Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Τα καλύτερά μου από το έτος που πέρασε

Κάθε τέτοια μέρα και πριν αποχαιρετήσω τον παλιό χρόνο με πιάνει μία ανωτερότητα, ξεχνάω όλες τις πίκρες που με πότισε και εστιάζω στις χαρούμενες στιγμές.

Οι γεύσεις. Οι καλύτερές μου φέτος ήταν ένα απίθανο προφιτερόλ με λευκή σοκολάτα και πασπαλισμένη κανέλα που έφαγα σε ιταλικό χωριουδάκι ονόματι San Giulio στη λίμνη Orta, το βουτηγμένο στη σοκολάτα τσουρέκι του Τερκενλή (που πες με περίεργο, αλλά νομίζω πως έχει καλύτερη γεύση στη Θεσσαλονίκη απ’ό,τι στην Αθήνα) που τσάκισα προ καιρού, ευωδιαστό λικέρ μαστίχα που απόλαυσα μετά από λουκούλλειο γεύμα σε αγαπημένους φίλους και μία γαβάθα ζεστή σοκολάτα που ήπια στο Petit Fleur στο Χαλάνδρι. Μμμμμ!

Η φωνή. Όταν η Φαϊρούζ διέσχισε εν μέσω χειροκροτημάτων τη σκηνή του Ηρωδείου και έφθασε στο μικρόφωνο, ο κόσμος άρχισε να πάλλεται από το ηχόχρωμα της Ανατολής το οποίο συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή πως επικοινωνεί με φοβερή ευθύτητα με την καρδιά και τα μέσα σου. Σε κοντινά μου καθίσματα μία παρέα λιβανέζων τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι τις μελωδίες της μεγάλης ντίβας και ανέμιζαν τη σημαία της πατρίδας τους. Εκείνη τη στιγμή σκέφθηκα ότι κάθε πατρίδα αξίζει να ντύνεται στη μνήμη μας μόνο με τέτοιες μουσικές.

Η τέχνη. Ανυπέρβλητη και καθαρή. Την αισθάνεσαι με το που μπαίνεις στη σκοτεινή παρακείμενη αίθουσα της Santa Maria delle Grazie και σηκώνεις τα μάτια ψηλά για να θαυμάσεις το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο. Οι μορφές ακίνητες και τόσο δυναμικές, σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κρυφοκοιτάζεις λάθρα μία σκηνή πολύ σημαντική αλλά και εξίσου καθημερινή. Με το ψωμί και το μαχαίρι πάνω στο τραπέζι. Με τα χέρια και τα βλέμματα να διαπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι επιθυμιών και προθέσεων.

Το πάρτι. Μπορεί ο George Michael να μη διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, αλλά ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμην άλλαξε μηδέ την κεφαλήν του. Τρελό κέφι στην αρένα του Ολυμπιακού Σταδίου και μία λαοθάλασσα να την καταβρίσκει με τον –ομολογουμένως όχι τόσο ψαγμένο- στίχο “yeah yeah yeah, na-na-na-na-na-na” που όμως (μου) ξύπναγε μνήμες δημοτικού σχολείου και τσίχλας Big Babol.

Η αμερικανιά. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς τι του καταλόγισαν οι κριτικοί ή τι του έσυραν οι αρχαιολάγνοι υπερπατριώτες μας. Εγώ το κατανάλωσα μια χαρά με το ποπ κορν μου και την Coca Cola μου και το κατευχαριστήθηκα. Δεν με πειράζει που ο Λεωνίδας βγήκε από σιδεράδικο, ο Ξέρξης έμοιαζε με πανκιό και οι σκηνές δράσεις είχαν για μουσική επένδυση ηλεκτρική κιθάρα. Βγήκα από το σινεμά χορτασμένος και έτρεξα σπίτι να ξαναδιαβάσω το κόμικ. Μαζί με το Ρατατούη, οι καλύτερες σινε-στιγμές της χρονιάς.

Η σάτιρα. Ο Λάκης είναι στα καλύτερά του και γι’αυτό παραμένει για δεύτερη χρονιά στη λίστα με τα καλύτερά μου. Όχι πως δεν υπέπεσε σε υπερβολές και ευκολίες τηλεοπτικής μανιέρας. Αλλά η σάτιρά του έχει στιγμές καθαρού λόγου, πολιτικής ευθύτητας και κοινωνικής ευαισθησίας. Παραμένει ο μόνος που κάμει σοβαρή αντιπολίτευση στις εξουσίες (κι ας είναι κι εκείνος μία τέτοια) και φέτος παίζει μπάλα μόνος του σε ένα τηλεοπτικό τοπίο φθηνό και ανούσιο.

Η μουσική. Σε μία χρονιά με ελάχιστα καινούργια μουσικά ακούσματα που να μην προσβάλλουν την αισθητική σου, η Amy Whinehouse αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη. Νομίζω είχαμε καιρό να ακούσουμε μελωδίες που διαθέτουν ύφος διαχρονικής επιτυχίας κι ας προέρχονται από μία αυτοκαταστροφική περσόνα βουτηγμένη στις ουσίες. Όσο για τα ελληνικά μουσικά πράγματα, το χειρότερο έτος απ’όσο θυμάμαι. Ο Λεφάκης δεν είμαι, αλλά και για το μέλλον προβλέπω ακόμη χειρότερες στιγμές (μην είναι ο Κρόνος πάνω στο ελληνικό τραγούδι;).

Η πόρωση. Νομίζω πως φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά αφοσιώθηκα σε τηλεοπτικές σειρές. Ένιωσα αγωνία με τον Τσάρλι να παγιδεύεται στον υποθαλάσσιο τάφο του και τους επιζώντες να διασώζονται (;) στην τελική έκβαση του Lost, γέμισα θλίψη με τη σπαρακτική κραυγή της Λινέτ στην ολοκλήρωση των Desperate Housewives, ενθουσιάστηκα με την τροπή που πήρε η ιστορία με την παλαιά φρουρά μεταλλαγμένων στο Heroes, αισθάνθηκα και πάλι έφηβος με το ερωτικό καρδιοχτύπι του Νταγκ στο Gossip Girl, χάζεψα με τις ερωτικές και ιατρικές ακρότητες του διδύμου ΜακΝαμάρα/Τρόι στο Nip/Tuck και βεβαίως λυπήθηκα που μετά από επτά συναπτά έτη ολοκληρώθηκε η ατελείωτη πάρλα της Λόρελαϊ στις Gilmore Girls. Η αμερικανική τηλεόραση είναι στα καλύτερά της κι ας παρέλυσε από την απεργία των σεναριογράφων (για να πάρω κι εγώ καμία ανάσα).

Η ελπίδα. Μέσα στη θλίψη και την παρακμή της χρονιάς που πέρασε, υπήρξαν και στιγμές ανθρωπιάς που προσωπικά με άγγιξαν. Όταν οι άνθρωποι ένωσαν τις φωνές τους είτε αυτό έγινε για την Αμαλία, είτε για το περιβάλλον, είτε για την αδικία και την αναλγησία του κράτους μπορεί το αποτέλεσμα να μην είχε την απήχηση ή τις διαστάσεις μίας αυθεντικής κοινωνικής επανάστασης, αλλά έδειξε ότι το σώμα δεν είναι νεκρό. Ευτυχώς ακόμη αναπνέει. Χρειάζεται μεν να πλησιάσεις πολύ και να ακούσεις τον παλμό μας, αλλά εδώ μέσα σιγοβράζουμε. Κι αυτό είναι καλό.

Καλή χρονιά σε όλους.

Πιγκουίνος

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

Οι μεγάλες αποφάσεις του 2008

Μήπως το τέλος της χρονιάς σου δημιουργεί μία ανάγκη για ενδοσκόπηση και λήψη σημαντικών αποφάσεων για το μέλλον; Το πιο πιθανό είναι ότι έφαγες μπαγιάτικο μελομακάρονο. Πάντως, αν πραγματικά χρειάζεσαι μερικές ιδέες για το πώς θα πορευτείς μέσα στο 2008, σου έχω ανθολογήσει τις αποφάσεις άλλου κόσμου για να ξεπατικώσεις κάτι δικό σου.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εφέτος απεφάσισε εκτός από ξεκάθαρος και αμείλικτος, να γίνει και λίγο πιο πρωθυπουργός. Αφού το σχήμα Μαγγίνας-Τσιτουρίδης-Γιαννάκου πήγε άπατο, θα ανεβάσει Σφακιανάκη-Χρύσπα-Ίμβριο: το ασφαλιστικό δεν λύνεται που δεν λύνεται, αλλά τουλάχιστον θα σταματήσει ο κόσμος με το που βγαίνει το υπουργικό συμβούλιο, να πετάει γιαούρτια και θα πετάει γαρδένιες.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη πήρε τη μεγάλη απόφαση να χαλαρώσει για αυτή τη χρονιά την οξεία αντιπολίτευση με την οποία σφυροκοπεί νυχθημερόν την κυβέρνηση και να αφοσιωθεί στην πραγματική κλίση που έχει: το τζόκινγκ. Run Giorgos, run! Η Μαρία Δαμανάκη μετά τη δημόσια δήλωση πίστης προς το Θεό (στην οποία την εξώθησε η γνωστή προσηλυτίστρια Κατερίνα Παπακώστα), αναγκάστηκε να κάψει την κομμουνιστική ταυτότητα που είχε φυλαγμένη σε ένα κουτί μαζί με τα αναμνηστικά cds με τις ηχογραφήσεις του Πολυτεχνείου και μία φωτογραφία του Κιμούλη. Η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τιμήσει σε ειδική τελετή την κα Παπακώστα και να της αναθέσει ιεραποστολή στη Ζανζιβάρη. Για το νέο έτος, οι ζανζιβαριανοί πήραν σύσσωμοι την απόφαση να αυτοπυροβοληθούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Εντωμεταξύ ο άρτι αφιχθέντας από το Μουμπάι κ.Μαγγίνας (όπου τιμήθηκε με τη χρυσή αγελάδα για το σύνολο του φιλανθρωπικού έργου του υπέρ του ινδικού λαού) προτείνει να φιλοξενήσει ορφανά από τη Ζανζιβάρη στο αναψυκτήριό του στο Κορωπί για μία γκαζόζα.

Μετά την κακοηθέστατη κίνηση της διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδος Άννας Βίσση να χαρίσει στη Δέσποινα Βανδή για τις γιορτές την τελευταία έκδοση του Adobe Photoshop, η Δέσποινα ορκίστηκε να μην ξαναφωτογραφηθεί για lifestyle περιοδικό χωρίς μπούρκα. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου που έχει απηυδήσει από την κριτική του Λαζόπουλου, απεφάσισε να σοβαρευτεί προσθέτοντας στο λουκ του τιράντες, ρεπούμπλικα και πίπα και να κάμει εκπομπή για το βιβλίο στην ΕΤ3 με πρώτες καλεσμένες την εγκυμονούσα ποιήτρια Ανίτα Πάνια και τη συγγραφέα Μιμή Ντενίση. Κατόπιν αυτών, ο Βασίλης Βασιλικός θα αναλάβει την καθημερινή εκπομπή Ζουζουνομαχίες με συμπαρουσιάστρια την Καλομοίρα και ο Λάκης Λαζόπουλος θα παύσει να γράφει κείμενα και θα μεταδίδει αυτούσια την εκπομπή του Γρηγόρη.

Η Αντζελίνα Τζολί βαρέθηκε να ταχταρίζει τριτοκοσμικά μόγγολα και απεφάσισε να υιοθετήσει τον Μπραντ Πιτ, ενώ και η Μαντόνα που φέτος επέλεξε να βαπτισθεί χριστιανή ορθόδοξη σε γκράντε βαπτίσι με νονά την κυρία Λουκά και τον πάπα-Τσάκαλο, φέρεται να έχει βάλει στο μάτι για υιοθεσία το μικρό χριστιανόπουλο Χρήστο Σαντικάι που θα κάμει φωνητικά στο νέο της δίσκο με ύμνους της Μεγαλόχαρης. Η Μπρίτνει Σπίαρς απεφάσισε φέτος να μην παντρευτεί κάποιον αν δεν βγει μαζί του τουλάχιστον δύο φορές, ενώ πάνω στην εξώπορτα της βίλας της έγραψε ένα τεράστιο «PANTS» για να θυμάται να ελέγχει αν φοράει εσώρουχα κάθε φορά που βγαίνει έξω.

Το καστ του Lost και μετά το τέλος του τρίτου κύκλου αρνείται να ξαναπατήσει το πόδι του σε αυτό το βρωμο-νησί αν κάποιος από τους συγγραφείς της σειράς δεν παράσχει έστω μία οποιαδήποτε σχηματική εξήγηση για το τι γαμωσυμβαίνει εδώ και τρεις σεζόν. Αλλά και η Μαρία η Άσχημη του MEGA βαρέθηκε να περιμένει τόσους μήνες να βάλει λίγο ρουζ στο μάγουλο και ενόψει της νέας χρονιάς δήλωσε παραίτηση, με αποτέλεσμα ο Ανανιάδης να αναλάβει και τους δύο κεντρικούς ρόλους του σήριαλ. Η Έλλη Στάη αφού έχει περάσει στο fast forward από όλα τα κεντρικά κανάλια αναλαμβάνει φέτος v.j. στο MTV Greece και θα παρουσιάζει μουσική εκπομπή υπό τον τίτλο «Με τα αυτιά της Έλλης».

Εγώ πάλι απεφάσισα να γράφω συχνότερα αλλά επειδή όλοι ξεύρουμε ότι δεν θα το τηρήσω, κάνε και μία συνδρομή στο Burda για να έχεις κάτι να διαβάζεις.

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

Χριστούγεννα αλά Μιλανέζε!

Εφέτος απεφάσισα να γίνω trendy (γιατί emo δεν θα με έλεγες εύκολα), μάζεψα τις βαλίτσες μου και πήγα Μιλάνο. Χαρούμενη διάθεση παντού, βιτρίνες τίγκα στο μπιχλιμπίδι, η Μπιγιονσέ να σουρταφέρνει τα πολυκαταστήματα για να διαφημίσει το νέο άρωμα Armani κι εγώ να κοιτάζω τις τιμές και να προσπαθώ να ισιώσω το σαγόνι μου από τα απανωτά εγκεφαλικά.

Πάρε μάτι την κεντρική πλατεία με το Duomo, τη θεαματική είσοδο της στοάς του Βίκτορος Εμμανουήλ, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μερικούς μιλανέζους ν'αρμενίζουν και δύο ντουζίνες περιστέρια να βόσκουνε. Στο βάθος διακρίνεται πολυκατάστημα στο οποίο πέρασα τρεις ευχάριστες ώρες χαζεύοντας τις πωλήτριες.

Τη θυμάσαι τη στοά του Βίκτορος Εμμανουήλ που λέγαμε; Ε νάτην!

Το βράδυ με τον αστραφτερό τιρκουάζ στολισμό, ο κεντρικός θόλος της στοάς σε ταξίδευε στο όνειρο!

Θα σου αράδιαζα μερικές γραμμές για τα αξιοθέατα που είδα (τύπου μουσεία, κάστρα, ντουόμα και δεν συμμαζεύεται), αλλά επειδή σε ξεύρω ότι δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, θα σου πω για την αγορά. Εντάξει, δεν παίζεται. Για να καταλάβεις εγώ -που δεν θα με πεις και τέρας καταναλώσεως- να έχω πάθει έναν παροξυσμό, να βουτάω από πουλοβεράκια και κασκόλ μέχρι ντιζαϊνάτα φωτιστικά και κηροπήγια με αγγελάκι μπορντούρα και να μην μπορούν να με συνεφέρουν οι πωλήτριες. Ειδικά στην οδό Montenapoleone (πώς λέμε Ερμού;) και δη στο κατάστημα του Αρμάνι με τις δίμετρες πωλήτριες, τους κρυφούς φωτισμούς και το μίνιμαλ περιβάλλον, έπαθα λαλά τ’ομολογώ! Έτοιμος ήμουν να εγκαταλείψω τα εγκόσμια και να αποσυρθώ για πάντα μέσα σε αυτό το πολυκατάστημα. Που τέτοιο χουνέρι είχα να πάθω από τότες που μπήκα για πρώτη φορά στο Harrod's.

Να την εκτιμήσεις ετούτη τη φωτό διότι σκαρφάλωσα στη στέγη του Ντουόμο για να σου τη βγάλω.

Απάνω τούρτες στη Μοντεναπολεόνε, κάτω ντελικατέσεν εδέσματα στο ονομαστό "Peck". Όπως καταλαβαίνεις, από Δευτέρας δίαιτα.

Για να μη σχηματίσεις κακή άποψη πάντως και στην οροφή του Ντουόμο ανέβηκα (πεντακόσια σκαλιά μετρημένα) και το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο εθαύμασα (καθηλωτική εμπειρία –θύμισέ μου να σου πω) και τη Λίμνη των Κύκνων παρακολούθησα (που νομίζεις; που; όχι πες!) στη Σκάλα του Μιλάνου -για του λόγου το αληθές σου ‘βγαλα και φωτό να’χεις να λες.

Και μετά από όλη αυτή την εξτραβαγκάντσα είπα να αποσυρθώ για μερικές μερούλες στις λίμνες βορείως της πόλης (sic!). Νοίκιασα τουτού και έκαμα μία μεγάλη γύρα από το Κόμο μέχρι το Λουγκάνο και από τη Στρέσα μέχρι το Λοκάρνο. Εν ολίγοις τα ελβετο-ιταλικά σύνορα για την πλάκα τα ‘χα κάμει κάτι σε Πατήσια-Παγκράτι. Το πρωί ήμουν σε ειδυλλιακό ιταλικό χωριουδάκι και έπινα τον εσπρέσο μου αγναντεύοντας τη λίμνη, το απογευματάκι έκαμα τσάρκα σε ελβετική πόλη μασουλώντας σοκολάτα και μετρώντας μερσεντές στους δρόμους.

Αρμενίζοντας στη λίμνη του Κόμο. Η ομίχλη που βλέπεις δεν είναι νέφος, ούτε καίνε κάποιο δάσος.

Υπέροχο χωριουδάκι ονόματι Bellagio. Κυκλοφορεί και σε έκδοση Menagio (ακριβώς στην απέναντι όχθη της λίμνης).

Το Grande Hotel στη Στρέσα. Εδώ θα κλείσω σουίτα όταν μου κάτσει το Τζόκερ και ψάχνω τον εκατομμυριούχο με επτά γράμματα.

Λοκάρνο στην Ελβετία. Οργάνωση, καθαριότητα, ευγένεια και λοιπά χαρακτηριστικά τα οποία βεβαίως ουδόλως πρέπει να απασχολούν εμάς τους Έλληνες καθότι ως γνωστόν είμαστε ο πιο γαμάω λαός του κόσμου και όλοι οι υπόλοιποι είναι ξενέρωτοι μουρτζόβλαχοι που καθότι δεν έχουν βίωμα ελληνικού κλαμποσκυλάδικου δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τη ζωή τους.

Και όλ’αυτά με φόντο χιονισμένες βουνοκορφές, ραχούλες με εντελβάις, κοπάδια από πάλευκα προβατάκια, τη Τζούλι Άντριους να τραγουδάει το Sound of Music και τη Χάιντι να κυλιέται στο γρασίδι με τον Πέτερ (εντάξει μου ξέφυγε λίγο, αλλά νομίζω την έχεις την εικόνα).

Και μετά μου λες εσύ καημένε ότι πήγες στο Mall και φωτογραφήθηκες με τον Αη-Βασίλη έξω από το Γερμανό. Απαξιώ και μόνο να σου απαντήσω. Μπίθουλα!

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Γούντι, τράβα να γυρίσεις καμία κωμωδία!

Αν τύχει να δεις το "Όνειρο της Κασσάνδρας" (που δεν στο εύχομαι γιατί σε έχω συμπαθήσει), θα έρθεις να κατανοήσεις τα επιχειρήματα υπέρ της αναγκαστικής συνταξιοδότησης στα 65. Διότι τον Γούντι Άλεν μπορεί να τον συμπαθώ, να τον εκτιμώ και να τον σέβομαι, αλλά ήρθε η ώρα να παραδεχτώ δημοσίως ότι πλέον δεν το'χει. Και μπορεί με το Match Point να διέκοψε προς στιγμήν το βασανιστικό σερί των βαρετών ταινιών του, αλλά όπως αποδεικνύεται με την "Κασσάνδρα" δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ-Γιαννιού!

Το στόρι είναι τόσο σιχαμερά κοινότοπο που βαριέμαι και να στο πω, οι ερμηνείες του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και του Κόλιν Φάρελ βουτηγμένες σε μελόδραματικά κλισέ και η εξέλιξη είναι τόσο αργή που μία υπνηλία θα την αισθανθείς. Αν δεν μου το 'χες πει ότι είναι δημιουργία του Γούντι Άλεν, μπορεί και να νόμιζα ότι πρόκειται για τηλεταινία του Channel Four για τη βρετανική τηλεόραση σε σκηνοθεσία Μάικ Λι.

Κοινωνικό μήνυμα προς κριτικούς που του βάζουν καλή βαθμολογία και το θεωρούν ψαγμένο: Έλα μην ακούω σαχλαμάρες!

Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης!



Σήμερα: αυτή στους πλαστικούς, αυτός στα θυμαράκια και η κόρη μανιοκαταθλιπτική-λεσβία. Λες και τους έφτυσε ο Άγιος Βασίλης.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2007

Beowulf

Κάθε τέτοια εποχή και προκειμένου να μπω στο πνεύμα των εορτών, χρειάζομαι ένα κινηματογραφικό παραμύθι. Έναν Χάρι Πότερ, έναν Άρχοντα των Δαχτυλιδιών ή ένα Λαβύρινθο του Πάνα. Το φετινό λουκουμάκι ονομάζεται Beowulf και συνοδεύεται από ένα ζευγάρι γυαλιά 3d και μπόλικη ψηφιακή χρυσόσκονη! Σου μιλάω για χορταστικό πακέτο με σιχαμερά τέρατα που τους τρέχουν τα σάλια, πτερωτούς δράκους που ρεύονται φλόγες, θαλάσσια πλάσματα με τριπλή σειρά κυνόδοντες και αιμοβόρους βίκινγκς που πουλάνε μαγκιά. Και βεβαίως με μία ψηφιακή Αντζελίνα Τζολί που για πρώτη φορά μπορείς εσύ ο πτωχός να απολαύσεις τρισδιάστατη -κι ας μη σε λένε Μπράντ.

Στα θετικά το επικό σενάριο, η υποβλητική ατμόσφαιρα, το νεύρο στη σκηνοθεσία και βέβαια η 3d εμπειρία (μην επιχειρήσεις να το δεις σε αίθουσα που δεν υποστηρίζει τρισδιάστατη προβολή, γιατί την έχεις πατήσει!). Στα αρνητικά πρέπει να καταλογίσω ότι σε μερικά σημεία το animation μοιάζει υπερβολικά με ηλεκτρονικό παιχνίδι και η κίνηση των χαρακτήρων είναι κάπως αφύσικη. Αλλά νομίζω το ξεπερνάς, διότι ο Zemeckis απλώς πειραματίζεται και σου δίνει μία τζούρα από το σινεμά του 21ου αιώνα. Φόρα τα γυαλιά και βυθίσου στην πολυθρόνα.

Τετάρτη, 14 Νοεμβρίου 2007

Επτά λόγοι γιατί πρέπει να προσέξεις το νέο βίντεοκλίπ των Spice Girls.



(α) Διότι ένα βιντεοκλίπ οφείλει να ξεκινάει θεαματικά: εν προκειμένω ανοίγει μία πόρτα και μπαίνει το μπούστο της Emma (ακολουθούν οι πέντε -σιτεμένες θα τις πεις- καλλιτέχνιδες με μία χαρά στα χείλη και μία αποφασιστικότητα στο βλέμμα), οπότε και ψαρώνεις ο θεατής.
(β) Διότι δόθηκε επιτέλους μία ευκαιρία στη Geri να αποσβέσει τους κόπους και τις δαπάνες που έχει κάμει για να συμμαζέψει τα πατσόκοιλα και να επιδείξει τους κοιλιακούς της σε προτάσεις, εκτάσεις και διατάσεις (τύπου χαϊδεύω την πόρτα, την καρέκλα και όλη τη σαλονοτραπεζαρία αν χρειαστεί, αλλά εσύ συγκεντρώσου στους πλάγιους κοιλιακούς μου -κάτι σαν τη διαφήμιση του overlay αλλά χωρίς τον παππού).
(γ) Διότι δεν ξεύρω για σένα, αλλά προσωπικώς πολύ έχω πεθυμήσει αυτά τα βίντεοκλιπς των pop συγκροτημάτων που χαριεντίζονται με ναρκισσισμό και ηδυπάθεια, λες και κάμουν δοκιμαστικό για soft porno.
(δ) Διότι το γεγονός ότι τα κορίτσια δέχθηκαν πίσω τη Geri (παρότι όλοι γνωρίζουμε ότι είναι μία ελεεινή καιροσκόπος που δεν δίστασε να διαλύσει το group για να βγάλει ενάμιση προσωπικό δίσκο) και δη χωρίς να την ξεμαλλιάσουν, δείχνει μία μεγαλοθυμία και έναν πολιτισμό. Βέβαια σε μία σκηνή του κλιπ όπου η Victoria έχει το κεφάλι της Geri στην αγκαλιά της, μία ψιλο-μπούφλα της τη ρίχνει.
(ε) Διότι η Melanie C δεν είναι πλέον sporty αλλά απλώς porky, η Melanie Β έχει σταματήσει να χοροπηδά και η Emma μπορεί να πήρε επιτέλους ένα τραγούδι πάνω της και να σου κάμει πλέον ουχί σε Baby Spice αλλά σε μεγαλοκοπέλα, αλλά όλα αυτά χωρίς να προδώσει το χαρακτηριστικό ύφος της αγγλίδας-τουρίστριας-σε-ελληνικό-νησί-έτοιμης-για-όλα. Ρισπέκτ.
(στ) Διότι μπορεί οι απόκριες να είναι μακριά, αλλά η Victoria αποφάσισε να ντυθεί σέξι. Δεν έφθανε το στυλιζάρισμα στο μαλλί, το νύχι, το μάτι, το στήθος, αλλά ήρθε και ετούτο το σαδομαζώχ εσώρουχο -που θα το αποκαλέσεις "δέσε με"- που σε κάθε περίπτωση έρχεται και διαφοροποιεί την αληθινή αρτίστα από την πλέμπα. Επιτέλους κάποιος την έδεσε θα μου πεις, αλλά το ερώτημα παραμένει άλλο: δανείζεται και το συγκεκριμένο εσώρουχο ο David;
(ζ) Διότι όλα τα έσοδα θα πάνε μεν σε κάτι παιδάκια, αλλά έχω μία κρυφή ανησυχία ότι με το σχετικό ντόρο θα αναπτερωθούν οι ελπίδες του group για νέα ωριμότερη φάση της καριέρας τους και μπορεί αυτό να δώσει πάσα και στην επανένωση των New Kids on the Block, των Bananarama και των (δικών μας) Κακών Κοριτσιών. Έρχονται δύσκολες μέρες.

Νοικοκυρές σε (νέα) απόγνωση

Τον (περσινό) τρίτο κύκλο τον ψιλοβαρέθηκα. Βλακώδεις νέοι χαρακτήρες, αναίτια επιστροφή παλαιών (μπορούμε σας παρακαλώ να μην ξαναδούμε μα ποτέ τον Zack;), ανακύκλωση νευρώσεων και απουσία σοβαρής κεντρικής ιδέας. Τουλάχιστον φέτος οι σεναριογράφοι δείχνουν να είναι πιο προσεκτικοί στην εισαγωγή νέων προσώπων -η Katherine Mayfair είναι αρκούντως ενοχλητική για να κάμει συμπαθητικό interaction με τους υπόλοιπους χαρακτήρες και ειδικά με την Bree, το νέο ζευγάρι των gays έχει τις πιο αστείες ατάκες που είχαμε ακούσει εδώ και χρόνια στη σειρά. Παρότι λοιπόν κάποιες από τις ιστορίες είναι λιγάκι αναμενόμενες (αυτά τα σουρταφέρτα της Gaby με τον Carlos πολύ με έχουνε κουράσει), το βλέπω πολύ πιο ευχάριστα απ'ό,τι περίμενα και φαίνεται να ανακάμπτει σε σχέση με τις περσινές (μη σου πω και τις προπέρσινες) κοινοτυπίες του.

Δες και τις promotional φωτογραφίες του τέταρτου κύκλου (κλίκαρε πάνω τους ντε για να τις δεις σε φουλ-σκρην), που πολύ artistic θα τις πεις και θα'χεις και τα δίκια σου. Hot babes!

Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Kylie's Calendar 2008

Νισάφι με το πούπουλο και το φτερό! Δεν ξεύρω από πού εμπνεύστηκε την ιδέα να ντυθεί αγιοβασιλίτσα-drug queen, αλλά προσωπικά θα την προτιμούσα σε κάτι πιο αισθησιακό και λιγότερο κραυγαλέο. Τη συγχωρείς όμως, διότι την pop κι αν την πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς.

Κλάψε γοερά για την πάρτη μου



Now you say you're lonely
You cry the whole night through
Well, you can cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

Now you say you're sorry
For bein' so untrue
Well, you can cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

You drove me, nearly drove me out of my head
While you never shed a tear
Remember, I remember all that you said
Told me love was too plebeian
Told me you were through with me and
Now you say you love me
Well, just to prove you do
Come on and cry me a river, cry me a river
I cried a river over you

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2007

E.T. stay home

Αυτό το Σαββατοκύριακο δεν ήθελα πραγματικά να κάμω τίποτα. Η μόνη μου επιθυμία ήταν να τυλιχτώ σε μία κουβέρτα και να περιφέρομαι από το κομπιούτερ στον καναπέ και από τον καναπέ στην κουζίνα (πήρα ένα ταψί σιροπιαστά από το Κοσμικό και καταλαβαίνεις…). Το Σάββατο το πρωί σύρθηκα από το κρεβάτι στο σαλόνι κρατώντας την κούπα με το γάλα μου και μετά από ατελείωτο zapping ανάμεσα στα κινούμενα σχέδια του STAR και τα Ζουζούνια του Alter, κατέληξα σε ένα ντοκιμαντέρ στην ΕΤ3 για τη θεωρία των υπερχορδών. Το οποίο και μου δημιούργησε ένα κάρο απορίες που δοκίμασα για καμία ώρα να λύσω, ανατρέχοντας σε διάφορα σχετικά sites.

Αφού πονοκεφάλιασα, έκατσα κι ασχολήθηκα για λίγο με τη συλλογή μου των dvds και κατέληξα να βλέπω τη «Γκαρσονιέρα» με το Τζακ Λέμον και τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, συγκινήθηκα. Εντάξει δεν με πήραν και τα ζουμιά, αλλά θέλεις το στόρι, θέλεις ο τρόπος που παίζανε, με άγγιξε πολύ. Κι ας το’χα ξαναδεί, βρέθηκα ν’αγωνιώ για τη Σίρλεϊ ΜακΛέιν όταν ήπιε τα υπνωτικά χάπια και να συμπονώ τον Τζακ Λέμον όταν τουρτούριζε κλεισμένος έξω από το ίδιο του το σπίτι, παραδομένος στις συμβάσεις και τους πειθαναγκασμούς που του επέβαλε η καθημερινότητά του. Αναρωτήθηκα: τι είναι αυτό που κάμει τις ασπρόμαυρες ταινίες τόσο αληθινές;

Μετά απεφάσισα να αφιερωθώ στο facebook. Που μεγάλη σπατάλη χρόνου θα το πεις και θα’χεις δίκιο. Αλλά όταν αρχίζεις να παίζεις με τις διάφορες αφελείς εφαρμογές του (σπάσε το αυγό, δώρισε μία αγελάδα, συνέκρινε τα μουσικά σου γούστα με εκείνα των φίλων σου κ.λπ.) μπορείς να βυθιστείς για ώρες και χωρίς να το έχεις πολυκαταλάβει, σε μία pop νιρβάνα. Αμ το άλλο που το πας; Επισκέπτεσαι τους φίλους σου, τους φίλους των φίλων σου, αναζητάς γνωστούς από το σχολείο, από το Πανεπιστήμιο, από το στρατό, ξαδέλφια, δεύτερα ξαδέλφια, ψάχνεις την πρώτη σου γκόμενα, τους φίλους της, τους φίλους των φίλων της κ.λπ. κ.λπ. Η χαρά του κουτσομπολιού και τύφλα να’χει η Ντέζη Κουβελογιάννη!

Κατόπιν όλων αυτών είπα να προχωρήσω λιγουλάκι κανένα από τα σήριαλ που παρακολουθώ (διότι ένεκα της δουλειάς έχω μείνει πίσω αλλά ο καλός Θεούλης σε μία σπάνια ένδειξη ότι με αγαπά, φώτισε τους σεναριογράφους στην Αμερική και ξεκίνησαν απεργία διακόπτοντας προσωρινά την παραγωγή νέων επεισοδίων, μπας και καταφέρω να προκάμω ο καψερός!) και στρώθηκα να δω μερικά επεισόδια από το 4.400 (είμαι ακόμη στον 2ο κύκλο). Ναι, αυτό με τους τυπάδες που έχουν εξαφανιστεί εδώ και χρόνια και γυρίζουν μέσα σε μία πύρινη σφαίρα διαθέτοντας υπερφυσικές δυνάμεις. Καλή μαγκιά! Αν και έχοντας συνηθίσει το «κινηματογραφικό» Heroes που έχει οπωσδήποτε ανεβάσει ψηλά τον πήχη, η low-budget σκηνοθεσία στο 4.400 μου ξενίζει που είναι τόσο «τηλεοπτική».

Νομίζω ξεκουράστηκα. Μου έκαμε καλό που δεν βγήκα. Και μου αρέσει που κάμει κρύο. Και που νυχτώνει νωρίτερα. Και που στο ΠΑΣΟΚ βγάλανε το Γιωργάκη με την πρώτη και ησυχάσαμε. Άντε, καλή μας εβδομάδα.

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2007

Pilobolus

Εψές το βράδυ πήγα και είδα τους Pilobolus. Τη χορευτική ομάδα ντε. Εξ Αμερικής. Που έχει κερδίσει τόσα βραβεία διεθνώς και που έχει εμφανισθεί και στα Όσκαρς. Ε ναι λοιπόν, αυτούς. Και σε πληροφορώ πως ήταν πολύ ψαρωτικοί: πηδάγανε στον αέρα, βιδώνονταν στο δάπεδο, κάνανε ανάποδα άλματα, συμπλέκονταν σε ανθρώπινα σύνολα, κουτρουβαλιάζονταν και πάλλονταν σα να τους διαπερνούσαν ηλεκτρικά φορτία. Εντυπωσιάστηκα! Και βεβαίως συνειδητοποίησα ότι εγώ ποτέ δεν θα αποκτήσω αυτούς τους κοιλιακούς και καλά θα κάμω να αντικαταστήσω τις ώρες του γυμναστηρίου με κηνύγι πεταλούδας ή πέταμα αετού. Μετά από όσα είδα να κάμνουνε με τα σώματά τους, ως και το εργόχειρο σκέφτομαι ως εναλλακτική.

Τα χορευτικά τους συμπλέγματα συζητάνε θέματα όπως η συμβίωση, η βία και η εξάρτηση. Η παράσταση αποτελείτο από ξεχωριστά μέρη που δεν αποτελούσαν κομμάτια ενιαίας αφήγησης (κατόπιν έμαθα ότι επρόκειτο για μία επιλογή χορευτικών από την 35χρονη πορεία της χορευτικής ομάδας), γεγονός που μάλλον σου δημιουργούσε την αίσθηση μίας αποσπασματικότητας. Εντούτοις ο παλμός των σωμάτων, η ένταση και το χιούμορ των σκηνών συνέθεταν ένα συναρπαστικό θέαμα.

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2007

Βραβεία Αρίων 6 (σα να λέμε 5)

Αν δεν ήταν ο Φερεντίνος ντυμένος γαλακτοφέτα θα ορκιζόμουνα ότι αυτό που έδειξε ο ΑΝΤ1 εψές ήταν τα περσινά βραβεία Αρίων σε επανάληψη. Μιλάμε για τρομερό ντεζαβού: ο Χατζηγιάννης καλύτερος έντεχνος και ποπ (τον Μιχάλη τον διεκδικούν πολλά είδη μουσικής), ο Ρουβάς καλύτερο ποπ τραγούδι, οι C:Real καλύτερο συγκρότημα και ο Πασχάλης Τερζής καλύτερο λαϊκό τραγούδι. Έπρεπε να τους πούνε να φέρουνε από το σπίτι τα περσινά και προπέρσινα βραβεία που τους είχανε ξαναματαδώσει για να μη μπαίνουνε και σε έξοδα να φτιάχνουνε καινούργια αγαλματάκια.

Και τελοσπάντων την Έλενα Παπαρίζου να τη δεχθώ ως καλύτερη ελληνίδα ποπ τραγουδίστρια. Την Τάμτα μπορούν να σταματήσουν να τη βραβεύουν ως πρωτοεμφανιζόμενη; Από τη στιγμή που αναδείχθηκε στο ρεαλιτοπαίχνιδο, η αρτίστα έβγαλε ένα δίσκο, προσπάθησε να μας εκπροσωπήσει στη Eurovision, πέρασε ένα ηλεκτροσόκ στο μαλλί, τα έφτιαξε με το Γρηγόρη Πετράκο, προέβη σε στυλιστικές ακρότητες φορώντας αλλόκοτες μπότες / ζώνες / σκουλαρίκια / χάντρες / κάσκες / διαστημικές στολές, έμαθε ελληνικά, έβγαλε δεύτερο δίσκο, ίσιωσε το μαλλί και μη σου πω ότι βρίσκεται σε φάση να βγάλει ένα best και να αποσυρθεί από το τραγούδι. Μια φορά, για πρωτοεμφανιζόμενη δεν την κάνεις! Οπότε ή που τα Αρίων έχουν (απίθανα) αργά αντανακλαστικά και τώρα την πήρανε πρέφα ή που μας δουλεύουνε ψιλό γαζί και μας σερβίρουνε ξαναζεσταμένη τυρόπιτα. Να δεις που του χρόνου θα την βραβεύσουνε για το σύνολο της καριέρας της!

Κατά τα λοιπά, το κλάψαμε το ελληνικό τραγούδι και φάγαμε και κόλλυβα. Διότι με αυτή τη μουσική πενία που ζούμε, σε λίγο θα τρομάζουνε να βρούνε πέντε άσματα ανά κατηγορία για να τηρήσουν τα προσχήματα. Για να καταλάβεις, το πιο φρέσκο σημείο της βραδιάς ήταν η Τσαλιγοπούλου να τραγουδά ωσάν αφελής παιδίσκη το «αρχίζει πάλι, το χάλι-γκάλι, εμπρός στην πίστα, μικροί μεγάλοι». Είδαμε και την Αλίκη στη γιγαντο-οθόνη και ξυπνήσαμε προς στιγμήν από την πλήξη του τραγουδιστικού κενού.

Αφού το βλέπεις δεν φτουράει το πράγμα, μην επιμένεις. Κάτι ήξευρε το Mega και παραιτήθηκε από τη διοργάνωση της φιέστας: το ελληνικό τραγούδι είναι και επισήμως νεκρό, ζωή σε λόγου μας! Έζησε μία έντονη και γεμάτη ζωή κι έφυγε πλήρες ημερών αφήνοντας πίσω του νοσταλγικά ηχοχρώματα: με μία συγκλονιστική Μαρίκα Νίνου δίπλα στον αξεπέραστο Τσιτσάνη, μία μελωδική Νάνα Μούσχουρη να ερμηνεύει Χατζιδάκι, έναν επικό Θεοδωράκη κι έναν αισθαντικό Λοϊζο να σπέρνουνε τη λευτεριά σου, ένα λαϊκό Μπιθικώτση να ερμηνεύει την ορφάνια σου και ένα σπαραχτικό Καζαντζίδη να τραγουδάει τον καημό σου. Αυτό ήταν το ελληνικό τραγούδι και αυτό θα’χουμε να θυμόμαστε. Διότι τα λοιπά, τα σύγχρονα και τα τιμώμενα, άσε καλύτερα.
Άσε, σου λέω!

Μοντέρνος ζωηρός, αληθινός χορός, το χάλι γκάλι.

Δευτέρα, 29 Οκτωβρίου 2007

Californication

Δεν μου έφθαναν τα μύρια τόσα ξένα σήριαλς που βλέπω, είπα βρε να ξεκινήσω και κάναδυο καινούργια. Δοκίμασα λοιπόν το νέο πόνημα του David Duchovny που τον θυμάσαι στην καλύτερη περίπτωση από τα X-Files (όπου συνέβαιναν διάφορα παραφυσικά φαινόμενα, δίχως να έχεις πολυκαταλάβει ποιο είναι το alien: εκείνο το πλάσμα με τα τρία πλοκάμια ή η συμπρωταγωνίστρια Gillian Anderson;) και στην χειρότερη από τα Red Shoe Diaries (που διάβαζε πικάντικα γράμματα κορασίδων που το κανελλώνανε το ριζόγαλο).

Το σήριαλ Californication με πρωταγωνιστή τον David είναι ένα σύγχρονο σχόλιο για τα υπαρξιακά αδιέξοδα της μέσης ηλικίας. Καλά μην φας κιόλας. Δεν μιλάμε για Ταρκόφσκι ή τίποτις ψαγμένες κουλτούρες με ατελείωτες σιωπές που ώσπου να βγει ο διάλογος σε παίρνει να πας να κάμεις και τσιγάρο. Εδώ παρακολουθείς τον ήρωα να κάμει τρία πράγματα: φυστίκωμα, απίθανες βλακείες και ξαναμανά φυστίκωμα. Ο David υποδύεται έναν συγγραφέα που δεν έχει έμπνευση (μπορείς να το πεις και αυτοβιογραφικό για τον σεναριογράφο της σειράς) και περιφέρει τη μίζερη ύπαρξή του σε κλαμπ γεμάτα αποφασισμένες μεγαλοκοπέλες με ψηλοτάκουνες γόβες και σε μίνιμαλ μεζονέτες στο Μαλιμπού (που βασικά διασχίζουμε ψιλοτρέχοντας, για να φθάσουμε στο κρεβάτι).

Επίσης να σου πω ότι ο David ήταν παλαιότερα παντρεμένος με μία δυσεξήγητα συμπαθητική τύπισσα και έχει και ένα δωδεκάχρονο κοριτσάκι, το οποίο θα το χαρακτήριζες ελαφρώς σαλεμένο, διότι στο πρώτο επεισόδιο το μαζεύανε από ένα μεταμεσονύχτιο πάρτι με ναρκωτικά. Βεβαίως αυτό δεν δείχνει να προβληματίζει διόλου τον ήρωα, ο οποίος συνεχίζει τις εξυπνακίστικες ατάκες προς ανελέητα φαντασμένες γκόμενες, οι οποίες τον περιφρονούν, τον χαστουκίζουν (μία τον σάπισε στο ξύλο αν-έχεις-το-Θεό-σου), τον φτύνουν και τον χλευάζουν, αλλά εντέλει του κάθονται γιατί είναι ψυχοπονιάρες.

Βαρεεεεεέθηκα. Και δεν αντέχω άλλο αυτές τις στυλιζαρισμένες αμερικανιές που δεν λένε απολύτως τίποτα, ακροβατώντας κάπου ανάμεσα στο soft porno και την αρθρογραφία του Cosmopolitan. Όχι για να μην παραπονιόμαστε μόνο για την ελληνική τηλεόραση.

(...και που να σου λέω για το Dexter, έτερη σειρά που δοκίμασα να δω, με έναν serial killer που σκοτώνει serial killers. Προτείνω εναλλακτικό σενάριο με έναν serial killer που θα σκοτώνει serial writters!)

Surf's Up

Πιγκουίνος-σέρφερ θέλει να αποδείξει στον εαυτό του και στην κακούργα κοινωνία ότι μπορεί να νικήσει στους αγώνες και να πάρει το κύπελλο. Ατελείωτο χασμουρητό στη χειρότερη ταινία κινουμένων σχεδίων που έχω δει εδώ και πολλά χρόνια. Δεν ξεύρω τι κάπνιζε ο σεναριογράφος όταν έγραφε το στόρι, αλλά είναι ν'απορείς που δώσανε τόσα λεφτά για ένα τόσο κακό αποτέλεσμα. Μία με τις κλακέτες στο (σαφώς ανώτερο) Happy Feet, μία με τα σερφ και την καλιφορνέζικη αισθητική στο περί ου ο λόγος Surf's Up, ας παρατήσουνε επιτέλους εμάς τους πιγκουίνους στην ησυχία μας. (Που είναι αυτή η WWF όταν τη χρειάζεσαι;)