Παρασκευή, 27 Ιουλίου 2007

George Michael: Live 25

Ήταν πολύ μάγκας ο George και του βγάζω το καπέλο. Και την ελληνική σημαία ενδύθηκε και το εθνικό μας φρόνημα κανάκεψε (απαντώντας επί σκηνής σε όσους φωνάζανε ρυθμικά "Γιώργος-Γιώργος!" ότι επιτέλους βρέθηκε σε μία χώρα που προφέρουν σωστά το όνομά του!) και άπασες τις πτυχές της πολυετούς καριέρας του ετίμησε με εύστοχη επιλογή τραγουδιών. Όπως καταλάβατε, όσοι δεν ήρθατε στη συναυλία χάσατε! Στην αρένα δεν σταματήσαμε να χοροπηδάμε και να τραγουδάμε. Μωρέ το είχαμε και ανάγκη.

(τις δύο τελευταίες φωτό, τις τράβηξα εγώ! όχι για να μη λές....)

5 σχόλια :

  1. σ'ευχαριστούμε για την ζωηρή περιγραφή, είναι σαν να μας μετέφερες στο στάδιο, ωραίες οι φωτογραφίες σου, θάθλα να σε ρωτήσω για τα τραγούδια που ερμήνευσε ποια σου άρεσαν περισσότερο live?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Καιρό είχες να φανείς, αλλά επέστρεψες με post-δυναμίτη!!! Είσαι πολύ τυχερός που πήγες! Σίγουρα είναι μοναδική εμπειρία να δεις τον George Michael! Αν και για να πω την αμαρτία μου θα προτιμούσα να είχε έρθει και τότε που ήταν στις πολύ μεγάλες του δόξες, αλλά εκείνος προτιμούσε να λέει κακίες για την Ελλάδα (μην τα ξεχνάμε αυτά!) Anyways, σίγουρα τώρα είναι πιο ώριμος μουσικά και πιο πολιτικοποιημένος, αλλά καλή δουλειά έχει αρκετά χρονάκια να μας χαρίσει! Όπως και να έχει όμως το show που έκανε (από τα λίγα που είδα στην TV) άξιζε!! Lucky you! :)

    PS. Αν κατάφερες να τραβήξεις και κανένα βιντεάκι βάλτο στο youtube να απολαύσουμε και εμείς λίγη από την μαγεία της συναυλίας, έστω και ετεροχρονισμένα! ;-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΠΑΤΗΣΑ "ΒΡΕ ΟΥΣΤ" ΣΤΟ GOOGLE,ΓΙΑΤΙ ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΙΩΘΑ.ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΕΡΦΑΡΩ,ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΤΑ MAIL ΜΟΥ,ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΑΠΛΑ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΕΝΑ ΒΡΟΝΤΕΡΟ "ΒΡΕ ΟΥΣΤ" ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΑ Σ΄ΕΜΕΝΑ.ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ ΣΟΥ ΚΑΙ ΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑΚΙ ΤΟΥ 2004. ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΠΑΥΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΣΥΝΕΙΔΗΡΤΟΠΟΙΗΣΑ ΟΤΙ ΕΚΛΑΙΓΑ.ΜΕ ΒΡΗΚΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΠΡΟΤΑΣΗ. Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΟΝΩΣΗ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ηπιόνη, δεν ξεύρω αν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι. Μάλλον θα έλεγα το Faith, όχι γιατί μου αρέσει περισσότερο από τα υπόλοιπα, αλλά γιατί μόλις φάνηκε εκείνο το jukebox στις γιγαντο-οθόνες, μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου ταξίδεψα πολλά χρόνια πίσω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ανώνυμε/η, ευχαριστώ θερμά. Το Βρε Ουστ ήταν μία δικιά μου εσωτερική κραυγή, που απλώς ακούστηκε δυνατά. Χαίρομαι που σε άγγιξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts