηλεόραση ή να τις διαβάσεις αλλού. Απλώς επέτρεψέ μου να σου κάμω μία σύντομη σύνοψη της τρέχουσας κατάστασης:
Ο Γενικός Γραμματέας της ΓΣΕΕ κ.Πολυζωγόπουλος σακατεύτηκε από δολοφονική επίθεση που δέχθηκε από κάποιους (αυθορμήτως κρετίνους ή κατευθυνόμενα εγκάθετους; -θα σε γελάσω και δεν το θέλω!) κάτω από τη μύτη -μάλιστα- της αστυνομίας.
Διάφοροι κρατούμενοι αποφασίζουν να διαφύγουν, γιατί έτυχε να βρουν μία πόρτα ανοιχτή, ένα αυτοκίνητο πρόχειρο, έναν αστυνομικό ολίγον βαριεστημένο ή πατίνια στο μέγεθός τους. Αιματηρή ληστεία γίνεται στο κέντρο της Αθήνας από αντιεξουσιαστική ομάδα που αυτοχρηματοδοτεί την αποσταθεροποιητική της δράση.
Ο τέως αποφασίζει να κάνει μία ετεροχρονισμένη αυτοκριτική σε εφημερίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη, κίνηση που κάποιοι εκλαμβάνουν ως συμβολική αφετηρία πολιτικών του πρωτοβουλιών.
Στον Έβρο, τα κυκλώματα παράνομης διακίνησης ναρκωτικών και λευκής σάρκας "αυτοκτονούν" φαντάρους και μέσω τυμπανοκρουσίας, διαλαλούν την απόλυτη κυριαρχία τους επί των συνοριακών οδών.
Κατά γενική ομολογία, το (όποιο) κυβερνητικό έργο έχει παγώσει μετά τις εορτές, ενόψει του πολυαναμενόμενου ανασχηματισμού, που έχει εδώ και μήνες απολέσει τη χρησιμότητά του (καθότι έχει πλήρως προ-εξοφληθεί).
Το Χρηματιστήριο έκανε ένα περίεργο άλμα προς τ'αστέρια, χωρίς προφανή λόγο και τη στιγμή που οι επενδυτικές/καταναλωτικές προσδοκίες είναι χαμηλές. Κάτι βρωμάει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας.
Τα δημοσιονομικά μεγέθη συνεχίζουν να επιδεινώνονται, η διεθνής εικόνα της χώρας είναι τσαλακωμένη, τα εθνικά θέματα πηγαίνουν στον αυτόματο πιλότο.
Η εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης προβλέπει αυξήσεις που υπολείπονται σημαντικά του πληθωρισμού και είναι ουσιαστικά άνευ ουσίας, αφ'ης στιγμής δεν προχώρησε σε τιμαριθμοποίηση της φορολογίας. Έρχονται δύσκολες ημέρες, σου το λέω και να το θυμάσαι.
Το σκάνδαλο του παραδικαστικού έχει συμπαρασύρει πρόσωπα που κινούνταν στο στενό περιβάλλον της Ρηγίλλης.
Κυβερνητικά στελέχη παραιτούνται υπό το βάρος διαφόρων μικρών, μεγάλων και μικρο-μέγαλων σκανδάλων, ενώ ο πιο δημοφιλής Υπουργός σπεύδει να εγκαταλείψει το πλοίο.
Ο πρωθυπουργός της χώρας και Υπουργός Πολιτισμού, Κωστάκης -επέτρεψέ μου να πω- είναι ανύπαρκτος.

Σου κάμει κάτι σε διάλυση; Μείνε στο ακουστικό σου. Τα λέμε πάλι αύριο.
Μη με πάρεις στο κινητό.