Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2009

About Farrah Fawcett

Θα μου πεις τώρα τα έμαθες εσύ για τη Φάρα; Κι αν όχι, γιατί το θυμήθηκες ύστερα από τόσες μέρες;

Δεν είναι θέμα κακών αντανακλαστικών (μικρόψυχε αναγνώστα): το πτηνό διαθέτει υψηλό αγουέαρνες θένκ γιου βέρι ματς. Είναι θέμα περίσκεψης. Το σκεφτόμουν αυτό το ποστ αλλά δεν το αποφάσιζα γιατί με τσαντίζουν οι εύκολοι επικήδειοι. Άσε που μας είχε πεθάνει και ο Μάικλ και έδωσα προτεραιότητα. Τέτοιος είμαι, αλλά με αγαπάς έτσι κι αλλιώς!

Άλλωστε το θέμα μου σε αυτό το ποστ δεν είναι ακριβώς η Φάρα Φόσετ (εντάξει κάνε μου μήνυση για τον παραπλανητικό τίτλο). Το θέμα μου είναι αυτό που έκανε τη Φάρα Φόσετ να μη θυμίζει σε τίποτα τη Φάρα Φόσετ.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ τον καρκίνο. Κάποιοι εξ αυτών θεωρούν ότι δεν τους αφορά γιατί ακολουθούν κατά γράμμα τις συμβουλές του Vita και πίνουν καθημερινά ένα κοκτέιλ από δύο λεμόνια, τρία γκρέιπφρούτ και τρεις σπιθαμές βότκα (τα πρώτα δύο για τις βιταμίνες, τη βότκα για να ξεχάσεις την ξινίλα). Άλλοι απλώς φοβούνται να πούνε και το όνομά του -λες κι αν εξορίσεις τη λέξη θα ξορκίσεις και το δαιμόνιο. Πες το ρε μαλάκα, μην είσαι χέστης. Καρκίνο το λέμε και ξέρεις κάτι; Συμβαίνει. Ακόμα και σε Αγγέλους. Του Τσάρλι ή της διπλανής πόρτας.

Υπάρχουν τέλος και κάποιοι άλλοι που το έχουν ζήσει. Και για να "ζήσεις" κάτι σημαίνει ότι αυτό το κάτι συμβαίνει μέσα από την πόρτα του σπιτιού σου (δικός μου ορισμός). Είτε αφορά εσένα τον ίδιο, είτε το έτερον ήμισυ, τη μαμά σου, το μπαμπά σου, τον αδελφό, την αδελφή σου, το παιδί σου, τον παππού, τη γιαγιά, την παρακόρη Κορασόν από τη Μανίλα (δεν είμαι και μέσα στο σπίτι σου να ξέρω, κάνω γκέσινγκ να πιάσω όλες τις υποπεριπτώσεις).

Θα το παραδεχτώ και το κρίμα πάνω μου: η Φάρα ήταν μία ατάλαντη αμερικάνα χαζογκόμενα των 70ς. Μία σεζόν τηλεοπτικής σειράς, ένα καλοπληρωμένο πόστερ, ένα φέιμους χέρκατ και αυτά. Όταν εγκατέλειψε τους Άγγελους του Τσάρλι για να δοκιμάσει την τύχη της στο σινεμά, οι κριτικοί είχαν κατασπαράξει τις υποκριτικές της αδυναμίες, την άχρωμη φωνή της, το κενό της βλέμμα. Η Φάρα ήταν απλώς σέξι. Σε μία εποχή που σέξι ήταν το καυτό τζιν σορτσάκι, το καουμπόικο καπέλο και οι μπότες, το φουντωτό μαλλί, το κόπερτον μαύρισμα και οι ψεύτικες βλεφαρίδες.

Στις περισσότερες περιπτώσεις ο καρκίνος σε κλείνει στο καβούκι σου. Κατεβάζεις ρολά και παραδίδεσαι στη σκληρότητα μίας καθημερινότητας γιομάτης ταλαιπωρία και στην καρτερικότητα του τέλους. Και εδώ δεν έχει σημασία αν είσαι η Φάρα, η Σάρα ή η Μάρα. Σημασία έρχεται και αποκτά το κακό συναπάντημα.

Ναι, η ασθένεια είναι άτιμη. Το ξεύρω.

Σου κάμει όμως και μία αποκάλυψη.

Σου αποκαλύπτει πόσο έξυπνα έζησες τη ζωή σου ως εκείνη τη στιγμή.

Αν περάσεις τη δοκιμασία (και ανεξαρτήτως του αποτελέσματος) μέσα σε αγκαλιές, αν μπορείς να αναπολήσεις στιγμές από το παρελθόν σου που θα σπάσουν με χαμόγελα τα μανταλωμένα σου χείλη, αν έχεις αγαπήσει τις ασχολίες σου και νιώθεις υπερηφάνια και στοργή για τα όσα έφτιαξες, τότε θα βρεις τη δύναμη να παλέψεις με αξιοπρέπεια και να τον κοιτάξεις στα μάτια. Αυτόν ακόμα τον θάνατο.

"Ποτέ δεν αγάπησα και δεν θα αγαπήσω κάποιαν, όπως αγαπώ τώρα τη Φάρα" είπε ο Ράιαν (Ο'Νιλ) στο ντοκιμαντέρ που κατέγραψε τους τελευταίους μήνες της ζωής της. Το ντοκιμαντέρ που η ίδια επέλεξε να αποτελέσει το μέσο επικοινωνίας της με τον κόσμο. Και μετά εκείνος της πρότεινε να την παντρευτεί.

Η Φάρα δεν ήταν σπουδαία ηθοποιός.

Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν θύμιζε σε τίποτα το πόστερ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν μπορούσε να έχει το φέιμους χέρκατ. Εδώ και περίπου ένα χρόνο δεν ήταν καθόλου σέξι.

Αλλά ο Τσάρλι θα πρέπει να αισθάνεται υπερήφανος για τον Άγγελό του. Γιατί αγάπησε και αγαπήθηκε. Πάλεψε και θρυμμάτισε το καβούκι. Απέδειξε ότι η φωνή της διέθετε χρώμα και το βλέμμα της είχε βάθος. Το χρώμα και το βάθος του ανθρώπου που πέφτει έντιμα στη μάχη.

3 σχόλια :

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts