Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2008

Checklist

Υπότιτλος: Γιατί οι άνθρωποι δεν παντρεύονται σήμερα και οι περισσότεροι που παντρεύονται νιώθουν πιο εγκλωβισμένοι κι από την Έιμι Γουάινχάους σε κέντρο αποτοξίνωσης;



Προετοιμάσου για γενικεύσεις του κερατά. Εντάξει, αν είσαι παντρεμένος και ευτυχισμένος, σόρρυ δεν μπορώ να ασχοληθώ τώρα με την περίπτωσή σου και σε κατατάσσω στην εξαίρεση. Άλλωστε είμαι πολύ απασχολημένος με το να μετράω γύρω μου ζευγάρια που θέλουν και δεν θέλουν, είναι και δεν είναι, το’χουν και δεν το’χουν, άρα εσύ ο σπάνιος που ζεις μέσα στα σιρόπια, δεν με αφοράς και σε αυτό το σημείο μπορείς να πάρεις το στεφάνι σου και να πάτε να χαμουρεφθείτε στον καναπέ.



Οι υπόλοιποι προχωράτε παρακάτω.



"American Gothic" του Grant Wood (1930).



Κατ’αρχήν ορισμός. Τι είναι γάμος, ο-ε-ο; Η ελληνική -παλιακή- εκδοχή υποστηρίζει ότι γάμος είναι ένα πράμα λίγο πειθαναγκαστικό και με γεύση μουρουνέλαιου που κλείνεις τα μάτια και το καταπίνεις, διότι έχεις απλήρωτη την κοινωνική επιταγή και πρέπει να κάμεις και κάνα κουτσούβελο για να αναπαράξεις το σπάνιο τούτο σου, μη χάσει η Βενετιά βελόνι και η ανθρωπότητα τέτοιο κελεπούρι! Την εκδοχή αυτή που γαρνίρεται με άπειρη παντόφλα, τηλεόραση, μπικουτί, γκρίνια, ξινισμένο μούτρο,τρίχες στη μύτη του και στα πόδια της, κοιλούμπα και κωλούμπα, συλλογή από πορσελάνες στο σκρίνιο και ουδεμία καλλιέργεια προσωπικών ενδιαφερόντων, την έχει φορέσει κορνίζα η κενωνία στη γενιά της μαμάς και του μπαμπά.



Τότες που αντιμετώπιζες το γάμο με μία μοιρολατρία –τύπου θα μάθω να κοιμάμαι με το ροχαλητό του παιδοβούβαλου που παντρευτηκα σε ντόλμπι σαράουντ (άντε μου κι εσύ και το ροχαλητό σου!) ή θα μάθω να οδηγώ με τις υποδείξεις της μαντάμ και τον Πάριό της στη διαπασόν στο κασετόφωνο του αυτοκινήτου (άντε μου κι εσύ κι ο Πάριός σου!). Τότες που με το που τελειώνανε με τα της τεκνοποίησης, το φίκι-φίκι έμπαινε μαζί με την καρέτα-καρέτα στην κατηγορία "εξαφανισμένα" και σεξουαλικώς έμενες μονάχους-μονάχους.



Τότες που το διαζύγιο δεν ήτανε στα όπσιονς και όταν ανάβανε τα αίματα, βαράγανε απλώς τις πόρτες ή πήγαιναν η κυρία στη μάνα της (αν ήταν απλός ο καυγάς γύρναγε σε δύο ώρες με ένα τάπερ με σπιτικό χαλβά της μαμάς, αν ήταν σύνθετος γύρναγε την επόμενη μέρα με τη μαμά) και ο κύριος μία βόλτα για τσιγάρα (αν ήταν απλός ο καυγάς, γύρναγε σε τρεις ώρες με πάστες σεράνο, αν ήταν σύνθετος τον ψάχνανε μετά από παρέλευση πεντετίαςαπό τις ανακοινώσεις του Ερυθρού Σταυρού). Τότες που πνίγανε τη ρουτίνα τους στο κουμκάν, στο πιοτό, στο Μητροπάνο και στις σειρές του Δαλιανίδη. Α και στις ειδήσεις. Άπειρες ειδήσεις. Όλη τη μέρα νον-στοπ ενημέρωση από την τηλεόραση. Μη χέσει ένας υπουργός και δεν το μάθει η φαμίλια! Ούτε το ρόιτερ τέτοια συνεχή ροή γεγονότων.



Άλλες εποχές θα μου πεις και δίκιο θα’χεις -δεν είναι αυτό το πόιντ μου. Ο γάμος σήμερα δεν μπορεί να είναι έτσι και το ξεύρεις. Είσαι άλλη γενιά, πώς να το κάμουμε; Έχεις μεγαλώσει με Αλέξια, όχι με Βίκυ Μοσχολιού. Έχεις ταξιδέψει στα εξωτερικά, έχεις δει πεντέξι παραστάσεις κι έχεις διαβάσει δέκα πράματα. Έχεις σπουδάσει, έχεις φάει γλυκόξινο κοτόπουλο σε κινέζικο, ξεύρεις να βρίσκεις τις συχνότητες στην τηλεόραση και να αλλάζεις ρινγκτόουν στο κινητό. Έχεις φίλους. Και άπειρους γνωστούς. Και ενδιαφέροντα. Και χόμπις. Και σύνδεση έι-ντι-εσ-έλ γαμώ-το-κερατό μου που πιο εύκολα ανοίγεις το facebook παρά κουβέντα σε πάρτι. Όμως ενώ εικοσιεννέα κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν ότι είσαι τρελό παρτάλι, το παραπάνω πρότυπο «ελληνικός γάμος» παρακεντήθηκε αθέλητα στο ντι-εν-έϊ σου και το αλλιώτικο δεν το’χεις. Γάμος ίσον παντόφλα.



Που σημαίνει ότι ζεις μία εσωτερική αντίφαση. Όπως ας πούμε όταν ο Θέμης Μάλης παρουσίαζε ειδήσεις. Ή όταν ο Ρέμος τραγούδησε Θεοδωράκη. Διότι από τη μια κουβαλάς τη νεύρωση «γάμος-παιδί-οικογένεια-διακοπές-στην-Αιδηψό» ως μονόδρομο και αναγκαία κατάληξη της ζωής σου, αλλά από την άλλη με καθόλου προθυμία δεν αντιμετωπίζεις την προοπτική να χάσεις τη βολή σου στο κρεβάτι, το μοναχικό σου βραδινό οδήγημα με τις μουσικές σου να τραντάζουνε τ’αμάξι, τη δυνατότητά σου να κάθεσαι επί εφτάμησι ώρες μπροστά στο πισί χωρίς μουσική υπόκρουση γκρίνιας, την απόλαυση βρε αδελφέ ενός τρίωρου φρεντοτσίνο με το παρεάκι χυμένο στις καρέκλες της καφετέριας. Το λένε πχιότητα της ζωής σου και δεν το ανταλλάζεις εύκολα με μωρά, στημένα γεύματα με τα πεθερικά, επισκέψεις σε άλλα παντρεμένα ζευγάρια και βαρετό σεξ. Έτσι δεν είναι;



"Married Life" του Roger de la Fresnaye (1912)



Γιατί εσύ είπαμε, δεν μεγάλωσες με το συμβιβασμό μέσα σου. Αλλά με τον εγωκεντρισμό που σου καλλιέργησε η Αλέξια («όλοι θέλουνε να ξεζωρίζουν, για το ίδιο πρόσπαθώωωω»), με το κανάκεμα της μαμάς και με τα εξπεκτέισιονς του μπαμπά. Τι να κάνουμε, έχεις διαφορετική αντίληψη του πώς περνάμε καλά! Μάλλον για να το θέσω διαφορετικά, ΕΧΕΙΣ αντίληψη του πώς περνάμε καλά! Και ξεύρεις ότι άπαξ και χορέψεις το καλαματιανό με το γαμπριάτικο ή το νυφικό αντίστοιχα (ή και ταυτόχρονα, αν βρεθείς σε τσακιρ κέφι) και όταν μέσα στον ύπνο σου σε ξυπνήσει ένα κλάμα μωρού και συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι του γείτονα, τότες η ζωή σου όπως την ήξευρες τελείωσε. Άλλαξες πίστα, δυσκόλεψε το γκέιμ-πλέι, χειροτέρεψαν τα γραφικά. Και νιώθεις έναν εγκλωβισμό. Στην απόγνωση σε φθάνει η σκέψη ότι «θε-έ μου, έγινα οι γονείς μου».



Και τότες αρχίζουν τα δύσκολα. Εσύ που είχες μάθει να παίρνεις (παιχνίδια, δώρα, αγάπες, αυτοκίνητα, γκομενάκια, δουλειές), βρίσκεσαι σε μία πραγματικότητα που πρέπει να δίνεις. Και το Εγώ σου –που τόσο αυτάρεσκα είχες αναπτύξει και όλοι σου λέγανε προχώρα!- θα πρέπει να δώκει τη θέση του σε ένα Εσύ ή ένα Εμείς ή στη χειρότερη των περιπτώσεων σε ένα Αυτοί. Πρέπει να δουλεύω για Αυτούς. Πρέπει να ξαγρυπνάω για Αυτούς. Πρέπει να αφιερώνω (ή μήπως, θυσιάζω;) τον προσωπικό μου χρόνο για Αυτούς. Τελειώνουν και τα φούμαρα και μένεις αγκαζέ με το στεγαστικό δάνειο σαρακονταετίας και μία σχέση που κάποτες ήταν ερωτική, αλλά τώρα είναι συμβατική. Δεν συζείς, απλώς συγκατοικείς. Οπότε το μόνο που σου μένει είναι να αρχίζεις να βλέπεις κι εσύ ειδήσεις. Άπειρες ειδήσεις. Συνεχή ροή ενημέρωσης.



Συσσωρεύεται μέσα σου η μελαγχολία. Και η αγανάκτηση. Και ως εκείνο το σημείο δεν διαφέρεις πολύ από τη γενιά των γονιών σου, γιατί μην νομίσεις ότι δεν την ένιωσαν την ίδια φρίκη τη δικιά σου, όταν βρέθηκαν ως το λαιμό στην καθημερινότητα (και oh-my-god χωρίς να έχουν ίντερνετ). Η διαφορά σου εδώ είναι ότι εσύ λακίζεις. Γιατί τη γνώρισες στα εικοσιτόσα σου την αυτοπραγμάτωση και σ'άρεσε. Έρχεσαι τώρα να τη νοσταλγήσεις.



Είναι τόσο εύκολο να φύγεις.



Και τόσο δύσκολο να μείνεις. Όμως δεν ξεύρεις ποια απόφαση θα μετανιώσεις περισσότερο.

Ντοντ γκετ μι ρονγκ. Αν αποφασίσεις να μείνεις και αν -αν λέμε, αν- τηρηθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις (που σωστά επισήμαναν η Βανδή και ο Λεμπέσης χρόνια πριν) θα αποκομίσεις και χαρές και όμορφες στιγμές και πληρότητα. Και θα σε δείχνουν και θα σε ζηλεύουν, τέτοια τύχη που σε βρήκε. Αλλά αυτές οι ρημάδες οι προϋποθέσεις είναι αρκετές: οι συζυγικές (να είναι εκεί όταν τον/την χρειάζομαι), οι ερωτικές (να μην περιμένω τις επεκτάσεις του μετρό για να μάθω καμία νέα στάση), οι οικονομικές (να μας φθάνουν τα λεφτά για δέκα μέρες διακοπές σε τριάστερο ξενοδοχείο ρε γαμώτι μου), οι κοινωνικές (να συνεχίσουμε να βγαίνουμε, να επικοινω

νούμε, να υπάρχουμε) και οι προσωπικές (να μπορώ να περνάω χρόνο και με τον εαυτό μου)! Πολλές σου φαίνονται; Πολλές είναι. Εμ γι'αυτό.



Διστάζεις, ε;



Ουπς!



Είναι γιατί εσύ πλέον γνωρίζεις ότι η ζωή δεν είναι προσυμφωνημένοι ρόλοι και αυτοματισμοί. Δεν μπορείς να ζήσεις πάνω στο πατρόν του Μπούρντα όπως έκαμαν οι γονείς σου και οι γονείς των γονιών σου, γιατί απλώς θα καταλήξεις άχαρα καδραρισμένος στο σαλόνι. Αλλά μη νομίζεις ότι τη σκαπουλάρισες έτσι έυκολα. Διότι είμαι βέβαιος ότι μια μέρα θα χτυπήσει το κουδούνι και θα είναι η Κοινωνία με ένα τσεκλιστ στο χέρι, έτοιμη να σε αρχίσει στις ερωτήσεις.



-Ήσουν καλός μαθητής;

-Ήμουνα.

-Σπούδασες;

-Σπούδασα.

-Το μιλάς το αγγλικό;

-Γιες, άι ντου.

-Φαντάρο σε πήρανε;

-Με πήρανε.

-Δουλειά βρήκες;

-Δουλειά έχω.

-Οικογένεια έκανες;

-Εεεε…. μωρέ να, δεν το έχω ακόμη βάλει μπροστά αυτό το πρότζεκτ κυρία Κοινωνία μου. Πειράζει να περιμένω λίγο ακόμη ή και να μην το συμπληρώσουμε καθόλου το κουτάκι;



Και τότες η Κοινωνία θα σε κοιτάξει με περιφρόνηση, θα κάμει τρία βήματα πίσω, θα πάρει φόρα και θα σε φτύσει κατάμουτρα τέτοιος αχαϊρευτος ρεζίλης που είσαι. Αλλά εκεί σε θέλω να φανείς δυνατός. Να πιάσεις την πόρτα και να της την κλείσεις στη μούρη, μεγάλε. Γιατί δεν έχει το δικαίωμα να σου υποδείξει κανείς πώς θα ζήσεις τη ζωή σου. Κι άλλωστε σε διέκοψε πάνω που κανόνιζες στο τσατ να βγεις με το παρεάκι για σινεμά και μετά για μεξικάνικο.



Άντε, καλή σου διασκέδαση!

7 σχόλια :

  1. Αν το έκανες και αυτό το βήμα και μετά το διέλυσες, τι γίνεται?

    Λες γι'αυτό να νοιώθω παράσιτο της κοινωνιας? OMG

    [γαμάτο κείμενο ρεεε]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τέτοιο κατεβατό, ή είσαι "παθός και μαθός", ή ετοιμάζεσαι οσονούπω για τον "λάκκο με τον ασβέστη" (ατάκα του πατέρα μου αυτή). Τι απ'τα δύο αν επιτρέπεται;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @mad, είσαι ένα σιχαμερό μίασμα αλλά σε αγαπούμε έτσι κι αλλιώς.

    @geysser, ούτε το'να, ούτε τ'άλλο. απλώς έχω αρχίσει να χειραφετούμαι με την ιδέα ότι δεν είμαστε όλοι για γάμους και παιδιά. κι επίσης ότι δεν χρειάζεται να καλουπωθώ σε κάθε ανόητη συμβατικότητα που υποδεικνύει η Κοινωνία ως πολιτικά ορθή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ναί αγόρι μου, θα σε φτύσει η κοινωνία και θα σου κόβει και τον κώλο. Γιατί σε μεγάλωσαν μόνο για να παίρνεις. Οι γονείς σου ήταν κάποτε εκεί που ήσουνα, παίρνανε και εκείνοι. Μετά όμως την παρουσία σου στη ζωή τους, σαν το μωράκι των ονείρων τους..έφυγαν απο το τρυπάκι του ΕΓΩ και γίνανε ΕΜΕΙΣ και μετά ΕΣΥ.
    Αλλά δεν θέλεις να μπείς στη κοινωνία να ΔΙΝΕΙΣ και στους άλλους, θές να τα τρώς μόνος σου (όχι εσύ ο ιδιοκτήτης του μπλόγκ, ο κάθε ένας σαν αυτός που περιγράφεις). Μερικοί παντρεύονται-συζούν, κάνουν και οικογένεια και γίνονται ΑΥΤΟΙ που ΔΙΝΟΥΝ. Φυσικό δεν είναι η κοινωνία που βασίζεται στο πάρε-δώσε να θεωρεί τους εγωϊστές, απόκληρους?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. μια σοφη γυναικα μου ειπε:
    μην κανεις παιδια για να πάρεις αγαπη, φροντίδα (ή οτιδηποτε αλλο)
    Να κάνεις μονο αν εχεις τοση πολλή αγαπη να δωσεις που δεν ξερεις τι να την κανεις (και δεν σε φτανουν οι φιλοι και τα σκυλιά σου)
    αν το ακολουθουσαν αυτο περισσοτεροι ο κοσμος θα ηταν πολύ καλυτερος...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί από εμάς με κλειδωμένα μέσα τους μεγάλα αποθέματα αγάπης. Εντούτοις δεν έχουμε μάθει να δίνουμε και είμαστε πολύ απασχολημένοι με το να ζητάμε και να περιμένουμε τους άλλους να μας αγαπήσουν.

    (Λαβ, μπράδερς εντ σίστερς!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Να προσθέσω πως χρειάζεται να 'δίνουν' και οι δύο, διαφορετικά το μονόπλευρο δεν αντέχεται για πολύ.

    Επίσης, δεν χρειάζεται να κάνεις ένα κουτσούβελο ή να παντρευτείς για να 'δώσεις' στη κοινωνία. Υπάρχουν αναρίθμητοι άλλοι τρόποι να το κάνεις, και πολύ καλύτερα μάλιστα. Είναι το λιγότερο υποκριτικό να λες πως προσφέρεις στην κοινωνία με το να μεγαλώνεις ένα παιδί, και ταυτόχρονα να στραβοκοιτάς τον παππού που κάνει λιγάκι παραπάνω να περάσει την διάβαση.

    Pigouine, το κείμενό σου μου άρεσε πάρα πολύ. Και δεν το κοιτάζω με πικραμένο βλέμμα, απλά με ελπίδα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts