Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

Τρίμπιουτ στον Μάικλ: θενκ γιου φορ δε μιουζικ.

Χαζεύοντας τ'αφιερώματα στον Μάικλ και πέραν της συνήθους μιζεροδιάθεσης που σου προκαλεί ένα θανατικό (τι'ναι ο άνθρωπος; μία ιδέα είναι! όλους μάς έχει στο καρνέ του ο Χάρος! σ'αυτή τη γη που την πατούμε! κ.λπ.), έκαμα μερικές εξτραορντινέρ διαπιστώσεις για την τέχνη, τη ζωή μου, τον κόσμο as we know it και τις διαγαλαξιακές ισορροπίες γενικά. Εντάξει είχα ρεπό σήμερα.

Τις τελευταίες τρεις μέρες δεν υπάρχει άνθρωπας που να έχω μιλήσει πάνω από 30 δευτερόλεπτα και να μη μου έχει σχολιάσει το θάνατο του Μάικλ: από φίλους και συναδέλφους εώς την κυρία στα τυριά. Άλλοι λένε ότι συγκινήθηκαν και θα ήθελαν να πάρουν ένα αεροπλάνο να πάνε ν'αφήσουν μία γαρδένια και μία κάρτα "Μάικλ αϊλόβγια! γουάι μαν; γουάι γιου λεφτ ας λάικ δις;", άλλοι λένε χαιρέκακα ότι και πολύ έζησε τέτοιος που ήταν (ασπρόμαυρος ασέξουαλ καρικατούρας), άλλοι ότι χάσαμε το μεγαλυτερότερο σταρ οφ άουρ τάιμ, άλλοι ότι εντάξει καλός ήταν αλλά δεν έφθανε και τον Τερλένγκα!

Το Thriller εγώ δεν το θυμάμαι όταν είχε πρωτοβγεί, διότι αφενός ήμουν πέντε και αφετέρου η ατζέντα μου ήταν γιομάτη με τα Στρουμφάκια, τη Μάγια τη Μέλισσα, τον Τάο-Τάο και τους Μόντσιτσί -χρόνο δεν είχα, το καταλαβαίνεις. Βεβαίως επειδής ο Μάικλ ήταν ήδη χάουσχολντ νέιμ, τον είχα ακούσει -όπως είχα ακούσει άλλα χάουσχολντ νέιμς όπως οι Μπόνεϊ Εμ και η Ρίτα Σακελλαρίου. Όμως αν μου τον έβαζες δίπλα στον Λάιονελ Ρίτσι, τον Στίβι Γουόντερ και τη Γκρέις Τζόουνς δεν θα ξεχώριζα τη σωστή αφάνα. Αλλά πάλι, την ίδια εποχή αν μου έλεγες νιάου και μου έδειχνες ένα γάιδαρο, μία κατσίκα και μία γάτα, μπορεί και να σου έδειχνα το γάιδαρο. Τρε κομπλικέ!

Ξαφνικά το 1987 και ενώ είχα πλέον καταλάβει ότι ο γάιδαρος δεν γυρνάει στο "ψι-ψι-ψι", όλοι μιλούσαν για το πολυαναμενόμενο καμπάκ του Μάικλ. Αλλά όταν στήθηκα να δω στο Μουσικόραμα της Παρασκευής το μαραθώνειο βίντεοκλιπ με τις συμμορίες στην υπόγα και τον Μάικλ να πιάνει τ'απαυτά του λέγοντας πόσο κακός είναι, την αμαρτία μου θα την ε-πώ: δεν μου γέμισε το μάτι και είχα παραδεχτεί στο διπλανό μου στο σχολείο ότι προτιμούσα την Τίφανι (μία δήλωση που αν είχε τότες ηχογραφήσει, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για να με εκβιάσει κάργα)! Ακολούθησαν όμως απανωτά χιτς (που ο κακός ο αναγνώστης θα τα μεταφράσει "χτυπήματα") όπως το "The Way You Make Me Feel", το "Man in the Mirror", το "Dirty Diana" και το "I Just Can't Stop Loving You" ενώ την ίδια εποχή μπήκε στη ζωή μου η πρώτη αληθινή αγάπη που σημάδεψε το είναι μου: το Mtv!

Έκτοτε κάθε νέο βίντεοκλιπ του Μάικλ (όπως και της Μαντάνα) αποτελούσε σπέσιαλ μόμεντ ιν τάιμ. Το έγραφα στο βίντεο, το άκουγα στο ραδιόφωνο, το έπαιζα στο πικάπ, το μάθαινα να το λέω και μόνος μου αν χαλάσει το γουόκμαν και είμαι στη μέση του πουθενά. Από το "Black & White" έως το "Smooth Criminal" και από το "Scream" ως το "Remember the Time" διένυσα την εφηβεία μου παρέα με τα εφετζίδικα κλιπς, τις στυλιζαρισμένες χορογραφίες και τις μικρές κραυγές ανάμεσα στο ρεφρέν (άου!). Και σε ρετροσπεκτίβες που έκαμε το Mtv (όταν ήταν μουσικό κανάλι και έπαιζε βιντεοκλιπς αντίς για ραντεβού στα τυφλά για οξυζενέ τσιρλίντερς και ντοκιουμένταρις για το πού κατούρησε η Πάρις Χίλτον), έμαθα και το "Beat it" και το "Billy Jean" και το "Thriller".

Δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν, αλλά κοίτα πόσο σημαντικός μου ήταν που έκατσα και θυμήθηκα τα τραγούδια και μέσω αυτών θυμήθηκα τον εαυτό μου στα τότε μου. Δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν, αλλά κοίτα πόσες δικές μου στιγμές έχει επενδύσει με τις δικές του μουσικές, τις εικόνες του και τα τερτίπια του.

Αυτό τον κάνει τεραστιοτεράστιο; Είναι συγκρίσιμος με τον Χατζιδάκη και τον Λοϊζο; Με τους Μπίτλς και τον Μπομπ Ντίλαν; Γαμώτο-Σκάι-μας, πόσο εξαρτημένοι είμαστε στην κατηγοριοποίηση και την καταλογοποίηση. Ήταν μεγάλος φίλε! Και ξέρεις γιατί; Διότι ανεξαρτήτως του πόσο σπουδαία ή διαχρονική ή καινοτομική ήταν η μουσική του, κατάφερε να γίνει δικός σου και να τρυπώσει μέσα στο γκρόουινγκ σου. Σε συνόδευσε για χρόνια στη ζωή σου.

Και θα ξεχάσω εγώ τις (βάσιμες απ'ό,τι αποδείχθηκε) κατηγορίες για σεξουαλική παρενόχληση; Την κατάρρευση της περιουσίας και της μύτης του; Την ανορεξική και φιλάσθενη όψη του; Την ασέξουαλ και άφυλη μορφή του; Την εκβίαση της φύσης του;

Όχι.

Νομίζω ότι λιθοβολήθηκε αρκετά. Και βλέπεις πόσο ακριβά πλήρωσε τις αδυναμίες του -δεν το βλέπεις;

Χμ. Ξέρεις κάτι; Θέλω να κάμουμε ένα πείραμα. Κλείσε τα μάτια (εντάξει, σχήμα λόγου είναι -μην τα κλείσεις γιατί το πείραμα θα τελειώσει εκεί), αφαίρεσε από την εικόνα τα εφέ, τα γάντια, τα παπούτσια, τις φράτζες, τις εγχειρήσεις, το μάρκετινγκ, τα φώτα, τα σκάνδαλα, τη δημοσιότητα, το κόκκινο τζάκετ, τις συναυλίες και τις συνεντεύξεις.

Ε λοιπόν, ξέρεις τι θα σου μείνει;

Ετούτη η παιδική φωνή που θα τραγουδήσει με όση αυθεντικότητα επιτρέπει η αθωώτητα της ηλικίας για κάποιον "Ben".

And you, my friend, will see
You've got a friend in me

5 σχόλια :

  1. Εντάξει, μπορώ να ανεχτώ πολλά πράγματα: την Καλομοίρα στο Ηρώδειο, τον Κωστάκη πρωθυπουργό, τη Μπάρμπι επιστήμονα. Αλλά το να μην ξέρεις την Τίφανι είναι τουλάχιστον ιεροσυλία και δεν το δέχομαι ρε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραίο ποστ Πιγκουίνε! Αυτές τις μέρες έχω δει πολλά tributes στον Michael και γύρισα και εγώ πίσω στην παιδική μου ηλικία! Όπως είπες όταν βγάλεις όλα τα άλλα, αυτό που μένει είναι η μουσική, και ειδικά του συγκεκριμένου καλλιτέχνη που είναι και θα μείνει διαχρονική!

    Κρίμα όμως που είχε φτάσει σε αυτήν την κατάντια. Αλλιώς είναι να "πέσεις" με αξιοπρέπεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έγραψες πάλι... και επειδή είμαστε ίδια γενιά και μεγαλώσαμε με όλα αυτά (μτβ, τίφανι, κάιλι κλπ) μόνο η μουσική και τα συναισθήματα μένουν στο τέλος, πράγματι...

    Η Μπάρμπι έχει βγει και σε γοργόνα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @DaNaH, χωρίς κατ'ανάγκη να μου αρέσει, νομίζω ότι η "πτώση" θα αποτελέσει αναπόσπαστο κομμάτι του μύθου του.

    @Siganopapadia, η Μπάρμπι κυκλοφορεί και σε γοργόνα και όταν συναντά στα πελάγη κάποιον ναυτικό, τον ρωτά αν ζει ακόμα ο Κεν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Κάνε μου λιγάκι τσίου.

Πιγκουίνος

Ιστολόγια υπάρχουν πολλά. Πτηνολόγιο όμως, ένα!

Life-Style

Popular Posts