Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Πραγματικά το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί

Ρισπέκτ στη συγγραφική βιρτουοζιτέ: γιόμισε συναίσθημα η Γουιστέρια Λέιν. Οι Απεγνωσμένες Νοικοκυρές πιάσανε τα 100 (επεισόδια) και οι σεναριογράφοι εισήγαγαν έναν χαρακτήρα που ποτές δεν είχαμε ξαναδεί. Απλώς για να τον πεθάνουν στο πρώτο δίλεπτο. Εεε γουάτ;

Σύμφωνα με τα όσα μας άφησαν να κρυφοκοιτάξουμε στα παρενθετικά φλασμπάκς, ο πλέον μακαρίτης χάντιμαν "κυρ-Μήτσος" επισκεύαζε τις στέγες, τις κλειδαριές και τα υδραυλικά τους (όταν ο Μάικ δεν είναι εδώ). Αλλά οι μικρές του επεμβάσεις στην καθημερινότητά τους, επηρέαζαν ταυτόχρονα τον τρόπο που αντιλαμβάνονταν τη ζωή τους.

Με απρόσμενα αποφασιστικό τρόπο.

Όπως ακριβώς μπορεί να σε επηρεάσει η χαμογελαστή καλημέρα της φουρνάρισσας την ώρα που σου τυλίγει τη φρατζόλα, η παρατήρηση της πωλήτριας στο μαγαζί με τα ρούχα ότι σού πάνε τα μενεξεδιά, το νεύμα του τροχονόμου ότι άντε, πέρνα κι εσύ πριν σταματήσω τη ροή από την πλευρά σου.

Κάθε μικρή συμμετοχή των κομπάρσων της ζωής σου, δίνει τη δική της ελαχιστομικρούλα ώθηση στο καθημερινό σου ρόλλερ-κόστερ, παρότι ουδέποτε το αντιλαμβάνεσαι ή σταματάς για να το εκτιμήσεις (μόσχαρε). Κι ας σου μιλάνε για τη σημαντικότητα της πεταλούδας στο χάος.

Όταν λοιπόν μία σιτκομ σειρά διακόπτει τη ροή των μαλλί-με-μαλλί μελροουζικών υπερβολών για να γιορτάσει τα εκατοστά της γενέθλια ήρεμα κι απλά αποτίοντας φόρο τιμής στο ελάχιστο, τότες στέκεσαι και σκέφτεσαι γουάου, παλιομπαγάσικα εξυπνοαμερικανάκια είστε η ντόπα μου.

2 σχόλια :

  1. Και εμένα μου άρεσε πολύ το επεισόδιο αυτό! Ήταν διαφορετικό και δεν πρόσθετε τίποτα νέο στην πλοκή, αλλά ήταν ωραίο που βλέπαμε τις ζωές τους πριν την αυτοκτονία της Mary-Alice.

    Δεν γνώριζα ωστόσο ότι ήταν το εκατοστό επεισόδιο! Ευχαριστώ για την επιπλέον πληροφορία! :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. H τελευταία πρόταση που έγραψες γαμάει!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts