Κυριακή, 30 Μαρτίου 2008

Νίκος Λύτρας

Εκεί που ο ακαδημαϊσμός του Μονάχου συναντά το μοντερνισμό του πρώιμου εξπρεσιονισμού και η Ελλάδα διαφεύγει από την αυστηρότητα και ντύνεται στις φωτεινές παλέτες χρωμάτων. Ακρίβως σε εκείνο το σημείο είναι που στήνει ο Νίκος Λύτρας τις εικόνες της υπαίθρου του, τα γενναία πορτρέτα του και τις τηνιακές ακρογιαλιές του. Πολύ ωραία η έκθεση της Πινακοθήκης, σπουδαία και η πολύχρονη ερευνητική προσπάθεια της Αφροδίτης Κούρια, επιμελήτριας της έκθεσης, να ξεδιπλώσει το έργο του καλλιτέχνη. «Ο κύριος Νίκος Λύτρας εισάγει καινά δαιμόνια εις την ευγενική ελληνικήν τέχνην με τεχνοτροπίας εξεζητημένας και εκβιαστικάς. Αι προσωπογραφίαι του είναι αντιπαθητικαί», έγραφε ο Δ. Καλογερόπουλος στην έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών το 1915, εκφράζοντας με το πιο μικροπρεπές ύφος το συντηρητισμό ενός κατεστημένου που πάντοτε αρέσκεται στο να εκτοξεύει αφορισμούς. Στα σαράντα τέσσερα έτη του βίου του ο Νίκος Λύτρας μπορεί να μην κατάφερε να ξεπεράσει την αίγλη του πατέρα του Νικηφόρου, νομίζω όμως ότι είχε τη δύναμη να διασχίσει το σκοτεινό δωμάτιο, να ανοίξει το παράθυρο και να αφήσει το φως να πλημμυρίσει την τέχνη.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts