Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

Τι είχαμε, τι χάσαμε

Ο ελληνικός λαός εμίλησε. Ή μάλλον εσιώπησε.

Εντάξει ψιλοβαριόταν, αλλά μην το κάμεις και θέμα. Τη μούτζα τη βασιλική κανείς πολιτικός δεν φαίνεται να αντιλήφθηκε, τουναντίον βγήκαν όλοι με αυτοπεποίθηση και πληθώρα επιχειρημάτων, έτοιμοι να εκλογικεύσουν το αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δηλώνει περιχαρής κι έτοιμη να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις της (τις ποιες;), λες και δεν ξεύρουμε όλοι με μαθηματική βεβαιότητα ότι το sequel είναι τραγικά χειρότερο της πρώτης ταινίας. Διότι με το ίδιο σενάριο και τις ίδιες φάτσες, μπαλαφάρα θα το πεις και θα τα κλαις τα λεφτά σου. Και μην ξεχνάς ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η πρώτη ταινία ήταν άθλια. Σπλατεριά του κερατά.

Τον έπιασε και τον Κωστάκη τις τελευταίες ημέρες, η αυτοκριτική. Δεν προκάμαμε, δεν μας άφησαν, δεν είμασταν αρκετά γρήγοροι, σου λέει. Εντέλει έρχομαι κι υποψιάζομαι ότι το ήθελε από μόνος του το πιο ολιγομελές κοινοβουλευτικό σχήμα για να μπορούν να τρέχουν ταχύτερα. Ίσως και να τους χρειαστεί πλάκα-πλάκα. Διότι με την ενδυναμωμένη αριστερά στους δρόμους, τον Καρατζαφέρη στα όπλα και την Έφη Σαρρή να προβάρει τα σέξι ταγιεράκια που υποσχέθηκε ότι θα φορέσει στη Βουλή, είναι να μην το βάλεις στα πόδια;

Χαζός δεν είμαι, αυταπάτες δεν τρέφω. Το ασφαλιστικό δεν θα επιλυθεί ούτε στο τόσο του, τα ελλείμματα στα δημόσια ταμεία θα βαρύνουν στην τσέπη του χαμηλόμισθου, η επίσκεψή σου στο σούπερμαρκετ θα συνεχίσει να έχει κάτι από τον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες (θα περιπατείς με τρόμο στους διαδρόμους φοβούμενος ότι θα σου πεταχτεί η τιμή της ντομάτας ωσάν το Φρέντι Κρούγκερ και θα σε πάρει στο κατόπι το Νουνού να σε σαπίσει στα χαστούκια), το βόλεμα και η αρπαχτή των γνωστών κύκλων θα εξακολουθήσει να φτύνει στα μούτρα σου. Κι εδώ είμαστε, σε τέσσερα χρόνια (ή και πολύ νωρίτερα) ο Κωστάκης θα ξανακάμει την αυτοκριτική του, διαπιστώνοντας με τη μεταμέλεια στο μάτι ότι και πάλι δεν κατάφερε να τρέξει όσο γρήγορα σου είχε υποσχεθεί.

Από την άλλη πλευρά, στο ΠΑΣΟΚ οφείλουν να θέσουν εαυτούς σε δημόσιο γιαούρτωμα. Να κάτσουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη εν σειρά στην Πλατεία Συντάγματος και να περνάς εσύ με το πρόβειο το γιαούρτι (με την πετσούλα και τα έξτρα λιπαρά) και φλαπ, να την αμολάς την πολιτική σου κριτική. Διότι αυτό δεν είναι κόμμα, κάτι σε «Ζουζούνια Τραγουδούν τα Ζωάκια» μου κάμει. Αχ κουνελάκι, κουνελάκι, ξύλο που θα το φας!

Κι έρχομαι κι ερωτώ κατά Χαριλάου Τρικούπη μεριά. Που πας χωρίς ταυτότητα, καλή μου; Δεν μπορεί να μου φοράς ζιβάγκο τη δεκαετία του ΄70, να μου κατεβάζεις τη γκόμενα από το αεροπλάνο τη δεκαετία του ’80, να μου τη βγαίνεις από δεξιά τη δεκαετία του ’90 και να περιμένεις τώρα τον ψηφοφόρο σου που με τα λαξατονίλ τον φέρνουμε κάθε φορά στην κάλπη, να σε υποστηρίξει στη στροφή σου προς το λάιφσταϊλ ευρωσοσιαλισμό. Που ανάθεμα κι αν έχεις καταλάβει κι εσύ, τι ‘ναι τούτο. Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας. Ούτε ανανεωτικό, ούτε κίνημα. Ούτε λαϊκό, ούτε σοσιαλιστικό. Ποιος θα το αγοράσει και γιατί; Γιωργάκη, όπως πολύ σοφά έχει πει και ο Ρουβάς: «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα τον έλεγχο χάνουμε, τώρα που (καταψηφιστήκαμε), τώρα για πες μου τι κάνουμε».

Για να μην με πεις κακό άνθρωπο, σκόπευα να αποδώσω μερικά μπράβο στους μικρούς της αριστεράς. Αλλά βρε Αλέκα μου, δεν μπορεί κι εσύ να επιχαίρεις που μετατράπηκες σε δεξαμενή αρνητικών ψήφων. Με τι προτάσεις κατεβαίνεις κι εσύ στον 21ο αιώνα; Στα γυαλιά σου μέσα καθρεφτίζεται μία Ελλάδα του ΄50. Με τους δονκιχωτισμούς και την ξεροκεφαλιά του Βουνού. Έλα τώρα, ας είμαστε επιτέλους σοβαροί. Πρέπει να κάμεις τη μεγάλη συμφιλίωση. Με την πραγματικότητα, καλή μου. Και να δεις που θα γίνεις πολύ πιο χρήσιμη σε όλους μας. Από την άλλη ο Αλαβάνος την πάλεψε έντιμα τη δουλειά. Και τελοσπάντων κοτζαμάν Έριν Μπρόκοβιτς ξεκουβαλήθηκε εδώ για να μετρήσει την τοξικότητα των υδάτων στα Οινόφυτα, μόνο ο Σύριζα ήταν εκεί για να το κάμει πολιτικό ζήτημα. Οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμη τη Τζούλια Ρόμπερτς.

Οι εκλογές τελείωσαν. Ο ελληνικός λαός εμίλησε. Ή μάλλον εσιώπησε.

Αύριο το πρωί οι συζητήσεις για την ισχνή πλειοψηφία της κυβέρνησης και για την μαινόμενη κρίση στο ΠΑΣΟΚ θα περιπλεχτούν με τις ευρωμπασκετικές εντυπώσεις και την πανεθνική αγωνία για την εκλογή της Έφης Σαρρή.

Προς το μεσημεράκι, τα μπλε, τα πράσινα, τα κόκκινα και τα μενεξεδιά θα έχουν σκεπαστεί από τη βοή του δευτεριάτικου γκρίζου.

Και σε κάποιες βουβές πλαγιές καμένων βουνών, από το μαύρο του μέλλοντός μας.

4 σχόλια :

  1. Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τελικά η Έφη Σαρρή μπήκε στη Βουλή;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μηδέ η Έφη, μηδέ η ΦονΡούφεν Βασιλική. Τελικά απορώ πώς γεμίσανε τριακόσιες θέσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν ξερω αν στην επομενη τετραετια θα αλλαξει κατι ριζικα σε σχεση με την προηγουμενη. Παντως το σιγουρο είναι ότι θα πεσει πολύ γελιο με Αδωνι, υιο Πλευρη, Βοριδη, Βελλοπουλο, Γιουκουματο, Καρατζαφερη και τα υπολοιπα μελη της dream team στη βουλη. Βλεπω να χτυπαει 20% τηλεθεαση το καναλι της βουλης. Η λαος μπορει να σιωπησε, αλλα τουλαχιστον θα έχει αφθονο υλικο για να γελαει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts