Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2009

Δανάη, κλείσε τα φώτα



Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που είμαι τόσο, μα τόσο μόνος
και που μαζί μου παίζουν κρυφτό
πότε η θλίψη και πότε ο πόνος

Που να’ σαι αλήθεια το βράδυ αυτό
που με χτυπάει τ’ άγριο τ’ αγέρι
να ’ρθεις και μ’ ένα φιλί καυτό
να με γεμίσεις με καλοκαίρι

Ας ερχόσουν για λίγο
μοναχά για ένα βράδυ
να γεμίσεις με φως
το φριχτό μου σκοτάδι
και στα δυο σου τα χέρια
να με σφίξεις ζεστά
ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά

Που να’ σαι, να ’ρθεις το βράδυ αυτό
σ’ αυτούς τους δρόμους που σ’ αγαπούνε
το ντουετάκι τους το γνωστό
τα βήματά μας να ξαναπούνε

Που να’ σαι να ’ρθεις το βράδυ αυτό
που ’γινε φύλλο ξερό η ελπίδα
να ’ρθεις κοντά μου να φυλαχτώ
από του πόνου την καταιγίδα

4 σχόλια :

  1. ΟΚ τα έκλεισα! Αν σκοντάψω πουθενά, η αμαρτία πάνω σου! :P

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στο "Σώσε με" το άκουσα (διασκευασμένο βέβαια) και ακόμα είναι από τα αγαπημένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. @DaNaH, κράτα κάνα φακό καλού κακού, δεν είμαστε για τρεχάματα.

    @Siganopapadia, το δικό μου μπαούλο ακόμα ταξιδεύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts