Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Madonna Week: Η συναυλία

Ο καιρός

Πρώτη φορά είδα τόσο κόσμο να ασχολείται με τον καιρό της συγκεκριμένης βραδιάς και επί μία εβδομάδα -με διαφορετικό κίνητρο ο καθένας. Αυτοί που ήτανε να πάμε διότι έτρεμε το φυλλοκάρδι μας ότι αντίς για το Vogue θα τραγουδήσουμε το "πλάτσα-πλάτσα-πλούτσα, έχω-γίνει-λούτσα". Άλλοι (συγγενείς, φίλοι) διότι ενδιαφέρονταν να μην κρυώσει το παιδί στη συναυλία (να φορέσεις χοντρή φανέλα). Τέλος υπήρχε και η -όχι και τόσο μικρή- κατηγορία των όσων σνομπάρανε το όλο ιβέντ (διότι είναι βεβαίως της πχιότητας και ακούνε μόνο Σοστακόβιτς στο αυτοκίνητό τους) και οι οποίοι αφού σε χλευάσανε που πήγες κι έδωσες τόσα ευρώ για να δεις τη Μαντάνα, σου πέταγαν χαιρέκακα την κατάρα να μουλιάσεις κάτω από τη βροχή και να αναβληθεί η συναυλία. Που να φας τη γλώσσα σου παλιογρουσούζη κάγκουρα!



Το τρένο

Ημέρες Ολυμπιάδας έζησες στο δρόμο για το στάδιο με χαρούμενο στριμωξίδι στα βαγόνια, κορτσούδια να κρυφογελάνε, κυρίες να μασουλάνε πασατέμπο που είχανε στην τσέπη και νεολαίους να πετάνε λυκειακές ατάκες από αυτές που συντρίβουν τον καθωσπρεπισμό σου και σε μεταφέρουν πίσω στη γαλαρία του σχολικού λεωφορείου σε εκδρομή.



Το στάδιο

Γιομάτο όσο δεν παίρνει, αλλά τα φασίλιτις λειτουργούσαν ομαλά. Τα μπαρ παρείχαν το κατιτίς να μασουλάς και να ρουφάς χωρίς να χρειαστεί να στριμώχνεσαι, αλλά και τουαλέτα έβρισκες στη δύσκολη την ώρα που ήθελες πιπί σου. Το γκαζόν είχε καλυφθεί με κάτι που θύμιζε κρούστα λέγκο και το οποίο πατούσες και έκανε χρατς-χρατς. Τι άλλο; Α, σου είπα ότι ήμουν 10 μέτρα από τη σκηνή; Ε στο λέω.



Το σαπόρτ

Η Robyn θυμίζει αγγλίδα κομμώτρια από ταινία του Μάικ Λη -ξεύρεις από εκείνες που κατοικούν σε εργατικές πολυκατοικίες στο Μάντσεστερ, έχουν αλκοολικό πατέρα, χοντρή μητέρα και απροσάρμοστο αδελφό. Το μαλλί φράντζα και το παντελόνι-αρλεκίνος δεν βοηθούσαν την αισθητική σου, αλλά το κοριτσάκι ό,τι μπορούσε έκαμε στα σαρανταπέντε λεπτά ευκαιρίας που είχε για να σε πείσει να τη θυμάσαι. Εντάξει δεν είναι και απλό πράγμα να κουμαντάρεις ογδόντα χιλιάδες κόσμο που περιμένουν τη Μαντάνα. Μεταξύ μας δεν ήταν τόσο χάλια, αλλά όχι και τίποτις σπουδαίο. Ίσως και να προτιμούσα κάτι εγχώριο: η Παπαρίζου τι είπαμε ότι έκαμε χθες βράδυ;



Η εμφάνιση

Σβήνουν τα φώτα, ξεκινά το υπερθέαμα με τις γιγαντοοθόνες να σε ψαρώνουν με τα εφέ τους και βγαίνει η είμαι-θεοστάρ-και-το-ξεύρω Μαντάνα καθήμενη σε θρόνο. Ε σε πληροφορώ πως από τη στιγμή που έσκασε μύτη και για δύο ώρες, κώλο δεν έβαλε κάτω. Σου μιλώ για τον παροξυσμό τον ίδιο σε χορό, κίνηση, πιρουέτα, κρέμασμα από τη σκαλωσιά, στροβίλισμα με τον χορευτή, κωλοτούμπα, κατακόρυφο, σπαγγάτο, διπλό σχοινάκι, σούρσιμο στη σκηνή και άλμα στον αέρα. Τη χαλάρωση δεν την έζησε. Ίδρωνες που την έβλεπες.



Εντυπωσιασμός

Πρώτον, το σώμα. Απλώς δεν υπάρχει αυτό! Δικέφαλος που σηκώνει δεκαεξάκιλο αλτήρα για την πλάκα του, τρικέφαλος που δεν έχει ακούσει τη λέξη «λίπος» και τετρακέφαλος που θα ζήλευε και η Θάνου. Και γαμώτο, είναι ταυτόχρονα θηλυκή και καρασέξι. Πες μου πώς γίνεται αυτό; –θα τρελαθώ!



Δεύτερον, η ερμηνεία. Καλοκουρδισμένη, συνεπής, συντριπτική. Σόρυ που θα σε πληγώσω εσένα που δεν ήσουν εκεί, αλλά τέτοιο σόου δεν μπορείς να δεις από κανέναν άλλο καλλιτέχνη στον πλανήτη Γη και με το τίποτα όμως. Μπήκε, μας συνέθλιψε και έφυγε.

Τρίτον, τα τραγούδια. Όχι, δεν ήταν μόνο θέαμα. Στο ισπανο-τσιγγάνικο medley βρέθηκα να κοιτάζω σαστισμένος με το στόμα ανοιχτό και το ηλίθιο βλέμμα της ευτυχίας στο πρόσωπό μου. Έπειτα ήρθα και αγάπησα καινούργια της τραγούδια όπως το She’s not Me ή το Miles Away (που το απογείωσε) και χοροπήδησα αγκαλιά με τους γύρω μου στο Like a Prayer και στο Hung Up (που για μένα παίζει να είναι το πιο ξεσηκωτικό τραγούδι της καριέρας της). Δεν είναι λίγο πράμα να αποκαλείς το κοινό σου motherfuckers και εκείνο να παραληρεί. Μόνο επειδή είσαι η Μαντάνα.

Τέταρτον, ο επαγγελματισμός. Δεν έχασε βήμα, δεν της έφυγε ανάσα, δεν βγήκε εκτός προγραμματισμού. Ξεκίνησε ακριβώς στις 9 και τριάντα και τελείωσε σε περίπου δύο ώρες χωρίς διάλειμμα και χωρίς να σε αφήσει ούτε δευτερόλεπτο να αποσπάσεις την προσοχή σου από το γουάου.



Το φινίρισμα

Δεν σε χαιρέτησε. Το είπανε και το ξαναείπανε στα κουτσομπολάδικα της Κυριακής, σου το επιβεβαιώνω κι εγώ. Δεν είπε καληνύχτα, δεν επιφύλαξε κανένα σπέσιαλ σχόλιο για το αθηναϊκό κοινό (δεν ξεύρω τι, δεν με νοιάζει: θα μπορούσε να πει πόσο λάθος έκαμε τόσα χρόνια που μας έφτυνε, πόσο πολύ θέλει να ξανάρθει ή έστω ότι συντάσσεται μαζί μας στο σκοπιανό) και έφυγε λίγο απότομα. Άναψαν τα φώτα, προσγειώθηκες πίσω στο ΟΑΚΑ, ούτε encore, ούτε τίποτα – μόνο στριμωξίδι για να βγεις από το στάδιο και να μπεις στο τρένο. Χαλάλι η ταλαιπωρία θα μου πεις, χαλάλι θα σου επιβεβαιώσω κι εγώ.



Ο κόσμος

Φυσικά όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις και όταν επιλέξεις να είσαι στην Αρένα (σου είπα ότι ήμουν 10 μέτρα από τη σκηνή; δεν πειράζει, στο ξαναλέω!) θα υποστείς το μαλάκα που θέλει να συναντηθεί με την εικονική φίλη του μπροστά-μπροστά και σε σπρώχνει μπήχτικα, θα υπομείνεις το νταγλαρά που χορεύει πάνω σου και την κοπελίτσα που θα ουρλιάξει στο αυτί σου πόσο Express Yourself προσωπικότητα είναι ή τους χαρούμενους νέους με τα φουλάρια και τα χρυσαφιά καπελάκια από πίσω σου να πιάνονται τρενάκι και να χοροπηδάνε. Και μεταξύ μας, πάρτι είναι, κάτσε και χαλάρωσε. Το θέμα είναι να περνάμε όλοι καλά (κρατώντας στοιχειωδώς κάποιους κανόνες ευπρεπούς συμπεριφοράς βέβαια!). Χοροπήδα κι εσύ και άσε όλους όσους καθόντουσαν στις κερκίδες να σκάσουν από τη ζήλεια τους που βλέπουν με το κυάλι και δεν μπορούν να κουνήσουν ρυθμικά τον πωπώ τους.



Συμπέρασμα

Ουάνς ιν ε λάιφτάιμ εμπειρία. Μαντάνα μου εσύ!

9 σχόλια :

  1. Πρέπει να ήταν όντως φοβερή εμπειρία! Είσαι τυχερός που την έζησες! Ευχαριστώ για την ανταπόκριση!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ωραίο review! Σίγουρα θα ήταν μοναδική εμπειρία και είσαι τυχερός που την έζησες! Οι photos δικές σου είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χαχα Γκρινιάρη, μαζί γράφαμε το comment, τα ίδια γράψαμε πάλι;;; :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είμαι σούπερ-λάκι και το ξεύρω!

    Θα ξανάρθει, δεν μπορεί παρά μια μέρα να ξανάρθει (δεν είναι λίγο να καταφέρνεις να πουλήσεις 78.000 εισιτήρια -νομίζω ότι αυτό μας τοποθετεί αυτομάτως στις επόμενες περιοδείες της).

    Κάποιες από τις φωτό είναι δικές μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Προσυπόγραφω το κείμενο σου. Να προσθέσω επίσης πόσο ενοχλητικό ήταν να βλέπω κόσμο που αντί να χορεύει, τραβούσε διαρκώς βίντεο για ιδία (?) χρήση και οκ από τους πολύ μπροστινούς να το καταλάβω. Οι υπόλοιποι για πιο λόγο μαγνητοσκοπούσαν κάτι που λόγω απόστασης απλά ακουγόταν σα βόμβος από το διάστημα? Τα κινητά τους τσέκαραν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. μπραβο ρε παιδια... πολυ ωραια μας τα λετε... για να σας ρωτησω και εγω μερικα πραγματα...
    1ον: πόσο σας κόστισε όλη η ιστορία ; (γιατί άλλο είναι να τρως πολύ ωραία μακαρονάδα με 15 ευρω και άλλο με 150 ευρώ !!!) και εάν μπορείτε να μας πείτε για που δίνονται τόσα λεφτά;
    2ον : για ποιό λόγο πήγατε ; εάν πήγατε για το show τότε προφανώς δεν σας πολυενδιέφερε η μουσική... και άντε πήγατε για το show τι καταλάβατε από το show ; ότι η Μαντάνα δεν έβαλε κώλο κάτω ; ή ότι εντυπωσιαστήκατε από τα οπτικά εφέ ; δηλ. πάω να δω ένα καλλιτέχνη και βλέπω τελικά οπτικά εφε ;
    εάν πήγατε για την μουσική μάλλον χάσατε γιατί εσείς οι ίδιοι λέτε ότι μετά βίας 3 (τρία) τραγούδια περνούσαν την μετριότητα...
    και τέλος εάν πήγατε για το μάτι τότε νομίζω ότι με αυτά τα λεφτά σε άλλα "μαγαζιά" και πολύ καλύτερο μάτι κάνετε αλλά και αυτην που θα γουστάρετε στο μάτι μπορείτε να την έχετ και όλη την βραδιά ζωντανή στα χέρια σας όλο το βράδυ και όχι σε οπτικό εφέ...
    τι να πω ρε παιδιά... το κοροϊδιλίκι πάτε να το βγάλετε μαγκιά όπως και το στραβό με το ζόρι πάτε να το βγάλετε ίσιο για να δικαιολογήσετε τον εαυτό σας... (άλλωστε με τον να ΜΗΝ πει ούτε καληνύχτα έδειξε περίτρανα πόσο κορόϊδα σας έπιασε...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πιγκουϊνάκο μου,
    έχω να κάνω και εγώ μια σύντομη αποτίμηση της συναυλίας:

    Στα θετικά συγκαταλέγω τα εξής:
    1. φοβερό show, τι κι αν είναι υποδεέστερο των 2 προηγουμένων της περιοδειών, ήταν ένα show άρτια σκηνοθετημένο, πολύχρωμο και με καλή συμμετοχή χορευτών-τραγουδιστών.
    2. Το να βλέπεις από κοντά τη Μαντόνα, από μόνο του αξίζει να πας σε συναυλία της! Τι να λέμε τώρα, η γυναίκα είναι ζωντανός θρύλος για όσους ακούνε ποπ μουσική! Μόνο οι Beetles την ξεπερνάνε αλλά κι αυτό όχι για πολύ ακόμα!
    3. Τα πολύ καλά πειραγμένα-μιξαρισμένα κομμάτια όπως το La isla bonita (με τσιγγανομπρεγκοβιτς διάθεση) και το κιθαρίστικο Hung Up ή το Like a Prayer σε dance version.
    4. Τα ακροβατικά που έκανε αυτή η γυναίκα, που είναι 50άρα, στη σκηνή πραγματικά κόβουν την ανάσα! Είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όταν έκανε σκοινάκι και όταν χόρευε γενικότερα! Εκπληκτική κίνηση, συγκλονιστικό σώμα!

    Στα αρνητικά συγκαταλέγω τα εξής:
    1. Το Ολυμπιακό Στάδιο είναι ένα πολύ ψυχρό στάδιο. Όπως και όταν κάποιος βλέπει την ΑΕΚ λέει αυτό το πράγμα, έτσι κι εγώ όντας στις κερκίδες (γιατί είμαι πολυ αγοραφοβικός για το στριμωξίδι της αρένας) ένιωσα ότι υπάρχει μια αύρα απόστασης από τον καλλιτέχνη!
    2. Η Μαντόνα δεν είχε διάθεση να κάνει επαφή με το κοινό, είχε αντίθετα υπεροπτική διάθεση και αυτό βγήκε άσχημα νομίζω! Δεν της αρέσαμε, ως κοινό; Ίσως! Βάζω στοίχημα αντίθετα με σένα ότι δε θα μας έρθει στην επόμενη περιοδεία της! Κάποιες φορές μου έδινε την αίσθηση ότι έκανε μεν καλά τη δουλειά της αλλά δεν έβαζε, δεν κατέθετε την ψυχή της!
    3. Η Μαντόνα δεν τραγουδούσε στα 3/4 της συναυλίας, κονσέρβα δηλαδή! Επειδή το studio version της συναυλίας της είχε διαρρεύσει στο διαδίκτυο και το είχα λιώσει το cd διαπίστωσα ότι ακόμα και στο You must love me το lipsinging έπεσε σύννεφο! Αυτό με απογοήτευσε ιδιαίτερα!
    4. Οι βρισιές της δε μου άρεσαν καθόλου, δεν ταίριαζαν με τη φινέτσα που έβγαζε το όλο σκηνικό, η παράσταση (γιατί αυτό δεν ήταν συναυλία, παράσταση θεατρική θύμιζε), το στυλ της, το ντύσιμό της! Τσαντίστηκα δε πολύ όταν έβριζε το κοινό και εκείνο παραληρούσε! Ένιωσα ότι μας έβγαζε τη γλώσσα και εμείς την αποθεώναμε!

    Εν γένει τα θετικά (ΦΥΣΙΚΑ) υπερτερούσαν των αρνητικών και αν ξανάρθει θα την ξαναδώ εννοείται, αλλά ως ένα βαθμό την απομυθοποίησα αρκετά τη Μαντάνα που λες κι εσύ!
    Σε χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. @athang δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω μαζί σου στα όσα λες περί τιμών (παρότι μου φαίνεται πολύ πιο προκλητικό να πληρώνεις 60 και 100 ευρώ το μπουκάλι για να δεις την όποια λαϊκή ελληνίδα τραγουδίστρια πλαισιωμένη με δύο ριαλιτόπαιδα σε μπουζουξίδικο πολυτελείας στη Συγγρού ή σε "έντεχνη" μεγαλοπίστα της Ιεράς Οδού). Η διασκέδαση είναι ακριβή, πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για τέτοιο υπερθέαμα και όταν μιλάμε για την πλέον εμπορική τραγουδίστρια (βλέπεις; προσέχω! δεν λέω την "καλύτερη") στην ιστορία της μουσικής.

    Η Μαντόνα όμως συμβαίνει να μου αρέσει κιόλας. Θέλεις που μεγάλωσα μαζί της και την παρακολούθησα από τη δεκαετία του '80 ως σήμερα; Θέλεις που έχει καταφέρει να απασχολεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το διεθνές ενδιαφέρον; Θέλεις που κατά βάθος είμαι ποπ (και μετά το ποπ δεν έχει στοπ);

    Γιατί λοιπόν μου αρέσει; Σίγουρα όχι διότι το True Blue ή το Like a Virgin είναι δα καμία μεγάλη συμβολή στη μουσική. Αλλά διότι νομίζω ότι η Μαντόνα εκφράζει με τον πιο αυθεντικό τρόπο την εποχή της. Και αυτό σε όρους ΜcLuhan την κάνει σημαντική (το μέσο είναι το μήνυμα) και σε όρους Ουμπέρτο Έκο την κάνει σημαίνουσα.

    Τέλος, διασκεδάζω ακούγοντας τη μουσική της και βλέποντάς την στα βίντεοκλιπς ή στη σκηνή. Για κάποιο λόγο, τη βρίσκω εθιστική. Ίσως να μην το κατανοείς ή να μην το συμμερίζεσαι. Σεβαστό. Αλλά αυτό δεν μου αφαιρεί το δικαίωμα να περνάω καλά μαζί της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. @europano, έχεις πολύ δίκιο στα όσα λες περί ψυχικής απόστασης. Νομίζω ότι δεν κατέθεσε τον εαυτό της και το "διαχειρίστηκε" επαγγελματικά το ζήτημα. Εξού και το κοινό έδειχνε ασυντόνιστο, δεν έπιανε τις πάσες, φάνηκε άνευρο όταν έπεσε το Game Over.

    Οι συγκρίσεις με τη συναυλία του George Michael είναι αναπόφευκτες. Ίδιο στάδιο, περίπου ίδιο κοινό και παρότι ο George ήταν μόνος (χωρίς χορευτικά και χωρίς τόσο εφέ), σου έβγαζε συγκίνηση, συναίσθημα και επικοινωνία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts