Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2008

Τρέξε την Ιστορία στο γρήγορο

Όταν ήμουν μπόμπιρας (και μην με κάμεις να μετρήσω ανάποδα τα χρόνια) καθόμουν στο μπαλκόνι μαζί με τον μπαμπά μου και ρουφώντας την βυσσινάδα μου, τον άκουγα να μου διηγείται την ιστορία του κόσμου. Το καταλαβαίνεις και μόνος σου ότι μιλάμε για πολλές συνέχειες, διότι πρώτον ο μπαμπάς μου είναι επεξηγηματικός και δεύτερον είναι και ο κόσμος θεόπαλιος.

Το πιάναμε από την αρχή του σύμπαντος (είμασταν ξεκάθαρα υποστηρικτές του μπινγκ μπανγκ, οπότε ο Αδάμ και η Εύα κόβονταν στη διανομή), την προϊστορία με τους Νεάντερνταλ να κυνηγάνε το μαμούθ (τρέξε μαμούθ, τρέξε!), τους πρώτους ιστορικούς χρόνους με τους λαούς της Μεσοποταμίας να ανακαλύπτουν τον τροχό (αναφωνώντας το ιστορικό "νάτη η μπάλα! -ο-ε-ο") και τους Αιγύπτιους να αμπαλάρουν τη μούμια (είναι για δώρο;). Ύστερα περνάγαμε στην κλασική Ελλάδα με τον Πέρση να τις τρώει από τον Έλληνα, στη Ρώμη με τον χριστιανό να τον τρώει το λιοντάρι κ.λπ., κ.λπ. Πατούσαμε κάτι γκάζια στο Βυζάντιο και στο Μεσαίωνα (boring λέμε!), κάναμε μια-δυο στάσεις στην Αναγέννηση και τη Γαλλική Επανάσταση και μετά βάρκα κι αράζαμε στον εικοστό αιώνα και τον ξεκοκκαλίζαμε (όχι άλλο Χίτλερ, να χαρείτε!), διότι πέφταμε πλέον και στο προσωπικό βίωμα (του πατρός).

Η άλλη μεγάλη παιδική καταβολή επί του θέματος ήταν το "Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο Άνθρωπος" που μεγάλο σουξέ είχε τότες στην πιτσιρικαρία, διότι είχε πλάκα να βλέπεις τις ίδιες φάτσες (τον Πέτρο, την Πετρούλα, τον Στριμμένο και τον Δάσκαλο) σε διάφορες ιστορικές στιγμές και ήτανε επιτέλους και πιο επιμορφωτικό από τον Φρου-Φρου, που επίσης βλέπαμε ανελλιπώς εκείνας τας εποχάς.

Σήμερα και μετά από τόσα χρόνια, εξακολουθώ να θεωρώ την ιστορία το πιο σαγηνευτικό παραμύθι. Μία συναρπαστική διήγηση που μπορεί να σε κάμει να κατανοήσεις βαθύτερα τον άνθρωπα, να αισθανθείς περηφάνια για τα ένδοξα κατορθώματά του και να φρίξεις με κάποιες από τις αμαρτίες του παρελθόντος (just call me Κορτέζ). Γιατί στα λέω όλα αυτά; Διότι στα χέρια μου έπεσε προημερόν ένα βιβλίο με τον θρασσύτατο τίτλο "Μικρή Ιστορία του Κόσμου" και συγγραφέα τον Γκομπριχ. Ενθυμούμενος τις άπειρες ώρες που είχε ξοδέψει ο μπαμπάς μου για να μου εξιστορήσει τα βασικά, θεώρησα τις τριακόσιες σελίδες του αναγνώσματος τουλάχιστον αστείες για να καλυφθούν και τόσοι αιώνες ιστορίας. Αρχίζοντας να το διαβάζω όμως, ένιωσα σα να είμαι πάλι εκείνος ο περίεργος μπόμπιρας που τον παίρνουν από το χέρι και τον ξεναγούν σε μακρινούς τόπους κι αλλιώτικες εποχές. Ο τύπος έχει καταφέρει μέσα σε μερικές μόλις σελίδες να σου δώκει μία ολοκληρωμένη εικόνα της ιστορικής εξέλιξης με ύφος φανερά παιδευτικό και λογοτεχνική γλαφυρότητα στις περιγραφές. Όχι μικρό πράγμα δηλαδής!

Το διάβασα μέσα σε μιάμιση μέρα και σου το προτείνω κι εσένα, είτε αγαπάς την Ιστορία, είτε τη βαριέσαι. Μπορεί να μην προσθέσει κάτι στις γνώσεις σου (γιατί είσαι και ψαγμένος αναγνώστης, με τα διαβάσματά σου), αλλά είμαι βέβαιος ότι θα το απολαύσεις γιατί θα σου δώκει την ευκαιρία να ταξινομήσεις περιόδους και να τρέξεις σε ένα γοητευτικό φαστ φόργουορτν το παρελθόν σου- άσε που χωράει ωραιότατα και στην τσάντα!

1 σχόλιο :

  1. Δεν το πιστεύω!Το αγόρασα πριν καμιά βδομάδα και το άρχισα χτες.Μου αρέσει προς το παρόν μιας και δεν είμαι γνωστή φάν της ιστορίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts