Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2007

Τα καλύτερά μου από το έτος που πέρασε

Κάθε τέτοια μέρα και πριν αποχαιρετήσω τον παλιό χρόνο με πιάνει μία ανωτερότητα, ξεχνάω όλες τις πίκρες που με πότισε και εστιάζω στις χαρούμενες στιγμές.

Οι γεύσεις. Οι καλύτερές μου φέτος ήταν ένα απίθανο προφιτερόλ με λευκή σοκολάτα και πασπαλισμένη κανέλα που έφαγα σε ιταλικό χωριουδάκι ονόματι San Giulio στη λίμνη Orta, το βουτηγμένο στη σοκολάτα τσουρέκι του Τερκενλή (που πες με περίεργο, αλλά νομίζω πως έχει καλύτερη γεύση στη Θεσσαλονίκη απ’ό,τι στην Αθήνα) που τσάκισα προ καιρού, ευωδιαστό λικέρ μαστίχα που απόλαυσα μετά από λουκούλλειο γεύμα σε αγαπημένους φίλους και μία γαβάθα ζεστή σοκολάτα που ήπια στο Petit Fleur στο Χαλάνδρι. Μμμμμ!

Η φωνή. Όταν η Φαϊρούζ διέσχισε εν μέσω χειροκροτημάτων τη σκηνή του Ηρωδείου και έφθασε στο μικρόφωνο, ο κόσμος άρχισε να πάλλεται από το ηχόχρωμα της Ανατολής το οποίο συνειδητοποίησα εκείνη τη στιγμή πως επικοινωνεί με φοβερή ευθύτητα με την καρδιά και τα μέσα σου. Σε κοντινά μου καθίσματα μία παρέα λιβανέζων τραγουδούσαν αγκαλιασμένοι τις μελωδίες της μεγάλης ντίβας και ανέμιζαν τη σημαία της πατρίδας τους. Εκείνη τη στιγμή σκέφθηκα ότι κάθε πατρίδα αξίζει να ντύνεται στη μνήμη μας μόνο με τέτοιες μουσικές.

Η τέχνη. Ανυπέρβλητη και καθαρή. Την αισθάνεσαι με το που μπαίνεις στη σκοτεινή παρακείμενη αίθουσα της Santa Maria delle Grazie και σηκώνεις τα μάτια ψηλά για να θαυμάσεις το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο. Οι μορφές ακίνητες και τόσο δυναμικές, σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κρυφοκοιτάζεις λάθρα μία σκηνή πολύ σημαντική αλλά και εξίσου καθημερινή. Με το ψωμί και το μαχαίρι πάνω στο τραπέζι. Με τα χέρια και τα βλέμματα να διαπλέκονται σε ένα γαϊτανάκι επιθυμιών και προθέσεων.

Το πάρτι. Μπορεί ο George Michael να μη διανύει την καλύτερη περίοδο της καριέρας του, αλλά ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του, μήτε τη γνώμην άλλαξε μηδέ την κεφαλήν του. Τρελό κέφι στην αρένα του Ολυμπιακού Σταδίου και μία λαοθάλασσα να την καταβρίσκει με τον –ομολογουμένως όχι τόσο ψαγμένο- στίχο “yeah yeah yeah, na-na-na-na-na-na” που όμως (μου) ξύπναγε μνήμες δημοτικού σχολείου και τσίχλας Big Babol.

Η αμερικανιά. Δεν με ενδιαφέρει ποσώς τι του καταλόγισαν οι κριτικοί ή τι του έσυραν οι αρχαιολάγνοι υπερπατριώτες μας. Εγώ το κατανάλωσα μια χαρά με το ποπ κορν μου και την Coca Cola μου και το κατευχαριστήθηκα. Δεν με πειράζει που ο Λεωνίδας βγήκε από σιδεράδικο, ο Ξέρξης έμοιαζε με πανκιό και οι σκηνές δράσεις είχαν για μουσική επένδυση ηλεκτρική κιθάρα. Βγήκα από το σινεμά χορτασμένος και έτρεξα σπίτι να ξαναδιαβάσω το κόμικ. Μαζί με το Ρατατούη, οι καλύτερες σινε-στιγμές της χρονιάς.

Η σάτιρα. Ο Λάκης είναι στα καλύτερά του και γι’αυτό παραμένει για δεύτερη χρονιά στη λίστα με τα καλύτερά μου. Όχι πως δεν υπέπεσε σε υπερβολές και ευκολίες τηλεοπτικής μανιέρας. Αλλά η σάτιρά του έχει στιγμές καθαρού λόγου, πολιτικής ευθύτητας και κοινωνικής ευαισθησίας. Παραμένει ο μόνος που κάμει σοβαρή αντιπολίτευση στις εξουσίες (κι ας είναι κι εκείνος μία τέτοια) και φέτος παίζει μπάλα μόνος του σε ένα τηλεοπτικό τοπίο φθηνό και ανούσιο.

Η μουσική. Σε μία χρονιά με ελάχιστα καινούργια μουσικά ακούσματα που να μην προσβάλλουν την αισθητική σου, η Amy Whinehouse αποτέλεσε την ευχάριστη έκπληξη. Νομίζω είχαμε καιρό να ακούσουμε μελωδίες που διαθέτουν ύφος διαχρονικής επιτυχίας κι ας προέρχονται από μία αυτοκαταστροφική περσόνα βουτηγμένη στις ουσίες. Όσο για τα ελληνικά μουσικά πράγματα, το χειρότερο έτος απ’όσο θυμάμαι. Ο Λεφάκης δεν είμαι, αλλά και για το μέλλον προβλέπω ακόμη χειρότερες στιγμές (μην είναι ο Κρόνος πάνω στο ελληνικό τραγούδι;).

Η πόρωση. Νομίζω πως φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά αφοσιώθηκα σε τηλεοπτικές σειρές. Ένιωσα αγωνία με τον Τσάρλι να παγιδεύεται στον υποθαλάσσιο τάφο του και τους επιζώντες να διασώζονται (;) στην τελική έκβαση του Lost, γέμισα θλίψη με τη σπαρακτική κραυγή της Λινέτ στην ολοκλήρωση των Desperate Housewives, ενθουσιάστηκα με την τροπή που πήρε η ιστορία με την παλαιά φρουρά μεταλλαγμένων στο Heroes, αισθάνθηκα και πάλι έφηβος με το ερωτικό καρδιοχτύπι του Νταγκ στο Gossip Girl, χάζεψα με τις ερωτικές και ιατρικές ακρότητες του διδύμου ΜακΝαμάρα/Τρόι στο Nip/Tuck και βεβαίως λυπήθηκα που μετά από επτά συναπτά έτη ολοκληρώθηκε η ατελείωτη πάρλα της Λόρελαϊ στις Gilmore Girls. Η αμερικανική τηλεόραση είναι στα καλύτερά της κι ας παρέλυσε από την απεργία των σεναριογράφων (για να πάρω κι εγώ καμία ανάσα).

Η ελπίδα. Μέσα στη θλίψη και την παρακμή της χρονιάς που πέρασε, υπήρξαν και στιγμές ανθρωπιάς που προσωπικά με άγγιξαν. Όταν οι άνθρωποι ένωσαν τις φωνές τους είτε αυτό έγινε για την Αμαλία, είτε για το περιβάλλον, είτε για την αδικία και την αναλγησία του κράτους μπορεί το αποτέλεσμα να μην είχε την απήχηση ή τις διαστάσεις μίας αυθεντικής κοινωνικής επανάστασης, αλλά έδειξε ότι το σώμα δεν είναι νεκρό. Ευτυχώς ακόμη αναπνέει. Χρειάζεται μεν να πλησιάσεις πολύ και να ακούσεις τον παλμό μας, αλλά εδώ μέσα σιγοβράζουμε. Κι αυτό είναι καλό.

Καλή χρονιά σε όλους.

Πιγκουίνος

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2007

Οι μεγάλες αποφάσεις του 2008

Μήπως το τέλος της χρονιάς σου δημιουργεί μία ανάγκη για ενδοσκόπηση και λήψη σημαντικών αποφάσεων για το μέλλον; Το πιο πιθανό είναι ότι έφαγες μπαγιάτικο μελομακάρονο. Πάντως, αν πραγματικά χρειάζεσαι μερικές ιδέες για το πώς θα πορευτείς μέσα στο 2008, σου έχω ανθολογήσει τις αποφάσεις άλλου κόσμου για να ξεπατικώσεις κάτι δικό σου.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής εφέτος απεφάσισε εκτός από ξεκάθαρος και αμείλικτος, να γίνει και λίγο πιο πρωθυπουργός. Αφού το σχήμα Μαγγίνας-Τσιτουρίδης-Γιαννάκου πήγε άπατο, θα ανεβάσει Σφακιανάκη-Χρύσπα-Ίμβριο: το ασφαλιστικό δεν λύνεται που δεν λύνεται, αλλά τουλάχιστον θα σταματήσει ο κόσμος με το που βγαίνει το υπουργικό συμβούλιο, να πετάει γιαούρτια και θα πετάει γαρδένιες.

Ο Γιώργος Παπανδρέου από την άλλη πήρε τη μεγάλη απόφαση να χαλαρώσει για αυτή τη χρονιά την οξεία αντιπολίτευση με την οποία σφυροκοπεί νυχθημερόν την κυβέρνηση και να αφοσιωθεί στην πραγματική κλίση που έχει: το τζόκινγκ. Run Giorgos, run! Η Μαρία Δαμανάκη μετά τη δημόσια δήλωση πίστης προς το Θεό (στην οποία την εξώθησε η γνωστή προσηλυτίστρια Κατερίνα Παπακώστα), αναγκάστηκε να κάψει την κομμουνιστική ταυτότητα που είχε φυλαγμένη σε ένα κουτί μαζί με τα αναμνηστικά cds με τις ηχογραφήσεις του Πολυτεχνείου και μία φωτογραφία του Κιμούλη. Η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τιμήσει σε ειδική τελετή την κα Παπακώστα και να της αναθέσει ιεραποστολή στη Ζανζιβάρη. Για το νέο έτος, οι ζανζιβαριανοί πήραν σύσσωμοι την απόφαση να αυτοπυροβοληθούν σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Εντωμεταξύ ο άρτι αφιχθέντας από το Μουμπάι κ.Μαγγίνας (όπου τιμήθηκε με τη χρυσή αγελάδα για το σύνολο του φιλανθρωπικού έργου του υπέρ του ινδικού λαού) προτείνει να φιλοξενήσει ορφανά από τη Ζανζιβάρη στο αναψυκτήριό του στο Κορωπί για μία γκαζόζα.

Μετά την κακοηθέστατη κίνηση της διεθνούς βεληνεκούς καλλιτέχνιδος Άννας Βίσση να χαρίσει στη Δέσποινα Βανδή για τις γιορτές την τελευταία έκδοση του Adobe Photoshop, η Δέσποινα ορκίστηκε να μην ξαναφωτογραφηθεί για lifestyle περιοδικό χωρίς μπούρκα. Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου που έχει απηυδήσει από την κριτική του Λαζόπουλου, απεφάσισε να σοβαρευτεί προσθέτοντας στο λουκ του τιράντες, ρεπούμπλικα και πίπα και να κάμει εκπομπή για το βιβλίο στην ΕΤ3 με πρώτες καλεσμένες την εγκυμονούσα ποιήτρια Ανίτα Πάνια και τη συγγραφέα Μιμή Ντενίση. Κατόπιν αυτών, ο Βασίλης Βασιλικός θα αναλάβει την καθημερινή εκπομπή Ζουζουνομαχίες με συμπαρουσιάστρια την Καλομοίρα και ο Λάκης Λαζόπουλος θα παύσει να γράφει κείμενα και θα μεταδίδει αυτούσια την εκπομπή του Γρηγόρη.

Η Αντζελίνα Τζολί βαρέθηκε να ταχταρίζει τριτοκοσμικά μόγγολα και απεφάσισε να υιοθετήσει τον Μπραντ Πιτ, ενώ και η Μαντόνα που φέτος επέλεξε να βαπτισθεί χριστιανή ορθόδοξη σε γκράντε βαπτίσι με νονά την κυρία Λουκά και τον πάπα-Τσάκαλο, φέρεται να έχει βάλει στο μάτι για υιοθεσία το μικρό χριστιανόπουλο Χρήστο Σαντικάι που θα κάμει φωνητικά στο νέο της δίσκο με ύμνους της Μεγαλόχαρης. Η Μπρίτνει Σπίαρς απεφάσισε φέτος να μην παντρευτεί κάποιον αν δεν βγει μαζί του τουλάχιστον δύο φορές, ενώ πάνω στην εξώπορτα της βίλας της έγραψε ένα τεράστιο «PANTS» για να θυμάται να ελέγχει αν φοράει εσώρουχα κάθε φορά που βγαίνει έξω.

Το καστ του Lost και μετά το τέλος του τρίτου κύκλου αρνείται να ξαναπατήσει το πόδι του σε αυτό το βρωμο-νησί αν κάποιος από τους συγγραφείς της σειράς δεν παράσχει έστω μία οποιαδήποτε σχηματική εξήγηση για το τι γαμωσυμβαίνει εδώ και τρεις σεζόν. Αλλά και η Μαρία η Άσχημη του MEGA βαρέθηκε να περιμένει τόσους μήνες να βάλει λίγο ρουζ στο μάγουλο και ενόψει της νέας χρονιάς δήλωσε παραίτηση, με αποτέλεσμα ο Ανανιάδης να αναλάβει και τους δύο κεντρικούς ρόλους του σήριαλ. Η Έλλη Στάη αφού έχει περάσει στο fast forward από όλα τα κεντρικά κανάλια αναλαμβάνει φέτος v.j. στο MTV Greece και θα παρουσιάζει μουσική εκπομπή υπό τον τίτλο «Με τα αυτιά της Έλλης».

Εγώ πάλι απεφάσισα να γράφω συχνότερα αλλά επειδή όλοι ξεύρουμε ότι δεν θα το τηρήσω, κάνε και μία συνδρομή στο Burda για να έχεις κάτι να διαβάζεις.

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2007

Χριστούγεννα αλά Μιλανέζε!

Εφέτος απεφάσισα να γίνω trendy (γιατί emo δεν θα με έλεγες εύκολα), μάζεψα τις βαλίτσες μου και πήγα Μιλάνο. Χαρούμενη διάθεση παντού, βιτρίνες τίγκα στο μπιχλιμπίδι, η Μπιγιονσέ να σουρταφέρνει τα πολυκαταστήματα για να διαφημίσει το νέο άρωμα Armani κι εγώ να κοιτάζω τις τιμές και να προσπαθώ να ισιώσω το σαγόνι μου από τα απανωτά εγκεφαλικά.

Πάρε μάτι την κεντρική πλατεία με το Duomo, τη θεαματική είσοδο της στοάς του Βίκτορος Εμμανουήλ, το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μερικούς μιλανέζους ν'αρμενίζουν και δύο ντουζίνες περιστέρια να βόσκουνε. Στο βάθος διακρίνεται πολυκατάστημα στο οποίο πέρασα τρεις ευχάριστες ώρες χαζεύοντας τις πωλήτριες.

Τη θυμάσαι τη στοά του Βίκτορος Εμμανουήλ που λέγαμε; Ε νάτην!

Το βράδυ με τον αστραφτερό τιρκουάζ στολισμό, ο κεντρικός θόλος της στοάς σε ταξίδευε στο όνειρο!

Θα σου αράδιαζα μερικές γραμμές για τα αξιοθέατα που είδα (τύπου μουσεία, κάστρα, ντουόμα και δεν συμμαζεύεται), αλλά επειδή σε ξεύρω ότι δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος, θα σου πω για την αγορά. Εντάξει, δεν παίζεται. Για να καταλάβεις εγώ -που δεν θα με πεις και τέρας καταναλώσεως- να έχω πάθει έναν παροξυσμό, να βουτάω από πουλοβεράκια και κασκόλ μέχρι ντιζαϊνάτα φωτιστικά και κηροπήγια με αγγελάκι μπορντούρα και να μην μπορούν να με συνεφέρουν οι πωλήτριες. Ειδικά στην οδό Montenapoleone (πώς λέμε Ερμού;) και δη στο κατάστημα του Αρμάνι με τις δίμετρες πωλήτριες, τους κρυφούς φωτισμούς και το μίνιμαλ περιβάλλον, έπαθα λαλά τ’ομολογώ! Έτοιμος ήμουν να εγκαταλείψω τα εγκόσμια και να αποσυρθώ για πάντα μέσα σε αυτό το πολυκατάστημα. Που τέτοιο χουνέρι είχα να πάθω από τότες που μπήκα για πρώτη φορά στο Harrod's.

Να την εκτιμήσεις ετούτη τη φωτό διότι σκαρφάλωσα στη στέγη του Ντουόμο για να σου τη βγάλω.

Απάνω τούρτες στη Μοντεναπολεόνε, κάτω ντελικατέσεν εδέσματα στο ονομαστό "Peck". Όπως καταλαβαίνεις, από Δευτέρας δίαιτα.

Για να μη σχηματίσεις κακή άποψη πάντως και στην οροφή του Ντουόμο ανέβηκα (πεντακόσια σκαλιά μετρημένα) και το Μυστικό Δείπνο του Λεονάρντο εθαύμασα (καθηλωτική εμπειρία –θύμισέ μου να σου πω) και τη Λίμνη των Κύκνων παρακολούθησα (που νομίζεις; που; όχι πες!) στη Σκάλα του Μιλάνου -για του λόγου το αληθές σου ‘βγαλα και φωτό να’χεις να λες.

Και μετά από όλη αυτή την εξτραβαγκάντσα είπα να αποσυρθώ για μερικές μερούλες στις λίμνες βορείως της πόλης (sic!). Νοίκιασα τουτού και έκαμα μία μεγάλη γύρα από το Κόμο μέχρι το Λουγκάνο και από τη Στρέσα μέχρι το Λοκάρνο. Εν ολίγοις τα ελβετο-ιταλικά σύνορα για την πλάκα τα ‘χα κάμει κάτι σε Πατήσια-Παγκράτι. Το πρωί ήμουν σε ειδυλλιακό ιταλικό χωριουδάκι και έπινα τον εσπρέσο μου αγναντεύοντας τη λίμνη, το απογευματάκι έκαμα τσάρκα σε ελβετική πόλη μασουλώντας σοκολάτα και μετρώντας μερσεντές στους δρόμους.

Αρμενίζοντας στη λίμνη του Κόμο. Η ομίχλη που βλέπεις δεν είναι νέφος, ούτε καίνε κάποιο δάσος.

Υπέροχο χωριουδάκι ονόματι Bellagio. Κυκλοφορεί και σε έκδοση Menagio (ακριβώς στην απέναντι όχθη της λίμνης).

Το Grande Hotel στη Στρέσα. Εδώ θα κλείσω σουίτα όταν μου κάτσει το Τζόκερ και ψάχνω τον εκατομμυριούχο με επτά γράμματα.

Λοκάρνο στην Ελβετία. Οργάνωση, καθαριότητα, ευγένεια και λοιπά χαρακτηριστικά τα οποία βεβαίως ουδόλως πρέπει να απασχολούν εμάς τους Έλληνες καθότι ως γνωστόν είμαστε ο πιο γαμάω λαός του κόσμου και όλοι οι υπόλοιποι είναι ξενέρωτοι μουρτζόβλαχοι που καθότι δεν έχουν βίωμα ελληνικού κλαμποσκυλάδικου δεν έχουν καταλάβει τίποτα από τη ζωή τους.

Και όλ’αυτά με φόντο χιονισμένες βουνοκορφές, ραχούλες με εντελβάις, κοπάδια από πάλευκα προβατάκια, τη Τζούλι Άντριους να τραγουδάει το Sound of Music και τη Χάιντι να κυλιέται στο γρασίδι με τον Πέτερ (εντάξει μου ξέφυγε λίγο, αλλά νομίζω την έχεις την εικόνα).

Και μετά μου λες εσύ καημένε ότι πήγες στο Mall και φωτογραφήθηκες με τον Αη-Βασίλη έξω από το Γερμανό. Απαξιώ και μόνο να σου απαντήσω. Μπίθουλα!

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2007

Γούντι, τράβα να γυρίσεις καμία κωμωδία!

Αν τύχει να δεις το "Όνειρο της Κασσάνδρας" (που δεν στο εύχομαι γιατί σε έχω συμπαθήσει), θα έρθεις να κατανοήσεις τα επιχειρήματα υπέρ της αναγκαστικής συνταξιοδότησης στα 65. Διότι τον Γούντι Άλεν μπορεί να τον συμπαθώ, να τον εκτιμώ και να τον σέβομαι, αλλά ήρθε η ώρα να παραδεχτώ δημοσίως ότι πλέον δεν το'χει. Και μπορεί με το Match Point να διέκοψε προς στιγμήν το βασανιστικό σερί των βαρετών ταινιών του, αλλά όπως αποδεικνύεται με την "Κασσάνδρα" δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ-Γιαννιού!

Το στόρι είναι τόσο σιχαμερά κοινότοπο που βαριέμαι και να στο πω, οι ερμηνείες του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ και του Κόλιν Φάρελ βουτηγμένες σε μελόδραματικά κλισέ και η εξέλιξη είναι τόσο αργή που μία υπνηλία θα την αισθανθείς. Αν δεν μου το 'χες πει ότι είναι δημιουργία του Γούντι Άλεν, μπορεί και να νόμιζα ότι πρόκειται για τηλεταινία του Channel Four για τη βρετανική τηλεόραση σε σκηνοθεσία Μάικ Λι.

Κοινωνικό μήνυμα προς κριτικούς που του βάζουν καλή βαθμολογία και το θεωρούν ψαγμένο: Έλα μην ακούω σαχλαμάρες!

Χριστουγεννιάτικος εφιάλτης!



Σήμερα: αυτή στους πλαστικούς, αυτός στα θυμαράκια και η κόρη μανιοκαταθλιπτική-λεσβία. Λες και τους έφτυσε ο Άγιος Βασίλης.