Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Τα καλύτερά μου από το 2008

Η Αστραλία και η Νέα Ζηλανδία έχουνε μπει εδώ και ώρα στο 9. Μπήκε και η Ινδία. Και κοντοζυγώνει καταδώ. Επειδής λοιπόν γουι-αρ-ράνινγκ-άουτ-οφ-τάιμ, το πτηνό που την ετιμά την παράδοση θεωρεί ότι είναι η καταλληλότερη στιγμή να σου αραδιάσει τα καλύτερά του για το έτος που πέρασε. Χρονιά δύσκολη και απαιτητική, που είχε όμως και τις νοστιμάδες της, τις τσαχπινιές και τα τσιλιμπουρδίσματα. Έχουμε περάσει και χειρότερα, έχω να πω.

Γεύσεις

Αν ρωτήσεις τη ζυγαριά μου, θα σου τα ‘μολογήσει όλα για το γαστρονομικό υπερθέαμα με μπαλέτα από κεμπάπ, καταρράκτες από κρασιά, πυραμίδες από γλυκά, σχηματισμούς στον αέρα από λουκάνικα. Τι να λησμονήσω, τι να θυμηθώ; Από τα «Μπριζολάκια» (στην Ευελπίδων) έως το «Πολίτικα κι Απλά» (στο Χαλάνδρι) και από τον «Κρητικό» (στα Γλυκά Νερά) έως το «Pig Pong» (στη Γλυφάδα). Όχι όμως μόνο στας Αθήνας. Αλλά και πέραν στους πέρα κάμπους. Θα ξεχάσω εγώ τα ψαρικά (που δεν τα τρώω στα κανονικά μου -αλλά τέτοια φρεσκαδούρα δεν την έχω ματαξαναδεί) στην Αγία Γαλήνη της Κρήτης; Ή θα λησμονήσω το κοτόπουλο το γιομιστό στη Μύκονο; Ή το άλλο το ντελικάτο με τη σάλτσα στο ακρογιάλι της Νεράντζας; Ή μήπως τα λουκάνικα, τις τυροκροκέτες και τις πεντάχοντρες πατατούλες στο καταλανικό μεσαιωνικό χωριό Μπεσαλού (πάρε μάτι την φωτό); Ή εκείνη την κρέπα με την τριπλή στρώση μερέντας στην παλαιά πόλη του Ρεθύμνου; Το λαδώσαμε το εντεράκι μας, χορτασμένους μάς βρίσκει το 9. Θυμήσου να πάω γυμναστήριο από Δευτέρας. Λιγώθηκα.

Η συναυλία

Ένα ολάκερο πρωινό χαλάλισα παλεύοντας να κλείσω εισιτήρια ιντερνετικώς, αλλά χαλάλι. Ε τι να κάμουμε, σε τούτον τον τόπο οι ιντερνάσιοναλ σταρς είναι ακριβοθώρητοι και ακριβοπλήρωτοι. Κλανιά και ευρώ. Και τελοσπάντων να μην έχεις να λες ότι την είδες; Πότε θα σου κάτσει ξανά ευκαιρία; Όταν την πάρουνε τα γεράματα (τάιμ γκόους μπάι-τικ τακ) και μας κουβαληθεί σε πρωτοχρονιάτικο γκαλά του Μαστοράκη με το Νίλ Σεντάκα; Η Μαντάνα ήρθε, η βροχή δεν έπεσε, το στάδιο γιόμισε, οι προσδοκίες συνάντησαν τις εντυπώσεις. Χορτάσαμε θέαμα, την τραγουδήσαμε, τη χειροκροτήσαμε, την ετιμήσαμε καθόπως τής πρέπει για όλα τα βίδεο που έχουν συντροφέψει την εφηβεία μας, άντε με τις υγείες μας.

Το ανάγνωσμα

Στη ζωή οι πολυτέλειες μετριούνται στα δάχτυλα. Άπλωσε μούντζα να λογαριάσουμε: έρωτες, φιλίες, ταξίδια, τέχνες, διαβάσματα. Αυτό το τελευταίο είναι μαγκιά να το βάζεις στην καθημερινότητά σου (όπως και όλα τα υπόλοιπα). Ε λοιπόν μπορείς να με πεις και μάγκα, διότι εφέτος διάβασα πολύ. Και παντού. Στριμωγμένος μέσα στο λεωφορείο, ακουμπισμένος σε μία γωνία του βαγονιού στο μετρό, οκλαδόν στον καναπέ με το φλιτζάνι του καφέ στο τραπεζάκι, μέσα στο αερόπλανο στο πηγαινέλα για δουλειά, αραδιασμένος στην ξαπλώστρα της παραλίας με το λιοπύρι να με κυνηγάει από τις γωνίες της ομπρέλας, αφημένος στην αναμονή του κουρέα. Τα βιβλία έγιναν αποσκευές στο καθημερινό ταξίδι από εμένα σε εμένα. Έχω κι αυτή τη συνήθεια να τα αποδελτιώνω (χουνέρι που μου κληροδοτήθηκε από τα διδακτορικά), άπειρες ώρες ενασχόλησης. Διάβασα ιστορία, διάβασα ηθική, διάβασα οικονομία, διάβασα κοινωνική ψυχολογία, διάβασα και λογοτεχνία. Αν μου έλεγες να σου προτείνω κάτι έτσι στα πεταχτά θα δυσκολευόμουν. Χμ. Μάλλον θα κατέληγα στη «Μαρία των Μογγόλων». Που τη ρούφηξα μέσα σε τρεις μέρες. Και την άφησα να με ταξιδέψει μαζί της από την Πόλη που κυβερνούσε ο Μιχαήλ Παλαιολόγος πατέρας της μέχρι τα βάθη της Περσίας όπου την περίμενε ο μογγόλος ηγεμόνας Χουλαγκού για να την νυμφευθεί. Γάμος συμφέροντος και πολιτικής σκοπιμότητας. Βιβλίο ποταμός της παλιάς αγαπημένης Μαριάννας Κορομηλά (τι τυπάκια όμορφα που κυκλοφορούν εκεί έξω!), όπου η ιστορία σφιχταγκαλιάζεται με το προσωπικό βίωμα και την εξομολόγηση της συγγραφέως. Διαμαντάκι σου λέω.

Ο υπερήρωας

Μπορεί τα φεστιβάλ και τ’αφιερώματα να μην τα ετίμησα (γερνάω) αλλά πήγα κάμποσες φορές σινεμά φέτος –το’χεις άλλωστε καταλάβει αν πάρεις μάτι πόσο έχει φουσκώσει η σχετική κατηγορία. Όμως αμαρτία εξομολογουμένη, ουκ έστι αμαρτία: δεν τρελάθηκα. Ανάμεσα στις κάμποσες μπούρδες, αν ήταν να κράταγα δυοτρεις περιπτώσεις από αυτό το έτος θα ήταν η Ανταλλαγή με τη μπελ-επόκ Αντζελίνα, ο Wall-E με το ρομποτουλίνι, άντε και ο Μπάτμαν. Αν μάλιστα προσθέσεις στον Νυχτερίδα και τον εξίσου συμπαθητικό Άιρονμαν θα δεις πόσο πολλά χρωστάει εφέτος η όγδοη τέχνη στην ένατη.

Τηλεοπτικές Σειρές

Όσο η ελληνική τηλεόραση εξακολουθεί να μένει τσακωμένη με την ανατροπή και την πχιότητα (άντε να σου εξαιρέσω το ΣΚΑΪ και τη ΝΕΤ για να μη μουτρώνεις) και να αναλώνεται στην ανακύκλωση του μεσημεριανού κουκουρούκου ντεκαπάζ, τόσο θα πέφτεις στην αγκαλιά της διαδικτυακής τηλεόρασης, του ατελείωτου νταουνλόουντιγκ (πειρατή, το τόπι μου) και των ντιβιντίς. Και θα γιομίζεις τα απογεύματά σου βυθισμένος στην πολυθρόνα (αγκαλιά με το μαξιλάρι ή τη γαβάθα με τα πρινγκλς) με παλαιές σταθερές αξίες όπως το Lost, το Prison Break και το Heroes ή με νέες εθιστικές σαπουνόφουσκες όπως το Gossip Girl και το Samantha Who. Αλλά και με ντοκιμαντέρ του μπιμπισί (ξεύρεις ότι έχω αδυναμία) από εκείνα που δίνει η Καθημερινή σε ωραιότατες θήκες που τις τοποθετείς ανά χρώμα στο επιπλάκι της τηλεόρασης. Επειδής δεν θέλεις να βλέπεις μόνος τον ΤζέκινςΧαν και τα ζωάκια της Κάτω Ινδονησίας ή να αγωνιάς μόνος για το που διάολο πήγε το νησί του Lost (ο-έ-ο) ή να παραμιλάς για το πόσο ζωντόβολο είναι η Τζέιν η αδελφή του λόνλι-μπόι ή να φωνάζεις στον τοίχο «γιατά», καλείς και το παρεάκι, πετάτε τέσσερα αυγά στο τηγάνι με τυριά, κρομμύδια και λίγο μπέικον, παίζετε και κάνα επιτραπέζιο. Κοκούνινγκ το λένε και είναι μία κάποια απάντηση στην κρίση.

Το συγκρότημα

Στο «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» (ακόμα δεν πήγες να το δεις;), η πρωταγωνίστρια Σοφία Φιλιππίδου λέει ότι πολιτισμός είναι οι Άμπα –τα άλλα είναι κουλαφέξαλα. Κι αν βρέθηκες σε αίθουσα που έπαιζε το κινηματογραφικό Mamma Mia, χίλια δίκια θα της έδινες. Διότι καλή η Αγνή Μπάλτσα και άψογος ο Αντρέα Μποτσέλι, αλλά έρχεται η ώρα που θέλεις τα ώπα σου, τα καλαμπούρια σου, τη σαχλαμάρα σου να την ε-πεις. Κοινώς θέλεις λίγο μάνεϊ-μάνεϊ-μάνεϊ, λίγο πουτ-γιορ-τσένς-ον-μι και λίγο γουάτερλου στη ζωή σου για να ξεμπουκάρει το πάρτι-άνιμαλ από μέσα σου και να δαγκώσει τη σοβαροφάνεια που σε κατατρέχει. Παραδέξου-το: ωραία η Μέριλ Στριπ, ωραία η Ελλάντα-ποστκάρντ, ωραίοι και οι Άμπα. Και στην κινηματογραφική τους εκδοχή και στη θεατρική τους (τα είδαμε και τα δύο για να έχουμε να λέμε ότι κάμουμε και τις συγκρίσεις –άτσα!). Ζούπερ-ντούπερ. Και τρούπερ.

Η τέχνη

Τα γύρισα πάλι τα μουσεία, ζαλίστηκα. Και στο Αρχαιολογικό πήγα να δω τις μούμιες και στο Φιγκέρας έφθασα για να δω το Μουσείο του Νταλί και στην Εθνική Πινακοθήκη πήγα από τ’αξημέρωτα μια Κυριακή για να δω το Νίκο Λύτρα και σε Κνωσό-Φαιστό περιπλανήθηκα αψηφώντας το βάρβαρο αυγουστιάτικο λιοπύρι και στη Βαρκελώνη κινδύνεψα να πάθω κεφαλοκλείδωμα χαζεύοντας τη Σαγράδα Φαμίλια. Η τέχνη θα είναι πάντοτε το καλύτερο βάλσαμο για να σε παρηγορήσει στα δύσκολα. Μου επιτρέπεις να κρατήσω μία στιγμή; Η Orquesta Sinfonica Estatal Rusa παίζει τη Fantasia para un Gentilhombre και η άρ-νουβό αίθουσα του Palau de la Musica της Βαρκελώνης με τα κεντημένα άλογα, τους μπομπουκιασμένους τοίχους και τις πλουμιστές, κρυστάλλινες κολώνες, γιομίζει εντυπώσεις. Μέθεξη.

Το αύριο

Και φθάνουμε στα δύσκολα. Πως μπορείς να μιλάς για τα καλύτερα μίας χρονιάς που βίασε την αξιοπρέπειά σου με τόσους βρώμικους τρόπους. Και να το ξεύρεις είναι κρίμα. Να σου μιλάνε για ελπίδα και στο νου σου να έρχεται η τραγουδίστρια (κεριά, κεριά, κεριά-κεριά δεν σου καίνε) και ουχί η προσδοκία για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό δεν θα το πεις καλό –νοου οφένς Ελπίδα γλυκιά μου. Τι δώρο θέλεις λοιπόν να σου φέρει ο Σάντα εφέτος; Εσύ, ο άλλοτε μισαλλόδοξος, άλλοτε φοβισμένος και κάποτε-κάποτε αγανακτισμένος κάτοικος των καμένων πόλεων και των αφανισμένων δασών; Ένα ελαφάκι και για τον Γιωργάκη. Τι να σου ευχηθώ καψερέ (κυριολεκτικά καψερέ);

Θα σου ευχηθώ. Περισσότερες επαναστάσεις. Κατ’αρχήν προσωπικές. Από εκείνες που θα μας συμφιλιώσουν πιότερο με τα μέσα μας. Αλλά και κοινωνικές. Από εκείνες που θα μας αναγκάσουν να πλέξουμε ξανά κοινότητες, να αποκαταστήσουμε επικοινωνίες (όλοι εμείς οι κλεισμένοι στα είμαι μας), να υποστηρίξουμε ιδέες, να ανταλλάξουμε μυαλά. Θα πρέπει να δουλέψουμε, ξεύρεις. Θα πρέπει να θυσιάσουμε τα βολικά μας. Γιατί είναι κατεπείγουσα η ανάγκη να γίνουμε καλύτεροι. Για να πάρουμε και του χρόνου το ελαφάκι μας από τον Σάντα. Γιατί στο λέω να το ξεύρεις. Έχει και ο παππούλης το μη-παρέκει του.

Το πτηνό σού εύχεται να χεστείς στο χρήμα σήμερα το βράδυ, να σκάσεις στο φαγί, να πνίξεις τα βάσανά σου στον αφρό της σαμπάνιας, να φιλήσεις και να φιληθείς, να αγκαλιάσεις και ν’αγκαλιαστείς.

Και σε πείσμα όλων, να σου ξημερώσει η καλυτερότερη χρονιά έβερ.

Ψιτ, χρόνια σου πολλά!

3 σχόλια :

  1. Αγαπημένε πιγκουίνε,

    εύχομαι πολλές επαναστάσεις κι από σένα,ήδη έχεις ξεκινήσει καλά, αποτελείωσέ τες να ησυχάσεις!

    Αν θες αγκαλιές εδώ είμαστε, πάντα διαθέσιμοι οι φίλοι σε τέτοια.

    Happy new year my little prince!

    Υ.Γ. το γεμιστό κοτόπουλο πότε το περιδρομιάσαμε στη Μύκονο και δεν το θυμάμαι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το κοτόπουλο δεν το θυμάσαι, διότι το εξαφάνισα σε χρόνο ντε-τε! Χικ.

    ...Θα χρειαστώ σίγουρα αγκαλιές, οπότε μην πας πολύ μακριά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπέροχο ποστ Πιγκουίνε! Σου εύχομαι και στο τέλος του 9 να έχεις να μας γράφεις και να μας εξιστορείς τόσο ωραίες αναμνήσεις!

    You keep getting better! ;)

    Καλή Χρονιά!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts