Τρίτη, 29 Μαΐου 2007

Αμαλία

Είχα επισκεφθεί τη σελίδα της αρκετές φορές στο παρελθόν. Και διαβάζοντας τις επώνυμες καταγγελίες της κατά γιατρών που χρηματίζονται και που ανεύθυνα αντιμετωπίζουν τον πόνο και την απόγνωσή μας, κατάλαβα ότι η Αμαλία έχει τσαγανό. 'Ενιωσα την αγωνία της, πόνεσα με την αλήθεια των λόγων της.

Και για να είμαι ειλικρινής, τρόμαξα. Τρόμαξα πολύ. Που είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σε ένα ανάλγητο σύστημα, σε μία φαιδρή κοινωνία. Όσο και να προσπαθείς, όσο και να το παλεύεις ή να το διακωμωδείς, έρχονται στιγμές που αισθάνεσαι ανίσχυρος μέσα στο βούρκο που σε τραβάει προς τα κάτω. Ανίσχυρος και μικρός.

Η Αμαλία έχασε τη μάχη με το θάνατο. Φεύγοντας όμως, μας δίδαξε το δρόμο για να μη νιώθουμε πια ανίσχυροι και μικροί. Το αντίο που της χρωστάμε θα είναι βροντερό.
Την 1η Ιουνίου ετούτη η σελίδα θα είναι αφιερωμένη σε εκείνη, συμμετέχοντας στο μαζικό ξέσπασμα κατά του διαβρωμένου συστήματος. Κατά της επαγγελματικής αγυρτείας. Κατά εκείνων που δολοφονούν ζωές και ψυχές.

Για να φωνάξουμε όλοι δυνατά και να μιλήσει εκείνη για τελευταία φορά μέσα από τις φωνές μας.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2007

Ο Πιγκουίνος άλλαξε κοστούμι

Εντάξει δεν έκαμα και τίποτις σπουδαίες αλλαγές, αλλά λίγο τα χρωματάκια, λίγο η οργάνωση του αρχείου, ήρθε κι έδειξε το πτηνό!

Πώς με κόβεις;
Α μην ξεχάσω: το σκίτσο στο πάνω μέρος της σελίδας είναι δικό μου. Γι'αυτό μην ακούσω τίποτα κακεντρέχειες για το λογότυπο!

Κάτω από τα σκεπάσματα

Η αίσθηση που έχεις όταν κοιμάσαι δίπλα σε έναν άλλο άνθρωπο για πρώτη φορά, είναι μοναδική. Αμήχανη αλλά και τρυφερή. Προκλητική, καθώς συνεπάγεται την εξερεύνηση του άλλου, αλλά και ειλικρινής, διότι εκτίθεσαι ο ίδιος στην πιο ευάλωτη στιγμή της ημέρας σου.

Με το θέμα αυτό καταγίνεται στις 600 σελίδες του ογκώδους βιβλίου του υπό τον τίτλο “Blankets”, ο Craig Thompson. Αλλά μην τρομάζεις με την έκταση: πρόκειται για ένα εικονογραφημένο μυθιστόρημα (graphic novel), που μόλις το ξεκινήσεις δεν θέλεις να το αφήσεις από τα χέρια σου και καταλήγεις να το διαβάζεις απνευστί. Ακολουθείς τον ήρωα στα χιονισμένα τοπία του Michigan και στις προσωπικές του περιπλανήσεις, γνωρίζεις μαζί του τη Raina και την ερωτεύεσαι, τρυπώνεις δειλά κάτω από τα σκεπάσματα για να ανακαλύψεις τον εαυτό σου.

Το “Blankets” είναι το πιο ειλικρινές μυθιστόρημα που έχω διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια. Κι χάρις αυτήν του την ευθύτητα, το βιβλίο καταφέρνει και συνομιλεί με την καρδιά σου.

Κυκλοφορεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΨΜ.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2007

Ζήσε τη σύνταξή σου στην Ελλάδα!

Μανούλα μου-μανίτσα μου, θα πάρω τη βαλίτσα μου, θα πάρω τη βαλίτσα μου και θα την κοπανήσω! Μα για Αυστραλία, φυσικά! Διότι με τέτοιες εξαγγελίες που έκαμε ο Κωστάκης, συμφέρει περισσότερο να είσαι έλληνας-ομογενής εις τη Μελβούρνη, παρά έλληνας-γηγενής εις το Μπραχάμι. Θα σου το εξηγήσω, γιατί με κοιτάζεις με μία απορία στο βλέμμα. Ο Κωστάκης υποσχέθηκε εκλογικά δικαιώματα, παροχές και συντάξεις στην ελληνική ομογένεια, γεγονός που ξεσήκωσε τα πλήθη στην Αδελαϊδα ενώ και ένα κοάλα που καθόταν αμέριμνο σε γειτονικό ευκάλυπτο, έπαθε ένα ντοβρουτζά και σωριάστηκε στο έδαφος. Σου μιλώ για πολύ προσφορά -τ’ αφεντικό τρελάθηκε! Ημέρες δεκαετίας του ’80 ζήσανε στα νότιο ημισφαίριο. Να είναι ο Καραμανλής απάνω στο μπαλκόνι με διάθεση «πάρε κόσμε» (ή εναλλακτικά «ό,τι πάρεις-μία ψήφος»), ενώ από κάτω να αλαλιάζουνε τα πλήθη λες και είδανε το Σάκη. Τέτοια συγκέντρωση ομογενών είχε να γίνει από τότε που είχε κατέβει ο Ψινάκης για audition ταλέντων για το ριαλιτοπαίχνιδό του.

Κι εντάξει, θα μου πεις είναι λόγος τώρα αυτός για να ξενιτευτώ στα καλά του καθουμένου; Φυσικά ντε! Διότι όταν φθάσω εγώ στην τρίτη ηλικία και με την κατάρρευση του ασφαλιστικού, η σύνταξη θα κληρώνεται στο Super Deal του Φερεντίνου: Είσαι κωλόφαρδος κι ανοίγεις τη σωστή βαλίτσα; Ζητωκραυγάζουν οι συγγενείς, σε αγκαλιάζουν οι γκόμενες με τα μίνι, πέφτει κομφετί από το ταβάνι, παίρνεις τη σύνταξη και άντε στο καλό! Είσαι άτυχος και ανοίγεις τις λάθος βαλίτσες; Τον πούλο και συνεχίζεις να δουλεύεις μέχρι ο Άγιος Πέτρος να σε σχολάσει από τη δουλειά σου και από τούτο το μάταιο κόσμο!

Ο μόνος τρόπος λοιπόν να πάρω εγώ σύνταξη από το ΙΚΑ είναι να γίνω ομογενής στο Σίδνεϋ, στη Μελβούρνη, στη Νέα Ζηλανδία (μη σου πω και στην Παπούα Νέα Γουινέα)! Ένα περίεργο πράμα όμως, όσο πιο μακριά πηγαίνεις τόσο περισσότερο σε αμείβει αυτή η χώρα!

Τετάρτη, 23 Μαΐου 2007

Η Λίβερπουλ στην Αθήνα

Εψές το απόγευμα και με την καταρρακτώδη βροχή να μαίνεται πάνω από την Αθήνα, έφθασα ασθμαίνοντας με το μετρό στο σταθμό του Συντάγματος –είχα αργήσει σε δουλειά ο καψερός. Ανεβαίνω βιαστικά τις κυλιόμενες σκάλες ψαχουλεύοντας την τσάντα μου και αναζητώντας την αναθεματισμένη την ομπρέλα αλλά πριν καλά καλά το καταλάβω, βρίσκομαι πιασμένος αγκαζέ με κάτι άγγλους ντυμένους στα κόκκινα και χορεύω τη μισουρλού -ή κάτι τελοσπάντων που της έμοιαζε. Και δώστου να φωνάζουμε όλοι μαζί (αυτοί για το τρόπαιο, εγώ για την ομπρέλα μου που είχε στραπατσαριστεί), να βρίζουμε (αυτοί τους μιλανέζους, εγώ την κακή μου τύχη) και να κινούμαστε συλλογικώς –για την ακρίβεια, να σπρωχνόμαστε- προς τα αριστερά και κατόπιν προς τα δεξιά και μετά πάλι προς τα αριστερά. Κάποιοι άγγλοι τραγουδάγανε τον ύμνο της ομάδας, άλλοι φωνάζανε συνθήματα, μία γριά προσπαθούσε να κατέβει τις κυλιόμενες ανάποδα για να γλιτώσει, δύο κυρίες είχανε κλειστεί στο κουβούκλιο του υπαλλήλου με τα εισιτήρια και δεν δέχονταν να βγουν επ’ουδενί κι ένας καραφλός τύπος με κατακόκκινα μάγουλα είχε πάρει ένα ταμπούρλο και το βάραγε για να μας δίνει ρυθμό. Αλλά αφού το βλέπεις ρε μεγάλε ότι δεν το έχουμε το βήμα, τι χτυπιέσαι κι εσύ;

Πάντως αν είχες πάντοτε απορία για το πώς είναι να δουλεύεις σε ζυθοποιία, μία πρώτη αίσθηση την αποκτούσες, διότι πρέπει να σου πω ότι το όλο event βρωμοσκύλαγε και μπύρα. Δύο βαθιές αναπνοές να έπαιρνες εκεί μέσα, αλκοτέστ να σου έκαναν μετά, κοβόσουν!

Ο χορός και το γλέντι να συνεχίζονται. Και να πληθαίνουν οι συνδαιτυμόνες, καθώς περισσότεροι μουλιασμένοι άγγλοι ανακάλυπταν τη λύση του στεγασμένου χώρου και αναμειγνύονταν με το ήδη υπάρχον πλήθος και εκείνους που ανηφόριζαν από τις πλατφόρμες του τρένου, σχηματίζοντας μία ολοένα μεγαλύτερη ανθρώπινη μάζα.

Όταν εντέλει κατάφερα να σπρωχτώ προς την έξοδο, ήμουν σχεδόν βέβαιος ότι (α) τα ρούχα μου είχαν ποτίσει Heineken, (β) ο καραφλός τύπος δεν είχε ιδέα από παίξιμο ταμπούρλου (διότι κάποιος έπρεπε να του πει επιτέλους ότι ΔΕΝ το βαράνε με το κεφάλι), (γ) πρώτα θα τελειώσει το Champions League και θα γυρίσουν όλοι αυτοί σπίτια τους και μετά θα πεισθούν οι δύο κυρίες να εγκαταλείψουν το κουβούκλιο του υπαλλήλου με τα εισιτήρια και (δ) ότι η γριά θα είχε φθάσει Δουκίσσης Πλακεντίας και ακόμα θα έτρεχε.

Κι εκεί που προσπαθούσα να συνέλθω από το σοκ και να διασχίσω τα ποτάμια που είχαν σχηματισθεί στη Σταδίου, συνειδητοποίησα ότι για μερικά τουλάχιστον λεπτά είχα δραπετεύσει από τη γκρίζα καθημερινότητα και είχα συμμετάσχει σε ένα συλλογικό πανηγύρι ενθουσιασμού. Και πολύ μου άρεσε, γαμώτο.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2007

Οι εκλογές και τα καγκουρό

Κατά τη διάρκεια της χθεσινής του πτήσης (πήγε ντε στις Αυστραλίες!), ο Κωστάκης δήλωσε ότι «έχουμε χρόνο για τις εκλογές». Το μεγάλο ερώτημα πλέον είναι ποιος θα εξαντληθεί πρώτος: η τετραετία ή η χώρα. Διότι και τις δύο τις βλέπω σιγά-σιγά να τα φτύνουνε.

Πάντως τις μεγάλες αποφάσεις του τις έλαβε ο πρωθυπουργός κατά το ταξίδι του στην Κάσο πριν μερικές εβδομάδες. Είχε και καλά υποσχεθεί προεκλογικά στους κατοίκους της νήσου ότι θα τους επισκεφθεί με παπόρι κι ας αναμοδαρθεί 15 ώρες στα πελάγη –χρόνο έχει καημένε! Τώρα θα αναρωτηθείς εσύ, απ’όλες τις προεκλογικές υποσχέσεις αυτή βρήκε να εκπληρώσει; Ε ναι λοιπόν! Έβαλε όλα όσα είχε τάξει σε ένα σακούλι, είπε και στη Νατάσσα να τραβήξει ένα λαχνό και του’τυχε το ταξίδι στην Κάσο. Εσύ τι ζόρι τραβάς τώρα; Για τις ατελείωτες ώρες του ταξιδιού πήρε μαζί του για να’χει να παίζει, ένα Σταυρολύνω και το Μεϊμαράκη. Αλλά και πόσα σουντόκου να λύσεις μεσοπέλαγα, είδε κι απόειδε κι απεφάσισε να προγραμματίσει τις εκλογές.

Τη σακουλεύτηκε τη δουλειά ο Γιωργάκης, άλλαξε αντιπολιτευτική γραμμή, ανέβασε στροφές και από το «μια-ωραία-πεταλούδα» πέρασε στο «χαρωπά-τα-δυο-μου-χέρια-τα-χτυπώ». Τουτέστιν οργάνωσε πολύ γκράντε εκδήλωση προγραμματικού χαρακτήρα όπου κάλεσε και επισήμως το Λαλιώτη να ρετουσάρει τον κομματικό μηχανισμό, έβαλε τη Άννα Διαμαντοπούλου να αποκηρύξει κάθε ομοιότητά της με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ κι εμφάνισε το Σημίτη από το πουθενά για να μας θυμίσει μερικά από τα πιο επιτυχημένα του σαρδάμ. Εν τω μεταξύ ο Κουλούρης που ήλπιζε σε θεαματική επάνοδό του στο κόμμα, έμεινε με τη χαρά και στις κακεντρεχείς του δηλώσεις στα κανάλια μόνο που δεν έμπηξε τα κλάματα.

-I thought I saw Kostakis! I did, I did see Kostakis!

Κι ενώ αυτά συμβαίνουν στην ημεδαπή, ο Κωστάκης απείλησε τους σκοπιανούς από το Σίδνεϊ (λίγο πιο μακριά δεν μπορούσε να πάει να το δηλώσει;) να κάτσουν φρόνιμα, γιατί αλλιώς θα τους κάνουμε ντα. Βεβαίως, το αυτί του σκοπιανού ο οποίος έχει αναγνωριστεί ήδη ως μακεδόνας από τη μισή υφήλιο, τους αμερικάνους και τη Μαρία Μπακοδήμου, διόλου δεν ιδρώνει! Μεγάλη η χάρη του, ως και εκλογές θα στηθούν στην Ελλάδα για λόγου του (και καλά!). Άντε να δούμε μέχρι πότε θα μπορούμε να κοροϊδευόμαστε σε τούτο το βιλαέτι.

Κυριακή, 20 Μαΐου 2007

Γιαγιά πάτησε τρένο

Γιαγιά από χωριό της Αιγιαλείας βγήκε να κάμει βόλτα, αλλά για κακή της τύχη βρέθηκε πάνω στις γραμμές του τρένου και με την αμαξοστοιχία να έρχεται καταπάνω της. Να κορνάρει το τρένο, χαμπάρι η γιαγιά! Να φωνάζει ο οδηγός, στον κόσμο της η γιαγιά! Κι εκεί που λες δεν το γλιτώνω το σπλάτερ θέαμα με τη γιαγιά να γίνεται χαλκομανία και να την ξεκολλάμε με σουγιά από τις ράγες, γυρίζει εκείνη το κεφάλι σλόου-μόσιον, βλέπει φάτσα κάρτα την αμαξοστοιχία, της πέφτει η οδοντοστοιχία, βουτάει να την πιάσει και περνάει το τρένο από πάνω της χωρίς να ανοίξει ρουθούνι. Καλά μιλάμε για πολύ φάρδος. Κατόπιν αυτού, η συγκεκριμένη γιαγιά που έχει ξετσουτσουνέψει, δηλώνει έτοιμη να περάσει κολυμπώντας ποταμό γεμάτο κροκοδείλους, να κάμει την πτήση Αθήνα-Πεκίνο δεμένη στο φτερό του αεροπλάνου και να διασχίσει την πλατεία Εξαρχείων ντυμένη αστυνομικός.

(η είδηση εδώ)

Σάββατο, 19 Μαΐου 2007

Η πόλη του φωτός

Το πήρα από τον Ελευθερουδάκη για δώρο, το ζήλεψα κι ο ίδιος. Ένα λεύκωμα για το Παρίσι. Και με την πόλη να αναδύεται με επικό τρόπο μέσα από τα μουντά, ασπρόμαυρα πορτρέτα των κτηρίων της. Τα φώτα λαμπιρίζουν μέσα στο σκοτάδι και ο φακός του Ζαν-Μισέλ Μπέρ δημιουργεί ατμόσφαιρα μεγαλείου. Magnifique!

Παρασκευή, 11 Μαΐου 2007

Eurovision 2007 (Προβλέψεις)

Μόλις συνειδητοποίησα ότι η Ευριδίκη αποκλείστηκε από τον τελικό, το μυαλό μου αμέσως ανέτρεξε στο σκυλάκι του Κωστέτσου, το οποίο μετά και από αυτό το χτύπημα της μοίρας το βλέπω να κρεμιέται από το πολύφωτο! Από τις χώρες που προκρίθηκαν πάντως, εμένα μου άρεσε πολύ η Γεωργία (κυρίως τη στιγμή που οι χορευτές βγάλανε κάτι σπάθες και άρχισαν να κυνηγούν την αρτίστα), η Βουλγαρία (παρά το γεγονός ότι η Elitsa ξέφευγε φωνητικά στις κορώνες κι αλλού πηγαίναν τα αρνιά, αλλού τα κατσικάκια), η «χαμηλοκάβαλη» καλλιτέχνιδα από τη Μολδαβία, το ατελείωτο πόδι της τύπισσας από τη Μακεδονία (έλα, μην το κάμεις θέμα με το όνομα: ξεπέρασέ το, μεγάλε!) αλλά και η ερμηνεία της σέρβας-κονσέρβας (η οποία ήταν κάτι ανάμεσα στη Νένα Βενετσάνου και το Χάρρυ Πόττερ). Η πρόκριση των δύο οπερετικών τραγουδιών (Σλοβενία & Λετονία) έρχεται και αποδεικνύει ότι το κοινό της Eurovision είναι πολύ ψαγμένο και ότι δίκαια εμείς ανακοινώνουμε τα δικά μας αποτελέσματα με τον Αλέξη Κωστάλα που το κατέχει το ζήτημα.

Στον τελικό προβλέπω να πιάνονται στα χέρια, διότι έχει μαζευτεί η Σάρα και η Μάρα του παραπετάσματος! Για να προχωρήσω και στην πατροπαράδοτη πρόβλεψη, θεωρώ ότι η πρώτη πεντάδα θα αποτελείται από την Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Λετονία, τη Σερβία και τη Βουλγαρία (όχι απαραίτητα σε αυτή τη σειρά, αλλά κάπως έτσι). Ο Σαρμπέλ θα παίξει δεκάδα, αλλά χλωμό το κόβω για κάτι εξαιρετικά σπουδαίο. Φιλιά και καλή διασκέδαση!

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2007

Eurovision 2007 (Μέρος Πέμπτο)

Σου χρωστώ καμιά εικοσαριά χώρες, οπότε ξεκινώ απνευστί για να προλάβω. Το λοιπόν, η Μολδαβία απεφάσισε να εκπροσωπηθεί από την Natalia Barbu αλλά επειδή το budget ήταν χαμηλό, η αρτίστα αναγκάστηκε να γυρίσει μόνη της το βιντεοκλιπ, να ραφτεί στη θεια της τη Σβετλάνα και να ταξιδέψει μέχρι το Ελσίνκι με ωτοστόπ. Κατόπιν αυτού ο τίτλος του τραγουδιού (“Fight”) είναι πολύ συνεπής, υπό την έννοια ότι το πάλεψε γερά η καημένη η Natalia και μακάρι να τους κάμει κάνα χουνέρι να κερδίσει (εντάξει, πες ότι σπάει ο διάολος το ποδάρι του) και να δούμε μετά με τι λεφτά θα οργανώσουνε τη φιέστα οι ψωριάρηδες. Που μου θέλουνε και Γιουροβίζιον!

Από την άλλη η Ισπανία που δεν φείδεται χρημάτων, στέλνει το boys-band «D'Nash» με το εκνευριστικά μονότονο τραγούδι «I love you mi vida» που θα μπορούσες και να το βρεις σε b-side δίσκου του Ricky Martin ή να το τραγουδά η Ναταλία Ορέιρο στους τίτλους της «Μιλάγκρος, της ατίθασης». Μία από τα ίδια και η Πορτογαλία που όταν ανακοίνωσε πως θα εκπροσωπηθεί από μία κάποια «Sabrina», όλοι αναμέναμε μία πληθωρική εξτραβαγκάντζα με βρεγμένο t-shirt να χοροπηδάει πάνω στη σκηνή και να ανεβοκατεβαίνει η εξάρτηση. Εντούτοις, μόλις την αντικρίζεις καταλαβαίνεις ότι πρόκειται για μία προσβολή στο ηρωικό όνομα Sabrina που τόσο δόξασε σε αλλοτινούς καιρούς η 80s pop-diva του αλήστου μνήμης «Boys, boys, boys» αλλά και η συνονόματη ελληνίδα καλλιτέχνιδα του «Κι όταν θέλεις μπουμ-μπουμ, ίσως και να μπουμ-μπουμ». Τώρα μάλιστα που το ξανασκέφτομαι νομίζω ότι το «Sabrina» δεν είναι απλώς όνομα, αλλά τίτλος τιμής ο οποίος δεν αξίζει σε καμία περίπτωση να αποδοθεί στο συγκεκριμένο πορτογαλικό απολειφάδι!

Η Ολλανδία στέλνει μία so-fuckin’-boring ερωτική μπαλάντα με την Edsilia Rombley η οποία ούσα μαυρούκα έρχεται και σε βάζει σε σκέψεις για τις επιπτώσεις της τρύπας του όζοντος στην άλλοτε κατάξανθη «μικρή ολλανδέζα».

Ο συνδυασμός ηλεκτρικής κιθάρας, απίστευτης κακοφωνίας και ασυνάρτητου άσματος είναι η φετινή συνταγή της αποτυχίας για την Κροατία, το τραγούδι της οποίας σου προκαλεί ένα άγχος και μία καούρα επίσης. Αντίστοιχου αποτελέσματος είναι και η απόπειρα της Πολωνίας να πειραματιστεί με το funky/hiphop (μα γιατί; ΓΙΑΤΙ;;;) στο τραγούδι “Lets party” με μία ξανθιά τσαπερδονοκωλοσφυρίχτρα να τρίβεται σε έναν μαύρο ψευτο-ράπερ. Δυνατό σημείο της συμμετοχής είναι η ξανθιά. Ασθενές σημείο της συμμετοχής είναι η ξανθιά να τραγουδάει.

Η Σέρβα καλλιτέχνιδα-φόβητρο!

Εδώ και πολλά χρόνια η Σερβία την έχει δει ποιότητα και επειδή όλοι έχουμε τις ενοχές μας που πάμε και ψηφίζουμε τα τέρατα, τις πολύχρωμες τραβεστί και τις αμαρτωλές λεσβίες, ρίχνουμε και κάνα ψήφο προς τα εκεί για ξεκάρφωμα. Όμως η φετινή σέρβα είναι λες και έφαγε κονσέρβα (ή εναλλακτικά, τηγάνι) στο κεφάλι, οπότε προτείνω την απομάκρυνση των νηπίων από την τηλεόραση διότι και πόση ασχήμια να αντέξεις; Έχεις που έχεις δει τον αλβανό, να δεις και τη σέρβα πάει πολύ. Επειδή πάντως το κόβω να πηγαίνει ψιλο-χάλια, προβλέπω του χρόνου να στέλνουνε δύο σέρβους ντυμένους νοσοκόμες.

Η Τσεχία δεν είχε συμμετάσχει ποτέ ως τα τώρα στο διαγωνισμό και ακούγοντας τη φετινή της εκπροσώπηση, αφενός τη δικαιολογείς για τη μακραίωνη απουσία και αφετέρου σιχτηρίζεις αυτόν που είχε τη βρωμερή ιδέα να τους αφήσουν να διαγωνιστούν.

Από την άλλη και ανεξαρτήτως άσματος, εμένα προσωπικώς η σκοπιανή αρτίστα Karolina πολύ με έχει κερδίσει ως κοινό, σε σημείο μάλιστα που θα την ε-πω και μακεδόνισσα. Αν δεις το πόδι, θα με νιώσεις. Και ω ναι, σίγουρα θα δεις το πόδι!

Όταν ξεκινάει το τραγούδι της Νορβηγίας, αναδύεται μέσα από τους καπνούς θηλυκό με μίνι φούστα που δείχνει θεαματικό από τα 200 μέτρα απόσταση. Κάνει ζουμ η κάμερα στη φάτσα της τραγουδίστριας Guri Schanke και μένεις με την έκφραση που σου δημιουργεί ο χυμός γκρέιπ-φρουτ και η εξαγγελία του νέου φορολογικού νομοσχεδίου από τον Αλογοσκούφη. Καλέ αυτή είναι οχτακοσίων χρονών, έρχεσαι και διαπιστώνεις! Εντάξει είναι κομματάκι σιτεμένη και το λάτιν-τραγούδι «Ven a bailar conmigo» έρχεται και τη φθάνει στα όριά της, αλλά οφείλεις να παραδεχτείς ότι αν στην ηλικία της η αντίστοιχη ελληνίδα γιαγιά φορούσε μίνι και έβγαινε να πει το ίδιο τραγούδι (με το ανάλογο χορευτικό), θα ήταν σαν να την πάτησε τριαξονικό.

Η Μάλτα εφέτος έδωσε ρεπό στη χοντρή καλλιτέχνιδα που την εκπροσωπεί συνήθως και αντ’αυτής στέλνει την Olivia Lewis που διαμαρτύρεται ότι κάποιος την πετάει ψηλά, μετά τη ρίχνει χάμω, τη γυρνάει γύρω-γύρω και γενικώς της κάνει τα νεύρα κρόσσια. Το τραγούδι που λέγεται “Vertigo” εκφράζει απόλυτα το συναίσθημα του τηλεθεατή που μετά από όλο αυτό, μία δραμαμίνη τη χρειάζεται για να τη βγάλει καθαρή.

Η Εσθονία εκπροσωπείται από την Gerli Padar η οποία μουρμουρίζει κάτι σαχλαμαρίτσες ενόσω την τραβολογάνε κάτι μαντραχαλέοι και όλα καταλήγουν σε ένα αδέξιο χορευτικό-να-περνά-η-ώρα. Το Βέλγιο πάλι, μετά την περσινή νίλα (όπου η σούπερ-φαβορί δίμετρη ξανθιά, αντί να καλπάσει προς την κορυφή –όπως και της άξιζε με τέτοιο εκτόπισμα- κόπηκε από τα ημιτελικά), στέλνει ένα ‘80s ποπάκι, μα τελείως άτυχο όμως.

O Kenan αγναντεύει το κενόν.

Η Τουρκία εκπροσωπείται με τον γιουρβαρελάκι-μάγκα Kenan ο οποίος προτίθεται να φορέσει σακάκι τίγκα στο μπιχλιμπίδι-σβαρόφσκι και το οποίο στοιχίζει 300 χιλιάδες ευρώ, ενώ λέγεται ότι θα αστράφτει ίσαμε τον Κρόνο (κράτα το γυαλί ηλίου κοντά για παν ενδεχόμενο). Το τραγούδι «Shake it up shakerim» υπάγεται στην κατηγορία “shake-it-songs” που σταθερά εμπνέουν έλληνες και τούρκους (από το Ρουβά μέχρι τον Σαρμπέλ) και παραπέμπουν σε στοιχεία του χαρακτήρα και της ιστορίας μας όπως τον φραπέ, το σέικερ του Κουικάρα, τους αρχαίους έλληνες που ήταν γνωστές κουνίστρες, κ.λπ.

Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη κάμει μία στροφή προς την καθαρόαιμη κλάψα (με συνοδεία βιολιών) και προς στιγμές, η τραγουδίστρια Marija Sestic τα μπήγει κανονικά μπας και τη λυπηθεί κανένας ψυχοπονιάρης ευρωπαίος και της δώσει κάνα ψήφο. Αλλά αν είναι να λυπηθώ κάποιον, θα είναι μάλλον το ζαβό της Σερβίας ή εκείνη την έρμη τη μολδαβή που ξεπαραδιάστηκε παρά ετούτο το μελόδραμα.

Η Φινλανδία πάλι έναν καημό είχε: να κερδίσει! Ε τώρα που τα κατάφερε με τα τέρατα (και μετά από 900 χρόνια συνεχούς παρουσίας στο διαγωνισμό), έρχεται και αναφωνεί η φινλανδή καλλιτέχνιδα Hanna Pakarinen ένα νευρικό «Leave me alone», τάχαμου υπεράνω κι έτσι. Μη χέσω, μωρή ξενέρωτη αλόγα που θέλεις να το παίξεις και ροκού. Ασταδιάλα από δω χάμω!

Από την άλλη η Λιθουανία στέλνει το συγκρότημα 4Fun (καλά, μιλάμε για πολύ κόντρα-όνομα) με το τραγούδι «Love or leave» (LEAVE!LEAVE!). H τραγουδίστρια είναι σα να έχει καταπιεί δύο κουτάκια υπνωτικά, οπότε τρελό κέφι μην περιμένεις. Το μόνο που μπορεί σου εμπνεύσει είναι ένα γερό χασμουρητό, αλλά κι αυτό παίζει.

Η Σουηδία δοκιμάζει κάτι σε glam-pop με τον τραγουδιστή να φορά διακριτικό ρουζ, κραγιόν και –φαντάζομαι- δικτυωτό καλτσόν κάτω από το πέτσινο κολλητό παντελόνι. Η γνωστή μικρή δόση-ABBA που έχουνε όλα τα σουηδικά τραγούδια, δεν είναι αρκετά ικανή για να του ξεκολλήσει τα τακούνια από το παρκέ.

Η Γαλλία στέλνει το τραγούδι «L'amour à la française» που μάλλον αναφέρεται σε αυτό που έκανε ο Σαρκοζί στη Σεγκολέν στο δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών. Μπορεί να σου φανεί και σημάδι της Αποκαλύψεως, αλλά το άσμα έχει και αγγλικό στίχο. Δεν θα μου έκαμε εντύπωση εάν τη στιγμή της παρουσίασής του, πεταχτεί πάνω στη σκηνή ο ΛεΠεν για να τους γιαουρτώσει! C’est inadmissible!

Πώς το τρίβουν το πιπέρι; Και βεβαίως αναφέρομαι στη Ρωσία, η οποία μετά τις Tatu που εμφανίσθηκαν χέρι-χέρι και κοιτάζονταν με πάθος, εφέτος στέλνει τρεις γκόμενες υπό τον τίτλο Serebro οι οποίες χαριεντίζονται επί σκηνής κι έρχεσαι και καταλαβαίνεις τα αίτια της δημογραφικής κρίσης και της πτώσης των γεννήσεων στη χώρα. Τη βρίσκανε μεταξύ τους οι συντρόφισσες και επί Στάλιν;

Μετά τον τορνερό που μας πήρε τ’αυτιά, η Ρουμανία στέλνει το συγκρότημα Todomondo, οι οποίοι λέει είχαν πρωτοεμφανιστεί ως Locomondo αλλά τους έκανε παρατήρηση ένα ελληνικό συγκρότημα (eh what?) που είχε προλάβει το συγκεκριμένο τίτλο. Ερώτημα πρώτο: ποιοι διάολο είναι οι έλληνες Locomondo και γιατί δεν στείλαμε αυτούς για σπάσιμο στους ρουμάνους; Ερώτημα δεύτερο: τι σκατά σημαίνει locomondo και έχουν φαγωθεί όλοι με δαύτο; Ερώτημα τρίτο: δεν πα να τους λένε και «pergamondo», θα τους ψηφίσει κανείς; Το τραγούδι κάτι λέει, αλλά οι φάτσες είναι τελείως πηλοφόρι και μυστρί!


Τέλος, το Ηνωμένο Βασίλειο στέλνει ίσως το καλύτερο τραγούδι του διαγωνισμού: δύο κορίτσια -ξεύρεις, τύπου ξερακιανή αγγλίδα- και δύο αγόρια με φάτσα ίδια ο Κάρολος, εμφανίζονται ντυμένοι αεροσυνοδοί και πιλότοι αντίστοιχα (αν και θα είχε περισσότερο ενδιαφέρον το αντίστροφο) και τραγουδούν το «Flying the flag» όπου και καλά γυρνάνε τον κόσμο και βλέπουν τις πρωτεύουσες. Το τραγούδι ξεκινά με τη φωνή του πιλότου που σε καλωσορίζει στην πτήση και ομολογώ ότι μετά την πρώτη στροφή και το ρεφρέν, εγώ ήδη έψαχνα το σωσίβιό μου κάτω από την καρέκλα ή έστω μία σακούλα να ξεράσω. Μία ομορφιά!

Α, και μην ξεχάσω: σου χρωστάω και τις προβλέψεις μου για να παίξεις «Πάμε Στοίχημα»…

Τρίτη, 8 Μαΐου 2007

I Love Kylie

Κάποιες αδυναμίες σου μπορεί να γίνουν αντικείμενο χλευασμού. Ας πούμε, δηλώνεις ότι σου αρέσει να βλέπεις ταινίες κινουμένων σχεδίων στο σινεμά και σε κοιτάζουν όλοι με μία αηδία κι έναν οίκτο, λες και τους ανακοίνωσες ότι πάσχεις από ανίατη παράλυση του εγκεφάλου. Πιο πρόσφατο παράδειγμα, λες γεμάτος ενθουσιασμό ότι έβγαλες εισιτήριο για την καλοκαιρινή συναυλία του George Michael και ν’ανοίξει η γη να σε καταπιεί που υπέπεσες σε τέτοιο κατάπτυστο σφάλμα ελεεινό σκουλήκι! Σου μιλάω για αντιμετώπιση χειρότερη και από εκείνη που επιφυλάσσει ο Λάκης στη Μιμή. Κι έρχεσαι και διαπιστώνεις περίλυπος: «Δεν σας αρέσει ο George, ε;», εκτιμώντας ότι μάλλον έπεσες σε φανατικούς της κλασικής μουσικής που ξημεροβραδιάζονται σε κονσέρτα του Ραχμάνινοφ και άριες του Ντονιτζέτι (βεβαίως εντέλει αποδεικνύεται ότι Πέγκυ Ζήνα ακούνε οι άνθρωποι και Νίκο Βέρτη).

Μία τέτοια αδυναμία μου λοιπόν είναι η Kylie. Μπορεί να σου ακούγεται πασέ, μπορεί να μην είναι του γούστου σου, μπορεί να σχολιάσεις επικριτικά τη φωνή ή τις μουσικές της επιλογές, αλλά προσωπικά δεν ντρέπομαι καθόλου να το παραδεχτώ και δημοσίως: μου αρέσει! Η τσαχπινιά στο βλέμμα, οι mini-size διαστάσεις, το συνεπές φλερτ της με την ποπ. Η ανάμνηση της εικόνας της (με το χαμόγελο-χλιμίντρισμα και το κατσαρό ξανθό μαλλί) σε αφίσα και αυτοκόλλητο στο ΠοπΚορν της δεκαετίας του ’80. Η σέξι αμφίεσή της στο «I just cant get you out of my head», αλλά κι η δύναμη της κοντοκουρεμένης κουπ της μετά τη χημειοθεραπεία. Γι’ αυτό ανάμεσα στον ορυμαγδό των εντυπώσεων με τις οποίες βομβαρδίζομαι καθημερινά, η τελευταία καμπάνια των H&M με πρωταγωνίστρια εκείνη, με έκανε να κοντοσταθώ και να κοιτάξω.

Είναι όμορφη η Kylie σε αυτές τις φωτογραφίες. Κι είπα να στις δείξω.

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2007

Eurovision 2007 (Μέρος Τέταρτο)

Αλβανία

Τα τελευταία χρόνια πολύ σπουδαίο θρίλερ δεν έχουμε δει στο σινεμά, τ’ομολογώ. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να στείλει η Αλβανία εξώκοσμο πλάσμα με δολοφονικό βλέμμα, βαμμένο μουστάκι και κατάμαυρο περουκίνι! Τώρα που το σκέφτομαι ο συγκεκριμένος τραγουδιστής Frederik Ndoci μπορεί να είναι και το πιο τρομακτικό θέαμα που έχεις δει τα τελευταία χρόνια. Σου επισημαίνω ότι το τραγούδι-που μία κλάψα θα το έλεγες- ξεκινάει με κάτι γυναικείες κραυγές, τις οποίες όταν αντικρίζεις τον βάρδο, έρχεσαι και τις δικαιολογείς.

Αυστρία

Η χώρα στέλνει τον Eric Paplaya (!) σε ένα άσμα κοινωνικού προβληματισμού που έχει τον εξυπνακίστικο τίτλο «Get a life get alive» και αναφέρεται τάχαμου στο ζήτημα του AIDS ή για να στο πω αλλιώς, πού-πας-Γιάννη-κουκιά-σπέρνω! Διότι θέλεις αγαπητέ μου να κάμεις μία κοινωνική προσφορά; Στήσε έναν τηλεμαραθώνιο αγάπης με τη Ρούλα Κορομηλά, βάλε τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη να σου οργανώσει γκαλά στο Μέγαρο, υιοθέτησε ένα νήπιο από το Μπάγκλαντές μέσω της Κατερίνας Μητσοτάκη, συγκέντρωσε υπογραφές για να απαγορευθούν οι δημόσιες εμφανίσεις του Ανδρέα Μικρούτσικου. Αλλά να χαρείς, μη μου αρχίζεις την ηθικολογία βραδιάτικα γιατί θα μου πέσει βαριά κι η πίτσα. Πάντως οφείλώ να συγχαρώ το στυλίστα τους που απεφάσισε να ντύσει τους χορευτές με κόκκινο πούπουλο και ράμφος, οπότε και πέραν του AIDS σου γίνεται και μία νύξη στη γρίπη των πουλερικών! Έλα παναγία μου…

Αρμενία

Πέρσι ήταν η πρώτη φορά που συμμετείχε και χτύπησε όγδοη θέση (μία ανάσα πάνω από τη διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδα Άννα Βίσση, που λέγεται ότι αμέσως μετά το τέλος της βραδιάς υποσχέθηκε στον εαυτό της ότι στην επόμενη διεθνή τουρνέ της ούτε που να χέσει προς Καύκασο μεριά!), οπότε φέτος ξεψάρωσε και στέλνει μία έθνικ μπαλάντα πολύ ποιοτικιά. Αλλά επειδή είμαστε όλοι κάφροι, μηδέ τη γενοκτονία τους αναγνωρίζουμε, μηδέ το τραγούδι ψηφίζουμε. Να πατώνει, το βλέπεις.

Λευκορωσία

Μπορεί εξαιρετικά ευημερούσα να μην την κόβεις, αλλά (όλα κι όλα) η χώρα όταν πρόκειται για τη Eurovision χώνει το χέρι βαθιά στην τσέπη. Μη σου πω ότι μπορεί να ξοδεύουνε περισσότερα λεφτά στον εκάστοτε καλλιτέχνη, παρά για παιδεία-υγεία-στρατά (που πλάκα-πλάκα, μπορεί να συμβαίνει και στην Ελλάδα, τώρα που το σκέφτομαι). Μακράν το ακριβότερο βιντεοκλίπ λοιπόν και πολύ δυνατό promotion για το ποπ-γκόθικ τραγούδι «Work your magic», το οποίο (άσμα) σε συνδυασμό με το «Vampires are alive» της Ελβετίας, το μαλλί του αλβανού καλλιτέχνη και το μπούστο της τραβεστί ουκρανίδας σε αναγκάζει να παραδεχτείς ότι ο εφετινός διαγωνισμός θα μπορούσε και να τιτλοφορείται «Σημεία και Τέρατα!». Επηρεάστηκαν όλοι αυτοί από τους περσινούς Lordi; Μπήκε ο διάολος μέσα τους; Ήρθαν τα ύστερα του κόσμου; Θα σε γελάσω και δεν το θέλω.

Μαυροβούνιο

Δεν πρόλαβε να ανεξαρτοποιηθεί και τσουπ, σου στέλνει τραγούδι. Κάτσε ντε, πάρε μία ανάσα, πιες ένα ποτήρι νερό! Το βεβιασμένο του πράγματος μπορεί να μην δικαιολογεί απόλυτα το πόσο χάλια είναι το τραγούδι -βαλκανική ροκιά που να την κλαίνε οι ρέγκες- αλλά δείξε και λίγο κατανόηση στο νέοπα!

(συνεχίζεται)

Κυριακή, 6 Μαΐου 2007

Spiderman 3

Θα είμαι ειλικρινής. Ήταν πολύ κατώτερο των προσδοκιών μου. Εντάξει, τα εφέ ήταν εντυπωσιακά και οι σκηνές δράσης αρκούντως συναρπαστικές. Αλλά αυτό λίγο-πολύ το περιμένεις πια, έτσι δεν είναι; Και ειδικά όταν στην εξίσωση των ηρώων προσθέτονται διάσημοι κακοί του κόμικ, όπως ο εφετζίδικος Sandmanκαι ο σατανικός Venom. Εντούτοις από τον Spiderman αναμένεις κάτι παραπάνω: ένα μίγμα νεανικού ενθουσιασμού, αφελούς αμοραλισμού, ηρωικής μαχητικότητας και –για να δέσει το γλυκό- μερικές πινελιές τρελούτσικης χαριτωμενιάς (αυτό που κατ’εξοχήν απολαμβάνω διαβάζοντας το κόμικ, είναι οι χιουμοριστικές ατάκες του Spiderman κατά τη διάρκεια των μαχών του με τους κακούς). Διότι το μυστικό της επιτυχίας του κόμικ είναι αυτή καθαυτή η προσωπικότητα του Πήτερ Πάρκερ, που ακροβατεί ανάμεσα στην κλασική μανιέρα του ήρωα και την εναλλακτική οπτική του αντιήρωα.

Εδώ όμως έχουμε ένα ασύνδετο σενάριο με πολλές αδυναμίες, ακατάσχετη φλυαρία και χωρίς ρυθμό. Το ξεύρω ότι ήταν δύσκολο να εντάξουν την ιστορία με το εξωγήινο συμβιωτικό-στολή, αλλά το «εύρημα» του μετασχηματισμού του Πήτερ σε διεφθαρμένο και ανήθικο φιγουρατζή, εμένα με άφησε ακάλυπτο. Οι αψυχολόγητες αλλαγές στους κεντρικούς χαρακτήρες, σε απομακρύνουν από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά των προσωπικοτήτων τους και ξαφνικά σου φαίνονται ξένοι και ψεύτικοι. Κρίμα και πάλι κρίμα.

Βαθμός: 6/10

Eurovision 2007 (Μέρος Τρίτο)

Δανία

Η DQ γεννήθηκε ως αγόρι κάπου στην Κοπεγχάγη, αλλά όταν μεγάλωσε απεφάσισε πως της πήγαιναν περισσότερο τα σατέν. Στο διαγωνισμό καταφθάνει πλουμιστή και φτερωτή για να τραγουδήσει το “Drama Queen” που καταλαβαίνεις ότι είναι και βγαλμένο μέσα από τη ζωή. Αλλά έρχεσαι ο τηλεθεατής και έχεις γκώσει, διότι πόσες τραβεστί χωρούνε επιτέλους σε μία βραδιά; Προβλέπω να πιαστεί μαλλί με μαλλί η ουκρανέζα Verka με τη δανέζα DQ, να αλληλοεξοντωθούν με φονικά όπλα η μία το δονητή της και η άλλη το πιστολάκι και να γίνει επί σκηνής το ολοκαύτωμα της σιλικόνης.

Ελλάδα

Δύο πράγματα μπορούν να συμβούν με τον έλληνα καλλιτέχνη που στέλνουμε στη Γιουροβίζιον: ή πάει καλά και συνεχίζουμε μετά να τον τρώμε στη μάπα στο τριακονταπλάσιο (βλ. Ρουβάς, Παπαρίζου) ή πατώνει και τον αναζητά μετά από χρόνια η Αγγελική Νικολούλη και ο Ερυθρός Σταυρός (βλ. Ρακιντζής, Μαντώ -να πω και τη Βίσση;). Δεν ξεύρω αν θα δούμε στο μέλλον τη φάτσα του Σαρμπέλ στα γάλατα με λεζάντα «όποιος έχει δει αυτόν τον καλλιτέχνη, να επικοινωνήσει στα τάδε τηλέφωνα», αλλά το τραγούδι «Yassou Maria» εμένα προσωπικά μου έχει δημιουργήσει μία αντίφαση. Ενώ διαθέτει όλα τα συστατικά, κάτι δεν του κάθεται. Είναι σαν να σκεφτείς το Γιωργάκη στο ρόλο του πρωθυπουργού: καλό παιδάκι φαίνεται, σπουδαγμένο, με την εργασιακή εμπειρία και τις γλώσσες του, αλλά δεν φτουράει για τη θέση! Νομίζω ότι αν ο Σάκης έπρεπε να κάμει ανάποδη τούμπα για να βγει τρίτος και η Βίσση να πέσει γονυπετής για να ‘ρθει ένατη, ο Σαρμπέλ οφείλει τουλάχιστον μία τριπλή αναπήδηση στον αέρα με προσγείωση σε κατακόρυφο και οριεντάλ σπαγγάτο στη συνέχεια, για να τον θυμόμαστε και μετά το διαγωνισμό.

Ουγγαρία

Εκτός τόπου και χρόνου θα την έλεγες. Διότι εκεί που οι υπόλοιπες χώρες στέλνουνε κιτσάτες κυρίες, φτερά και πούπουλα, έρχεται η Ουγγαρία και σου προτείνει ερωτικό, μελαγχολικό blues -τύπου κόψε-φλέβα-στη-Βουδαπέστη- με τη συνοδεία ενός πιάνου. Τη φωνή της Magdi Rusza άτυχη δεν θα την επείς και τελοσπάντων ποντάρει λόγω καταγωγής (είναι από τη Σερβία) σε ένα 12άρι από το Βελιγράδι (που χλωμό…). Αλλά έρχομαι και σε ρωτώ: αν ήθελε ο ευρωπαίος Σάββατο-βράδυ να μελαγχολήσει, να βάλει ένα ουίσκι με πάγο, να θυμηθεί παλιές του αγάπες, ν’ανάψει τσιγάρο, να κοιτάξει παλιές φωτογραφίες με νοσταλγία και να βυθιστεί στη μελαγχολία, ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ ΘΑ’ΒΛΕΠΕ; Θα άκουγε ΕΡΑ3, θα το γύριζε σ’έναν Κωστάλα, θα άνοιγε ποιητική συλλογή της Κικής Δημουλά.

Ισλανδία

Ο Eirikur Hauksson είχε ξανασυμμετάσχει στο διαγωνισμό τη δεκαετία του ‘80, όταν βλέπαμε τον Ιππότη της Ασφάλτου και ακούγαμε Duran Duran και Bon Jovi θαυμάζοντας το σγουρό μαλλί περμανάντ που προσέθετε στους καλλιτέχνες 20 εκατοστά ύψος. Προφανώς στο μεσοδιάστημα ο Eirikur είχε μπει σε μία κάψουλα κρυογενετικής και τον αποψύξανε προσφάτως, διότι δεν δικαιολογείται αλλιώς να έχει το ίδιο ακριβώς μαλλί και να τραγουδά ακόμη τις ίδιες ροκ μπαλάντες που παλαιότερα έγραφες σε κασέτα και τις άκουγες στο walkman-κασετόφωνό σου στα διαλείμματα του φροντιστηρίου. Γαμώτο, συγκινήθηκα με όλα αυτά.

Λετονία

Σου’χω εικόνα: γονδολιέρηδες να αρμενίζουνε στα κανάλια της Βενετίας και να τραγουδούνε με στεντόρειες φωνές οπερετικές καντσονέτες. Εντάξει, συνεπές με το βαλτικό στοιχείο δεν θα το πεις (ναι, μιλάμε για τη Λετονία εδώ), αλλά πρέπει να παραδεχτείς ότι μία διάθεση για ρομαντσάδα στη δημιούργησα. Ε, αυτό προσπαθεί και το συγκρότημα Vonaparti που προφανώς κάνει εστίαση στη γιαγιά-τηλεθεάτρια και τον παππού-τηλεθεατή, που θα έχουνε φρικάρει με την τραβεστί της Δανίας και θα ψάχνουν μία απάνεμη επιλογή για ν’αράξουνε: έναν Φώτη Πολυμέρη, έναν Τόνη Μαρούδα ή έστω τον Domenico Modugno. Βέβαια επειδή παίζει τα ΚΑΠΗ να έχουν κοιμηθεί ως την ώρα της ψηφοφορίας ή να έχουν χάσει τα γυαλιά τους και να μην μπορούν να πληκτρολογήσουν τον αριθμό για να ψηφίσουν, προβλέπω τους Vonaparti να πνίγονται στο Grand Canal.

Ανδόρα

Εφέτος το κρατίδιο του ένα-και-τίποτα, στέλνει τη σχολική μπάντα του τοπικού Λυκείου, με το τραγούδι “Let’s save the world”. Σου λέει που να τρέχουμε τώρα να βρίσκουμε λεφτά για πενταήμερες και καθηγητές να μας συνοδεύσουν: δεν πάμε ταξίδι στο Ελσίνκι να κάνουμε χαβαλέ; Το τραγούδι μία πρόφαση θα το έλεγες (διότι τραγούδι σίγουρά ΔΕΝ θα το έλεγες) και η ανδοριανή πιτσιρικαρία ετοιμάζεται για τρελά πάρτι στην πισίνα του ξενοδοχείου, όργια με τις ρωσίδες αρτίστες, μπύρες-ξάπλες-μάσες, μαξιλαροπόλεμο και κυνηγητό στους διαδρόμους. Κι τα ελληνικά σχολεία πηγαίνουν ακόμη στη Ρόδο και στην Κέρκυρα…

(συνεχίζεται)

Τετάρτη, 2 Μαΐου 2007

Eurovision 2007 (Μέρος Δεύτερο)

Γεωργία
Η τραγουδίστρια Sopho έρχεται και σου λανσάρεται ως μία Bjork του Καυκάσου, τουτέστιν σκούζει και χτυπιέται σαν παρλιακό, πετάει άναρθρες κραυγές, τινάζει νευρικά τα χέρια της και σε κοιτάει με το αυτιστικό το βλέμμα που σου κάμει κάτι σε Γενικό Κρατικό. Το τραγούδι λέγεται “Visionary Dream” και φοριέται με ζουρλομανδύα. Και τελοσπάντων το καταλάβαμε ότι είναι η πρώτη συμμετοχή της χώρας στο διαγωνισμό, αλλά δεν χρειάζεται να μας πάρει και τ’αυτιά.

Άμα δεις πόντο, σφύρα μου στα ιρλανδέζικα!

Ιρλανδία

Στο γνωστό μισητό ύφος της παραδοσιακής μπαλάντας, η Ιρλανδία στέλνει το συγκρότημα Dervish με την τραγουδίστρια-ξωτικό να γκρινιάζει σε εκνευριστικούς τόνους το άσμα “They cant stop the spring”. Θέλεις που η χώρα έχει κερδίσει ένα σκασμό φορές στέλνοντας παρόμοιες μπακατέλες και μου τη δίνει στα νεύρα; Θέλεις που δεν καταλαβαίνω την «ψαγμένη» αναφορά στην άνοιξη της Πράγας (μα άσχετο όμως!) και το μήνυμα του τραγουδιού υπέρ της ειρήνης; Προσωπικώς και παρά τα φιλειρηνικά μου αισθήματα, χαλαρά και την πυροβολούσα προκειμένου να σταματήσει να νιαουρίζει. Ουστ από δω!

Σλοβενία

Η οπερετική καλλιτέχνιδα Alenka Kotar θα ήθελε να ήταν μία Emma Shaplin αλλά που να τη χωρέσει και τόση ποιότητα η Λιουμπλιάνα; Όταν λοιπόν της προτάθηκε να εκπροσωπήσει τη χώρα στο διαγωνισμό, απάντησε ότι δεν είχε ξαναματακούσει τη λέξη Eurovision, διότι όπως καταλαβαίνεις η γυναίκα είναι του έντεχνου, των γαλλικών και του πιάνου. Πώς είχε προφασισθεί ο Χριστόδουλος ότι δεν πήρε χαμπάρι τη χούντα, επειδή διάβαζε; -έτσι και η Alenka: άλλο μέρος από το ωδείο δεν γνώριζε, σε άλλον άντρα από τον Μπετόβεν δεν δόθηκε! Αλλά τι τα θες; Όπως σοφά διερωτάται και η κυρία Ελισάβετ: «Που είναι ο Βάγκνερ; Που είναι ο Πουτσίνι; Κάνενας πια δεν έχει μείνει!» Κατάλαβε λοιπόν η Alenka κάτι που η Πέγκυ Ζήνα το είχε σακουλευτεί παιδιόθεν: ότι το ψωμί είναι στις μεγάλες πίστες. Ε και αποδέχθηκε την πρόταση! Όταν ακούς το σλοβένικο τραγούδι πάντως, σου δημιουργούνται διάφορες θεμελιώδεις απορίες, όπως (α) ποιος διάολος της πατάει τον κάλο; (β) μήπως έπρεπε και η Βίσση πέρσι να τραγουδήσει τη Μάλα; (γ) η Αγνή Μπάλτσα τι κάνει του χρόνου το Μάιο; κ.λπ.

Μετά τον Μπόμπο, μας μένει να βγάλει και ο Τοτός "greatest hits"!

Ελβετία

Η χώρα επέλεξε να νεκραναστήσει εφέτος ένα ξεχασμένο υποπροϊόν των 90s: τα μισητά μπιτάκια της μίας χρήσης και μάλιστα δια του επικηρυγμένου (από το καλό γούστο) εκπρόσωπου τους, DJ Bobo. Ο τίτλος του τραγουδιού «Vampires are alive» βρίσκεται βεβαίως σε συνέπεια με όλο ετούτο τον εφιάλτη που μας ξαναζωντανεύει μνήμες από την ιταλίδα Corona (όχι αυτή που έχουμε στο κεφάλι μας, αλλά την άλλη που τραγούδαγε «This is the rhythm of the night»), τους 2Unlimited και τον MC Hammer –καλή του ώρα όπου κι αν είναι. Από την άλλη δηλώνω αδυναμία κατανόησης της δήλωσης ότι «τα βαμπίρ είναι ζωντανά», διότι όπως όλοι ξεύρουμε τι είναι εκείνο που διαφοροποιεί τα βαμπίρ από όλους εμάς τους υπόλοιπους: η χωρίστρα στο μαλλί ή το γλαρό το μάτι; Το ότι είναι νεκρά βρε κουτό! Κρίμα, γιατί τόσες εκπομπές έχουν αφιερώσει η καημένη η Δρούζα και ο έρμος ο Χαρδαβέλας στο βρυκολάκιασμα κι ακόμα ούτε τα βασικά δεν έχουμε εμπεδώσει…

(συνεχίζεται)

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts