Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2008

The Spirit

Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και η κακή του η ώρα. Και για να στο λέω εγώ ο κομικοφάγος και καρτουνολάτρης άνθρωπας, σκέψου πόσο μακριά πρέπει να τρέξεις από ετούτη την ταινία. Που την περίμενες και μήνες. Που είναι και η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Φρανκ Μίλερ. Που τον θυμάσαι γιατί είναι σπουδαίος δημιουργός κόμικς. Που το πενάκι του έχει απογειώσει έναν Daredevil, έχει πλάσει την Electra, σε έχει βυθίσει στο βούρκο του Sin City και σε έχει φουντώσει με εθνική απερηφάνια που είσαι απόγονος (τεταρτανήψι από την πλευρά της μαμάς) του Λεωνίδα με τους επικούς 300. Ε τον Φρανκ, χθεσινό δεν θα τον επείς.

Έχοντας ήδη στο ενεργητικό του δύο καραμπαμπάμ εισπρακτικές επιτυχίες στο σινεμά, απεφασίζει ουχί να μεταφέρει κάποιο δικό του graphic novel αλλά να βγάλει από το χρονοντούλαπο το θρυλικό υπερήρωα Spirit που έκαμε την πρώτη του εμφάνιση το 1941 σε στριπάκια κυριακάτικων εφημερίδων. Ναι, από εκείνα που διάβαζε ο παππούς σου σε συνέχειες.

Ο Spirit υπήρξε δημιούργημα του Will Eisner που θεωρείται πατριάρχης των υπερηρωικών κόμικς (κάτι σαν τον Όρσον Γουέλς για το σινεμά), καθότι κέντησε μία αυθεντικά pulp ιστορία με σαγηνευτικές γόησσες, αδιάφθορους αστυνομικούς με τετράγωνα πιγούνια, πολυτάλαντους κακούς με νοσηρές ιδέες, στοιχεία νουάρ, χιούμορ και ανατροπές. Όλα όσα θα συναντήσεις αργότερα στον Σπάιντερμαν, στον Μπάτμαν και στον Κάπταιν Αμέρικα. Λαμπρή ιδέα η κινηματογραφική μεταφορά, θα πεις. Θα συμφωνήσω. Εδώ έχουμε δει καν και καν.

Είδες και την αφίσα με την κόκκινη γραβάτα (είναι γάτα, είναι γάτα), σού θύμισε το αβανταδόρικα σκοτεινό στυλ του Μίλερ, φαντάστηκες νταρκ καταστάσεις, γούσταρες. Αλλά μην πεις ότι δεν υπήρχαν προειδοποιητικοί οιωνοί –άλλο που επέλεξες να τους αγνοήσεις.

Κακός οιωνός νούμερο ένα: Όπου κι αν κοιτάξεις για κριτική σε ελληνικό έντυπο, θα βρεις ένα ξερό «δεν ξεύρω / δεν απαντώ», διότι κάτι που το λέμε δημοσιογραφική προβολή δεν έγινε ποτές. Κοινώς ο έλληνας σινεκριτικός δεν πρόλαβε να συντάξει την ξυνίλα του για την ταινία (διοτί ω ναι, θα την συνέτασσε), καθώς ουδέποτε την είδε.

Κακός οιωνός νούμερο δύο
: Στο imdb δεν μπορείς να αναπνεύσεις από τη σκόνη που έχει σηκώσει το θάψιμο. Των όσων την είδαν. Λάθος στόρι, λάθος σκηνοθεσία, λάθος μουσική, λάθος-λάθος έχεις κάνει το μεγάλο σου λάθος, αν νομίζεις πως θα’μαι για πάντα το θύμα εγώ.

Κακός οιωνός νούμερο τρία: Εψές το βράδυ που κίνησα να το δω είχε πέσει όλος ο χειμώνας πάνω μου και με χαστούκιζε. Σα να μου έλεγε, μείνε βρε μαλάκα σπίτι σου να δεις καλύτερα την εορταστική Μανωλίδου στην Στιγμή της Αλήθειας.

Η ταινία στο πρώτο μισό φλέρταρε ανάμεσα στο απαράδεκτα κακή παρωδία και στο ελεεινά γελοία σαχλαμάρα, χωρίς να υπερτερεί κάποιο εκ των δύο. Ο Spirit βόλταρε στην πόλη κάνοντας γκελ σε ταράτσες, δοκούς και καμινάδες, κατόπιν έπαιξε γρονθοκόπημα με τον κακό Όκταπους (ο Σάμιουελ Τζάκσον επιβεβαιώνει την υποψία ότι δεν διαβάζει τους ρόλους πριν υπογράψει) και πήραμε λίγο μάτι την ματαιόδοξη γκόμενα Σαντ Σέριφ να βουτά για να πιάσει ένα θησαυρό (Έυα Μέντεζ και κλάσε μέντεζ). Αν εξαιρέσεις την κολλητή στολή της ματαιόδοξης γκόμενας και το στυλιζάρισμα, όλα τα υπόλοιπα μπόρινγκ.

Εντάξει, δεν λέω. Το δεύτερο μισό πήρε κάπως τα πάνω του, αλλά το γελοίο δεν ξεπεράστηκε ποτές. Να είναι κρεμασμένος από ένα παράθυρο ο Spirit και να του πέφτουν τα βρακιά του. Να βγαίνει ο κακός Όκταπους μετά της βοηθού του (Σκάρλετ Γιόχανσον κορίτσι μου, μείνε και λίγο σπίτι σου να προλάβει και καμία άλλη σταρλετίτσα να σταυρώσει ρόλο) ντυμένοι ναζιστικός καρνάβαλος. Και ο σουρεαλισμός συνεχίζεται με φονική χανούμ μπουρέκ (άψογη στο τσιφτετέλι με τα μαχαίρια η Παζ Βέγκα), τη Σαντ Σέριφ να ψάχνει το χρυσόμαλλο δέρας και μπόλικες εκρήξεις για φινάλε. Χάνει η μάνα το παιδί και ούτε που το ψάχνει.

Δατς σόου νάτ εντερτέινμεντ.

Φρανκ θα σου μιλήσω από καρδιάς γιατί ξεύρεις πόσο σε εκτιμώ (κι ας είσαι ρατσιστής, ρεπουμπλικάνος και παλιοκαθίκι –έχεις ταλέντο γαμώτι και πάντοτε υποκλίνομαι σε αυτό!). Πλήζ λίσεν του μι και μείνε στα κόμικς σου, στα μολύβια σου, στα μελάνια σου. Θα βγάλεις ίσως λιγότερα φράγκα, αλλά τουλάχιστον δεν θα πάρει η μούρη σου το χρώμα της γραβάτας του Spirit. Από τις ντομάτες.

2 σχόλια :

  1. :) :)

    Μα καλά, δεν είδες και το τρέιλερ που ήταν το αίσχος του αίσχους ω αίσχος;; Από αυτό προειδοποιήθηκα και δεν το είδα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts