Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

My name is Craig. Daniel Craig.

Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων. Στην πρώτη ανήκουν εκείνοι που θέλουν τον κλασικό Bond. Εκείνον που χολοσκάει πολύ περισσότερο για το αν ταιριάζει το παπιγιόν με το κοστούμι παρά με το αν του την έχουν πέσει δεκαεπτά μπράβοι του πολυεκατομμυριούχου μεγαλοκαρχαρία εμπόρου όπλων από την Ουκρανία που διαμένει σε εξωτικό ιδιωτικό νησί στον Ινδικό. Εκείνον που σου ποζάρει μετά από κάθε καταδίωξη σένιος και ατσαλάκωτος, λές και μόλις βγήκε από την αίθουσα Αλεξάνδρα Τριάντη όπου παρακολούθησε ρομαντικές σονάτες για πιάνο του Σοπέν σε φιλανθρωπικό γκαλά της Μαριάνας για το γνωστό παιδιατρικό. Εκείνον που χρησιμοποιεί τα σουπερ-ντούπερ γκάτζετς που ακινητοποιούν τους καταδιώκτες του με μία ριπή, κάνουν το αμάξι του αόρατο (και χωρίς να το ψεκάσεις με Ajax), τον εκτοξεύουν στον αέρα, τον βυθίζουν στη θάλασσα, τον απογειώνουν στο διάστημα, νέφτι του βάζουνε και τρέχει. Εκείνον που έτσι για να μη βαριέται, κουτουπώνει καμία τσούπρα του υποκόσμου, καμία πρακτόρισσα του παραπετάσματος, καμία κόρη αδίστακτου χοντρού κολομβιανού βαρώνου της κοκαϊνης ή έστω καμία συνάδελφο της βρετανικής κατασκοπίας η οποία απλώς του ζήτησε να της μετρήσει τα ένσημα.

Η δεύτερη κατηγορία -στην οποία θα βρεις κι εμένα να ποζάρω χαμογελαστός- βρίσκει απίθανα boring όλα τα παραπάνω και μετά από δεκάδες πανομοιότυπες ταινίες που αχταρμάς έχουνε γίνει στο μυαλό, αποζητά κάτιτις πιο πρωτότυπο. Λιγότερα κλισέ και περισσότερο σενάριο, ίσως; Ή ακόμα πιο θαρρετά, έναν Bond που να "παίζει" το ρόλο και να μη διεκπεραιώνει τη γοητεία του στις (προσχηματικές) σκηνές μετάβασης από το ένα τουφεκίδι στο επόμενο.

Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία, ο Daniel Craig είναι ο άνθρωπός σου. Αντισυμβατική φάτσα που συνδυάζει τον Πούτιν (κερδίζοντας το κοινό του Λιακόπουλου) με το Γκόλεμ (κερδίζοντας και το κοινό του Άρχοντα), αλλά και αποφασισμένος να υποδυθεί τον ήρωα και όχι απλώς να μαϊμουδήσει τον Μπρόσναν που αντέγραφε τον Μουρ που ξεπατίκωνε τον Κόνερι. (Τι εννοείς τον έχει παίξει και ο Ντάλτον; Ποιος αδελφός; Ο Λούκι Λουκ τα ξεύρει αυτά;) Και επειδής ο καλός ηθοποιός φαίνεται κυρίως στις σιωπές του, ο Daniel κινείται, αναπνέει και υπάρχει στην ταινία υπερασπιζόμενος όσο κανένας προκάτοχος του ρόλου, τον James και όχι τον Bond.

Ναι, ούτε καν ο Κόνερι κι επέτρεψέ μου να το πω.

Μου άρεσε η ταινία; Ε λοιπόν στο πρώτο μισό δεν καταλάβαινα πολλά (και Μπέργκμαν δεν θα το πεις), στο δεύτερο πάνω που έμπαινα στο νόημα μού φάνηκε κάπως απλοϊκό το κεντρικό στόρι. Αλλά οι σκηνές με το τρεχαλητό πέρα δώθε, τις εκρήξεις, τις συγκρούσεις και την αναμπουμπούλα μια-χαρά με κράτησαν και βγήκα μη σου πω χαρούμενος που το είδα. Καζίνο ρουαγιάλ δεν είναι, αλλά βλέπεται ευχάριστα. Ειδικά σε κάποιες στιγμές που ο James γίνεται λιγότερο χάρτινος και σε εκπλήσσει με τον κυνισμό ή τα ρήγματα συναισθηματισμού του.

Ναι, η Όλγα Κουριλένκο είναι ό,τι πιο ζουμερό έχεις δει εδώ και πολλά χρόνια στις ταινίες Bond. Και χωρίς να πέσει κουτούπωμα.

Μην είναι ο Bond μετροσέξουαλ;

6 σχόλια :

  1. Για μένα προσωπικά μακράν καλύτερος James Bond είναι ο Connery και μετά δεύτερος έρχεται ο Brosnan.

    Δεν ξέρω γιατί, αλλά τον Daniel Craig τον αντιπαθώ δεόντως. Δεν μου κάνει για James Bond βρε παιδί μου! Εννοείται πως δεν θα χαραμίσω ευρουλάκι για να το το Quantum στο cinema. Όταν βγει το DVD βλέπουμε...

    Δεν περίμενα αγαπητέ Πιγκουίνε να προτιμάς τον Craig από τον Connery! Με εξέπληξες οφείλω να ομολογήσω με το post σου αυτό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμένα να δεις πόσο με εξέπληξες που σου άρεσε αυτή η ταινία. Ο Γκρεγκ είναι καλός αλλά όχι τόσο καλός όσο στο "Καζίνο Ρουαγιάλ" (βαριέμαι να αλλάζω γλώσσα)
    Όμως ήταν πολύ βαρετό το έργο... Πολύ βρε παιδάκι μου, δεν παλευόταν, ειδικά λίγο πριν το τέλος έκανε μια "κοιλιά" τόσο μεγάλη που θα προτιμούσα να είχα κατέβει για έξτρα ποπ κορν παρά να κάτσω στην αίθουσα. Επίσης η κοπελιά καλή ήταν αλλά καμία σχέση με άλλες θεες που είχαν παιξει σε Μποντ ταινίες. Παρόλο που ανήκω στη δεύτερη κατηγορία που ανέφερες δε μ'αρεσε καθόλου το έργο, ούτε το παίξιμο του Γκρεγκ, ούτε η κοπελίτσα, ούτε το σενάριο, τίποτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @danah, είδες που μπορώ και να σε εκπλήξω άμα θέλω; Ο Κόνερι είναι υπερτιμημένος, νομίζω.

    @little mermaid, μετά και από αυτή την αντίθεση απόψεων τελικά μένουμε στο ότι συμφωνούμε για την Πέγκυ. (we'll always have Zina).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανησυχητικό δεν είναι αυτό...;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο καλύτερος Bond για μένα ήταν ο Sean Connery και αμέσως μετά ο P. Brosnan, ο Ντάλτον ήταν σαν τους αδελφούς Ντάλτον ο Ραντανπλάν σαφώς πιο σέξι απο εκείνον. Αυτός ο καινούργιος όμως τι ξενέρα, θα μπορούσε να οργώνει το χωράφι της μάνας του το πρωϊ και μετά να ψιλοσκουπίζεται, να βάζει Aqua Brava στις μασχάλες του και ούστ έξω. Ο James Bond πρέπει να είναι τύπος που σαγηνεύει τις γυναίκες, τα σκληρά του χαρακτηριστικά σαν μπάτσος της KGB, φωνάζει απο μακριά ότι είναι. Κρίμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εγώ πάντως θα συμφωνήσω μαζί σου σε όλα όσα έγραψες.
    Ο Craig είναι μακράν ο καλύτερος Τζέιμς Μποντ που έχει δει η μεγάλη οθόνη. Ο ρόλος του ταιριάζει γάντι, καλύτερα και από τα καλοσιδερωμένα κουστούμια που φοράει στην ταινία.
    Ο Κόνερι θεωρείτε φυσικά ο καλύτερος (προ Craig πάντα) γιατί δεν βρέθηκε και κανένας της προκοπής μετά. Ο Μουρ και ο Ντάλτον ήταν για τα μπάζα, το ίδιο και ο Lazenby (που ξεχάσατε εδώ - έστω και αν ήταν μόνο μια ταινία). Ο Μπρόσναν κάπως πήγε να τα συνεφέρει τα πράγματα, αλλά νομίζω το σενάριο των ταινιών ήταν beyond repair πια, και τι να σου κάνει και αυτός ο καημένος.
    Ο Craig είναι κορυφαίος. Η καινούρια ταινία δεν φτάνει το επίπεδο του Casino Royal, αλλά τη βλέπεις ευχάριστα (αν και σε κάποιες φάσεις δεν καταλάβαινα τι γίνεται στα κυνηγητά. Εκείνη την άγκυρα τι την έκανε;;;). Ελπίζω στην επόμενη να επανορθώσουν και να έχουμε ξανά ένα τέλειο αποτέλεσμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts