Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2007

Ρατατούης

Τώρα είναι δυνατόν από όλα τα πλάσματα του ζωικού βασιλείου, να διάλεξαν για σεφ ντελικάτου παρισινού ρεστοράν, έναν αρουραίο; Και να παρακολουθείς επί δύο ώρες το τρωκτικό να στριφογυρίζει ανάμεσα στα μπαχαρικά, τα λαχανάκια και τα μπρόκολα; Που κι αν έχεις δει μαγειρέματα στην οθόνη: από τη Βέφα να ανακατεύει τα μπιζέλια με την εγγόνα της, τον Όλιβερ να πετάει στο τσουκάλι με τις παπάγιες ένα μπούτι χοιρινό ως το Μαμαλάκη με τιράντα και τιρολέζικο καπέλο να σου φτιάχνει αυστριακό τσιζκέικ και να σου υπαγορεύει τη συνταγή λες και κάμει δέηση στην Παναγία την Παντάνασσα.

Αλλά ένα ποντίκι πάνω από την κατσαρόλα, θα το πεις σε κόντρα ρόλο.

Έλα όμως που πρόκειται για το εντυπωσιακότερο animation με το καλυτερότερο σενάριο που είδαμε εδώ και χρόνια! Έλα που το συγκεκριμένο τρωκτικό το θες σε κουκλάκι, αυτοκόλλητο, μπρελόκ και μαγνητάκι στο ψυγείο. Διότι χωρίς να το έχεις πολύ-καταλάβει, σε έχει βολτάρει σε σικάτα στέκια δίπλα στον Σηκουάνα, σου έχει προσφέρει κλασάτες γευσιγνωστικές εμπειρίες και σε έχει βυθίσει σε ένα πέλαγος ντιζνεϊκής χρυσόσκονης που ξυπνάει μέσα σου τη Χιονάτη και τον Πινόκιο. Κι όταν τελειώνει, σε αφήνει με την απόλυτη βεβαιότητα ότι το παιδί μέσα σου είναι χαρούμενο και σου κλείνει το μάτι.

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2007

Δεν έχασε το ΠΑΣΟΚ

Με τη Βίκυ Λέανδρος, τον Κώστα Τουρνά και το Γιώργο Γερολυμάτο εκτός Βουλής, μπορούμε πλέον να δεχθούμε μετά βεβαιότητος ότι μεγάλος ηττημένος των εκλογών ήταν το ελληνικό τραγούδι της δεκαετίας του '70.

Οι 100 καλύτερες σειρές όλων των εποχών (κατά το TIME)

Είμαι παιδί της τηλεόρασης και το έχεις καταλάβει. Μπορώ να δω τα πάντα: από το Αρχονταρίκι και την Εποχή των Εικόνων (ΕΤ1 και κουλτούρα, άσχετε!) ως την Ανίτα Πάνια και το Μπομπ το Μάστορα! Έχω μεγαλώσει με αμερικανικά sitcoms, θυμάμαι (με κάποια νοσταλγία είναι η αλήθεια) απόγευμα Σαββάτου να κλείνουν στα μούτρα μου τις πόρτες των γραφείων τους ο Ντέϊβιντ Άντερσον και η Μάντι Χέιζ, βράδυ Τρίτης να χαμουρεύεται ο Ντίλαν με τη Μπρέντα και Κυριακή πρωί να βγάζει η Νάνυ Φάιν τον κύριο Σέφιλντ από τα ρούχα του (ποικιλοτρόπως).

Όπως μπορείς να υποψιαστείς και με δεδομένη την ADSL σύνδεση, την τελευταία διετία κατεβάζω σειρές σα μανιακός. Είχα το χούι, ανέβηκε και το επίπεδο των τηλεοπτικών παραγωγών, δεν προλαβαίνω να φάω πια! Και σα να μη μου ΄φθανε η αγωνία που ζω με τις τρέχουσες σειρές, σου βγάζει και το TIME λίστα με τις 100 πιο σημαντικές τηλεοπτικές παραγωγές όλων των εποχών (στην Αμερική) και συνειδητοποιώ τα κενά μου.

Κάτσε να σου τις πω αλφαβητικά, για να τσεκάρεις κι εσύ τι ξεύρεις.

A - F

G - M

  • General Hospital (οι νοσοκομειακές σειρές εμένα με κουράζουν, όμως οφείλω να παραδεχτώ ότι του Τζορτζ του πήγαινε η λευκή ιατρική ρόμπα και το στηθοσκόπιο)
  • The George Burns and Gracie Allen Show
  • Gilmore Girls (δηλώνω απόλυτα ερωτευμένος με τη Λόρελαϊ Γκίλμορ! Δέχομαι να υιοθετήσω τη Ρόρυ, να πηγαίνω κάθε Παρασκευή βράδυ στα επεισοδιακά δείπνα με τους παππούδες και να αντέχω αγόγγυστα τους φαφλατάδικους ενθουσιώδεις διαλόγους με τη Σούκι: ένα ναι της Λόρελαϊ και είμαι αιώνια δικός της!)
  • Gunsmoke
  • Hill Street Blues
  • Homicide: Life on the Street
  • The Honeymooners
  • I, Claudius (και η πολύ πιο πρόσφατη «Ρώμη» είναι καλή, αλλά ο Κλαύδιος νομίζω ήρθε και διαμόρφωσε ολόκληρη την κατηγορία «ιστορική σειρά»)
  • I Love Lucy (Δύο ανθρώπους έχω λυπηθεί στη ζωή μου τόσο πολύ: τη Μαριέτα που δεν βγήκε στις εκλογές και το Ρίκυ Ρικάρντο που είχε να υποστεί τη Λούσυ! Μιλάμε για το καλύτερο αντικαταθλιπτικό από συστάσεως τηλεόρασης!)
  • King of the Hill
  • The Larry Sanders Show
  • Late Night with David Letterman (NBC)
  • Leave It to Beaver
  • Lost (τώρα σοβαρά, τι διάολο γίνεται σε αυτή τη σειρά; Δεν αντέχω άλλο αυτή την αγωνία!!)
  • Married... With Children (ο Αλ με το χέρι στο παντελόνι και η Πέγκυ με το χέρι στο πορτοφόλι του Αλ: αμερικανιά και το χαίρεται!)
  • Mary Hartman, Mary Hartman
  • The Mary Tyler Moore Show
  • M*A*S*H (αν δεις σήμερα επεισόδια του MASH δεν ξεύρω αν θα γελάσεις τόσο, αλλά στα 70s ήταν πολύ προχώ!)
  • The Monkees
  • Monty Python's Flying Circus (μερικά αστεία τους τα βρίσκω κρύα. Αλλά όταν γελάω, μιλάμε πεθαίνω!)
  • Moonlighting (κατά την ταπεινή μου γνώμη, η καλύτερη σειρά της δεκαετίας του ’80. Θυμάμαι τη Μις Ντοπέστο να σηκώνει το τηλέφωνο με ποιηματάκι, τον απαράδεκτο Χέρμπερτ Βαϊόλα να θέλει να λύσει επιτέλους ένα μυστήριο μόνος του και βεβαίως τη Μάντι και τον Ντέιβιντ να είναι τόσο ταιριαστά αταίριαστοι μέσα στις περιπέτειες και τα ερωτικά τους μπερδέματα. Μπορεί να το έχω δει και τρεις φορές..)
  • MTV 1981-1992 (μεγάλη επανάσταση το MTV κι ας το γελάμε σήμερα. Όταν η ΕΡΤ άρχισε να αναμεταδίδει το σήμα του δορυφορικού καναλιού, με δάκρια στα μάτια φιλιόμασταν κι αγκαλιαζόμασταν στα Δημοτικά Σχολεία της χώρας που επιτέλους βλέπαμε την Κάιλι και τον Ντόνοβαν χωρίς να περιμένουμε το Μουσικόραμα της Παρασκευής).
  • My So-Called Life
  • Mystery Science Theater 3000

N - S

  • The Odd Couple
  • The Office [American]
  • The Office [British]
  • The Oprah Winfrey Show (δεν είχα δει ποτέ και τη θεωρούσα υπερτιμημένη. Τώρα που άρχισε να τη δείχνει και ο ΣΚΑΙ, ομολογώ ότι η γυναίκα ξέρει τηλεόραση. Τι εννοείς προτιμάς την Τατιάνα;)
  • Pee Wee's Playhouse
  • Playhouse 90
  • The Price Is Right
  • Prime Suspect
  • The Prisoner
  • The Real World (ένα βήμα πριν το Big Brother)
  • Rocky and His Friends
  • Roots
  • Roseanne (το έβλεπα ευχάριστα, αλλά δεν τρελάθηκα κιόλας)
  • Sanford and Son
  • Saturday Night Live
  • Second City Television
  • See It Now
  • Seinfeld
  • Sesame Street (μπορεί επιτέλους ο Μπερτ να μην τρώει τα μπισκότα του στο κρεβάτι του Σαμ; Και σήμερα να μου το βάλεις, κολλάω τελείως και το βλέπω χαλαρότατα!)
  • Sex and the City (νομίζω ότι αν είσαι γυναίκα θα μπορούσε και να είναι η απόλυτη σειρά σου. Αλλά εμένα, δεν.)
  • The Shield
  • The Simpsons (ρισπέκτ)
  • The Singing Detective
  • Six Feet Under (και τόσο μαύρο χιούμορ)
  • Soap
  • The Sopranos (μεγάλο προσωπικό κενό. Δεν έχω δει ούτε μισό επεισόδιο. Αλλά είναι πολλές οι σεζόν Γιώργο και με τρομάζουν…)
  • South Park
  • SpongeBob SquarePants (έλα μωρέ! Αυτό είναι υπερβολή… )
  • SportsCenter
  • Star Trek (θυμάμαι ένα επεισόδιο της ορίτζιναλ σειράς που είχα δει στην κρατική τηλεόραση στα μέσα της δεκαετίας του ‘80, όπου το Έντερπραϊζ είχε φθάσει σε έναν πλανήτη που ο χρόνος έτρεχε γρήγορα και το πλήρωμα άρχισε να γερνάει μέσα σε μερικά λεπτά τις ώρας. Νομίζω ότι ήμουν οκτώ χρονών και είχα την πρώτη μου κρίση ηλικίας. Αργότερα κόλλησα με το «Star Trek: Next Generation» και ακόμα αν μου πεις τη λέξη “Borg” σκιάζομαι!)
  • St. Elsewhere
  • The Super Bowl (and the Ads)
  • Survivor (ό,τι και να λες, είναι το απόλυτο ριάλιτι! Ναι, ακόμα και με την Ορθούλα ως παίκτρια!)

T - Z

Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007

Πραξιτέλης και άλλες κουλτούρες

Σήμερα έζησα μία ποιότητα.

Είχα πάρει από βραδύς τα κυριακάτικα φύλλα Καθημερινής & Βήματος και το πρωί βυθίστηκα στην πολυθρόνα με καφεδάκι και σουηδικά κουλουράκια κανέλας που είχα αγοράσει προχθές από το ΙΚΕΑ (και τα οποία ήταν ανέλπιστα νόστιμα πρέπει να σου πω –σε αντίθεση με τους καναπέδες του που μου φάνηκαν ανέλπιστα άσχημοι) και βυθίστηκα στην ανάγνωση, υπό τη μουσική υπόκρουση της Traviata (όχι παίζουμε!), την οποία έδιδε το Βήμα σε πολυτελέστατη (πραγματικά) θήκη με υπέροχα κείμενα, τα οποία επίσης χάζεψα. Ακολούθως είδα το πρώτο επεισόδιο από τη νέα σειρά ντοκιμαντέρ για το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο παραγωγής BBC που προσφέρει η Καθημερινή και το οποίο είχε θέμα την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία. Και πρέπει να σου πω ότι σκιάχτηκα πρωί-πρωί, διότι ήρθα και συνειδητοποίησα πόσο εύκολα χειραγωγούνται οι λαοί όταν τους πιάσεις στην ανάγκη! Πάντως το παραδέχομαι βρε παιδί μου το BBC: μακράν τα καλύτερα ντοκιμαντέρ με έμφαση στην αφήγηση και συναρπαστική οπτικοποίηση του εκάστοτε θέματος -καμία σχέση με την αχαλίνωτη παπαρολογία των αντίστοιχων σειρών του National Geographic και του History Channel.

Κι αν όλο αυτό δεν σου έφθασε για να με ανακηρύξεις τέρας καλλιέργειας και πολιτισμού, σηκώθηκα και πήγα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο για να δω την έκθεση-αφιέρωμα στον Πραξιτέλη (καλά σε έχω σβήσει, έτσι;). Ναι, εκείνη που έκαμε τις ουρές στο Λούβρο!

Πολύ Πραξιτέλη δεν θα δεις (διότι τα περισσότερα είναι αντίγραφα, έργα μαθητών, έργα που θα μπορούσαν να είναι και του Πραξιτέλη αλλά όρκο δεν παίρνουμε, έργα που θα θέλαμε να είναι του Πραξιτέλη και γι’αυτό σου τα κοτσάρουμε κ.ο.κ.), εντούτοις η έκθεση είναι ενδιαφέρουσα, διότι: (1ον) μαθαίνεις ότι ο Πραξιτέλης τα είχε με τη γνωστή καλλονή Φρύνη (που ήταν μοντέλα-κι-έτσι), την οποία μπορείς να πεις και τσουλάκι διότι πόζαρε γυμνή για διάφορες Αφροδίτες και βάφτισε το «φίκι-φίκι» τέχνη, (2ον) συνειδητοποιείς ότι εσύ και ο αυστριακός τουρίστας δίπλα σου με το σανδάλι-παντόφλα και την τιράντα την εμπριμέ, έχετε ένα κοινό: δεν σκαμπάζετε γρι από αρχαία ελληνικά, διότι ανάθεμα κι αν καταλάβαινα τις διάφορες ρήσεις που αναγράφονταν με μεγάλα γράμματα στους τοίχους των αιθουσών (που στα καζάκικα να τις είχαν γράψει, όλο κάτι παραπάνω θα έπιανα) και (3ον) έχεις την ευκαιρία να θαυμάσεις την ασχετοσύνη των υπαλλήλων, οι οποίοι δεν μπορούν να σου απαντήσουν σε κανένα απολύτως ερώτημα σχετικά με τα εκθέματα (όπως π.χ. στο «συγνώμη, τι είναι ο κάνθαρος που υποτίθεται ότι κρατούσε ετούτος ο Διόνυσος;». «ε, μήπως ξεύρετε ποια περιοχή της Αθήνας εικονίζεται σε αυτή τη γιγαντοφωτογραφία στον τοίχο;», κ.λπ.) και επίσης δεν έχουν ιδέα τι να κάμουν σε περίπτωση που αρχίσει να βαράει ο συναγερμός ασφαλείας (μία κυρία επέμενε να ακουμπά τη μούρη της στις γυάλινες προθήκες και ξαφνικά άρχισε να σείεται η αίθουσα από τη σειρήνα του συναγερμού, οπότε και ατάραχοι οι υπάλληλοι συνεννοήθηκαν να μην κάνουν τίποτα και να περιμένουν απλώς να σταματήσει κάποια στιγμή –τ’αυτάκια μου πονάνε ακόμα!).

Για να είμαι πάντως δίκαιος, οι λεζάντες ήταν αρκετά επεξηγηματικές, μερικά εκθέματα ήταν πραγματικά ενδιαφέροντα, το στήσιμο της έκθεσης ήταν φιλικό προς τον επισκέπτη και ο συνοδευτικός τόμος που πωλείτο στο εκθετήριο, σοβαρός και πλήρης (αν διαθέτεις τα 45 ευρουδάκια που κοστίζει...). Σου επισυνάπτω και μερικές φωτό, μπας και ξεκουνηθείς να πας.

Είσοδος της έκθεσης.

Στην κιθάρα ο Απόλλωνας (αριστερά), στα πνευστά ο Σάτυρος (δεξιά) και στη μέση Σκύθης-κριτικός (που μπορείς να τον επείς και Ψινάκη) περιμένει με το μαχαίρι ανά χείρας να ψιλοκόψει τον ηττημένο του μουσικού διαγωνισμού.

Τυπάς πουλάει μαγκιά, επειδή και καλά έχει κάμει κασκόλ τη λεοπάρδαλη.

Ο Ασσουρμπανιπάλ (ή μέσιε-Κανιμπάλ) σε πόζα πολύ ψαρωτική.

Γυναικεία μορφή, την οποία φωτογράφισα πλαγιώθεν διότι μου έκαμε πολύ μυστηριώδης τυλιγμένη στην εσθήτα της.

Κυριακή, 16 Σεπτεμβρίου 2007

Τι είχαμε, τι χάσαμε

Ο ελληνικός λαός εμίλησε. Ή μάλλον εσιώπησε.

Εντάξει ψιλοβαριόταν, αλλά μην το κάμεις και θέμα. Τη μούτζα τη βασιλική κανείς πολιτικός δεν φαίνεται να αντιλήφθηκε, τουναντίον βγήκαν όλοι με αυτοπεποίθηση και πληθώρα επιχειρημάτων, έτοιμοι να εκλογικεύσουν το αποτέλεσμα. Η κυβέρνηση δηλώνει περιχαρής κι έτοιμη να συνεχίσει τις μεταρρυθμίσεις της (τις ποιες;), λες και δεν ξεύρουμε όλοι με μαθηματική βεβαιότητα ότι το sequel είναι τραγικά χειρότερο της πρώτης ταινίας. Διότι με το ίδιο σενάριο και τις ίδιες φάτσες, μπαλαφάρα θα το πεις και θα τα κλαις τα λεφτά σου. Και μην ξεχνάς ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η πρώτη ταινία ήταν άθλια. Σπλατεριά του κερατά.

Τον έπιασε και τον Κωστάκη τις τελευταίες ημέρες, η αυτοκριτική. Δεν προκάμαμε, δεν μας άφησαν, δεν είμασταν αρκετά γρήγοροι, σου λέει. Εντέλει έρχομαι κι υποψιάζομαι ότι το ήθελε από μόνος του το πιο ολιγομελές κοινοβουλευτικό σχήμα για να μπορούν να τρέχουν ταχύτερα. Ίσως και να τους χρειαστεί πλάκα-πλάκα. Διότι με την ενδυναμωμένη αριστερά στους δρόμους, τον Καρατζαφέρη στα όπλα και την Έφη Σαρρή να προβάρει τα σέξι ταγιεράκια που υποσχέθηκε ότι θα φορέσει στη Βουλή, είναι να μην το βάλεις στα πόδια;

Χαζός δεν είμαι, αυταπάτες δεν τρέφω. Το ασφαλιστικό δεν θα επιλυθεί ούτε στο τόσο του, τα ελλείμματα στα δημόσια ταμεία θα βαρύνουν στην τσέπη του χαμηλόμισθου, η επίσκεψή σου στο σούπερμαρκετ θα συνεχίσει να έχει κάτι από τον Εφιάλτη στο Δρόμο με τις Λεύκες (θα περιπατείς με τρόμο στους διαδρόμους φοβούμενος ότι θα σου πεταχτεί η τιμή της ντομάτας ωσάν το Φρέντι Κρούγκερ και θα σε πάρει στο κατόπι το Νουνού να σε σαπίσει στα χαστούκια), το βόλεμα και η αρπαχτή των γνωστών κύκλων θα εξακολουθήσει να φτύνει στα μούτρα σου. Κι εδώ είμαστε, σε τέσσερα χρόνια (ή και πολύ νωρίτερα) ο Κωστάκης θα ξανακάμει την αυτοκριτική του, διαπιστώνοντας με τη μεταμέλεια στο μάτι ότι και πάλι δεν κατάφερε να τρέξει όσο γρήγορα σου είχε υποσχεθεί.

Από την άλλη πλευρά, στο ΠΑΣΟΚ οφείλουν να θέσουν εαυτούς σε δημόσιο γιαούρτωμα. Να κάτσουν τα πρωτοκλασάτα στελέχη εν σειρά στην Πλατεία Συντάγματος και να περνάς εσύ με το πρόβειο το γιαούρτι (με την πετσούλα και τα έξτρα λιπαρά) και φλαπ, να την αμολάς την πολιτική σου κριτική. Διότι αυτό δεν είναι κόμμα, κάτι σε «Ζουζούνια Τραγουδούν τα Ζωάκια» μου κάμει. Αχ κουνελάκι, κουνελάκι, ξύλο που θα το φας!

Κι έρχομαι κι ερωτώ κατά Χαριλάου Τρικούπη μεριά. Που πας χωρίς ταυτότητα, καλή μου; Δεν μπορεί να μου φοράς ζιβάγκο τη δεκαετία του ΄70, να μου κατεβάζεις τη γκόμενα από το αεροπλάνο τη δεκαετία του ’80, να μου τη βγαίνεις από δεξιά τη δεκαετία του ’90 και να περιμένεις τώρα τον ψηφοφόρο σου που με τα λαξατονίλ τον φέρνουμε κάθε φορά στην κάλπη, να σε υποστηρίξει στη στροφή σου προς το λάιφσταϊλ ευρωσοσιαλισμό. Που ανάθεμα κι αν έχεις καταλάβει κι εσύ, τι ‘ναι τούτο. Δεν είναι βόας, δεν είναι κροταλίας. Ούτε ανανεωτικό, ούτε κίνημα. Ούτε λαϊκό, ούτε σοσιαλιστικό. Ποιος θα το αγοράσει και γιατί; Γιωργάκη, όπως πολύ σοφά έχει πει και ο Ρουβάς: «τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, τώρα τον έλεγχο χάνουμε, τώρα που (καταψηφιστήκαμε), τώρα για πες μου τι κάνουμε».

Για να μην με πεις κακό άνθρωπο, σκόπευα να αποδώσω μερικά μπράβο στους μικρούς της αριστεράς. Αλλά βρε Αλέκα μου, δεν μπορεί κι εσύ να επιχαίρεις που μετατράπηκες σε δεξαμενή αρνητικών ψήφων. Με τι προτάσεις κατεβαίνεις κι εσύ στον 21ο αιώνα; Στα γυαλιά σου μέσα καθρεφτίζεται μία Ελλάδα του ΄50. Με τους δονκιχωτισμούς και την ξεροκεφαλιά του Βουνού. Έλα τώρα, ας είμαστε επιτέλους σοβαροί. Πρέπει να κάμεις τη μεγάλη συμφιλίωση. Με την πραγματικότητα, καλή μου. Και να δεις που θα γίνεις πολύ πιο χρήσιμη σε όλους μας. Από την άλλη ο Αλαβάνος την πάλεψε έντιμα τη δουλειά. Και τελοσπάντων κοτζαμάν Έριν Μπρόκοβιτς ξεκουβαλήθηκε εδώ για να μετρήσει την τοξικότητα των υδάτων στα Οινόφυτα, μόνο ο Σύριζα ήταν εκεί για να το κάμει πολιτικό ζήτημα. Οι υπόλοιποι περιμένουν ακόμη τη Τζούλια Ρόμπερτς.

Οι εκλογές τελείωσαν. Ο ελληνικός λαός εμίλησε. Ή μάλλον εσιώπησε.

Αύριο το πρωί οι συζητήσεις για την ισχνή πλειοψηφία της κυβέρνησης και για την μαινόμενη κρίση στο ΠΑΣΟΚ θα περιπλεχτούν με τις ευρωμπασκετικές εντυπώσεις και την πανεθνική αγωνία για την εκλογή της Έφης Σαρρή.

Προς το μεσημεράκι, τα μπλε, τα πράσινα, τα κόκκινα και τα μενεξεδιά θα έχουν σκεπαστεί από τη βοή του δευτεριάτικου γκρίζου.

Και σε κάποιες βουβές πλαγιές καμένων βουνών, από το μαύρο του μέλλοντός μας.

Δευτέρα, 10 Σεπτεμβρίου 2007

Έλα τώρα που δεν έχεις αποφασίσει.

Μπορεί επιτέλους ο Κωστάκης να σχηματίσει μία φράση χωρίς να χρησιμοποιήσει τη λέξη «ξεκάθαρος»;

Μπορεί ο Γιωργάκης να σχηματίσει μία φράση;

Να περάσει το επόμενο παρατράγουδο.

Η Έλενα Ράπτη ως γνωστόν είναι πολύ ευαισθητοποιημένη σε θέματα τράφικινγ. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, κάμει και μία μνεία στο θέμα. Κι έρχομαι εγώ και σε ερωτώ: χάθηκαν τα κοινωνικά ζητήματα στα ελληνικά; Αυτόν τον έρμο τον ψηφοφόρο της δεν τον σκέφτεται; Που ακούει τράφικινγκ βλέπει και τη Ράπτη με το ξανθό το μαλλί και το κοπερτάν μαύρισμα, έρχεται και μπερδεύεται ο άνθρωπος και νομίζει ότι το όλο ζήτημα σχετίζεται με το μποτιλιάρισμα στη Μύκονο.

Στην αντίπερα όχθη, η βαρόνη Φον Ρούφεν (γνωστή στο διεθνές κοινό και ως Βίκυ Λέανδρος) -σταθερή στις επάλξεις του σοσιαλισμού και εμφορούμενη από κοινωνική ευαισθησία- δήλωσε περιχαρής ότι θέλει να ασχοληθεί με τις πολύτεκνες οικογένειες στα Καμίνια. Και πες τώρα ότι ξεπερνάς το πρώτο σοκ και δέχεσαι ότι θα ξεκουβαληθεί από τον πύργο στα Λουξεμβούργα και θα προστρέξει προς βοήθεια των αναξιοπαθούντων. Με ποιον τρόπο ακριβώς θα τους συμπαρασταθεί; Θα τους τραγουδήσει το "Ψάξε στην καρδιά σου να βρεις, το μυστικό που για χρόνια ζητάς" ή θα στήσει κιόσκ στην Πλατεία Καμινίων και θα μοιράζει ζεστή μπύρα και λουκάνικα φρανκφούρτης, ντυμένη τιρολέζα; Πάντως άκουσα ότι η Νέα Δημοκρατία που πολύ έχει θορυβηθεί με την υποψηφιότητα της βαρόνης, σκέφτεται να απαντήσει αναμοχλεύοντας παλαιές επιτυχίες, τότε που η Φον Ρούφεν τραγούδαγε "Μπλε, μπλε λ'αμουρ ε μπλε" και ουδεμία αναφορά στο πράσινο δεν γινόταν.

Μετά τον Ψωμιάδη που ήρθε και αποθέωσε τον τίτλο "Νομάρχης" (δείξε σεβασμό στο Νομάρχη!), η Βούλα Πατουλίδου έρχεται να προσδώσει μία νέα ποιότητα στην ιδιότητα του "Ολυμπιονίκη" ("Μα να επιδείξει ο κύριος Παπανδρέου τέτοια απαξίωση προς την Ολυμπιονίκη;"). Από μία πλευρά χαίρομαι που η Βούλα δεν βγήκε στις νομαρχιακές, διότι σκέψου να συγκέντρωνε στο πρόσωπό της και τις δύο ιδιότητες: ως Ολυμπιονίκης-Νομάρχης θα ήταν απάλευτη.

Αυτό το παιδί της αριστεράς τον Τσίπρα, πόσο πια; Εντάξει, έκανε την ανατροπή στις δημοτικές και μπράβο του. Είναι νέος, είναι συμπαθητικός, δεν αναφέρεται στο προλεταριάτο. Αλλά δεν είναι λόγος αυτός να τον ξεσκίζεις στην επικοινωνιακή υπερ-προβολή. Μόνο ολόσωμη αφίσα στο Αφισόραμα δεν τον έκαμε ο Αλαβάνος. Φτάνει λέμε! Δεν είναι και ο Γαρδέλης.

Αν η Έφη Σαρρή βγει βουλευτίνα, θα σταματήσει να τραγουδάει; Ας προκύψει τουλάχιστον και κάτι θετικό από αυτές τις εκλογές.

I so hate Mondays

Σιχαίνομαι τις Δευτέρες.

Και τις Τρίτες και τις Τετάρτες. Και κάθε μέρα τελοσπάντων που με εξαναγκάζει σε συμβατικές υποχρεώσεις και αθέλητες συναντήσεις. Με ανθρώπους που μου είναι παντελώς αδιάφοροι, σε καταστάσεις που μου δημιουργούν ανόητα άγχη. Με δουλειές που δεν γουστάρω να κάμω, αλλά πρέπει.

Όχου πως έμπλεξα ο καημένος στην καθημερινότητα.

Μπορώ να μην ξυπνήσω αύριο στις 6 και μισή; Έτσι για σπάσιμο ρε παιδί μου! Θα σου κάμει εσένα διαφορά να μην ξυπνήσω από τα αξημέρωτα να τρέχω στη δουλειά; Δεν θέλω να δω την ξινισμένη φάτσα του τύπου στο εκδοτήριο εισιτηρίων του μετρό. Ούτε τις βαριεστημένες φάτσες στο γραφείο. Δεν γουστάρω να μιλήσω για το πώς τα πέρασα το σαββατοκύριακο, ούτε για το χαζο-report που έχω να ετοιμάσω. Δεν θέλω να πιω τον νερομπούρμπουλο καφέ.

Μπορώ επιτέλους μία Δευτέρα κι εγώ σαν άνθρωπος να μην πιω αυτόν τον καφέ;

Μπορώ να κλείσω τα μάτια και να βρεθώ σε μία άλλη ζωή, πιο βολική; Σε μία πραγματικότητα χωρίς δευτεριάτικα ξυπνήματα και προσωπικά ξοδέματα;

Υπάρχει μία μοναξιά εκεί έξω γαμώτο. Ιδίως τις Δευτέρες. Τη νιώθεις κι εσύ;


Κυριακή, 9 Σεπτεμβρίου 2007

Σρεκ ο Τρίτος

Οι κριτικές δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικές και δεν σου κρύβω ότι μία επιφύλαξη την είχα. Αλλά εντέλει επιβεβαιώθηκε (περίτρανα μη σου πω) ο κανόνας ότι το καλύτερο σινεμά σήμερα είναι τα κινούμενα σχέδια. Και ναι, ομιλώ για τον γνωστό πρασινοτόμαρο Shrek που για τρίτη φορά έκαμε το θαύμα του! Απίθανες ατάκες, γουστόζικα βλέμματα (ιδίως ο γαϊδαράκος που προσπαθεί να μιμηθεί το σκερτσόζικο βλέμμα του γατούλη με τις τεράστιες ματάρες έτοιμες να κλάψουν), ξεκαρδιστικά χωρατά, ενδιαφέρουσες ανατροπές (η Χιονάτη και η Σταχτοπούτα καίνε τα σουτιέν τους και από χαζοχαρούμενες bimbos μετατρέπονται σε «Άγγελοι του Τσάρλι») και όλα μέσα σε ένα συνεπές πακέτο διασκέδασης που σε κρατάει ως το τέλος και επιτελεί στο ακέραιο το σκοπό του: σου φτιάχνει τη διάθεση ντε!

Άντε να βγει και ο Ρατατούης, γιατί τα λοιπά "προσεχώς" που βλέπω (εκείνα με τους πραγματικούς ηθοποιούς) μου κάνουν ψιλομούφα.