Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2007

Αρχίστε τον πόλεμο χωρίς εμένα

Εκεί που είσαι αραχτός με τη φραπεδιά στο στόμα, το γυαλί του ηλίου στο μάτι και το μπεγλέρι στο δάχτυλο, λαμβάνεις σφραγισμένο γράμμα με μυστηριώδη αποστολέα. Το πρώτο που σου περνά από το μυαλό είναι ότι επιτέλους σε θυμήθηκε εκείνη η μανίτσα από το νηπιαγωγείο και σου έστειλε γράμμα για να σε ανταμώσει στην εκπομπή της Βίκυς Χατζηβασιλείου. Ανοίγεις το φάκελο και προς μεγάλη σου έκπληξη διαπιστώνεις πως πρόκειται για πολύ ψαρωτικό ραβασάκι που σε καλεί σε ερημική τοποθεσία ρουστίκ αισθητικής κι από κάτω έχει βάλει την υπογραφή της η μαμά-πατρίδα. Σου πέφτει το μπεγλέρι από το χέρι και εμφορούμενος από το γνωστό εθνοπατριωτικό φρόνημα που σε χαρακτηρίζει, αναφωνείς «Στα όπλα! (για την Ελλάδα ρε γαμώτο)».

Μετά όμως που κατακάθεται το φραπόγαλα μέσα σου, αρχίζεις να έχεις σέκοντ θότς. Μήπως είναι λίγο χοντρό να σηκωθώ να φύγω, πάνω που μου κάθησε η Λίτσα; Είναι σωστό να παρατήσω το έργο εμ-πι-θρισης όλων των cds μου στη μέση; Θα ΄χει και ζουζούνια εκεί στις εξοχές; Και σαύρες; Θα μπορώ να μεταφέρω την adsl σύνδεσή μου στον Έβρο; Θα μου φτιάχνουνε κάνα σαγανάκι το βράδυ εκεί πέρα διότι εγώ τις πατάτες-μπλουμ δεν τις τρώω. Λες να γίνει κάνας πόλεμος; Εγώ κατά βάθος είμαι ειρηνιστής, μην κοιτάς που βρίζω τους αμερικάνους, τους εβραίους, τους αλβανούς και τους τούρκους. Μωρέ μήπως να υποστήριζα την Ελλάδα από άλλο μετερίζι; Να έγραφα ένα ποίημα, ας πούμε; Ένα δοκίμιο; Μία μαντινάδα; Και την καημένη τη μανούλα μου δεν την σκέφτονται να την τραβοκοπάνε σε επισκεπτήρια ποιος-ξέρει-σε-ποια-ραχούλα; Να μου κουβαλάει το τάπερ με τα σουτζουκάκια τα σμυρνέικα και τα κουτιά με τα σιροπιαστά; Πες μου γιατί να χάνω εγώ το χρόνο μου με τα υπόλοιπα κορόιδα, φυλάσσοντας άδειες αποθήκες και ελεεινά στρατόπεδα; Ας πάρουνε επιτέλους μία εταιρία σεκιούριτι κι ας μ’αφήσουν εμένα ήσυχο! Κι άλλωστε δεν με βολεύει με τίποτα να παρουσιαστώ εκείνη την ημέρα, έχω κλείσει τραπέζι στη Γαρμπή. Ε πώς να το κάνουμε: δεν γίνεται να ακυρώσεις έτσι την Καιτούλα! Θα δείξουν κατανόηση, είμαι βέβαιος. Τέλος! Είπα, τέλος!

Αρπάζεις το τηλέφωνο και ψάχνεις το κατάλληλο κονέ. Εκείνο που θα σε κρατήσει σπίτι σου ντε! Στον καναπέ απέναντι από το home cinema και δίπλα στο σκρίνιο. Εντάξει καημένε θα σου κοστίσει κάτι παραπάνω, αλλά χαλάλι σου! Έτσι τα βγάζεις τα λεφτά, έτσι και τα σκορπάς! Κι όταν βρεθεί εκείνος ο τύπος -ο σωστός, ο μιλημένος- και σου ετοιμάσει το πιστοποιητικό που θα σε χαρακτηρίζει πολύτεκνο, σακάτη και ελαφρώς σαλεμένο, θα γύρεις στην πλάτη της καρέκλας, θα σταυρώσεις τα πόδια και θα ξεδιπλώσεις τη μαγκιά σου στο πεζοδρόμιο.

Κι όλοι θα σου φωνάζουν «Γεια σου, μεγάλε!».

2 σχόλια :

  1. Έτσι έτσι, γιατί, ο Έλληνας, πως να το κάνουμε "ξέρει να περνάει καλά".

    Καλώς σε βρήκα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. χαχαχαχα! μέσα είσαι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts