Κυριακή, 10 Μαΐου 2009

Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή

Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει
είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη
ό,τι και να πω, κάτι περισσεύει,
τρύπια είναι η αγάπη μας και δεν μας προστατεύει
Λευκό μου σεντονάκι, λάμπα μου τρελή
ποια αγάπη πια να μας φυσάει,
βάλε στη σκιά σου τούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε που να πάει, που να πάει.

Ο Ευγένιος ήταν κομμάτι μιας Ελλάδας που έχουμε όλοι μέσα μας, αλλά σπάνια ομολογούμε. Μίας Ελλάδας που κιτρινίζει ως ανάμνηση στις παιδικές μας φωτογραφίες και ακούγεται ως αναστεναγμός στους ξεχασμένους μας καημούς.
Ας μοιραστούμε τουλάχιστον το κοινό μας πένθος.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts