Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2008

Υπάρχει χειρότερη Ελλάδα και τη βλέπουμε.

Ακολουθεί σοβαρό κείμενο-διπλοσέντονο, κομμένα τα χάχανα.

Είμαι
32 ετών. Θυμάμαι τον Αντρέα στο μπαλκόνι, τον Κοσκωτά στα δικαστήρια, τον Σαμαρά να βάζει τρικλοποδιά στο Μητσοτάκη, τον παππού Καραμανλή να δακρύζει για τη Μακεδονία, τον Κουλούρη να δακρύζει για την τιμή του λάχανου στις λαϊκές, τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο να τραγουδάει "στ'άρματα στ'άρματα" και τον Ρουσόπουλο να μνημονεύει τον ταχυδρόμο πατέρα του. Θυμάμαι τον Μπουγιουκλάκη να τρώει το καφάσι (λάιβ) στο Κανάλι 29, τη Μιμή να τρώει το χαστούκι (σμάιλ) από την Αθίνη πάνω που υπογράφει το πόνημά της, τον Σημίτη να λέει χάου-γκρέιτφουλ-γουι-αρ στους αμερικάνους, το Χριστόδουλο να βυζαντινίζει από τον άμβωνα, τη μυθώδη 17 Νοέμβρη να αποδεικνύεται ένα ταλαίπωρο παρεάκι άφρονων, την Έφη Σαρρή να διεκδικεί έδρα στο κοινοβούλιο μέσω του youtube.

Θυμάμαι το σχολείο μου υπό κατάληψη για τον Τεμπονέρα, τα τρόλεϊ να απεργούν επί μήνες όταν ο Μητσοτάκης ξεκίνησε τις ιδιωτικοποιήσεις, τον Κωστάκη να σπάει το πόδι του παίζοντας ποδόσφαιρο και το Γιωργάκη να πέφτει από το ποδήλατο, φεύγοντας για τ'αδύνατο, κρατώντας στο χέρι το κλειδί. Είδα την Ελλάδα να περνάει από τη δραχμή στο ευρώ, από τους Ολυμπιακούς που χάσαμε στους Ολυμπιακούς που κερδίσαμε. Έζησα την «αλλαγή» (που μας στοίχισε ακριβά), τον «εκσυγχρονισμό» (που έμεινε ατελής) και την «επανίδρυση» (που δεν έγινε ποτέ).

Είμαι παιδί της μεταπολίτευσης. Το κατάλαβες.

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες δεν το έχω ξαναζήσει.

Η βία με απωθεί. Και θλίβομαι ειλικρινά για το παιδί. Συγκινήθηκα που είδα τη μάνα να σφαδάζει. Δεν είμαι για κηδείες, το ξεύρεις. Βούτυρο γίνομαι και κλαίω σα νιάνιαρο.

Πέραν του χαμού του, σε πληγώνει η σημειολογία μίας τέτοιας πράξης: ο αστυνομικός, το όργανο της τάξης, ο φορέας της εξουσίας με προτεταμένο το όπλο του απέναντι σε ένα παιδί. Στο όποιο παιδί. Σε έναν Αλέξη. Στον συγκεκριμένο Αλέξη.

Κι ύστερα όλη αυτή η καταστροφή. Των περιουσιών, των εξουσιών και των συνειδήσεων. Τάξη εναντίον αταξίας. Με αμφότερα τα άκρα να έχουν χάσει το νόημά τους. Ερώτημα. Ξεπλένεται το ένα έγκλημα στο άλλο; Είναι αυτό που βλέπεις στην οθόνη σου ιδεολογία της αντίδρασης ή πρόσχημα για πλιάτσικο και αγελαίες καταστροφές; Κι εντέλει με ποιους είσαι εσύ ρε; Με εμάς ή με τους άλλους;

Δεν θα απαντήσω. Δεν θα σου αρέσουν οι απαντήσεις μου.

Θα κάμω απλώς μερικές διαπιστώσεις.

Διαπίστωση πρώτη. Κάποτες η ελληνική κοινωνία ήταν αγράμματη, χωρατατζού κι αλέγκρα. Σήμερα είναι φοβισμένη και οργισμένη.

Σφραγισμένοι στα σπίτια μας, αλυσοδεμένοι στις πολυθρόνες μας, απονευρωμένοι από τις τηλεοράσεις μας. Ενταγμένοι σε ένα σύστημα νοσηρό και παθογόνο που αντί να μας δίνει λύσεις, μας γεννά προβλήματα και άγχη και πανικούς. Ένα σύστημα που μας φυλακίζει στις αίθουσες του σχολείου, στα αμφιθέατρα του πανεπιστημίου, στις σκοπιές και τα φυλάκια των ελληνικών βουνοκορφών, στα κλειστοφοβικά δωμάτια του νοσοκομείου, στις ατελείωτες αναμονές των πιστοποιητικών και των σφραγίδων. Ένα σύστημα που αδιαφορεί για την ατομικότητά σου. Και το οποίο αρέσκεται να δημιουργεί γκέτο: των αναρχικών στα Εξάρχεια, των μεταναστών στον Άγιο Παντελεήμονα, των πλουσίων στην Εκάλη. Όμως από τα ανήλιαγα υπόγεια στη Φυλής και τη Λιοσίων ως τα λοφτ και τις μεζονέτες στην Πολιτεία και τη Γλυφάδα, η κοινωνική αδικία ουρλιάζει και χτυπιέται. Αν εσύ δεν την έχεις ακούσει και ξαφνικά εκπλήσσεσαι με την τάχα μου ανεξήγητη έκρηξη βίας, σόρυ αλλά πρόβλημά σου. Ξεβούλωσε τ’αυτιά σου παλιοβολεμένε μαλάκα!

(Φοβάσαι; Κι εγώ.)

(Οργίζεσαι; Κι εγώ.)

Και κάθε μέρα αγωνίζεσαι και σφίγγεσαι και τρέχεις και ιδρώνεις και στενάζεις για να καταφέρεις να διασφαλίσεις μόνος σου την ατομικότητά σου. Και να διαφυλάξεις την αξιοπρέπειά σου. Όταν εντέλει γυρνάς στο σπίτι αποκαμωμένος, παρακολουθείς βουβός στην τιβί τα σούρταφέρτα των εκατομμυρίων, τα αφορολόγητα δις των Μονών, τις offshore των "νόμιμων" (και άρα ηθικών) υπουργών, τα βολέματα των κουμπάρων, τον Πρωθυπουργό να ρεμβάζει στη Ραφήνα και να δίνει διδακτορικά στη γυναίκα του, τα δάση να καίγονται, τις επιχειρήσεις να διαπλέκονται, τους μεγαλοκαρχαρίες να φτύνουν στα μούτρα το κράτος. Ηθική; Πλάκα μου κάνεις μεγάλε ή σε ξεπαγώσαμε τώρα από τη χρονοκάψουλα;

Ναι, οργίζεσαι. Κι εγώ. Αλλά ο καθείς μας διαχειρίζεται την οργή του με διαφορετικό τρόπο. Κάποιοι την εξωτερικεύουν σπάζοντας βιτρίνες (είτε γιατί δεν μπορούν να καταλάβουν το σύστημα, είτε γιατί σιχαίνονται τις δομές του και έχουν διαβάσει Μπακούνιν, είτε γιατί έχουν μία τάση προς την παραβατικότητα, είτε γιατί είναι αλητάμπουρες του κερατά -δεν έχει σημασία το γιατί) και κάποιοι άλλοι κάνοντας πλιάτσικο. Τους καταδικάζουμε όλοι παρέα. Είναι ανεξέλεγκτοι. Θέλεις να κατεβάσουμε τα τανκς; Θέλεις να τους μαντρώσουμε σε μία φυλάκα σε κάποια βραχονησίδα και να στήσουμε το δικό μας Γκουαντανάμο; Αν ειλικρινά νομίζεις ότι θα λύσει το πρόβλημα, μαζί σου. Να κάτσω κάτω, να σε ακούσω να με πείσεις. Αλλά έχεις και χόμγουορκ: θα πρέπει πρώτα να κάτσεις να σκεφτείς τι σκατά σκέφτονται και κατεβαίνουν στους δρόμους με τόση οργή. Είναι το περιθώριο, επιλογή τους; Ακόμη κι αν είναι, γιατί το σύστημα δεν έχει καταφέρει να τους μεταπείσει ή να τους απλώσει το χέρι; Μήπως γιατί δεν θέλει ή γιατί δεν μπορεί; Και τα δύο δεν μου κάνουν. Το σύστημα είναι ανεπαρκές. Νάτη η ανεπάρκειά του, τη βλέπεις μπροστά σου να φλέγεται.

Οι περισσότεροι από δαύτους μπορεί να είναι και μετανάστες. Ε μη μου πεις ότι εκπλήσσεσαι. Κάμουν πλιάτσικο σε μία κοινωνία που τους βρίζει και τους γκετοποιεί. Σε μία κοινωνία που ήταν ανέτοιμη να τους δεχθεί, αλλά και να τους διώξει. Σε μία κοινωνία που εξακολουθεί να είναι ανέτοιμη να τους εντάξει ή να τους εγγυηθεί το παραμικρό στην ώρα της οικονομικής κρίσης. Μεταξύ μας: δεν ψηφίζουν, δεν υπάρχουν. Αν ζεις στην Πολιτεία (και δεν μπαίνεις στο λεωφορείο και στον ηλεκτρικό), μπορείς να προσποιηθείς ότι δεν είναι καν εδώ.

Διαπίστωση δεύτερη. Το πολιτικό τοπίο μοιάζει πιο βομβαρδισμένο και από την Ερμού. Η χειρότερη μεταπολιτευτική κυβέρνηση (του ανύπαρκτου καταλληλότερου πρωθυπουργού) γαντζωμένη στην εξουσία και έτοιμη για ακόμα μεγαλύτερες ήττες οδηγεί πιωμένη το λεωφορείο μέχρι να πετύχει το γκρεμό. Το παλιακό ΠΑΣΟΚ μηρυκάζει την απλοϊκή εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας του, ο μικρομέγαλος Συνασπισμός δυσκολεύεται να συνταιριάξει τις θέσεις του, το αραχνιασμένο Κουκουέ μυρίζει ναφθαλίνη και ο Καρατζαφέρης προσδοκά στην περαιτέρω συντηρητικοποίηση των φοβισμένων λαϊκών του ερεισμάτων. Κανείς δεν έχει τη λύση που θέλεις. Κακό αυτό. Σε δυσκολεύει.

Λυπάμαι. Τα πράγματα δεν είναι όσο εύκολα μάς είχαν υποσχεθεί.

Είμαι κατά της βίας, στο είπα. Δεν είναι λύση, το ξεύρουμε κι οι δυο. Αλλά σε διαβεβαιώ ότι ελάχιστα απέχω από το να κάψω κι εγώ κανένα κάδο σε ένα σύστημα που μισώ και φτύνω και απεχθάνομαι και σιχτηρίζω. Αν δεν ήμουν βέβαιος ότι θα το διπλοπληρώσω ως φορολογούμενος (λόγω ρεμούλας στις δημόσιες προμήθειες για αντικατάσταση του κάδου), θα τον είχα κάψει τριάντα φορές τον χαζοκάδο (που είναι και κουτσός από τον πολυκαιρισμό και κανείς δεν σκέφτηκε να τον αλλάξει).

Που δεν πα να γίνει στάχτη το κωλοχανείο!

Διαπίστωση τρίτη. Η ελληνική κοινωνία κάνει ένα ριάλιτι τσεκ! Και ανακαλύπτει ότι η ζωή δεν βρίσκεται μήτε στα ρεπορτάζ της Λαμπίρη για το τι έφαγε και πού έκλασε η Έφη Θώδη, μήτε στον τηλεοπτικό ιδρυματισμό των Παρατράγουδων.

Η ελληνική κοινωνία κάμει ένα ριάλιτι τσεκ! Καλωσορίσαμε στην πραγματικότητα.

Το καταλαβαίνεις ότι έχουμε βαρύ φορτίο στις πλάτες μας και σημαντικό ρόλο για το αύριο. Εσύ κι εγώ. Μας κλήρωσε, μεγάλε.

11 σχόλια :

  1. Ενα μεγάλο ευχαριστώ που μίλησες και για μένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τα θερμά μου συγχαρητήρια για το άρθρο σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @philos, ήξευρα ότι ήθελες να τα χώσεις κι εσύ.

    @anilike, πρόσεχε γιατι είσαι στο τάργκετ γκρουπ των ημερών.

    @little mermaid, έγραψα γιατί θα σκάσω.

    @γκρινιάρη, φχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Άσε...θα κατέβω και Αθήνα και τρέμω...!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τα λόγια είναι περιττά.. Πολύ ωραίο!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ίσως το καλύτερο ποστ που διάβασα τις τελευταίες μέρες!!

    Καίριος, εύστοχος και καυστικός όπως πάντα, Πιγκουίνε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αν και με χαλάει λίγο η δαιμονοποίηση της λέξης-λάστιχο "σύστημα" (όχι δεν έχω καλύτερη), εύγε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ακριβως ετσι
    (εξαιρετικη αναλυση)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. γροθια στο στομαχι (ρε πουστη μου σαν πολιτικος στις ειδησεις των 8 μιλαω)
    να εισαι καλα πιγκουινε, ευχαριστω για αυτο το κειμενο

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts