Σάββατο, 11 Οκτωβρίου 2008

Άνθρωποι

Σου σπάνε τα νεύρα. Έρχονται στιγμές που θέλεις να τους περάσεις γενεές δεκατέσσερις, να τους φορέσεις το αμπαζούρ στο κεφάλι, να τους κλείσεις την πόρτα στα μούτρα. Δεν είναι όπως τους θέλεις να είναι, δεν κάμουν τα πράματα με το δικό σου τρόπο, δεν σκέφτονται όπως εσύ. Είναι πολύ εύκολο να τους κατηγορήσεις. Σε ταλαιπωρούν, δεν σε καταλαβαίνουν, σε βγάζουν εκτός εαυτού. Είναι προκλητικοί, υστερόβουλοι, κακοπροαίρετοι, μικρόψυχοι, ασυνεπείς, αγενείς, αδιάφοροι, ασταθείς, απερίσκεπτοι. Όλα τα κακά τα'χουν, τσεκαρισμένο.

Αλλά εκεί που νομίζεις ότι μπογιάτισε κάποιος τον κόσμο γκρι, έρχεται ένα χαμόγελο, ένα σπινθιροβόλο βλέμμα, ένα φιλικό νεύμα, μία αγκαλιά. Και μαθαίνεις από την αρχή να τους αγαπάς. Και να τους συγχωρείς. Και να ελπίζεις στη συγχώρεσή τους.

Νομίζω ότι η αποστολή είναι να αγαπήσεις όσους περισσότερους ανθρώπους μπορείς. Γαμώτο, πόσο σκατοσυναισθηματικό είναι αυτό το ποστ; Πάρε τραγούδι.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts