Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Ευρω-πάμε όλοι μαζί, σεεεεε μια παραλί-α!


Ψιτ!

Σε εσένα μιλάω. Το ηλιοκαμμένο σέξι μωρό.

Καλά πόσες ώρες καθόσουν στον ήλιο; Έφυγες στο λευκό σου, γύρισες Τζερόνιμο, απόγονος των Σιου. Ήπιες το φραπεδάκι σου; Σκέτο με λίγο γάλα -δεν είμαστε για τσάμπα θερμίδες τώρα που εκτιθέμεθα στις παραλίες. Έπαιξες τη ρακέτα σου; Μηδέ ο Αγκάσι είσαι, μηδέ η Ναβρατίλοβα -αλλά την εκσφενδονίζεις την μπαλίτσα, τη χειρίζεσαι τη ρακέτα, το μανουβράρεις το σερβίς σου! Έφαγες και κάνα παγωτό; Εντάξει μωρέ δεν πειράζει: κολύμπησες κιόλας, ό,τι πήρες-το-χασες. Καλοκαίρι χωρίς κορνέτο της άλτζιντα, γίνεται; Άκουσες και τα μπιτάκια σου στο μπιτς μπαρ; Ρούφηξες και το κοκτέιλ πεπόνι με μοσχοκάρυδο; Μη μου πεις ότι ανέβηκες και στην εξέδρα και κούνησες τον πωπώ σου ρυθμικά στο "παραπαπα-πα-ρα παρά πολύ" του Τσαλίκη! Πήρες και το τηλέφωνο από το γκομενάκι που σε καλοκοίταζε από την απέναντι ξαπλώστρα; Καλά εσύ πέρασες τέλεια, δεν το συζητώ. Θεός!

Το περίμενες πως και πως αυτό το τριήμερο. Ναι, το έχω τσεκάρει κι εγώ το ημερολόγιο: από το Πάσχα μέχρι την 28η Οκτωβρίου, άλλη αργία τσου. Πέφτει και η Μεγαλόχαρη Σάββατο, θαύμα μην περιμένεις φέτος! Γκάζωσε και ο Ιούνης με τις ζέστες, ευκαιρία βρήκες, την έκανες. Άλλωστε τι θα έχεις να θυμάσαι από τη ζωή: διακοπές, γκομενάκια, ξύδια και ξαπλώστρες. Αυτά μένουν. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε.

Θέλεις να σε ξενερώσω; Άκου εικόνα.

Κυριακή πρωί. Όχι και τόσο πρωί. Κατά τις έντεκα με δώδεκα. Φοράω τη βερμούδα μου, βάζω αντηλιακό (καίει ο ήλιος και εντός των τοιχών), γυαλιά ηλίου και ταυτότητα στα δόντια. Φθάνω στο σχολείο μου -που όπως ξεύρεις δεν έχω χειρότερο- και ψάχνω να βρω το εκλογικό μου κέντρο. Ναι ρε, είχαμε εκλογές εχθές! Δεν πήρες πρέφα, γιατί και με τον Τσαλίκη στη διαπασών, που μυαλά για κάλπες; Κοιτάζοντας την αυλή του σχολείου, παρατηρώ πολλά λάθη στην εικόνα: οι μπασκέτες είναι και πάλι ξηλωμένες, οι τοίχοι είναι γραμμένοι με ποδοσφαιρικά συνθήματα και παντού βλέπεις γριες. Και θα μου πεις, τα δύο πρώτα είναι αναμενόμενα -μη σου πω ότι ο ευπρεπισμός δεν ταιριάζει στο χώρο και θα σου έκαμε ένα μπλιαχ ο μονόχρωμος ο τοίχος και τα διχτάκια.

Αλλά τόση γρια, ούτε σε κοπή πίτας του καπή μενιδίου με καλεσμένο το Γιάννη Βογιατζή. Μία αλλαφιασμένη γριά είχε πιάσει καρεκλίτσα και καθόταν κάτω από τη μπασκέτα, άλλη γριά την είχε αράξει στα σκαλάκια και ρουφούσε με μανία μία γκαζόζα, δύο γριες είχαν σταθεί σε ένα περβάζι και τρώγανε κάτι σάντουιτς που είχανε βγάλει από τις τσάντες τους, μία άλλη χοντρή είχε πλευρίσει ημιλυπόθυμο από τη ζέστη αστυνομικό και τον ερώταγε αν είναι παντρεμένος, διότι η κόρη της η Κωτσούλα είναι σπουδαγμένη, ξεύρει να φτιάνει παπουτσάκια κι έχει το κατιτίς της στην άκρη (αυτό συνοδευόταν με αγκωνιά και κλείσιμο του ματιού).

Άλλες γριες ανεβαίνανε αλά μπρατσέτα τα σκαλάκια (στάσου μαρί! στάσου, να πάρω μίαν ανάσα! αχ, αυτό το πόδι, με πεθαίνει σήμερα!), άλλες αδειάζανε την τσάντα τους πάνω στα θρανιά για να βρουν την ταυτότητά τους, άλλες έψαχναν τα γυαλιά τους για να διαβάσουν τους πίνακες με τα εκλογικά τμήματα και άλλες που εντέλει τα κατάφερναν να φθάσουν στην κάλπη, ξεκίναγαν τις απορίες: γιατί δεν έχετε στυλά μέσα στα παραβάν; τι μου τα δίνεις καρδούλα μου όλα ετούτα τα χαρτιά, έχω εγώ από το σπίτι μου σημειωμένο το Γιώργο μας τον Καρατζαφέρη. Αν δεν υπογράψω δεν πάω πουθενά, μετά θα λέτε δεν ψήφισα και θα μου κόψετε το ΕΚΑΣ -τα λέει ο Αυτιάς κάθε πρωί. Εσύ αγορίνα μου, δουλεύεις κάπου; -ψάχνει και ο εγγονός μου δουλειά, ούτε ντελιβεράς δεν βρίσκει. Ποια είμαι; Εσύ ποιος είσαι;

Αυτό δεν ήταν εκλογές. Προσκλητήριο του Χάρου ήταν! Όλες οι ένα-πόδι-στον-αντίπερα-κόσμο, αποφασίζαν για τον εδώθε κόσμο και με μεγάλη συνέπεια. Κι εσύ; Που είπαμε ότι ήσουν εσύ; Αχ, εκείνη την ώρα εσύ άλλαζες πλευρό στην ξαπλώστρα για να πετύχεις το ομοιόμορφο του κόπερτον. Έπαιρνες τον υπνάκο σου με το καπελάκι κατεβασμένο ως τη μύτη και την αλμύρα να σου τρώει τα πόδια. Έχωνες τις γόπες μέσα στην άμμο και στερέωνες με πετρούλες την ομπρέλα που συνεχώς έπαιρνε μία κλίση.

Την ίδια κλίση που έχει πάρει η οικονομία. Πτωτική. Την ίδια κλίση που έχει πάρει και η απασχόληση. Καθοδική. Σιγά μην περιμένεις εμένα να σου τα πω. Τα ξεύρεις, τα σχολιάζεις, τα γκρινιάζεις καθημερινά. Οι δουλειές που δεν βρίσκεις, τα προϊόντα που δεν μπορείς να αγοράσεις, το κράτος που δεν έχεις, οι πολιτικοί τους οποίους δεν μπορείς να εμπιστευθείς, η παιδεία που δεν σου εξασφαλίζει το μέλλον, τα χρέη που υποθηκεύουν το παρόν σου, η φύση που ξεφωνίζει καταρρέουσα, η ασχήμια που έχει κυριαρχήσει στη (δημόσια) ζωή σου.

Ψιτ!

Σε εσένα μιλάω. Το ηλιοκαμμένο σέξι μωρό.

Αύριο το πρωί που θα γυρίσεις στο γραφείο, στο πανεπιστήμιο, στο δρόμο θα σε παρακαλέσω να μείνεις θεματολογικά στο πόσο όμορφα πέρασες αυτό το τριήμερο. Και να μην βγάλεις άχνα για τις εκλογές, για τα προβλήματα που συσσωρεύονται, για τους πολιτικούς που σε πληγώνουν.

Θα ήθελα να σε παρακαλέσω -όσο πιο ευγενικά μπορώ- να βγάλεις το σκασμό.

Και μη μου πεις "έλα μωρέ, αφού όλοι ίδιοι είναι και τίποτα δεν αλλάζει". Ξεύρεις κάτι; Σε αυτή τη χώρα δεν μου φταίει ούτε ο Κωστάκης που βουλιάζει, ούτε ο Γιωργάκης που αλλάζει. Μου φταις ΕΣΥ.

8 σχόλια :

  1. Ένα μόνο:

    Υποκλινόμαστε στο post σου!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πέστα χρυσόραμφε! Που μου κάνουν τα μπάνια τους και μετά γκρινιάζουν! Πάντως είναι γεγονός. Και στο δικό μας εκλογικό κέντρο ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 75. Σκληροτράχηλη η τρίτη ηλικία!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ...και πόσο δίκιο έχεις! Στις επόμενες θα έχω ήδη μεταφέρει τα δικαιώματά μου στο νησί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @7Demons & @An-Lu, τα ρισπέκτ σας στις πολύπαθες γριές που σηκώνουν το βάρος των πολιτικών αποφάσεων.

    @Ερμή, η τρίτη ηλικία ζει (ακόμη), αυτή μας οδηγεί.

    @siganopapadia, μη σου πω να μεταφέρουμε και τα δικά μου. Με όλη αυτή την πολίτικαλ ρισπάνσιμπολ συμπεριφορά, είμαι ακόμη γαλακτερά λευκός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ακομη κι αν ολοι πανε να ψηφισουν, προσωπικα δεν περιμενω να δω ουσιαστικες διαφορες.
    Τουλαχιστον τωρα η φαντασια οργιαζει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν μπορούσα σου λέω, ήμουν στα Βερολίνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έτσι κι αλλιώς τα Βερολίνα αποφασίζουνε εντέλει. Οπότε ως και πολιτικά εύστοχο το ταξίδι σου.
      :)

      Διαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts