Δευτέρα, 25 Αυγούστου 2008

Πάμε μωρό μου στο Νησί των Ονείρων;

Το περίμενες από εμένα αυτό; Όχι πες, το περίμενες;

Ε ναι λοιπόν θα σου μοστράρω φωτογραφία από διακοπές, θα σου περιγράψω τα καλοκαιρινά σουρταφέρτα μου και δεν μου καίγεται καρφάκι που θα με πεις κλισέ και που έχεις βαρεθεί να διαβάζεις το θέμα "ελληνικός τουρισμός 2008" σε άλλα δυόμιση τρισεκατομμύρια blogs. Η διήγηση θα είναι σε συνέχειες για να μην σε φάει και η αλμύρα.

Προορισμός νούμερο ούνο: Εύβοια

Όταν στην ίδια παραλία βρεθεί ιταλικό γκρουπ ΚΑΠΗ από τη Νάπολη, η ελληνική ομάδα καράτε εφήβων και σύσσωμη η Σιβιτανίδειος σε εκπαιδευτική εκδρομή -θυμήσου με- πάρε την πετσέτα σου και μπες στο πρώτο τρένο για το Μπάντεν-Μπάντεν. Που να έχει η ιταλίδα γριά γαργιάσει από το μαύρισμα αλλά δώστου να στριφογυρίζει στο μπρούμυτα και στο ανάσκελα για να πετύχει το απόλυτο κατράμι, να κάμουν από την άλλη γυμναστικές ασκήσεις οι καρατέκα μέσα στο λιοπύρι (και να φοβάσαι μη σε βρει η κλωτσιά του Τσάκι Τσαν στο σβέρκο) και να παίζει η Σιβιτανίδειος την άπειρη ρακέτα, το τόπι, τη μπουκάλα, τη μακριά γαϊδούρα και το χουλαχουπ με συμμετοχή πολλών ανυποψίαστων λουομένων -διότι όλη μία παρέα είμαστε βρε αδελφέ! Εκεί που είχες αράξει εσύ καλά κι ωραία στην ξαπλώστρα, σου'ρχοταν ψηλοκρεμαστή πάσα στα καλά του καθουμένου και σου φωνάζανε: "Σε μένα! Σε μένα!" κι έτρεχες μέσα στο άγχος να βρεις ξεμαρκάριστο πιτσιρίκι.

Στα καλύτερα σε πάω!

Σε κάποια φάση μού μύρισε καμένο μπέικον, αλλά συνειδητοποίησα ότι απλώς μία καρβουνιασμένη ιταλίδα γιαγιά δίπλα μου είχε ξεχάσει να βάλει αντηλιακό στην πλάτη της. Εντωματαξύ ένα χοντρό μωρό (από εκείνα που τρώνε όλη τη μερέντα τους) με πλησιάζει με αγγελικό βλέμμα, καπελάκι μικρό-μου-πόνι και κόκκινο κουβαδάκι και με κοιτάζει με ύφος "πάμε τζάμπο τώρα!". Δεν προλαβαίνω να τελειώσω την πιασάρικη ερώτηση "Πώς σε λένε;" και μπήγει υπερηχητικό κλάμα που ενεργοποιεί τους συναγερμούς των αυτοκινήτων σε ακτίνα τριών χιλιομέτρων, σπάει μερικές ομπρέλες θαλάσσης, ρίχνει κάτω μία ντουζίνα καρατέκα ενώ υπάρχουν και μαρτυρίες για τσουνάμι στην απέναντι ακτή του Ευβοϊκού. Ο μπαμπάς του τρέχει να το συμμαζέψει, αλλά το μωρό ανεβάζει οκτάβα και νομίζω ότι για κάποια δευτερόλεπτα πριν του στουμπώσουν την πιπίλα στο στόμα, η φωνή του καταγράφηκε από δορυφόρο της NASA στη στρατόσφαιρα –μη σου πω ότι πιάσανε σήμα και κάτι εξωγήινοι στο Δέλτα του Κενταύρου.

Πάρε μάτι πράσινο και γαλάζιο. Στο βάθος (πάρε κυάλι και δες, μη με πρήζεις ότι δεν φαίνεται) είναι ο Κάλαμος που τις μισές μέρες φλεγόταν και τον ποτίζανε κάτι αεροπλάνα.

Με όλη τούτη τη συμφόρηση στην παραλία, σκέφτηκα να ξανοιχτώ μεσοπέλαγα και πράγματι βρήκα την υγειά μου στα άπατα, ώσπου παρατηρώ με τρόμο ροζ σκουφάκι να κατευθύνεται απειλητικά προς το μέρος μου και ιταλίδα γριά να μου πιάνει την κουβέντα για τα παιδιά της, τα εγγόνια της, τη δευτερανηψιά της την Καρλότα που της τα φόραγε ο Τζοζεφίνο και τις διακοπές που είχε κάνει το 1850 στο Κάπρι κι εγώ ν'αναρωτιέμαι που διάολο είναι οι λευκοί καρχαρίες όταν πραγματικά τους χρειάζεσαι.

Απολογισμός: έκαμα δέκα μπάνια σε πέντε μέρες (το πήγαινα διπλοβάρδια πρωί/απόγευμα), γνώρισα στα ντουζ τη Τζουζεπίνα από την Περούτζια που υποσχέθηκε να με φιλοξενήσει του χρόνου σπίτι της (αν ζει ως τότε και με θυμάται παρά το αλτσχάιμερ), διάβασα δύο ωραιότατα βιβλία, έφαγα νοστιμότατο κλαμπ σάντουιτς στην Ερέτρια σε ένα καινούργιο καφέ πολύ λάουντζ στην παραλία, συνειδητοποίησα πόσο γρήγορα μπορείς να κάμεις τις όποιες δουλειές σου στην επαρχία (π.χ. να εξυπηρετηθείς σε τράπεζα, να παρκάρεις ακριβώς όξω από το φαρμακείο κ.λπ.) και ρέμβασα ατελείωτα σε ένα μώλο μετρώντας καβουράκια στου γιαλού τα βοτσαλάκια.

Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά συζήτησα πολύ σοβαρά με τον εαυτό μου. Γελάσαμε, μαλώσαμε, ρίξαμε μερικές χριστοπαναγίες και στο τέλος τα βρήκαμε.

Μπορεί να σε πιάνουν οι τσιγκουνιές σου και να μη θέλεις να δώκεις τα 10 ευρώ για το φέρι από Ερέτρια προς Ωρωπό, αλλά τραστ-μι είναι πολύ ευχάριστη διαδρομή και γλιτώνεις και ένα σκασμό χιλιόμετρα. Στη φωτό πανοραμική άποψη (λέμε τώρα) του Ωρωπού που τράβηξα ειδικά για σένα μονάκριβε αναγνώστα.

3 σχόλια :

  1. Καλό μήνα με γέλιο!
    Χαχαχα, απίστευτη η σκηνή με το παχουλό μωρό, η Σμαγδαλένα λείπει μόνο να κυνηγάει το "παμ-παχο" μπεμπέ στην παραλία να το φωτογραφήσει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν έχεις εικόνα mermaid: μάλλον το παμ-παχο μπεμπέ θα την κυνηγούσε!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. AE (antidrastic-element)21 Μαρ 2009, 9:36:00 μ.μ.

    "ένα χοντρό μωρό (από εκείνα που τρώνε όλη τη μερέντα τους)"
    "με κοιτάζει με ύφος "πάμε τζάμπο τώρα!""
    "κι εγώ ν'αναρωτιέμαι που διάολο είναι οι λευκοί καρχαρίες όταν πραγματικά τους χρειάζεσαι."
    Na! Kati tetoia grafeis ki ohi mono de boro na se ksehaso alla niotho kai tin anagi na ekfraso ton vathy kai eilikrini thavmasmo mou! Kai kapou anamesa se ola afta me kaneis ki anarotiemai : se posous dystihous anthropous eipes "ohi" gia na "vretheis me ton eafto sou"?!! (poly psagmenos! :p ) :D :D :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts