Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2006

Stay (σπίτι σου!)

Ψυχολόγος (Ewan McGregor) αναλαμβάνει να κουράρει σαλεμένο νεαρό, ο οποίος του ανακοινώνει ότι το επόμενο Σάββατο πρόκειται να αυτοκτονήσει (και όχι, αυτή του η πρόθεση δεν οφείλεται στο ότι εκείνη τη μέρα προβάλλεται η Σεμίνα). Ακολουθούν ατελείωτες κουλαμάρες σουρεαλιστικών προθέσεων και χαοτικού αποτελέσματος, που αποδεικνύουν (1ον) ότι αν δεν το’χεις, Μπουνιουέλ δεν γίνεσαι που να χτυπιέσαι κάτω, και (2ον) ότι ο Ewan McGregor χρειάζεται επειγόντως ατζέντη, μπας και τον γλιτώσει από τις αλλοπρόσαλλες επιλογές ταινιών.

Στο τέλος, μένεις με μία προσχηματική δικαιολόγηση του παρανοϊκού σεναρίου, τσιτώνεσαι περισσότερο με τον υπερβατικό στοχασμό περί επιθανάτιου ρόγχου και αποφασίζεις να σταματήσεις δια παντός να διαβάζεις τις κριτικές του Δανίκα, ο οποίος το βρήκε «συμπαθητικό».

Γενικά: Φίλε, μείνε μακριά από αυτή την ταινία.
Βαθμός: 1/10 (παίρνει τη μονάδα για το ρευστό μοντάρισμα των σκηνών, ως ενδιαφέρουσα άσκηση ύφους και μόνον)

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2006

Όχι άλλο κάρβουνο!

Allons enfants de la Patrie!

Κάτι βρωμάει στο βασίλειο της Ευρωλάνδης και δεν είναι η λακ στα μαλλιά της Άνγκελας Μέρκελ. Μυρίζει καμένη βιτρίνα και γαλλικό αυτοκίνητο φλαμπέ (που μεταξύ μας μπορεί και να είναι νοστιμότερο από την μπριζόλα-σπλάτερ που σερβίρουν τα πανάκριβα εστιατόρια στην Place Van dome του Παρισιού). Άκουσε το φοιτηταριό της Σορβόννης τα νέο-φιλελεύθερα ιδεολογήματα της γαλλικής κυβέρνησης, τα πήρε στο κρανίο κι έκαμε την πόλη λαμπόγυαλο. Διότι όπως έχει αποδειχθεί πλειστάκις στο παρελθόν, ο Γάλλος φοιτητής εκτός από ιδεολόγος, είναι και πολύ οξύθυμος!

Τώρα, ότι το Παρίσι βρίσκεται στις φλόγες ξανά, μέσα σε διάστημα μερικών μηνών και ξαναβλέπουμε οδοφράγματα, τύπου Μάη ’68, μήπως να άρχιζε να μας προβληματίζει και εδώ στην Ελλάδα; Διότι με τις τιμές στα ύψη, τους μισθούς στα βάθη και τον Επίτιμο στον κόσμο του («πρέπει να δουλεύουμε περισσότερο και να αμειβόμαστε λιγότερο, για να γίνουμε πιο ανταγωνιστικοί!» είπε κοτσονάτος-κοτσονάτος ο Ψηλός στους Λυριτζή-Οικονόμου, με το χαμόγελο του ανθρώπου που ξέρει ότι αμέσως μετά την εκπομπή θα επιστρέψει στην έπαυλή του, θα βρει σιδερωμένα τα κοστούμια στην ντουλάπα από την Κορασόν και άμα λάχει, θα ρίξει και μία βουτιά στην πισίνα!) με βλέπω να βγαίνω καταμεσής της Πανεπιστημίου και να στήνω κι εγώ οδοφράγματα μπροστά από το Attica. Και να διαδηλώνω υπέρ της δικαιότερης κατανομής του πλούτου, της σύνταξης που δεν θα λάβω ποτέ, των εργασιακών μου δικαιωμάτων που τόσο ξεδιάντροπα βλέπω να ποδοπατούνται! Φτου, τα είπα και ξαλάφρωσα!

Τώρα θα μου πεις, ήτανε σοβαρή δήλωση αυτή που έκαμε ο Γιωργάκης σήμερα; «Εσείς οι νέοι πρέπει να γίνετε επαναστάτες.. με αιτία, όπως στη Γαλλία!» (πσσσσσσσσς! Τι είπε πάλι ο ηγέτης;!) Η κυβέρνηση –που κάτι τέτοιες μικρές ευκαιρίες περιμένει για νάβρει τη χαρά, μέσα στην τόση θλίψη- έσπευσε να του υπενθυμίσει ότι η φαεινή ιδέα περί μη ασφαλίσιμης εργασίας για τους νέους, την οποία και είχε εκφράσει ο Γιωργάκης προεκλογικώς (ως αντίδοτο στην ανεργία), είναι ακριβώς αυτή που έχει μετατρέψει τους δρόμους του Παρισιού σε αμέρικαν μπαρ. Ο Αλογοσκούφης από την άλλη, συνεπής στη σύγχυσή του, συνεχίζει να δηλώνει ότι «δεν θα έπρεπε να έχουμε μπει αλλά καλώς μπήκαμε (στο Ευρώ)», πονοκεφαλιάζοντας οποιονδήποτε σώφρων άνθρωπο προσπαθεί να κατανοήσει την ακριβή του θέση. Όποιος καταφέρει να ακολουθήσει τον Υπουργό στο σύνθετο συλλογισμό του, κερδίζει εντελώς δωρεάν, δύο δόσεις αναδρομικών του ΛΑΦΚΑ.

Άσχετο, αλλά έχεις νιώσει εσύ αυτή τη θεαματική βελτίωση της ελληνικής οικονομίας την οποία διαπίστωσε ο Κωστάκης προχθές; Κάτι σα να αισθάνθηκα εγώ το πρωί, αλλά πήρα ένα panadol extra και είμαι ήδη καλύτερα!

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2006

Pinup ομογένεια.

Επειδή είμεθα πολύ ενημερωμένο ιστολόγιο (και έχουμε και μία έφεση στα απανταχού φεστιβάλ), είπαμε να κάμουμε ένα πρώτο σχόλιο για την επιλογή της δεσποινίδος Μαρίας Menounos για την παρουσίαση της Eurovision. Εύγε! Ένα μεγάλο μπράβο στην ΕΡΤ! Χαλάλι τα ευρώπουλα που σκάω κάθε μήνα μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ και τα οποία ως τώρα στην καλύτερη των περιπτώσεων, μου απέδιδαν κάνα ντοκιμαντέρ για την αναπαραγωγή του μπακαλιάρου και στη χειρότερη, φιλοσοφικούς αυτοσχεδιασμούς της Βίκυς Φλέσσα.



Εντάξει, τα διαπιστευτήριά της τα βλέπεις. Αλλά μη στέκεσαι στο ντεκολτέ: η Μαρία είναι κάτι πολύ παραπάνω από μία απλή, καθημερινή κορασίδα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, αναδείχθηκε Miss Perfect Teen σε τοπικά καλλιστεία της Μασαχουσέτης (πώς λέμε «Miss Γύθειο»;) και αργότερα θήτευσε ως ρεπόρτερ επί ψυχαγωγικών θεμάτων στο Entertainment Tonight (πώς λέμε «Prive» με την Έλενα Κατρίτση;). Επίσης έπαιξε (για κάνα δίλεπτο, μη φανταστείς…) στην ταινία «Fantastic Four» και -πολύ προσφάτως- άνοιξε δική της εταιρία κινηματογραφικών παραγωγών. Όχι παίζουμε!

Εμένα λοιπόν μου αρέσει! Κι ας βγάζει -όταν γελάει- ήχους που θυμίζουν κάτι ανάμεσα στη Fran Drescher (τη «νταντά» της ομότιτλης κωμικής σειράς!) και τον Γούντυ τον Τρυποκάρυδο. Κοτζαμάν έγκυρο περιοδικό (το AskMen) την τοποθέτησε στην πρώτη πεντάδα των πιο θελκτικών γυναικών για το 2006 (τη στιγμή που μία Charlize Theron είναι στην 6η θέση και μία Jennifer Aniston στην 28η). Ποιος είσαι εσύ που θα πεις όχι;

[Ερωτήματα προς διερεύνηση: Τώρα που ανέλαβε πόστο στην ΕΡΤ, θα της βρούνε κάνα γραφειάκι να κάθεται δίπλα στη Δάφνη Μπόκοτα; Θα την καλέσει η Μπίλιω Τσουκαλά σε εκπομπή της μαζί με το Ρασούλη; Θα επιστρέψει η Πασχαλίδου στη Σουηδία;]

Τετάρτη, 8 Μαρτίου 2006

Της γυναίκας η καρδιά.


Οι άντρες είναι από τον Άρη και οι γυναίκες από την Αφροδίτη (ή στην απλή αργκώ, την τράτα λεν’ Μαρίτσα, τη σκούνα Βαγγελή). Είναι κυκλοθυμικές, ανάποδες, κακομαθημένες, κάποιες φορές υστερικές. Είναι και τρυφερές, αισθαντικές, μαλακές στην αφή, μυρίζουν όμορφα. Τις καταλαβαίνω; Ψέματα δεν θα σου πω κι ούτε θα σου παίξω τον καμπόσο: ενίοτε δυσκολεύομαι πολύ. Μα, πάρα πολύ! Όμως υποτίθεται ότι σήμερα είναι η μέρα τους. Ώχου, ξέχασα να πάρω λουλούδια!

Όταν είσαι πιτσιρίκος, τις βλέπεις με ένα δέος. Θέλεις που έχουν αυτή την πρόωρη ανάπτυξη και σου ρίχνουν ένα κεφάλι στην εφηβεία; Θέλεις που ενώ εσύ ο αφελής ακόμα διαβάζεις το Σπάϊντερμαν, εκείνες ξεκοκαλίζουν άρθρα του στυλ «Συγνώμη που ρωτάω, αλλά… εμ… τελείωσες;» στο Cosmopolitan; Θέλεις που η Sailormoon είναι πιο ψαγμένη σεξουαλικώς από τον Πικατσού; Πάει και τελείωσε, ξεκινάς καθυστερημένος και καταϊδρωμένος. Είναι εξελικτικά ανώτερες!

Κι όταν εντέλει αρχίζεις να παίρνεις πρέφα το παραμύθι, ούτε να σε φτύσουν δεν θέλουν διότι είσαι ακόμα μικρός και άβγαλτος, ενώ εκείνες ήδη έχουν προχωρήσει πίστα και κοιτάνε τους 20άρηδες (φάε τη σκόνη τους, μαλάκα!). Στη φωτογραφία της αποφοίτησης από το Λύκειο, εκείνες είναι χαμογελαστές κι αστραφτερές, κι εσύ –ένα παιδαρέλι- κοιτάς το φακό σαν το χάνο. Εντάξει μην απογοητεύεσαι: όταν θα ανασύρεις αυτή τη φωτογραφία 30 χρόνια αργότερα, εσύ θα γελάς με το πώς ήσουν τότε, ενώ εκείνες θα κλάψουν με μαύρο δάκρυ συγκρίνοντας το πώς ήταν τότε με το πώς κατάντησαν σήμερα («Ένα μπουμπούκι ήμουν! Κοριτσάκι, σαν τα κρύα τα νερά!»).



Το παιχνίδι αρχίζεις να το αντισταθμίζεις κάπως, μετά το σχολείο. Έχεις ήδη φάει αρκετές χυλόπιτες, έχεις συνειδητοποιήσει την υπεροπλία τους και προσαρμόζεις τη στρατηγική σου. Εκείνες χαλαρές, σπουδάζουν, ψωνίζουν trendy τσαντάκια που σου επιδεικνύουν με περισσή χαρά, περνάνε περισσότερη ώρα στο Hondos απ’ ό,τι μαζί σου, ανεβαίνουν στα τραπέζια και τσιφτετελίζονται. Μετά τις σπουδές, εσύ πηγαίνεις στο στρατό. Στο πρώτο επισκεπτήριο εσύ της διηγείσαι τη ζοφερή εμπειρία σου στη σκοπιά με πλήρη εξάρτηση και μέσα στο χιόνι κι εκείνη προσποιείται ευγενικά ότι σε ακούει. Όταν τελειώσεις την περιγραφή, σου επιδεικνύει με περισσή χαρά το νέο της trendy τσαντάκι.

Γύρω στα 30, παθαίνει ένα λα-λα και βάζει στη διαπασών το «Γερνάω μαμά» της Τσανακλίδου. Ξαναβλέπει τα επεισόδια του «Σ’αγαπώ-Μ΄αγαπάς» και κάθε φορά που η Δημητρούλα διερωτάται «Εγώ, πότε θα γίνω μάνα;», της ξεφεύγει ένας πνιχτός αναστεναγμός. Παντρεύεται, κάνει δύο παιδιά, θέλει και καριέρα. Κατόπιν συνειδητοποιεί ότι το Cosmopolitan και ο φεμινισμός, ίσως και να μην ήταν τόσο καλές επιλογές. Διότι το πρότυπο «καριερίστα – μητέρα – σύζυγος – γυναίκα» είναι κομματάκι βαρύ, κι ας βάλει η Σιμόν ντε Μποβουάρ τις εξυπνάδες της εκεί που ξέρει.

Κι όλα αυτά βέβαια ξέρεις που καταλήγουν. Μα, στη Μαίρη Παναγιωταρά! Μία εργαζόμενη μητέρα, μία καλή νοικοκυρά. Δεν είμαι τίποτα το special, το καταπληκτικό. Είμαι αυτό που λένε δείγμα τυπικό.

(Φιλιά σε όλες σας!)

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2006

Πάρτε από ένα Όσκαρ και σπίτια σας.

Εντέλει κανείς δεν κατάλαβε ποια ταινία τους άρεσε και ποια, όχι. Διότι δεν είναι δυνατόν αγαπητοί οσκαράνθρωποι, να μοιράζετε τα αγαλματίδια ωσάν να παίζετε πρέφα. Τρία εγώ, τρία εσύ, τρία και ο άλλος. Τόσα τριάρια ούτε ο Ιάσωνας Τριανταφυλλίδης δεν έχει δώσει στις ένδοξες ημέρες του «Να η ευκαιρία» και με τη Λία Βίσση δίπλα του, να διορθώνει τις «ψηλές» (νότες).

«Πήρες την καρδιά μου-πήρες το μυαλό μου-πάρε να φοράς και το πουκάμισό μου»
(Αφιερωμένο στους σκυθρωπούς γελαδάρηδες.)


Νομίζω ότι ένεκα των αντιδράσεων για το «Brockback Mountain» και –σε μικρότερο βαθμό- για το «Transamerica» και το «Capote», οι οσκαράνθρωποι απεφάσισαν να δώκουν σολομώντιες λύσεις και να χωρίσουν την πίτα σε ισομεγέθη κομμάτια, νήπτοντας τας χείρας τους (i.e. ποντιοπιλάτιες τακτικές). Μέσα στο γενικό χαμό, τσίμπησε Όσκαρ ο Κλούνεϊ για το «Cyriana», ενώ το «Crash» χώθηκε πάνω στη σκηνή, βούτηξε το βραβείο για την καλύτερη ταινία και δεν το άφηνε με τίποτα. Με τη χαρά έμεινε το Brockback, να κοιτάει την εκδήλωση σαν ένα πουκάμισο αδειανό. Μωρ’ ως και η Νάρνια πήρε αγαλματάκι, διότι λέει τη φτιασιδώσανε καλά με το ρουζ και το κραγιόν. Μη χειρότερα κι έχω αρχίσει και νηστεία!

Πάντως, ο μόνος ριγμένος της υπόθεσης είναι ο Spielberg, του οποίου η ταινία καθόλου κακή δεν ήτανε, αλλά ενώ οι λοιποί πήρανε από μία τζούρα οσκαρικής γκλαμουριάς, εκείνη πήρε τον πούλο. Ας είναι. Ελπίζω μόνο να μην επαναληφθούν τέτοιες αδικίες στα ελληνικά βραβεία «Αρίων» και η Κέλλυ Κελεκίδου να πάρει το βραβείο καλύτερης έντεχνης αρτίστας, που επιτέλους της πρέπει! Γλύκα-Γλύκα, γλυκιά μου…

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2006

Οι νεο-μποέμ.

Γκρινιάρη άνθρωπο δεν θα με πεις, αλλά υπάρχουν πράγματα που μου τη σπάνε: το μικρομέγαλο ύφος του Ζακ Στεφάνου, το κρύο χιούμορ του Γιώργου Παπαδάκη, ο Χατζηγιάννης στην αναμονή της υπηρεσίας καταλόγου του ΟΤΕ, η γλυκερή κατανόηση που δείχνει η Τένια Μακρή σε κάθε λούμπεν κατάσταση που απαξιώνει live την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στις εκπομπές του Μικρούτσικου. Με εκνευρίζει η αναξιοπιστία του συστήματος, το απροκάλυπτο θράσος με το οποίο βολεύονται οι (εκάστοτε) ημέτεροι, η εκτεταμένη κοινωνική αδικία, η ακρίβεια στο σαρακοστιανό τραπέζι.

Πέραν όμως των παραπάνω, συνειδητοποίησα τελευταία ότι με βιδώνει και μία συγκεκριμένη κατηγορία ανθρώπων: οι νέο-μποέμ.

Ως «νέο-μποέμ» ορίζονται τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα που σε κοιτάνε με ένα βαριεστημένο ύφος που έχουν –θαρρείς- ξεπατικώσει από σειρές του Παπακαλιάτη και το οποίο προσπαθούν να σε πείσουν ότι δεν προέρχεται από την ανία ή την ξιπασιά τους, αλλά από μία βαθιά γνώση της ζωής. Σε κάθε φράση τους, φροντίζουν να προσδίδουν βαρύτητα στομφώδους δήλωσης. Η κάθε επιλογή τους είναι αποτέλεσμα μαγκιάς και ψαγμένης καπατσοσύνης.

Οι νέο-μποέμ δεν χρειάζεται να δουλέψουν, γιατί το βιοποριστικό τους είναι ήδη λυμένο από τους γονείς. Εντούτοις, για λόγους κοινωνικού status και για να δικαιολογήσουν κάπως τα άπειρα λεφτά που επενδύθηκαν στη μόρφωσή τους, οι νέο-μποέμ αποφασίζουν κάποια στιγμή (στα late ‘20s/early '30s τους) να "αποκατασταθούν" επαγγελματικά, οπότε και (α) αναλαμβάνουν την επιχείρηση του μπαμπά ή (β) ανοίγουν δική τους επιχείρηση με τα λεφτά του μπαμπά, ή (γ) βρίσκουν μία οιαδήποτε θέση στον ιδιωτικό ή δημόσιο τομέα, αλλά επειδή τα λεφτά δεν είναι αρκετά (και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα που συνεπάγεται το lifestyle τους), συνεχίζουν να ζουν υπό την επιχορήγηση του μπαμπά.

Οι νέο-μποέμ θέλουν να σου επιβάλλουν την αισθητική τους. Ξέρουν να τρώνε, να πίνουν, να διασκεδάζουν, να περνάνε καλά. Κατέχουν την τέχνη του ευ ζην, ωσάν γνήσια τέκνα του Ζαμπούνη και της Νίνας Βλάχου –κι ας απαξιούν να παραδεχτούν τις συγγένειές τους αυτές. Οι νέο-μποέμ ψωνίζουν επιλεκτικά: τα ρούχα, τα είδη διακόσμησης, οι οικιακές τους συσκευές υπακούουν σε μία ζεν αισθητική, πάντα σε διαλεκτική σχέση με τη μόδα και τα όσα αυτή προτάσσει. Σημαντική προέκταση του Εγώ τους, αποτελούν τα διάφορα gadgets που προμηθεύονται σε τακτική βάση για να μην χάνουν την ευθεία επικοινωνία τους με τα σύγχρονα trends. Οτιδήποτε δεν συνάδει με τη δική τους αισθητική, φροντίζουν να το απαξιώνουν, να το τσαλακώνουν και να το χλευάζουν. Άλλωστε χρησιμοποιούν έντεχνα το σνομπισμό τους, για να χτυπήσουν αδυσώπητα τις συμπλεγματικές ανασφάλειες των γύρω τους.

Οι νέο-μποέμ δεν αθλούνται στις αλάνες, αλλά έχουν ετήσιες / τριετείς / ισόβιες συνδρομές σε θηριώδη γυμναστήρια (τα οποία λειτουργούν και ως club γνωριμιών, συμβάλλοντας στη διεύρυνση του κοινωνικού τους κύκλου), επιδίδονται σε παράξενα σπορ (τα οποία και επιλέγουν με κριτήριο το πόσο «μουράτα» ακούγονται σε έναν ανίδεο τρίτο), το χειμώνα πετάγονται 1-2 φορές το μήνα για σκι (κατά προτίμηση εκτός Ελλάδος) και το καλοκαίρι ξανοίγονται στα πελάγη για ιστιοπλοΐα.

Θέλουν να δείχνουν προοδευτικοί, αλλά κατά βάθος γνωρίζουν ότι οι ανατροπές δεν είναι επιθυμητές, εκτός αν υπαγορεύονται από τους ίδιους, εξυπηρετούν τα συμφέροντά τους και εγγυώνται τη διατήρηση της υλικής τους ευδαιμονίας στο διηνεκές. Οι νέο-μποέμ δεν θα επιτρέψουν αλλαγές στο status quo που τους κληροδότησαν οι γονείς τους! Όταν δοκιμάσεις να συζητήσεις μαζί τους, θα συνειδητοποιήσεις ότι οι νέο-μποέμ υποκλίνονται σε στερεότυπα, που θα περίμενες κανονικά να εκφράζει ο Ζάχος Χατζηφωτίου ή ο Κώστας Πρέκας. Η κοσμοθεωρία τους είναι ένας φαύλος συντηρητισμός, με ακραίες τάσεις και ελάχιστη ανοχή στα «κοινωνικά μιάσματα» (φτωχούς, περιθωριακούς, μετανάστες κ.λπ.) ή οτιδήποτε απέχει από την πλαστική ορθότητα που επιβάλλει η επιφανειακή λογική τους.

Οι νέο-μποέμ είναι η επόμενη γενιά της ελληνικής νομενκλατούρας. Καλοθρεμμένοι και χορτασμένοι από το νεοπλουτισμό των γονιών τους, αδημονούν να αναλάβουν τα ηνία, σε ένα παιχνίδι που είναι εξαρχής στημένο σικέ και με τη διαιτησία πουλημένη.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts