Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Επιτέλους Αναγέννηση!

Για να δεις τι πχιοτικός άνθρωπος είμαι, σκώθηκα προχθές και πήγα σε έκθεση ζωγραφικής υπό τον απέριττο τίτλο «Από τον Τιτσιάνο στον Πιέτρο ντα Κορτόνα, το Ιερό, ο Μύθος, η Ποίηση…» (σ.σ. τα τρία αποσιωπητικά του τίτλου σημαίνουν «βάλε τι άλλο με το μυαλό σου!») στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Πόσο σε έχω σκίσει, πες μου!

Επειδής ο αναγεννησιακός ζωγράφος δεν είναι το φόρτε μου και φοβήθηκα ότι υπό κανονικάς συνθήκας θα πέρναγα τα αγγελάκια, τις μαντόνες και τους βάκχους στο φαστ φόργουορντ, επέλεξα μέρα και ώρα που το Μουσείο προσέφερε ξενάγηση. Κι αν νομίζεις ότι ήμασταν εγώ και τρεις γριές με αλτσχάιμερ, σε μεγάλη λούμπα έχεις πέσει. Ένα χαρούμενο τσούρμο από διψασμένους για τέχνη ανθρώπους (από εκείνους που γράφουμε στα βίντεα τις μεγάλες παραστάσεις του Κωστάλα, διαβάζουμε Μάρω Βαμβουνάκη στο τρόλεϊ και κάθε πρωί το ξυπνητήρι μας βοά το «Πνευματικό Εμβατήριο» με τη Φαραντούρη) ακολουθούσε τη χαμογελαστή νεαρά ξεναγό που αράδιαζε θαυμαστικά για το έργο του Τιτσιάνο και απεκάλυπτε μυστικά των πινάκων. Το ακόμα πιο ευχάριστο ήταν ότι δίπλα της στεκόταν νεαρός μεταπτυχιακός της ιστορίας της τέχνης, ο οποίος με σοβαρότητα και επαγγελματισμό συμπλήρωνε και σχολίαζε τα όσα βλέπαμε, προκαλώντας αναφιλητά ηδονής σε παρακείμενη γιαγιά (που παρεμπιπτόντως δεν είχε καθόλου πετύχει τα χείλη της με το κραγιόν).

Η ξενάγηση πάντως ήταν πραγματικά ενδιαφέρουσα. Ας πούμε μάθαινες ότι η νεκροκεφαλή που συχνά βόσκει κάτω από τους εικονιζόμενους δεν είναι ένδειξη ότι ο Τιτσιανός υπήρξε ψυχάκιας και γκοθάς (άλλος ένας μύθος καταρρέει), αλλά είναι μία υπενθύμιση του θανάτου προκειμένου να ενισχύσει σε εσένα το πλανεμένο κοινό, το θρησκευτικό σου δέος. Σα να λέμε «μεγάλε θα τα τινάξεις που θα τα τινάξεις, δεν πα ν’ανάψεις κάνα κεράκι στην Αγία Θέκλα να μεσολαβήσει για πάρτι σου»;


Εντύπωση επίσης μου έκαμε μία Αφροδίτη πλαισιωμένη με ερωτιδέα, σκύλο και πέρδικα (κυρίως για το δυσεξήγητο βλέμμα της πέρδικας), αλλά και ένα σύνολο πινάκων με θέμα την Αριάδνη (γνωστό νυμφίδιο της αρχαιότητος) να βγάζει τα μάτια της με τον Βάκχο. Η οποία Αριάδνη –για να στα πω εγώ που τα ξεύρω- είχε βαρεθεί τον Μινώταυρο που ήταν βοϊδομάτης, ρευόταν συχνά και της είχε πάρει τ’αυτιά με τον Τερλέγκα και απεφάσισε να τον βγάλει από τη μέση. Εξού και έδωκε το γνωστό μίτο στο Θησέα (καλό βλαχάκι και του λόγου του) προκειμένου να τον βοηθήσει στο φονικό και να τον κάμει εραστή της. Αλλά όταν εντέλει εκείνος εφόνευσε το τέρας και την πήρε μαζί του, κατάλαβε τι ρετάλι ήταν και την απαράτησε στη Νάξο όπου είχε συμπτωματικά πάει πενταήμερη και ο Βάκχος με τα παιδιά των λουλουδιών και τον Παράβα -επειδής δεν είχαν βρει να κλείσουν στα Μάταλα, μη φανταστείς! Με το που βλέπει ο Βάκχος την Αριάδνη πηδάει από τη χαρά του (που θα πηδήξει) και αυτό αποτυπώνει με γλαφυρό τρόπο και ο καλλιτέχνης. Να δες για να μη λες.

Επειδής εμείς οι φιλόμουσοι είμαστε πολύ απαιτητικό κοινό και μας αρέσει να γκρινιάζουμε, να σου εξομολογηθώ ότι ο συγκεκριμένος χώρος όπου οργανώθηκε η έκθεση (το Μέγαρο Σταθάτου δηλαδής) είναι το πιο ακατάλληλο οίκημα να φιλοξενήσει ογκώδεις πίνακες, καθότι στο καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία έρχεται ο Βάκχος και καβαλάει κι εσένα. Τον πίνακα και δη τον πολυπρόσωπο και φαντασμαγορικό, θέλεις να πάρεις την απόστασή σου για να τον απολαύσεις. Αλλά μάλλον η έκθεση απευθύνεται και σε εσένα, τον ευαίσθητο φιλότεχνο που πάσχεις από δεκαεξήμισι βαθμούς πρεσβυωπίας.

1 σχόλιο :

  1. Καλύτερα Αναγέννηση παρά ν'ακούς τα παπαροειδή ευφυολογήματα κάποιου κριτικαρά ιστορικού τέχνης για τον Ματίς ("Μα, θαυμάστε τους όγκους και την δυναμικότητα σε αυτόν τον πίνακα που τιτλοφορείται "Κυρία με Κιθάρα" του Braque - Όχι ρε κύριε, δεν θαυμάζω! Κουτάκια βλέπω!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts