Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2009

The Revolutionary Road

Ξεύρεις ποια είναι η μαγκιά; Πότε με κερδίζεις ως κοινό και ως άνθρωπα;

Όταν κάμεις πχιότητα, είσαι ντιπ, μου καις καμπόσα εγκεφαλοκύτταρα αλλά χωρίς να κόβω τις φλέβες μου από τη βαρεμάρα. Δύσκολο, αλλά για τα δύσκολα καμώνεσαι πως είσαι.

Είδα το Revolutionary Road και η λέξη μπόρινγκ είναι απίθανα λίγη. Αρχίζει η ταινία, σου δείχνει ζευγάρι φίφτις με μιντλ-κλας νοικοκυρά, σύζυγο-κουβαλητή (τύπου "Honey, I'm home") και δύο παιδάκια φυστικοβούτυρο. Στο ρελαντί φθάνουμε μετά από κάνα μισάωρο σε φαϊνή ιδέα της νοικοκυράς. -Βρε άντρα, δεν πάμε στο Παρίσι να μείνουμε; Στο Παρίσι; Ναι στο Παρίσι. Εσύ άντρα δεν χρειάζεται να δουλεύεις, θα δουλεύω εγώ κι εσύ θα κάθεσαι για να βρεις τον εαυτό σου. Ίουκ.

Ή είναι η τέλεια γυναίκα που κάθε άντρας ψάχνει για ν'αράξει ή είναι πραγματικά θεοβλαμμένη. Άνοιξε κάνα Κοσμοπόλιταν μίσες. Κι αντί ο άντρας να την ψάξει μην έχει κανένα καρούμπαλο από κουτούλημα στον απορροφητήρα, της λέει: "Αγαπουλίνα, τρομερή ιδέα. Λετς ντούιτ!" Ίουκ ίουκ.

Και μένεις εσύ ο θεατής να αναρρωτιέσαι: (α) Χάθηκαν τόσες πολιτείες και το Καναντά, που θα τρέχουν στα φίφτις με την οικοσυσκευή στις Ευρώπες; (β) Έχει πάρει κανείς τους το Σορμπόν ή θα τρέξουν ένα ταχύρρυθμο Αλουέτ; (γ) Είναι αυτό σενάριο ή μήπως πρόκειται για πράκτικαλ τζόουκ;

Επειδής η ώρα δεν περνάει, λες τουλάχιστον να τσακιστούν να πάνε στο Παρίσι, μπας και τους κουτσουλήσει κάνα περιστέρι στη Μονμάρτη και δεις και λίγη δράση. Αλλά που; Το ξανασκέφτεται εκείνος, ψιλοβαριέται κιόλας, του τη λέει και ένας ψυχάκιας γείτονας ότι είναι κότα, αποφασίζει να κάτσει στ'αυγά του. Ου να μου χαθείς, ξεφτιλισμένε.

Τότες η νοικοκυρά (που θα την επείς και desperate) παίρνει ανάποδες, αρχίζει τις χριστοπαναγίες, του πετάει και ένα βάζο και τρέχει στο δάσος (?). Όπου ελπίζεις σε ένα λύκο να την κάμει μεζέ, σε ένα δράκο να την κάμει κάρβουνο ή έστω στους επτά νάνους να την κάμουν ό,τι θέλουν. Αλλά που; Γυρίζει και από το δάσος, δράμα τα νεύρα σου. Μπόρινγκ λέμε: μείνε στο δάσος!

Έτσι συναρπαστικά πέρασε η πρώτη μιάμιση ώρα. Και τελοσπάντων μη σου πω και το τέλος, γιατί μπορεί να έχεις αυπνίες και να θες να πας να το δεις.

Ναι, παίζουν ωραία. Θα σου το πουν όσοι το είδαν, θα σου το πουν οι κριτικοί, θα σου το πω κι εγώ. Και η Κέιτ και ο Λίο. Σόου γουατ; Για να πάρουν αυτοί το όσκαρ, θα πέσουμε οι υπόλοιποι στα υπογλώσσια. Τι έγινε κύριε σκηνοθέτα, κύριε Μέντεζ μου; Πήραμε τις ηθοποιάρες και ξεχάσαμε να προσλάβουμε σεναριογράφο; Στόρι δικέ μου. Στό-ρι. Μιλάς; Μην ακούσω κιχ Μέντεζ! Παλουκώσου κάτω, δες ξανά το "Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ" με το Λιζάκι και γράψε 100 φορές στο τετράδιό σου "Δεν θα σκηνοθετήσω άλλες κουλαμάρες με θέμα την πτώση του αμέρικαν ντριμ. Άι σουέαρ, που να δω τη Μισέλ Ομπάμα ξανθιά."

Βαθμός: 3/10 (τρία= Λίο, Κέιτ, μπούλσιτ)

1 σχόλιο :

  1. Απαράδεκτος:-)

    Pal, I couldn't disagree more! Αν είχε κάτι η ταινία είχε σενάριο και βαθιά νοήματα, αλλά αν συμφωνούσαμε όλοι για την τέχνη η ζωή μας θα ήταν τόσο μα τόσο βαρετή!

    Αντί επανάληψης όσων έγραψα εγώ προκειμένου να δικαιολογήσω γιατί η ταινία αυτή συγκαταλέγεται στις καλύτερες που έχω δει ever, σου αφιερώνω την παρακάτω κριτική, δεν είναι η δική μου, αλλά κάποιου από το φόρουμ του αθηνοράματος, ονόματι Τηλέμαχος, που δε γνωρίζω.
    ----
    'Αλλη μια αριστουργηματική ταινία
    καπάκι μετά το Reader. Πήγα επιφυλακτικός έχοντας διαβάσει μέτριες έως απλά συμπαθητικές κριτικές και έφυγα μαγεμένος. Τι να πρωτοθυμηθώ το εξαιρετικό σενάριο που βυθίζεται σαν νυστέρι με χειρουργική ακρίβεια στον χαρακτήρα αλλά και στον βαθύτερο ψυχισμό των ηρώων, την εξαιρετική σκηνοθεσία του Μέντες που ξεπερνάει και το American Beauty γιατί αν εκεί ήθελε να κερδίσει τις εντυπώσεις και τις κέρδισε με ένα βιτριολικό σενάριο και μια φανταχτερή σκηνοθεσία , εδώ είναι ολότελα απορροφημένος στην ολοκλήρωση ενός φιλμικού σύμπαντος με θρησκευτική προσήλωση, φροντίζοντας εξονυχιστικά να μην υπερβάλλει, να μην καταφύγει σε εφέ, να μην κλείσει το μάτι στο κοινό και να ζωντανέψει με απόλυτη αγάπη και πνευματική ταπεινότητα και υπευθυνότητα τους ήρωές του. Τα πλάνα πίνακες του Hooper του αντιπροσωπευτικότερου αμερικανού ζωγράφου του μεταπολέμου που έβαλε χρώματα στην μεγάλη νύχτα της ψυχής των Αμερικανών. Το timing εξαιρετικό η κάμερα στριφογυρνά στους ήρωες πάει από τον ένα στον άλλο αποκαλύπτοντας τα μύχιά τους και στις πιο απλές καθημερινές χειρονομίες τους, το σενάριο δεν μοιράζει ευθύνες αλλά σαν μπαλάκι του πινγκ πονγκ προσκρούει στην ρακέτα του ενός και του άλλου παίκτη. Είναι αδύνατον να ταυτιστείς με κάποιον από τους δύο ήρωες αφού τα επιχειρήματα και η αλήθεια είναι πραγματικά κομμένα στα δύο όπως και στις καλύτερες τραγωδίες. Μια καρμική σχέση που η έλξη ισοδυναμεί με αυτό που λείπει στον κάθε έναν από τους δύο, αλλά είναι αδύνατον να αποσπαστεί από τον καθέναν τους γιατί το στοίχημα εδώ δεν είναι η "Αρμονική συμβίωση" αλλά η ολοκλήρωση, το γνώθι σ΄αυτόν.
    Δεν υπάρχει τίποτα κοινότοπο σε αυτό το εξαιρετικό ψυχαναλυτικό δοκίμιο, υπάρχει μόνο αυστηρότητα, αλήθεια και βαθιά συμπόνια. ... Σκηνή με την σκηνή η ένταση μεγαλώνει, οι πληγές δείχνουν το βάθος τους και το κρεσέντο γίνεται με την απίστευτης δύναμης και ομορφιάς σκηνή που ο ντι Κάπριο τρέχει απεγνωσμένα ενώ το σύμπαν γύρω του στροβιλίζεται, σαν ένας Σίσυφος που έχει γκρεμιστεί στο βάθος μιας απέραντης χοάνης. Η ταινία για μένα τελείωσε εκεί. Οι δύο ερμηνευτές συνεργάζονται στην εντέλεια , έχουν όλη τη χημεία της αγάπης που δεν γεφυρώνεται και αποδεικνύουν με τον πιο έντιμο τρόπο ότι είναι μεγάλοι ηθοποιοί και όχι αστέρια του Χόλυγουντ.
    Η ταινία μου θύμισε λίγο τις "Σκηνές από έναν γάμο" του Μπέργκμαν αλλά με συγκίνησε περισσότερο μια και δεν υπήρχαν εδώ οι θεατρικότητες και τα ναρκισευόμενα αδιέξοδα των διανοουμένων, αλλά ο αληθινός σπαραγμός δύο ανθρώπων που πρέπει να διανύσουν την κόλαση για να μάθουν την αλήθεια για τα συναισθήματα και τα κίνητρά τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts