Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρθελόνα

Ο Χουάν Αντόνιο σηκώνεται από το τραπέζι αφήνοντας την παρέα του και πλησιάζει τις δύο κοπέλες στην άλλη άκρη του μπαρ. Ξεύρει καλά ότι σε αυτές τις περιπτώσεις έχεις μόνο μία ευκαιρία. Μία ατάκα. Μία εντύπωση. Μία στιγμή. Στην οποία πρέπει να στριμώξεις όλη την προσπάθειά σου να φανείς συμπαθητικός και χωρίς να εκτεθείς. Συνήθως. Αλλά τα πράγματα εδώ μπορεί και να είναι πολύ πιο απλά. Πριν καλά καλά αρθρώσει την καλησπέρα του, η Βίκυ έχει μεν υψώσει τις άμυνές της, αλλά η Κριστίνα βρίσκεται ήδη αφημένη στο ηδονικό του βλέμμα. Επεξεργάζεται το αξύριστο πρόσωπό του, μετράει τις ανάσες της και γέρνει το κεφάλι της ξεχύνοντας τα κατάξανθα μαλλιά της και την επιθυμία της για λάγνες περιπέτειες και φλογερές βραδιές κάτω από τον έναστρο θερινό ουρανό της Μπαρθελόνα. Εκεί που τ’αστέρια σχηματίζουν πολύχρωμα μωσαϊκά του Γκαουντί.

-«Αμερικανίδες;» ρωτάει με εκείνη τη σπαστή προφορά που έχουν οι ισπανοί όταν προσπαθούν να μιλήσουν αγγλικά.
-«Ναι», απαντά αποφασιστικά η Βίκυ.
-«Είμαι ο Χουάν Αντόνιο. Κι εσείς…;»
-«Είμαι η Κριστίνα» σπεύδει να απαντήσει εκείνη χαμογελώντας λίγο ένοχα. «Κι από δω η φίλη μου η Βίκυ»
-«Θα ήθελα να σας προτείνω να περάσετε το σαββατοκύριακο μαζί μου. Θα δοκιμάσουμε γεύσεις, θα πιούμε κρασί και θα κάνουμε έρωτα.»
Η Βίκυ πετάχτηκε σχεδόν εξοργισμένη:
-«Ποιος; Ποιος ακριβώς θα κάνει έρωτα;»
-«Ελπίζω οι τρεις μας» απάντησε εκείνος με σταθερή φωνή.
-«Χα!», κάγχασε η Βίκυ στη φίλη της. «Αυτός ο τύπος δεν μασάει τα λόγια του! Άκου σενιόρ, ίσως σε κάποια άλλη ζωή!»

Απόσπασμα από Άρλεκιν; Όχι. Ταινία του Γούντι Άλεν.

Ή για να το πω πιο σωστά, δοκίμιο πάνω στον έρωτα και τον ανθρώπινο ψυχισμό. Για το οποίο κανονικά θα έγραφα δυο-τρεις παραγράφους για να σου περιγράψω πόσο ωραία γράφει στο φακό η Πενέλοπε Κρουζ (κυρίως όταν αυθαδιάζει στα ισπανικά), πόσο καλός ηθοποιός είναι ο Χαβιέ Μπαρδέμ (ακόμα και στις σιωπές του), πόσο υπέροχα σενάρια μπορεί να γράψει και να υποστηρίξει σκηνοθετικά ο Γούντι Άλεν (όταν έχει τα κέφια του) κουλουπού κουλουπού.

Αλλά πρόθεσή μου δεν είναι να σε κάμω να πας να τη δεις. Αν εμπιστεύεσαι το Γούντι, θα έχεις ήδη πάει. Αν τον απεχθάνεσαι, δεν πρόκειται να σου κάμει διαφορά ετούτη η ταινία.

Εκείνο που θέλω να αναρωτηθώ (προσοχή, ακολουθεί ρητορικό ερώτημα) είναι γιατί γαμώτο δεν λέμε όλοι αυτό που αισθανόμαστε ορθά κοφτά και χωρίς περιστροφές. Γιατί κρυβόμαστε πίσω από τους καθωσπρεπισμούς, τις φοβίες και τους εγωισμούς μας; Πότε ξεμάθαμε να είμαστε ειλικρινείς;
-Θέλω να σε φιλήσω. Θέλω να σε έχω. Έστω και για μία βραδιά. Όχι, δεν μου φτάνει. Θέλω να μου ανήκεις για πάντα. Να είσαι το τελευταίο θέαμά μου κάθε βράδυ και το πρώτο κάθε πρωί. Σε-θέλω.

-Θέλω να μην σε ξαναδώ ποτέ στη ζωή μου. Δεν είσαι τίποτα σημαντικό για μένα. Θέλω να μείνεις μακριά μου. Δεν θέλω να σε ξεύρω, το καταλαβαίνεις; Σταμάτα να με εκνευρίζεις. Δεν-σε θέλω.
Τόσο απλά.

Και –αν μου επιτρέπεις- να προσθέσω ότι η ζωή είναι πολύ όμορφη για να τη σπαταλάς δεξιά κι αριστερά. Ή να την περιορίζεις μέσα σου. Αντίς να τη γιομίζεις με μελωδίες, γεύσεις, εικόνες, περιπλανήσεις, διαβάσματα, αισθήματα κι ανθρώπους.

2 σχόλια :

  1. Ωραια τα λες Πιγκουινε! Καθως αρχιζα να διαβαζω το ποστ σου νομιζα οτι παρακατω θα τα εχωνες στον Γουντι αλλα με εξεπληξες! Εμενα μ' αρεσε πολυ η ταινια, αν και δυστυχως την ειδα μεταγλωτισμενη :( Μενω στην Ισπανια και ειναι δυσκολο να τη βρεις στο οριτζιναλ, τουλαχιστον εδω που μενω εγω! Τους χαιρετισμους μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναι, και σ'εμένα επεφύλασσε μια ευχάριστη έκπληξη το ποστ σου!
    Πάντως, κοίτα, δεν υπάρχουν και γκρίζες ζώνες, όπου και θέλεις κάποιον και δεν τον θέλεις? Όπως ήαν στην ταινία ο Χουάν-Αντόνιο και η Μαρια-Ελένα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts