Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Η γενιά των 7.000 ευρώ

Επιτέλους σκέφθηκε κάποιος κι εμάς τους ρετιρέδες που τρέχουμε κάθε τρεις και λίγο στα Μιλάνα, στα Λονδίνα και στα Παρίσια για να σταυρώσουμε ένα πουκάμισο Μπρουκς Μπράδερς, τίποτις μανικετόκουμπα με πολύτιμους λίθους, κάνα κοστουμάκι Αρμάνι και καμία τσάντα Λουί Βιτόν για το αίσθημα. Να που κάποιος μας λυπήθηκε που ξεροσταλιάζαμε στα αεροδρόμια με το τζετ λαγκ στο μάτι. Κοινωνικό λειτούργημα θα το χαρακτηρίσεις το έργο του. Και οικονομία μάς κάνει. Από το έξοδο του πηγαινέλα μας γλιτώνει.

Που ν'αγιάσει το χεράκι του! Που να δει τα τάνκερ του τιγκαρισμένα στο πετρέλαιο! Που να του κόβει δάνεια από τις άλλες τράπεζες και να του τα προσθέτει σε κέρδη στη Γιούρομπανκ!

Καλά χαμπάρι δεν πήρες; Δεν παρατήρησες που έχει αδειάσει από προχθές το Κολωνάκι; Που βαράνε μύγες στην Κηφισιά; Που έχουν βγει οι Φιλιππινέζες σαν τις τρελές στους δρόμους της Εκάλης αναζητώντας τις κυράδες τους; Δεν μπορεί, σίγουρα αναρρωτήθηκες που είναι οι δεν-ξεύρω-τι-έχω αυτής της κοινωνίας. Μην έφυγαν εσπευσμένως όλοι μαζί για την Ελβετία; Μην είναι στα εγκαίνια του ξενοδοχείου Ατλαντίς στο Ντουμπάι;

Μηδέ στις Άλπεις, μηδέ στις ερήμους! Σπύρου Λούη και Κηφισίας γωνία, πίσω από το συντιβάνι θα τους βρεις. Στο νέο πολυτελές εμπορικό κέντρο ονόματι Γκόλντεν Χολ που σου έχει συγκεντρώσει εκατόν τόσες μάρκες τις οποίες αν δεν έχεις ακουστά και δεν είσαι εξοικειωμένος, μην τολμήσεις να πλησιάσεις ποταπέ μουρτζόβλαχε -δεν είναι για τα μούτρα σου τελεία και παύλα! Στο Μολ και χαρούμενος να'σαι.

Διότι εδώ μιλάμε για την καλαισθησία, την χλιδή και την πολυτέλεια. Την πέντε-φορολογικές-κλίμακες-παραπάνω-από-εσένα καταναλωτική βιρτουοζιτέ. Την ψωνίζω-με-τα-γυαλιά-ηλίου και με-το-σκυλάκι-το-γκριφόν νοοτροπία. Αλλά που να καταλάβεις από πολιτισμό, που μυρίζεις τυρόγαλα;

Όχι το Γκόλντεν Χολ δεν θα σου βάλει φέις κοντρόλ -μακριά από εμάς τέτοιες μπρουταλιτέ. Ούτε θα σου ζητήσει φορολογική ενημερότητα για να πειστεί ότι πληρείς τα κριτήρια του Αλογοσκούφη (πισίνα, σκάφος, τζιπ) για να σου επιτρέψει να περπατήσεις τα δρύινα πατώματα και τις ζεστές μοκέτες του. Νο, νο, νο, νο! Θα περιμένει να μπεις, θα σε καλωσορίσει επιδεικνύοντας μεγαλοψυχία, θα σε αφήσει να κολλήσεις τη μούρη σου στις βιτρίνες του και να φωτογραφίσεις με το κινητό σου τις χρυσές του κολώνες. Κι ύστερα, όταν θα τολμήσεις να τρυπώσεις σε κανένα μαγαζί του, θα σου πετάξει χαιρέκακα τις τιμές του στη μούρη σου για να μάθεις πόσο υπερφύαλος και ελαφρόμυαλος ήσουνα που ξέχασες ποιους κώλους θέλουν οι μεταξωτές κορδέλες.

1 σχόλιο :

  1. ααα πολύ ωραια, να πάμε τότε!
    να πούμε και στην ξαδέρφη από το Κιλκίς και στον μπατζανάκη από την Καλαμάτα καλέ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts