Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Star Trek

Τώρα που οφίσιαλι μπαίνει Ιούνιος και πριν σε πιάσουν τα γνωστά σίζοναλ άγχη -τύπου: μήπως το περσινό αντηλιακό με το οποίο παστώνομαι εδώ και δύο εβδομάδες έχει λήξει; μήπως να έκανα κάνα σολάριουμ μη βγω στην παραλία και νομίζουν ότι διαφημίζω το φρέσκο γάλα δέλτα; μήπως εφέτος και ένεκα της κρίσης να κάμω κάμπινγκ στην ταράτσα γιατί όσο να πεις το πάνω/κάτω με το ασανσέρ θα μου έρθει φθηνότερα από τον Αγούδημο;- ήρθε η ώρα για τα τελευταία χρωστούμενα του Μαϊου. Εξού και πριν μαζέψω τα χειμωνιάτικα για να κάμω χώρο στη ντουλάπα, οφείλω να σου τινάξω σινεσέντονο με σχολιασμό (σε συνέχειες, μη σου έρθει και ο ντοβρουτζάς) των όσων είδα μασουλώντας ποπκορν τον τελευταίο μήνα. Και σου τ'ορκίζομαι μόνο για τη Βαρντάλος θα με ακούσεις να ρεύομαι την κοκακόλα που ήπια.

Ξεκινώ από το Σταρ Τρεκ, γιατί σε περίπτωση που δεν το έχεις δει ακόμη, κάποιος επιτέλους πρέπει να σου πει να πας.

Τι θυμάσαι από τη βρεφική σου ηλικία; Τον κούκλο σου το Μπόμπο, το πρώτο σου Ατάρι, μία τεράστια τομπλερόνε που σου χαρίσανε, την οποία δοκίμασες να φας με το χαρτί και σε τρέχανε στο Παίδων. Εγώ ανάμεσα στις λοιπές μνήμες, με θυμάμαι καθισμένο στον καναπέ να παρακολουθώ επεισόδιο sci-fi στην ΥΕΝΕΔ (με σήμα τη γαλανόλευκη) και να στιγματίζομαι ως νήπιο φορ δε γιαρς του καμ. Το πλήρωμα του Εντερπράιζ είχε προσεγγίσει ένα μυστηριώδη πλανήτη όπου ο χρόνος έτρεχε σα μανιακός και σύντομα ο Κάπτεν Κερκ, ο Σούλου και η Ουχούρα είχαν αποκτήσει μακριές λευκές γενιάδες και κυκλοφορούσαν με πι. Το κατάστρωμα του σκάφους μύριζε παπουδίλα και στην πρώτη αληθινή κρίση ηλικίας μου, αντιλήφθηκα τη σχετικότητα του χρόνου και συνειδητοποίησα ότι πλησιάζει η στιγμή που θα πρέπει να εγκαταλείψω την πιπίλα.

Πολλά πράγματα μπορείς να μου προσάψεις, trekkie δεν θα με πεις. Από την ορίτζιναλ σειρά δεν μπορώ να ανακαλέσω άλλες μνήμες -σόρι. Ζήτημα είναι να έχω δει τις μισές από τις κινηματογραφικές ταινίες. Ξεύρω δεν ξεύρω τα βασικά για το στόρι. Η μόνη από τις σειρές που έχω παρακολουθήσει με συνέπεια είναι το Next Generation. Με τον Κάπτεν Ζαν Λουκ Πικάρντ να έχει μία λύση για κάθε διαγαλαξιακό παρατράγουδο είτε επρόκειτο για ένα γιγάντιο δύστροπο καλαμάρι που περιφερόταν στο Δέλτα του Κενταύρου φτύνοντας μελάνι, είτε για ζοχαδιασμένες φυλές εξωγήινων που πιάνονταν κεραία με κεραία για το αν τα μούσμουλα είναι πράσινα ή μενεξεδιά. (Χελόου; Δεν φυτρώνουν μούσμουλα στον Αστερισμό της Κασσιώπης!)

Κι έρχεται Αυτός (ο τζέι τζέι άμπραμς βρε γιαβρίμ, ο δημιουργός του λοστ -πόσο γκάου πίου είσαι;), παίρνει τους κουρασμένους χαρακτήρες, το σκουριασμένο σκάφος, το παλιακό στόρι, το σέβεντις σετάκι μίνι/μπότα της Ουχούρα, κάμει τα μάτζικ τρικς του και σου δημιουργεί το πιο απιστεύταμπολ χορταστικό μπλοκμπάστερ της χρονιάς. Και νά που ο Σποκ αποκτά βάθος και παύεις να ασχολείσαι μόνο με τ'αυτιά του, νά που ο Κέρκ αφήνει κατά μέρος το ηρωικό αρχηγιλίκι και βγάζει το μπασταρδάκι που έκρυβε τόσα χρόνια κάτω από τα λάτεξ και νά που η Ουχούρα (νιαρ, νιαρ) πρωταγωνιστεί σε ιντεργκαλάκτικ μενάζ-α-τρουά που δεν βλέπεις την ώρα να εξελιχθεί στο σίκουελ. Και να μην έχεις ιδέα ποιοι είναι όλοι αυτοί, θα σου αρέσει. Και να μην έχεις ξανακούσει τις λέξεις "σταρ τρεκ", πάλι θα σου αρέσει.

Βαθμός: 9/10

2 σχόλια :

  1. Αυτή πάλι,απλά ΔΕΝ μας ενδιαφέρει-αν και είμαστε θαυμαστές του συγκεκριμένου είδους ταινιών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βρε αφήστε τις κόνξες και τρεχάτε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts