Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Πούντα (ή πόσα στερεότυπα μπορείς να μετρήσεις σε ένα 10λεπτο)

Μπαίνω στο τρόλεϊ, είμαι πτώμα, βρίσκω μία κενή θέση, χύνομαι.

Στο διπλανό μου κάθισμα, γηραιός κύριος με γυαλί από εκείνα που φτιάχνανε στα 60s από χοντρό κόκκαλο δεινοσαύρου, ζει μία αδιευκρίνιστη αναστάτωση που αρχικά απέδωσα στο ότι θα είχε προλάβει το Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες σε πρώτη εκτέλεση στη μάντρα του Αττίκ.

Με κοιτάζει. Τον κοιτάζω μπακ με βλέμμα μη-μου-μιλήσεις.

-Δεν κάμει ψύχρα;

Μουγκρίζω κάτι στη γλώσσα μου.

Απτόητος στρέφεται στη μπροστινή κυρία.

-Κλείστε επιτέλους το παράθυρο, θα αρπάξουμε καμία πούντα.

Γυρνάει εκείνη και από το τίναγμα του μαλλιού της καταλαβαίνεις ότι μεγάλε ανασκουμπώσου, πάρε ποπκορν, βγάλε το ipod απ΄τ'αυτιά σου, θα παίξουμε καρπαζιές σε όλη την Πατησίων.

-Το παράθυρο θα μείνει ανοικτό! Θα σκάσουμε εδώ μέσα από τη βρώμα τόσοι νοματέοι. Μμμμ, ξεύρω: όλοι μόλις βγήκατε από τη σαπουνάδα του μπάνιου σας.
-Τι λες μωρέ; το χοντραίνει ο παππούς.
-Ξεύρω τι λέω: όλοι είστε φρεσκοπλυμμένοι! (...) Και μωρέ να πεις την γυναίκα σου!
-Θα κλείσεις το παράθυρο;
-Άμα κρυώνεις να φορέσεις παλτό.
-Κάνει ρεύμα κυρά μου.
-Να μείνεις σπίτι σου να μη σε χτυπάνε τα ρεύματα.
-Εσύ να μείνεις σπίτι κυρά μου, να πλύνεις κάνα ρούχο (σ.σ. πού πήγε το πιάτο;)!

Το σημείο αυτό είναι η αληθινή πρόκληση. Ο καλός ο καβγάς, ο αβανταδόρικος κρίνεται σε αυτή τη χρονική στιγμή. Στη δυνατότητά του να ξεπεράσει το αρχικό ξέσπασμα, να κάμει την υπέρβαση και να επιτύχει κλιμάκωση. Και για να τα καταφέρει όλα αυτά χρειάζεται μία χείρα βοηθείας από το κοινό. Είναι ας πούμε σαν τις παλιές καλές ελληνικές ταινίες που έπεφτε το πρώτο μπουνίδι στην ταβέρνα και πριν προλάβει η Κοντού να αρπάξει το μπουκάλι, είχαν πιαστεί από τους γιακάδες όλοι οι κομπάρσοι.

Πετάγεται αλλοδαπός από το πίσω κάθισμα.

-Είναι γέρος κυρία, κρυώνει. Κλείσε παράθυρο.

-Ποιος σου μίλησε εσένα; τα παίρνει στην κράνα η κυρία.

-Ε όχι και γέρος! τα παίρνει στην κράνα και ο παππούς.

Και συνεχίζει με διδακτικό τόνο:
-Ηλικιωμένος! Η-ΛΙ-ΚΙ-Ω-ΜΕ-ΝΟΣ! Αλλά βέβαια, ποιος να σε μάθει τρόπους στην Αλβανία.

-Ντεν είμαστε όλοι αλμπανοί! λέει ο αλλοδαπός, φανερά προσβεβλημένος.

-Ρατσιστή, πετάγεται ένας πιτσιρίκος που στεκόταν αγκαλιά με το πορτοκαλί ακυρωτικό μηχάνημα και με το ένα μάτι να αγνοείται πίσω από μωβ τούφα.

-Ε όχι να μας λένε και ρατσιστές, τώρα! Ήρθανε στη χώρα μας, μας ληστεύουνε, μας σκοτώνουνε, θα μας πουν και ρατσιστές! Να πάνε στις πατρίδες τους! λέει έτερη κυρία από τα πίσω πίσω καθίσματα, εγκαινιάζοντας ένα νέο πηγαδάκι δυναμικής ανταλλαγής απόψεων με τη διπλανή της κυρία να καταθέτει πρόταση για άμεση απέλαση 2 εκατομμυρίων μεταναστών από τη χώρα αύριο το πρωί. Και τους μισούς επιβάτες του τρόλεϊ να τη βρίζουν, ο καθείς στη γλώσσα του.

Ακολούθησαν πέντε λεπτά μεγάλης ανακατωσούρας με πολλά ανοικτά ζητήματα από την πολιτική έως την οικονομία.

Εντέλει ένας τολμηρός και στεντόριος κύριος που στεκόταν σιωπηλός, απεφάσισε να βάλει μία τελεία:
-Θα σκάσετε πια; Δεν φταίμε εμείς να σας ακούμε τόσην ώρα!

Περιέργως έπεσε σιωπή. Η πόρτα άνοιξε στη στάση. Κάποιοι βγήκαν, κάποιοι άλλοι μπήκαν.

Ο γηραιός κύριος που καθόταν δίπλα μου με κοίταξε ξανά. Τον κοίταξα μπακ.
Σκύβει και μου λέει με κάπως πιο ψιθυριστή φωνή:

-Εντέλει εσείς δεν κρυώνετε;

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Who watches the watchmen?

Fuck the critics, go see that movie.

Κανονικά, αυτό ακριβώς θα σου έλεγα. Αλλά παρότι βγήκα από το σινεμά πυροβολημένος από το χορταστικό τρίωρο γουάου, είναι μία από εκείνες τις περιπτώσεις που αν σου το προτείνω και μετά έρθεις έξαλλος να μου ζητήσεις τα ρέστα, βαριέμαι θανατερά να κάτσω να σου αιτιολογήσω το γιατί μου άρεσε.

Διόρθωση: το γιατί το λάτρεψα.

Διότι το Watchmen είναι ταινιάρα. Με ακούς; Ται-νι-ά-ρα. Και μπορεί να το θάβει κάθε κριτικός επί της γης που δεν ξεύρει παρά να εγκωμιάζει τα κατά καιρούς χασμουρητά του, αλλά τα social media (call me imdb) τού επιφύλαξαν ήδη μία θέση στις καλύτερες 250 ταινίες όλων των εποχών.

Μαγκιά; Όσο δεν παίρνει.

Γιατί είναι μπερδεμένο, βίαιο, γιομάτο χαωτικές ιδέες, πολυπρόσωπο, σκοτεινό, αντισυμβατικό, κάμει άπειρα μπροσπίσω. Είναι σα να σου λέει, φίλε μίσησέ με. Αντιεμπορικό και καραεμπορικό μαζί. Αισθητική εμπειρία, γουρλωτικά εφφέ, Bob Dylan και Jimi Hendrix μαζί. Πώς γίνονται αυτά γαμώτο;

Ναι, έχει σούπερντουντς με λάτεξ κοστούμια (και τουλάχιστον έναν, χωρίς) και σούπερτσικς που κυκλοφορούν με τα κομπινεζόν. Ναι, όλοι τους θέλουν να σώσουν τον κόσμο. Ναι, έχουν υπερφυσικές δυνάμεις. Αλλά αν αφήσεις τις παρωπίδες στο σπίτι, μπορεί και να τους ακούσεις να φιλοσοφούν.

-What happened to the American dream?
-It came true. You're lookin' at it.

Βαθμός: 10 (μην πας να το δεις -βάζω καρασπάνια δεκάρι σε ταινία και θες να μου πεις ότι δεν προβληματίζεσαι;)

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Μία ντουζίνα πόντους στη Νορβηγία

Επειδής σε ξεύρω τι ανυπόμονος άνθρωπας είσαι, σου έχω το νικητήριο τραγούδι της εφετινής Γιουροβίζιον για να το ξεύρεις ενωρίς να πουλήσεις μούρη στο γραφείο ή στο παρεάκι. Ο νορβηγός πιτσιρικάς θαρρώ ότι μπορεί και να μείνει σπίτι του στο Όσλο να του στείλουμε το βραβείο, διότι έτσι κι αλλιώς περίπατος θα είναι η νίκη του.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts