Τρίτη, 29 Απριλίου 2008

I don't think we are in Kansas anymore,Toto!

Βλέπεις όμως φίλε μου κάτι εντυπωσιακά πράματα εκεί έξω -έξυπνα και μοντέρνα- κι έρχεσαι και θαμπώνεσαι.

Πάρε για παράδειγμα ετούτη την προέκταση του Μουσείου Καλών Τεχνών στο Κάνσας. Το κυρίως κτήριο διαθέτει την πατροπαράδοτη γραμμή με κολονάκι, αέτωμα και μπορντούρα. Έρχεται το καινούργιο προσάρτημα να του βγάλει τη γλώσσα, λαμπυρίζοντας καθώς αντανακλάται το φως πάνω στις επιφάνειές του. Ο αρχιτέκτονας Steven Holl είπε ότι φαντάστηκε την προέκταση ως την κρυστάλλινη ηχώ του κυρίως κτηρίου.

Κι εσύ λάμπεις Μπάμπη μου.

Δευτέρα, 28 Απριλίου 2008

Ρίτσαρντ τη φτέρη έτριβε, κακό της κεφαλής του

Τον Richard Quest εγώ τον παρακολουθούσα. Τι εννοείς «ποιος είναι πάλι ετούτος»; Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψεις να σε πω καρα-άσχετο και καρά-μουρτζόβλαχο. Ρε δεν ξεύρεις τον Richard τον Quest; Το μεγαλοαστέρι της διεθνούς δημοσιογραφίας, με άρθρα στις εγκυροτερότερες εφημερίδες, εκπομπές δικιές του στα σι-εν-εν, βραβεία, διπλώματα, συνεντεύξεις και δεν συμμαζεύεται; Ακριβοπληρωμένος όσο και η Αμανπούρ και χωρίς να σκονίζει τις γραβάτες του στα χαρακώματα.

Βεβαίως δεν σου κρύβω ότι όταν τον είχα πρωτοσταμπάρει πριν από μερικά χρόνια, εκείνο που μου έκαμε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν η οδοντοστοιχία του. Μιλάμε για το δόντι το γκρανγκινιόλ. Αυτό που το βλέπεις να έρχεται στη θάλασσα και κλάνεις μέντες να κολυμπήσεις μακριά του. Εξού και τον εφώναζα «ο Ρίτσαρντ ο Πιράνχας». Καλός-χρυσός αλλά μεταμεσονύχτια ώρα δεν τον έβγαζαν και είχανε τα δίκια τους.

Ήταν όμως πολύ τσίλικος στις εκπομπές του. Σε κυκλοφόραγε στα καλύτερα ξενοδοχεία, σε έμπαζε στα καλύτερα καταστήματα, σε γνώριζε στους πιο απίθανους ψυχάκιδες και όλα αυτά χωρίς να αποχωρίζεται στιγμή το αγγλικό φλεγματικό υφάκι «θα σου βγάλω το μάτι παλιοκερατά». Τέτοιος ήταν ο Ρίτσαρντ ο Πιράνχας.

Όλα αυτά μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα. Όπου σε μία βραδινή αστυνομική έφοδο σε πάρκο της Νέας Υόρκης, ευρέθη πίσω από θάμνο ο Ρίτσαρντ ο Πιράνχας να έχει δέσει την επάνω κεφαλή με την εκάτω κόμπο, να κουβαλάει πρέζα στην τσέπη, να έχει στουμπώσει στη μπότα του ερωτικό βοήθημα και να χαριεντίζεται με νεαρό. Κινούμενο πάρτι θα τον επείς.

Όχι το αναφέρω, για να μη μου λες μετά ότι βρήκες kinky το Θέμο με το Μάκη στη μπανιέρα.

Χαρούμενη Χρυσή Πασχαλιά!

Υποτίθεται πως σε κάθε μεγάλη εορτή οφείλεις στον εαυτό σου έναν γκαγκάν-γκαγκάν εορτασμό και μία εξτραβαγκάντσα.

Είναι Χριστούγεννα; Πρέπει να κλείσεις τραπέζι στο Ρέμο, να φας ένα σκασμό γλυκά, να ξεπαραδιαστείς στα δώρα, να βάλεις τις ομορφιές σου και να τρέχεις μ’ένα κουτί δίπλες στο χέρι στον ξεχασμένο δευτεροξάδελφο σου στου διόλου τη μάνα διότι απεφάσισε πανάθεμάτον να σε θυμηθεί για να κάμει μπούγιο στο ρεβεγιόν του.

Είναι Απόκριες; Πρέπει να ξεκοιλιαστείς στο κρεατικό ωσάν να είσαι στερημένο ορφανό αρτί αφιχθέν από νοτιοδυτική Αγκόλα, να ντυθείς κάμπια και να τρέχεις σε μπαλμασκέ στην Πλάκα όπου θα σε μπουγελώσουνε, θα σου πετάξουν σερμπαντίνες, κομφετί, αφρό και μερικές σπόντες για την αμφίεσή σου, αλλά εσύ θα αντιμετωπίσεις όλη την καφρίλα με χαμόγελο γιατί είσαι αρχοντογλεντζές και σε στενεύουν και οι κεραίες.

Είναι Πάσχα; Πρέπει να ξεχυθείς στην τιμημένη ελληνική ύπαιθρο και να οργώσεις τις ραχούλες αναζητώντας τα όρε-παιδιά-κλεφτόπουλα, να σπάσεις τουλάχιστον δύο καφάσια αβγά ώσπου να εντοπίσεις εκείνο το σφιχτόκροκο-αβγό-αστραχάν που θα σου προσφέρει ατελείωτες συγκινήσεις καθώς θα τσακίζει τα υποδέλοιπα συγγενών και φίλων, να στήσεις γλέντι τρικούβερτο με την Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη στην απόλυτη τιμιτική της και να γυροβολάς το αμνοερίφιο με περηφάνια και σιγουριά σε ρυθμό «του Κίτσου η μάνα κάθεται».

Όχι πως είναι κακά όλα τα παραπάνω, μην τρελαθούμε κιόλας. Αν εσύ τη βρίσκεις με την Κονιτοπούλου, ποιος είμαι εγώ για να σε κρίνω; Απλώς φέτος προσωπικά είπα να τη δω πιο εναλλακτικά. Είπα στον εαυτό μου, «Μάγκα τέικ ιτ ίζι!». Τύπου βιβλιαράκι, καφεδάκι και μουσικούλα (ήταν ώρα επιτέλους να βάλω σε μία τάξη τα ζίλιονς εμπιθρίς μου μπας και κάμει και ο σκληρός μου ανάσταση).

Με μεγάλη αυταπάρνηση προσπέρασα τις Κλεοπάτρες, τους Χιτώνες και τους Μπεν Χούρηδες και για να καταλάβεις, ούτε καν τον Ιησού από τη Ναζαρέτ δεν είδα -θα πάρω τον Τζεφιρέλι να του εξηγήσω. Τέτοια άρνησις στο έθιμο! Και μη σου πω για το αβγό. Που πήγα και πήρα μία εξάδα ωραιότατα έτοιμα, βαμμένα βερικοκί, τριανταφυλλί και ένα στο μαόνι, τα οποία σε πληροφορώ ουδέποτε βγήκαν από το πλαστικό τους και στέκουν λιγάκι αμήχανα στο τραπέζι. Από δημοτικό άσμα δεν ακούστηκε ούτε βέλασμα στο σπίτι, ενώ και ανήμερα της Λαμπρής εγώ έφαγα την πατροπαράδοτη μπριζόλα διότι όπως σου έχω ξαναπεί, το αρνί μού φέρνει μία ανακατωσούρα σα να με έχουν κρεμάσει από τ΄ανάποδα σ’ ένα κουβά γεμάτο ρέγγες με τη φάτσα της Μαράια Κάρι. Δεν ξεύρω αν σου’χει τύχει, δεν υπάρχει χειρότερο.

Μώρε όλα μία ιδέα είναι. Πάσχα, Χριστούγεννα, τ’Αγίου Παχουμίου. Την υγειά μας να’χουμε, τα μυαλά μας να ψιλοστέκουνε στη θέση τους και μην ξεχνιέσαι, αντιμεθαύριο έχουμε Χαρούμενη Χρυσή Πρωτομαγιά.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Η ζωή έχει χρώμα

"Jardin a Giverny" του Monet

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, που έδυ σου το κάλλος.

Σου εύχομαι τώρα που ανοίγει ο καιρός, να φορέσεις το πιο παιδικό σου χαμόγελο και να παίξεις με τις παλέτες των χρωμάτων, των διαθέσεων και των συναισθημάτων. Καλό σου Πάσχα.

Πέμπτη, 24 Απριλίου 2008

Ζήσε τη μόλυνσή σου στην Ελλάδα

Απεφάσισε το Time για πρώτη φορά στην πολυετή ιστορία του να αλλάξει το χρώμα του πλαισίου στο εξώφυλλο από κόκκινο σε πράσινο. Και χρησιμοποίησε τη διάσημη φωτό από την Ιβο Τζίμα με το δέντρο στη θέση της σημαίας, που θα το πεις και εύστοχο και αβανταδόρικο.

Εντάξει δεν είμαι και η Μπε-Μπε, αλλά όσο να πεις το νοιάζομαι το περιβάλλον. Κλείνω τις συσκευές από το διακόπτη, χρησιμοποιώ το ασανσέρ όσο λιγότερο μπορώ, διαχωρίζω με επιμέλεια τα σκουπίδια μου σε οργανικά και ανακυκλώσιμα (κι ας είναι οι ειδικοί κάδοι τρεις δρόμους πιο κάτω από το σπίτι μου και σε σημεία έκπληξη), χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Δεν περιμένω να μου πεις μπράβο, κάμω απλώς το αυτονόητο. Αυτό που όλοι μας οφείλουμε να κάμουμε. Σωστά;

Λάθος. Διότι όση προσπάθεια κάμεις εσύ -ο γιούχας, ο ρεζίλης- αυτοπειθαρχώντας στις βασικές περιβαλλοντικές αρχές, έρχεται το κράτος και στην απαυτώνει με την εγκληματική του αμέλεια και την ανικανότητά του. Με τη ΔΕΗ να μολύνει όσο καμία άλλη επιχείρηση πανευρωπαϊκώς, τις χωματερές και τα φουγάρα δίπλα σε κατοικημένες περιοχές, τα δάση στο έλεος του πυρομανή οικοπεδοφάγου, τη συστηματική τσιμεντοποίηση κάθε ελεύθερου δημόσιου χώρου και τις παντός τύπου κεραίες πάνω από τα κεφάλια μας να τσιγαρίζουν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα. Πέφτεις το βράδυ να κοιμηθείς ήσυχος, σηκώνεσαι με το μαλλί σαν τη Νύφη του Φρανκενστάιν. Αυτό δεν είναι κράτος, σίριαλ κίλερ είναι. Και βεβαίως μας την είπανε και από το Κιότο. Μας πήρανε πρέφα τι κουμάσια είμαστε εδώ στη χώρα του πολιτισμού και μας πετάξανε με τις κλωτσιές για τη μη τήρηση των διαδικασιών ελέγχου. Ζήσε τη μόλυνσή σου στην Ελλάδα.

Κι έρχεται μετά και κλαψουρίζει η ΕΥΔΑΠ ότι δεν έχουμε νερό. Κάτσε γιατί θα τα πάρω στο κρανίο: δεν έβρεξε γλυκιά μου φέτος; Μη μου κουνάς το κεφάλι σκεπτική και με ζουρλένεις: εδώ ήμουν κι εγώ, σ’αυτή τη χώρα κατοικώ και την ομπρέλα μου τη μούσκεψα. Εντάξει δεν θα σου πω ότι έριξε και το τσουνάμι, αλλά μια χαρά βροχή είχαμε και να σου θυμίσω και κάτι ψιλά χιόνια που είχαν κλείσει για κάνα διήμερο το κέντρο της Αθήνας και κυκλοφορούσαμε στην Πανεπιστημίου με τις ρακέτες στα πόδια. Που πήγε ρε όλο αυτό το χίονι ο-έ-ο; Και τελοσπάντων εκείνες τις αυξήσεις που μου επέβαλες τα τελευταία χρόνια, τι τις έκαμες; Στεγανοποίησες τις λίμνες; Έκαμες φράγματα και έργα; Εξασφάλισες τον υπόγειο υδροφόρο ορίζοντα; Διότι εγώ ψιλοχαλαρή σε κόβω.

Δεν ξεύρω αν είναι πολύ αργά για το περιβάλλον. Ίσως και να’ναι. Αλλά αυτόν τον αγώνα οφείλουμε να τον δώσουμε. Όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του. Και να με συγχωρείς, αλλά αξιώνω από το πολιτικό σύστημα να αναδείξει πράσινες πολιτικές και ιδέες. Βαρέθηκα τους άχρηστους γαμώτο. Τα αυθαίρετά τους, τα παράθυρά τους, τις πολιτικές τους πελατείες. Ποιος θα μου διασφαλίσει ένα βιώσιμο αύριο; Απάντησέ μου σε παρακαλώ και πριν μας βρει ο καύσωνας. Ή τίποτα χειρότερο -κουνήσου από τη θέση σου.

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου

Ήταν Νοέμβρης και είχε κρύο. Έκαμα νευρικά βήματα μπρος-πίσω μπας και σταματήσουν να τρίζουν τα δόντια μου –κάπου κάπου χοροπηδούσα κιόλας, μαζί μου χοροπήδαγε και η εξάρτηση. Είχα σταματήσει να κοιτάζω το ρολόι μου για να εξαναγκάσω την πουτάνα την ώρα να περάσει λίγο πιο γρήγορα. Ξεύρεις, εκείνη την περίοδο είχα ανακαλύψει ότι τα βράδια -εκεί κατά τις 2 ή 3 η ώρα- κολλάνε τα λεπτά αναμεταξύ τους. Σφίγγεται η νύχτα και γατζώνεται στη γη.

Τριγύρω μου λόγκοι και ραχούλες. Δεν τις έβλεπα, αλλά τις φανταζόμουν. Τις μύριζα κιόλας γιατί το χώμα ήταν υγρό και θυμάμαι πως είχα παιδευτεί αρκετά να φθάσω στο μεταλλικό θάλαμο του φυλακίου και να σκαρφαλώσω στη σκάλα του, διότι τ'αρβυλά μου βυθίζονταν μέσα στη λάσπη. Το μόνο που έβλεπα ήταν το σύννεφο από τα έντομα που χορεύανε μπροστά στο φως του προβολέα που κρεμόταν μισοπαράλυτος στην κορυφή του θαλάμου.

Το μέλλον και το παρελθόν δεν ήταν αρκετά για να μου κρατήσουν συντροφιά εκείνο το βράδυ. Ξόδεψα βλέπεις όλες μου τις σκέψεις την πρώτη ώρα και δεν είχα τίποτις άλλο να σκεφτώ. Ήταν η πολλοστή σκοπιά και από ένα σημείο και μετά δεν θέλεις ούτε να σκέφτεσαι. Απλώς να υφίστασαι τα βασανιστικά χτυπήματα της ώρας πάνω σου. Του χρόνου που σου κλέβουνε.

Είναι και η σιωπή που σου τη δίνει. Που και που ακους ένα σούρσιμο μέσα στο σκοτάδι, ένα πετάρισμα μιας νυχτερίδας ή κάποιο αλλαφιασμένο σκαθάρι να κοπανιέται πάνω στον προβολέα. Και μετά πάλι σιωπή.

Άρχισα να τραγουδάω. Δυνατά. Δεν μπορούσα να νικήσω μηδέ το χρόνο, μηδέ το σκοτάδι, μηδέ το κρύο –ας κατάφερνα τουλάχιστον να πλήξω τη σιωπή. Ο πρώτος σκοπός που μου ήρθε στο μυαλό ήταν ένα τραγούδι που δεν νομίζω να είχα ξαναπει ποτέ και που καλά-καλά δεν ήξευρα τους στίχους του. Χωρίς να το πολυκαταλάβω το επανέλαβα δυνατά τρεις και τέσσερις φορές. Όσο θυμόμουν. Και μάλλον έλεγα και λάθος λόγια. Μου άρεσε όμως να το ακούω να χάνεται στην παγωμένη νύχτα. Μου άρεσε η θλίψη του.

Ήρθα κι απόψε
Στα σκαλοπάτια σου
Να τραγουδήσω
Στερνή φορά

Αύριο φεύγω
Όλα τελειώνουνε
Σβήνει για μένα
Κάθε χαρά

Είναι η καντάδα
Η τελευταία μου
Μέσα στης νύχτας
Τη σιγαλιά

Κλαίνε μαζί μου
Τα σκαλοπάτια σου
Κλαίνε μαζί μου
Και τα πουλιά

Από μακριά έβλεπα τα φώτα από το καμιόνι που θα ερχόταν να με παραλάβει. Σε λίγη ώρα θα έφθανε η αλλαγή μου. Το καμιόνι χρειαζόταν τουλάχιστον οκτώ με δέκα λεπτά για να φθάσει στο σημείο που βρισκόμουν. Τοποθέτησα με νυσταλέες κινήσεις το κράνος στο κεφάλι μου, πήρα στα χέρια μου το όπλο που είχα ακουμπήσει στο τοιχάκι του θαλάμου και κατηφόρισα τα σκαλιά παρατηρώντας τα φώτα να πλησιάζουν.

Όταν εντέλει το καμιόνι έφθασε, σκαρφάλωσα με ένα τυφλό άλμα στην καρότσα και κάθισα στα ξύλινα στασίδια ανάμεσα σε άλλους τρεις βουβούς φαντάρους. Εκείνη την ώρα δεν αντάλλαζες κουβέντα με κανέναν. Στα σίγουρα κανείς δεν ήθελε να σου μιλήσει ή να σε ακούσει να του μιλάς στις τέσσερις το πρωί. Δεν ξεχώριζες άλλωστε φυσιογνωμίες μέσα στο σκοτάδι, μόνο άκουγες τα χνώτα τους. Ο οδηγός ξεκίνησε και όλα άρχισαν να τρίζουν καθώς το καμιόνι έπεφτε πάνω στις λακούβες: οι εξαρτήσεις, τα όπλα, τα φαγωμένα στασίδια, οι σκευρωμένες λαμαρίνες. Μέσα από τις σκιές είδα το φαντάρο απέναντί μου να σκαλίζει ένα τρανζιστοράκι που είχε κρυμμένο μέσα στο κράνος του. Περνούσε βιαστικά τους σταθμούς, οι φωνές και τα τραγούδια των εφ-εμ διαπλέκονταν σε ένα αλλαμπουρνέζικο τσιριχτό. Βρήκε ένα σταθμό που είχε σχετικά λίγα παράσιτα και σήκωσε τον ήχο. Έπαιζε εκείνο το τραγούδι. Ήρθα κι απόψε στα σκαλοπάτια σου, να τραγουδήσω στερνή φορά. Αύριο φεύγω, όλα τελειώνουνε, σβήνει για μένα κάθε χαρά.

Κοίταξα μέσα στο σκοτάδι. Είδα το σκοτάδι.

Σε λίγο θα ξημέρωνε.

Παρασκευή, 18 Απριλίου 2008

Eurovision 2008 (δεύτερο μέρος)

Το α το καλύψαμε, πάμε τώρα στο βου.

Βέλγιο

Όπως πολύ καλά γνωρίζεις –διότι είσαι και ψαγμένος αναγνώστης- το Βέλγιο έχει δυόμισι επίσημες γλώσσες, γεγονός που πολύ ζοχαδιάζει τους μαθητές που αντί για το γνωστό μάθημα «Η γλώσσα μου» διδάσκονται το «Οι τρεις οι γλώσσες μου και η κακή μου μοίρα». Εντούτοις το κράτος εφέτος απεφάσισε να στείλει κάτι ουχί στα γαλλικά, μηδέ στα φλαμανδικά (και ούτε καν στα γερμανικά) αλλά σε μία ακατάληπτη γλώσσα που επινόησε ο στιχουργός διότι δεν του έβγαινε η ρίμα. Πολύ εβόλεψε δε η απόφαση αυτή και την τραγουδίστρια, η οποία είναι γενικώς πολύ ξεχασιάρα και συνήθως χάνει τα λόγια της –πλην όμως τώρα δεν έχει λόγια να χάσει και επομένως θα την δεις επί σκηνής μέσα στην τρελή χαρά. Το τραγούδι ανήκει στην κατηγορία τριαλαλό και θα μπορούσε να αποτελέσει τη μουσική επένδυση της θείας Λένας ή των παραμυθιών ΆμπραΚατάμπρα.

Βοσνία

Επιτέλους ένα τραγούδι αντάξιο της μακραίωνης μουσικής ιστορίας της γηραιάς ηπείρου. Στέκομαι με δέος και ανόθευτη συγκίνηση μπροστά στο μεγαλείο της φετινής συμμετοχής της Βοσνίας -και της Ερζεγοβίνης επίσης. Αρχικά εμφανίζεται επί σκηνής η Βόσνια τραγουδίστρια με styling που σου φέρνει στο μυαλό την Έλενα Μποναμ Κάρτερ, την Τάμτα και τον Άγιο Βασίλη ταυτόχρονα. Συνοδεύεται από πλάσμα εξώκοσμο και ψυχεδελικό, που αν ήταν στην Ελλάδα τη δεκαετία του ’80 θα είχε γυρίσει πολλές βιντεοταινίες και τώρα θα είχε δικό του θίασο, εκπομπή στο ραδιόφωνο και έδρα στην ευρωβουλή. Είναι αβέβαιο τι ακριβώς πραγματεύεται το άσμα, αλλά πρόκειται σίγουρα για κάτι πολύ βαθύ διότι η κότα την οποία περιφέρει ο τραγουδιστής και στην οποία απευθύνει το στίχο του, μοιάζει λιγάκι προβληματισμένη. Μπορεί πάλι να φταίει το χτένισμα του ντουέτου ή το κακής ποιότητας καλαμπόκι –ποτέ δεν θα μάθουμε. Εν πάση περιπτώσει αν δεις μία κότα να τρέχει, θα καταλάβεις ότι η Βοσνία δεν πέρασε στον τελικό και ψιλοπείνασε.

Βουλγαρία

Επειδής η χώρα είναι και λίγο πίσω, ανακάλυψε προσφάτως το dance άκουσμα της δεκαετίας του ’90. Για να καταλάβεις τώρα ακόμη άρχισαν να πουλάνε εκεί οι δίσκοι του Vanilla Ice και των Prodigy, ενώ και η Madonna απεφάσισε να κάμει μία στάση στη Σόφια για να προμοτάρει το Vogue, διότι της έχουνε ξεμείνει ένας σκασμός δίσκοι και διαμαρτύρεται ο Guy που θέλει να μετατρέψει την αποθήκη σε playroom. Υπό το βάρος αυτών των επιδράσεων, η Βουλγαρία απεφάσισε να στείλει το τραγούδι «Take me away» με μπιτάτο ήχο και κάτι dudes που χορεύουν βαλκανομοντέρνους χορούς. Επειδής όμως θέλησε να πιάσει και το πιο ποπ κοινό, αμολάει καταμεσίς του rave party και πάνω που ανάβουν τα αίματα, κορασίδα τσιρλιμπιμ-τσιρλιμπομ με μαλλί από το κομμωτήριο της κυρα-Τασούλας και εν γένει αμφίεση La Isla Bonita, να πει κι αυτή καμιά ατάκα να περάσει η ώρα. Έχεις δει το επεισόδιο στα Φιλαράκια που ο Ρος βρίσκει τον «ήχο» του; Το ξεκίνημα του τραγουδιού είναι απόλυτη αντιγραφή. Πώρωση.

[συνεχίζεται]

Πέμπτη, 17 Απριλίου 2008

Αφιέρωμα στο καλό βιβλίο: o Πιγκουίνος προτείνει

Για εσένα αγαπημένε αλλά ακαλλιέργητε αναγνώστη που βαριέσαι το διάβασμα και σιχαίνεσαι το παραδοσιακό μυθιστόρημα τύπου καραψαγμένος προβληματισμός και ψυχαναλυτική αυτογνωσία, σου έχω συντάξει λίστα με μερικούς εναλλακτικούς τίτλους που μπορείς να αναζητήσεις στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σου. Διότι Πάσχα έρχεται, χρειάζεσαι και κάτι να περνάς την ώρα σου δίπλα στο στροβιλιζόμενο οβελία.
Η πρώτη μας επιλογή απευθύνεται στη σύγχρονη γυναίκα που έχει παρακολουθήσει όλες τις σειρές της Άννας Ανδριανού, αλλά εξακολουθεί να έχει κάποια κενά στην κατανόηση των σχέσεών της με το άλλο φύλο (παρότι κανονικά αυτό είναι χοντρή προσβολή προς την Άννα που έχει κάμει τα πάντα για να καλύψει όλα τα κεφάλαια της ύλης), διότι όσο να πεις άλλο να έχεις να κάμεις με τον Νινιό και άλλο με το σιχαμερό γουρούνι που πήγες κι έμπλεξες. Το κατάλληλο εφόδιο για εσένα ευαίσθητη αναγνώστρια, είναι το «If You Want Closure in Your Relationship, Start with Your Legs». Επειδή ο τίτλος είναι λίγο γκαγκά, προχωρώ σε επεξηγήσεις. Βαρέθηκες τον άντρα σου και θέλεις να του δώκεις τα παπούτσια στο χέρι αλλά δεν βρίσκεις τον τρόπο να του το πεις; Η συγγραφέας προτείνει κάτι απλό: να χρησιμοποιήσεις τα πόδια σου! Τι εννοείς πως ακόμα δεν καταλαβαίνεις; Μπορείς για παράδειγμα να τρέξεις μακριά του. Ή εκεί που κοιμάται νηφάλιος το βράδυ, να τον αρχίσεις στις κλωτσιές! Τα πόδια σου είναι πάντοτε εκεί για να σου δώσουν τη λύση! Εναλλακτικά, μπορείς να σταματήσεις τη χαλάουα και όταν το πόδι σου γίνει σαν τον εξάδελφο Itt από την οικογένεια Άνταμς, άσε μόνο του το γομάρι να τρέξει μακριά σου.
Αν πάλι είσαι φανατικός οικολόγος, ψηφίζεις Βεργή, τρως αποκλειστικά ρίζες και ταυτόχρονα αμφισβητείς το Ολοκαύτωμα και σε πιάνουν οι συγκινήσεις κάθε φορά που ακούς τη φράση «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», το κατάλληλο ανάγνωσμα για εσένα είναι το «How Green Were the Nazis?». Όπου επιτέλους η ιστορική αλήθεια αποκαθίσταται και σου δίδονται επιστημονικές απαντήσεις σε ερωτήματα που σε ταλάνιζαν παιδιόθεν: ε λοιπόν μάθε ότι στα σουπερμάρκετς του Τρίτου Ράιχ δεν χρησιμοποιούνταν πλαστικές σακούλες, έξω από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης καλλιεργούνταν βιολογικές τομάτες ενώ ο ίδιος ο Χίτλερ διαχώριζε τα σκουπίδια του σε ανακυκλώσιμα και οργανικά. Και η εισβολή στην Πολωνία ξεκίνησε διότι οι Γερμανοί τα είχαν πάρει με τους Πολωνούς που δεν ανακύκλωναν τις μπαταρίες τους.
Για τον emo αναγνώστη που δεν βρίσκει νόημα στη ζωή, υπάρχει το αναστοχαστικό έργο «Better Never To Have Been: The Harm of Coming Into Existence» όπου αναλύεται εις βάθος πόσο πιο εύκολα θα ήταν όλα αν δεν είχαμε υπάρξει. Διότι ας είμαστε ειλικρινείς: η ζωή είναι ταλαιπωρία και κανονικά θα έπρεπε όλοι να μείνουμε ιδέες. Αν θέλεις και τη γνώμη μου, κάποιοι συγκεκριμένοι κανονικά όφειλαν να μην υπάρχουν, διότι μας έχουν πάρει και τ’αυτιά.
Αν πάλι έχεις προβληματιστεί με τη θεια σου την Παγώνα η οποία ενώ τα’χει τινάξει τα πέταλα από πρόπερσι, έρχεται και στήνεται κάθε βράδυ στις οκτώ για να δει ειδήσεις με τον Ευαγγελάτο, τότε η λύση θα έρθει μέσα από τις σελίδες του βιβλίου «People Who Don't Know They're Dead: How They Attach Themselves to Unsuspecting Bystanders and What to Do About It». Όπου ο συγγραφέας έρχεται και σου ξεδιπλώνει διάφορους τρόπους για να απαλλαγείς από νεκρούς/πνεύματα που βρίσκονται σε φάση denial, όπως π.χ. να τους κυνηγήσεις με την ηλεκτρική σκούπα, να τους βάλεις να δουν το Γκοστμπάστερς ΙΙ ή να κάτσεις πάνω τους. Το εν λόγω βιβλίο προσφέρεται και για την περίπτωση που κανείς δεν σου δίνει σημασία, νιώθεις αόρατος και γενικώς όλοι δείχνουν να σε έχουν χεσμένο: ρε μπας και είσαι φάντασμα; Το βιβλίο δίνει λύσεις!

Αν παρακολουθείς τα οδοιπορικά της Μάγιας Τσόκλη, τη βρίσκεις με ροκόβιες ορεσίβιες γριές, αλλά ταυτόχρονα διαθέτεις και στο σκρίνιο σου ένα απαράμιλλης τέχνης σετ από μαχαιροπήρουνα Ιωνία, τότε το ιδανικό ανάγνωσμα για εσένα είναι το «Tattooed Mountain Women and Spoon Boxes of Daghestan». Διότι ως γνωστόν το παν είναι η εξειδίκευση. Ο συγγραφέας του βιβλίου έχει συγκεντρώσει για πάρτι σου ένα selection με τις καλύτερες υπεραιωνόβιες γριές του εξωτικού Νταγκεστάν οι οποίες και επιδεικνύουν τα τατουάζ τους. Επειδή βεβαίως περιορίστηκε μόνο στις πολύ καλές και δεν ήθελε να σου τιγκάρει το βιβλίο με τριτοτέταρτη γριά, του έμειναν και μερικές κενές σελίδες, οπότε απεφάσισε να τις γεμίσει με ένα άλλο συναρπαστικό θέμα: κούτες για κουταλάκια. Προβλέπω ότι το ανατριχιαστικά καλό αυτό βιβλίο σύντομα θα βρει το δρόμο του προς τη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία των αδελφών Κοέν και με τον Μπόρατ να παίζει τη βασική γριά και το κουταλάκι ταυτόχρονα.

Ε-ε-έρχεται η ταινία της χρονιάς!

Το αντίστοιχο ελληνικό remake θα λέγεται «ο Κολούμπο στο Κολωνάκι»;

Τετάρτη, 16 Απριλίου 2008

Αααα, να 'μουν αλλιώς, αλλιώς απ'ό,τι μ'εχει κάνει ο Θεός!

O Evan Shaner τοποθετεί τον Ντένις και την οικογένειά του στη θέση των Fantastic Four (οπότε και ταιριάζει η ατάκα "Φανταστικέ μου πατέρα") και τα Peanuts στη θέση των Watchmen (και με προσεγμένο κάστινγκ τολμώ να πω). Μαγκιές.

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Eurovision 2008 (πρώτο μέρος)

Ένα πράμα δεν μπορείς να κατηγορήσεις το πτηνό: ότι δεν τηρεί τα έθιμα. Έτσι κι εφέτος ο Πιγκουίνος είπε να ξεκινήσει να σχολιάζει από νωρίς τα τραγούδια της Eurovision διότι αφενός είναι καμπόσα, αφετέρου υπάρχουν και δουλειές μέσα στο Μάιο και δεν έχει τον καημό σου. Θα σου τα πάρω και αλφαβητικά για να πέσεις κάτω να υποκλιθείς στην οργάνωση και τον επαγγελματισμό μου.

Άγιος Μαρίνος
Που να βάλει το χέρι του ο θαυματουργός ο Άγιος, να τους φωτίσει να μείνουνε σπίτια τους. Γιατί άπατο το βλέπω να πηγαίνει το κρατίδιο κι ας ελπίζει στην ενίσχυση του έλληνα τηλεθεατή που ως τουρίστας σαρώνει τα στοκατζίδικα και τις υπεραγορές του. Το συγκρότημα με το ειλικρινές όνομα «
Miodio» (=με μισώ) παράγει έναν ήχο που περισσότερο ομοιάζει σε κλάμα κεραμιδόγατων παρά σε τραγούδι καμωμένο με νότες. Ελπίζω η ΕΡΤ να ρίξει διαφημίσεις πάνω του. Και του χρόνου να το βάλουν να διαγωνιστεί στη Eurovision Junior. Ή τελοσπάντων κάπου αλλού, μόνο του.



Αζερμπαϊτζάν
Δεν θεωρούσες τη χώρα ευρωπαϊκή και έχεις ήδη αρχίσει να σιχτηρίζεις, αλλά να σου υπενθυμίσω ότι επειδής το βέτο σπεύσαμε και το ρίξαμε αλλού εφέτος, θα τον λουστείς τον Αζέρο και θα σου πει κι ένα τραγούδι. Στην πρώτη στροφή, νομίζεις ότι
ακους την κυρία Ελισάβετ σε remix του «Που είναι ο Βάγνκερ, που είναι ο Πουτσίνι, που έχουνε πάει όλοι εκείνοι». Μετά που το καλοβλέπεις το πράμα, συνειδητοποιείς ότι πρόκειται περί Αζέρου υψίφωνου καλλιτέχνη, ο οποίος παρέα με έναν αποτυχημένο γκοθά του παραπετάσματος κραυγάζουν την οπερετική ροκ μπαλάντα «Day after day», ξεφωνίζοντας ο ένας τον άλλο –και δικαίως τόσο χάλια που είναι! Αυτά παθαίνουν όσοι λαοί δεν έχουν μία παγκοσμίου βεληνεκούς καλλιτέχνιδα να διδάξει ροκ όπερα, έχω να πω εγώ! Καλού κακού κατέβασε τις ακριβές πορσελάνες γιατί πόσα ντεσιμπέλ να αντέξει και το προικιό σου;

Αλβανία
Πολλά υποσχόμενη αλβανή παιδίσκη ονόματι Όλτα Μπόκα τρα
γουδάει το «Ζέμρεν λάμε πένγκ» αλλά εγώ όρκο θα ΄παιρνα ότι είναι η Φιόνα Τζαβάρα μεταμφιεσμένη και ερμηνεύει το «Μη ρωτάς» μεταγλωτισμένο. Το άσμα -το οποίο ομιλεί περί ζητημάτων καρδιάς- είναι ερωτικό και παθιάρικο, αλλά η δεκαεξάχρονη Όλτα κρατάει επιτέλους και τα προσχήματα –κοινώς θα τη δούμε με κελεμπία και ύφος Φαραντούρη να σφαδάζει επί σκηνής ωσάν να της έχει κάτσει η ρέγγα στο λαιμό. Αν είσαι του βαλκανικού λυρισμού θα το βρεις συμπαθητικό, αν είσαι της έθνικ μπαλάντας θα το βρεις ενδιαφέρον, αν είσαι του έντεχνου θα το βρεις στο επόμενο σι-ντι της Ηρούς.

Πώς λένε την Ανδορριανή καλλιτέχνιδα Gisela που κατάγεται από τη χώρα του Dali; Γκιζέλα Ντάλι.

Ανδόρρα
Μαλλί με μαλλί πιαστήκανε οι δεκαεφτά κάτοικοι της χώρας για το ποιον θα στείλουνε στο διαγωνισμό και μπροστά στο φάσμα του εμφυλίου, το τοπικό κανάλι απεφάσισε να κάμει απευθείας ανάθεση σε ρεαλιτζού ισπανίδα καλλιτέχνιδα, η οποία και τραγουδά το «Καζανόβα» –φανερά επηρεασμένη από το «πρόβα-πρόβα, στον καθρέπτη κάνω πρόβα-πρόβα, πριν να δω τον Καζανόβα-πρόβα» της Καιτούλας Γαρμπή. Επειδής το τραγούδι μοιάζει με τουλάχιστον εξήμιση χιλιάδες άλλα, που έχεις ακούσει στη ζωή σου, η τραγουδίστρια
Gisela -που θα την επείς και τσαχπινογαργαλιάρα- θα πρέπει να βγει τουλάχιστον τόπλες, μπας και κερδίσει κάνα πόντο από ευρωπαϊους παππούδες με αλτζχάιμερ ή στερημένους αζέρους αυτονομιστές (είπαμε πως συμμετέχει και το Αζερμπαϊτζάν φέτος -συγκεντρώσου).


Αρμενία
Η τραγουδίστρια (διαβάζεται δυνατά:)
Sirusho Harutyunyan τραγουδάει το λαϊκοπόπ σουξέ Qele Qele –που κανονικά θα έπρεπε για λόγους συνέπειας να το ερμηνεύει η Κέλι Κελεκίδου. Επειδή σε ξεύρω που πετάς τη σκούφια σου για ντιρλανταντά καψουροτράγουδο, η αρμένισσα καλλιτέχνιδα θα σου το αμπαλάρει με ωραιότατο χορευτικό, σκερτσόζο βλέμμα και σουπερτοσοδούλι-μίνι, κάνοντας το πρώτο βήμα για την αδελφοποίηση Ερεβάν - Μπουρναζίου. Εντούτοις και πριν σου αποσπάσει κάνενα sms υποστήριξης, θα σου υπενθυμίσω ότι με την εν λόγω χώρα έχουμε και έναν ανταγωνισμό επιτέλους, καθώς το 2006 ήρθανε αυτοί στην 8η θέση κι εμείς έναν πόντο πίσω στην 9η (που ήταν και θράσσος δεδομένου ότι είμασταν στην έδρα μας και κοτζαμάν Βίσση έπεσε γονυπετής να ερμηνεύσει) για να πάρουμε την εκδίκησή μας το 2007 όπου αυτοί ξανα-ματα-ήρθανε στην 8η θέση κι εμείς έναν πόντο μπροστά στην 7η. Εξού και λέμε –για να μαθαίνεις- ότι η Αρμενία είναι η χώρα που βρίσκεται πέρα από τον Πόντο (γέλα λέμε!).

[συνεχίζεται]

Κυριακή, 13 Απριλίου 2008

Horton hears a Who!

Και κουρασμένος ήμουνα και πολύ καλή διάθεση δεν είχα. Αλλά είπα δε βαριέσαι, κινούμενα σχέδια είναι-καλά θα περάσω. Και πολύ καλά έκαμα και πήγα. Άκου να δεις στόρι που σκέφθηκε ο άνθρωπος: ο καλοκάγαθος ελέφαντας Χόρτον ανακαλύπτει ότι πάνω σε μία σκόνη άμμου κατοικούν οι μικροσκοπικοί Whos, αλλά κανείς δεν τον πιστεύει και εκεί ξεκινάνε τα προβλήματά του. Διότι η δύστροπη κυρία καγκουρίνα (καμία σχέση με την πολυτραγουδισμένη καβουρίνα) θεωρεί τις ιδέες του Χόρτον επικίνδυνες για την κοινωνία των ζώων και ξεσηκώνει όλο το δάσος εναντίον του.

Όχι δεν θα αρχίσω να σου αραδιάζω τις αλληγορίες, μηδέ θα προσπαθήσω να σε πείσω ότι είναι κάτι παραπάνω από ένα ευχάριστο παραμύθι. Απλώς θα σου πω με το χέρι στην καρδιά ότι εγώ συγκινήθηκα. Και γέλασα. Και πολύ το φχαριστήθηκα. Έμαθα ότι έκοψε κι αρκετά εισιτήρια στα εξωτερικά και μπράβο του. Εδώ πάλι είμασταν μόλις επτά άτομα μέσα στην αίθουσα. Ένα περίεργο πράγμα όμως να σνομπάρουμε τα παραμύθια και να αποθεώνουμε τα φούμαρα!

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts