Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2008

Εξιλέωση

Ή εγώ δεν σκαμπάζω από τέχνη ή η «Εξιλέωση» ήταν μία μπαλαφάρα από τις λίγες. Που δεν πα να το προτείνουν εικοσιεννέα κριτικοί κινηματογράφου, εγώ βαρέθηκα τη ζωή μου και –γαμώτο- δεν μου κόλλαγε και ύπνος. Μία πειραγμένη παιδίσκη (από αυτές που παίζουν σκοινάκι για πρωταθλητισμό και παρακολουθούν με ευλάβεια το Τσικιτίτας κάθε μεσημέρι) μπαίνει ανέμελη στη βιβλιοθήκη, όπου βλέπει τη μεγάλη της αδελφή Κίρα Νάιτλι να βγάζει τα μάτια της με τον νεαρό γιο του κηπουρού –σκηνή που φέρνει στη μνήμη αληθινά αριστουργήματα αλλοτινών καιρών όπως τον «Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι» και το «Παλαμάρι του Βαρκάρη». Μόνο που εδώ το εξετάζεις ακαδημαϊκά το ζήτημα, τουτέστιν είναι σα να χαζεύεις τα βιβλία στη βιβλιοθήκη και παρεμπιπτόντως ακους και κάνα αναστεναγμό να μην ξεχνιέσαι. Και τι μας νοιάζει εμάς αν είναι μπανιστιρτζού η πιστιρίκα, θα ρωτήσεις. Καθόλου θα σου απαντήσω. Απλώς μερικές σκηνές και κάποια χασμουρητά αργότερα, η πιτσιρίκα ισχυρίζεται ότι είδε τον ίδιο νεαρό να βιάζει μία εξαδέλφη της οικογένειας. Που μη δει καμία κορασίδα χαρά στα σκέλια της σ’αυτό το σπίτι, μπάστακας η πιτσιρίκα να κάμει σχόλια.

Επειδή σε λυπάμαι και η ταινία είναι βασανιστικά αργή, θα σε πάω στο fast forward. O νεαρός καταλήγει στη φυλακή, ξεσπάει ο πόλεμος, η αδελφή Κίρα Νάιτλι γίνεται αδελφή νοσοκόμα, η πιτσιρίκα καταλαβαίνει ότι έκανε μαλακία που τον έδωσε διότι ήταν αθώος, μπλα μπλα, boring σκηνές, ένα βασανιστικά ανούσιο μονόπλανο στην Δουνκέρκη (πεταμένα λεφτά από τον σκηνοθέτη), λίγο μελό και ένα πεντάλεπτο με Βανέσα Ρεντγκρέιβ σε θεατρική πρόζα που χαλαρά μπορείς να βρεις σε μέσο θεατράκι της Κυψέλης. Τέλος.

Να υποθέσω ότι μετά από αυτό θα δούμε και άλλα άρλεκιν σε στυλιζαρισμένη κινηματογραφική μεταφορά που θα εκστασιάσει κοινό και κριτικούς; Και μη μου αρχίσεις τα περί δήθεν εσωτερικότητος των χαρακτήρων και ανομολόγητων παθών, γιατί ο Ian McEwan (συγγραφέας του βιβλίου) πολύ θα ήθελε να ήταν μία αδελφή Μπροντέ αλλά τον στενεύει το φουρό.

Έλεος λέμε!

Βαθμός: 3/10 (θα έλεγα που να τα βάλουν τα όσκαρ)

3 σχόλια :

  1. Σαν σωστός πιγκουίνος έπρεπε να σου αρέσουν οι κρυάδες.

    Είδα μια φοβερή ταινία προχθές αλλά περιμένω να κατασταλάξει μέσα μου για να γράψω διθυράμβους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είμαι φαίνεται από τους λίγους Έλληνες που τους άρεσε η Εξιλέωση. Για την ακρίβεια μου παραάρεσε και την είδα τρεις φορές! Κάθε φορά μου άρεσε και περισσότερο δε!

    Προσωπικά βρήκα όλα τα επιμέρους στοιχεία της ταινίας άψογα: "σφιχτή" μεταφορά σεναρίου (δε τη βρήκα καθόλου αργή την ταινία), μουσική εκπληκτική, φωτογραφία-δεν-έχω-λόγια, ερμηνείες (McAvoy εσύ σούπερσταρ!) και μια σκηνοθεσία που πραγματικά με άφησε σε στιγμές άφωνο.

    Οι σκηνές του πρώτου μέρους με όλη αύτήν την αυστηρή ατμόσφαιρα της αριστοκρατίας και τις κρυφές "παρεκκλίσεις" της και το τρίτο μέρος που οι στρατιώτες περίμεναν την αναχώρηση από τη γαλλία ήταν για μένα ό,τι καλύτερο. Θα παρέπεμπα τους αναγνώστες σου να κοιτάξουν μόνο τις φώτο που έχεις βάλει στην ανάρτησή σου, θα τους παρακαλούσα δε να προσέξουν τη χρωματική παλέτα, είναι σα πίνακας ζωγραφικής. Στην ταινία κάθε πλάνο είναι φοβερά φροντισμένο, σα πλάνο του Ταϊβανέζου ΚαρΓουάι τηρουμένων των αναλογιών.

    Αλλά φυσικά το καλύτερο της ΕΞΙΛΕΩΣΗΣ είναι το ίδιο το νόημά της που σε βασανίζει καιρό αφού τη δεις (ξέρω ξέρω Πιγκουίνε θα διαφωνήσεις, αλλά ίσως την είδες σε λάθος στιγμή την ταινία, ξαναδές την σε παρακαλώ στο μέλλον!). Ο οποιοσδήποτε που έχει κάνει λάθη στη ζωή του που επηρρέασαν τη ζωή άλλων ανθρώπων δεν μπορεί παρά να συγκλονιστεί από τον τρόπο που εξελίσσεται η ιστορία στην ταινία!

    Η διαχείριση των τύψεων είναι το μέγα θέμα που διαχειρίζεται και το κάνει με πολύ δύναμη και θάρρος ο σκηνοθέτης! Η εξιλέωση είναι η μεγάλη αδικημένη των φετινών όσκαρ (αυτό βάζω στοίχημα θα αποφανθεί ο ιστορικός του μέλλοντος:-))

    Για περισσότερα στο δικό μου blog εδώ:
    http://cineparmenos.blogspot.com/2008/01/2007-9-10.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταλαβαίνω γιατί μπορεί να άρεσε σε κάποιους αυτή η ταινία (διότι το συγκινησιακό σκέλος ή σου μιλάει ή δεν σου μιλάει) και επίσης παραδέχομαι την τεχνική της αρτιότητα.

    Αλλά το στόρι ήταν λίγο-πολύ προβλέψιμο και τα ηθικά ζητήματα που τίθενται (καταπιεσμένες επιθυμίες, τύψεις κι ενοχικά σύνδρομα) έχουν πλειστάκις αποτελέσει αντικείμενο ταινιών που (προσωπικά ομιλώ -αναγκαστικά) έχουν μιλήσει πολύ πιο αυθεντικά στην καρδιά μου. Χωρίς να απαιτείται ο ακαδημαϊκός στόμφος και χωρίς να ιλουστράρεται το πακέτο με κόκκινη κορδέλα.

    Πώς να το συγκρίνεις με ένα Λεωφορείο ο Πόθος και να μην το βρεις ελάχιστο; Πώς να το βάλεις δίπλα σε ταινίες του ιταλικού νεορεαλισμού και να μην το βρεις φλύαρο; Νομίζω ότι η "Εξιλέωση" προσπάθησε υπερβολικά. Και κάπου εκεί έχασε εμένα ως θεατή.

    υ.γ. Αυτό που δεν έχω καταλάβει -και πολλοί μαζί με εμένα- είναι για ποιο λόγο η Εξιλέωση να αφορούσε αποκλειστικά την μπανιστιρτζού παιδίσκη και ουχί την ξετσίπωτη εξαδέλφη που κανονικά έφταιγε για την όλη φάση. Ανατροπή θα ήταν η Βανέσα Ρεντγκρέιβ να ήταν η μεταμελημένη εξαδέλφη και να τους είχε θάψει όλους (φτου-φτου-φτου στον κόρφο μας). lol

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts