Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Η ανταλλαγή

Νεαρή σίνγκλ μάδερ (λεπτή σιλουέτα, γατίσιες ματάρες, σαρκώδη χείλη: μαντεύεις ποια παίζει) γυρίζει από τη δουλειά και ανακαλύπτει έντρομη ότι το 9χρονο αγοράκι της δεν είναι στον καναπέ να την περιμένει. Άμπερ αλάρμ. Το ψάχνει στη γειτονιά & στους δρόμους, απευθύνεται στην αστυνομία, ξεκινά προσωπικό αγώνα. Προς μεγάλη της χαρά, η αστυνομία τής ανακοινώνει ότι το παιδί της βρέθηκε, αλλά λες και τη δουλεύει το σύστημα, το νήπιο που της παρουσιάζουν δεν είναι δικό της αλλά ισχυρίζεται ότι την αναγνωρίζει ως μαμά του. Εδώ καις φλάτζα, καταρρέει η λογική σου και θέλεις να το κανελώσεις το βρωμόπαιδο.

Η δόλια μάνα επιμένει ότι το συγκεκριμένο παιδί δεν είναι το δικό της, αλλά η αστυνομία που θέλει να κουκουλώσει την υπόθεση (διότι έχει αρκετούς μπελάδες με κατηγορίες εναντίον της για διαφθορά, κακοδιοίκηση και παράτυπες συμπεριφορές), κατηγορεί τη μάνα ότι είναι τρελή και τη χώνει στο ψυχιατρείο. Όπου όλοι είναι μιλημένοι και τη βγάζουν μανιακή. Το σύστημα λειτουργεί αντίστροφα, με ένα δικό του νοσηρό τρόπο αυτοδιατήρησης.

Το κατάλαβες από το στόρι, η ταινία δεν θα σου προσφέρει το γέλιο, τη χαρά, την τσαχπινιά. Το θέμα είναι βαρύ, το ύφος είναι αυστηρό, οι ερμηνείες απόλυτα συνεπείς, κάποιες σκηνές σε φέρνουν στην απόγνωση. Η δόλια μάνα να αναζητεί το παιδάκι και οι αρχές -πνιγμένες μέσα στο βούρκο της διαφθοράς και της απάθειας- να συνομωτούν εναντίον της. Είσαι να σκάσεις, είσαι.

Η αστυνομία δεν κάμει τη δουλειά της, αλλά συγκαλύπτει και ψεύδεται. Η διαπλοκή φθάνει στα ανώτερα πολιτικά κλιμάκια. Ο πολίτης είναι αδύναμος και υφίσταται τα ταπεινωτικά χαστούκια του καφκικού συστήματος. Και πρόκειται για αληθινή ιστορία που συνέβη τη δεκαετία του '20.

Παλιακό και κιτρινισμένο; Τραγικά επίκαιρο και σημερνό.

Η ταινία της χρονιάς λέγεται "Ανταλλαγή" και είναι μία άσκηση ύφους από τον παππού Κλιντ Ίστγουντ που λογικά και δικαιωματικά χαρίζει το όσκαρ στην Αντζελίνα. Υπέροχη σκηνοθεσία, υποβλητική μουσική, εξαιρετικό κάστινγκ, σουπερ φωτογραφία, τέλεια όλα. Σα να ζωντανεύουν πίνακες του Χόπερ.

Το φοβάσαι γιατί είναι μεγάλο σε διάρκεια; Δεν θα ήθελες να του λείψει ούτε μία σκηνή. Ήταν όλες απαραίτητες. Μέχρι τελευταίας αναπνοής. Να πώς γυρίζεις δυομισάωρη ταινία χωρίς κοιλιά και με το σασπένς στο νον-στοπ. Ευχαριστούμε παππού Κλιντ. Διαμαντάκι.

Προτείνω, προτείνω, προτείνω.

3 σχόλια :

  1. Την έχω στα υπόψην την συγκεκριμένη ταινία, ακόμα και από πριν βγει στις σκοτεινές αίθουσες. Θέλω να την δω με την πρώτη ευκαιρία! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Να πας.

    Θυμίζει τόσα από το σήμερα που ζούμε. Τη Νατέλα και τον ακριβό της Άλεξ, την αστυνομία και το λάθος ρόλο που επιλέγει να παίξει, το σύστημα που θέτει ως υπέρτατο στόχο την αυτοσυντήρησή του.

    Και επίσης έχει και σασπενς. Και θα βουρκώσεις.

    Μην το καθυστερείς. Να πας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΟΚ ΟΚ θα πάω! (δεν θέλω και πολύ χεχε!) :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts